Οι εκτιμήσεις που ακούστηκαν από διάφορους χώρους για το γεγονός αυτό κινήθηκαν και πάλι στην εκ των υστέρων «ενσωμάτωσή» του σε ό,τι υποκειμενικά συνέφερε τον καθένα. Έτσι, είδαμε τον υποτίθεται ευαίσθητο σε τέτοια θέματα ΣΥΡΙΖΑ να σφυρίζει αδιάφορα για να κρύψει την ικανοποίησή του ότι η αποχή τον χτύπησε αναλογικά και όχι περισσότερο από άλλους και τη ΝΔ να αγνοεί το γεγονός. Από την άλλη, η μεν ΛΑΕ θεώρησε την αποχή ως έναν από τους παράγοντες που την απέκλεισαν από τη Βουλή και το ΚΚΕ την αντιμετώπισε, είναι αλήθεια, με μεγαλύτερη «στοργή» από άλλες φορές, καθώς τη θεώρησε εν δυνάμει δεξαμενή μελλοντικών ψηφοφόρων. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκτίμησε ότι «η αύξηση της αποχής δεν είναι δείγμα “του απολίτικου”, αντίθετα εκφράζει σε μεγάλο βαθμό την οργή, αν και αδιέξοδη, για το σάπιο πολιτικό σύστημα».
Είναι ενδιαφέρον, βέβαια, ότι διάφοροι που μέχρι τώρα –αναπαράγοντας την αστική λογική αποθέωσης του κοινοβουλευτισμού- άφηναν να εννοηθεί ότι η αποχή από εκλογικές διαδικασίες ταυτίζεται με το «πάω για καφέ» σε αντίθεση με την «ώριμη πολιτική στάση της συμμετοχής», αναγκάζονται να τοποθετηθούν περισσότερο πολιτικά και όχι τόσο απαξιωτικά απέναντι σε ένα πολιτικοκοινωνικό φαινόμενο.
Όσο μας αφορά, τώρα. Καταρχήν, είναι γνωστό ότι ποτέ δεν είχαμε μια τέτοια εύκολη, συστημική και απαξιωτική στάση απέναντι στην αποχή από τις αστικές εκλογές. Δεχτήκαμε επιθέσεις σε δικές μας επιλογές αποχής και δε θεωρήσαμε ποτέ αυτονόητο –όπως το σύνολο σχεδόν της αριστεράς- ότι πρέπει να συμμετέχουμε σε όλες τις εκλογές, όποιες κι αν είναι αυτές. Για λόγους που έχουμε εξηγήσει, απέχουμε από τις ευρωεκλογές και από εκλογές για κρατικά, συνδιοικητικά όργανα, απείχαμε από το δημοψήφισμα–απάτη του Ιούλη. Σε σχέση με τις εκλογές της 20ης Σεπτέμβρη, θεωρούμε ότι η αύξηση της αποχής οφείλεται σε δύο βασικούς λόγους:
Πρώτα, στη δυσαρέσκεια, αλλά και την απογοήτευση πλατιών λαϊκών στρωμάτων από την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ και την πλήρη προσαρμογή του στις εντολές ΗΠΑ, ΕΕ και ΔΝΤ, αλλά και από τη συνολικότερη εικόνα που παρουσιάζει το πολιτικό σκηνικό της χώρας.
Κατόπιν, στον ίδιο το χαρακτήρα των εκλογών αυτών, οι οποίες αποτελούσαν κάλεσμα επιλογής του φορέα υλοποίησης της μνημονιακής επίθεσης.
Με βάση τα παραπάνω:
Α) Θεωρούμε θετικό που ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού γύρισε την πλάτη στο σχέδιο νομιμοποίησης της επίθεσης.
Β) Θεωρούμε αρνητικό ότι αυτό το «γύρισμα της πλάτης» δεν εκφράστηκε με αριστερό πρόσημο, ανεξάρτητα της άποψής μας για το τι αριστερά είναι αυτή που έχουμε. Ωστόσο, αυτό δεν είναι πρόβλημα του κόσμου που απείχε αλλά είναι ακριβώς πρόβλημα αυτής της αριστεράς (αλλά και δικό μας) που άλλο τμήμα της δε θέλει και άλλο για την ώρα δεν μπορεί να ανοίξει δρόμους στη συγκρότηση της λαϊκής πάλης.
Γ) Αποδείχτηκε, για μια ακόμα φορά, ότι το πέταγμα των μαζών έξω από το προσκήνιο των εξελίξεων αποτελεί «εγγύηση» ακόμα μεγαλύτερης (από τη μόνιμη και σταθερή για τη διαδικασία αυτή) παραμόρφωσης της λαϊκής θέλησης στις αστικές εκλογές.
Δ) Το αν η αποχή (όπως και η συμμετοχή) είναι παράγοντας αστάθειας ή σταθερότητας για το σύστημα δεν είναι κάτι εξαρχής καθορισμένο. Ενώ σήμερα η αποχή της 20ης Σεπτέμβρη έχει θορυβήσει τα κέντρα του συστήματος, αν δε συναντηθεί με την αντίσταση και τον αγώνα, μπορεί να μετατραπεί σε απολίτικο (δηλαδή πολιτικά συστημικό παρακλάδι), ευάλωτο σε καθόλου απολίτικες φασιστικές ή άλλες αντιδραστικές επιρροές.
Το πρόβλημα, λοιπόν, γυρνάει και πάλι… στους δρόμους. Στην ανάγκη να γεννηθούν εστίες αντίστασης, να συγκροτηθεί μέτωπο αντίστασης. Σε αυτό το Μέτωπο Αντίστασης μπορεί να δυναμώσει η πάλη γραμμών και μάλιστα με καλύτερους όρους από ό,τι στο παρελθόν, καθώς μια σειρά κοινοβουλευτικές αυταπάτες και λογικές κυβερνητισμού έχουν κλονιστεί.
Είναι δεδομένο (το παραδέχονται όλοι οι πολιτικοί χώροι) ότι μέσα στο επόμενο δίμηνο η νέα κυβέρνηση θα επιδιώξει να εκμεταλλευτεί το μούδιασμα του λαού για να περάσει νέα αντιλαϊκή καταιγίδα. Είναι επίσης δεδομένο ότι, με βάση την κατάσταση που βρίσκεται η λαϊκή συγκρότηση, δε θα είναι εύκολα τα πράγματα για το λαό και τους κομμουνιστές. Στο τεράστιο κενό που δημιουργείται, θα επιδιώξουν να παρέμβουν όχι μόνο διάφορα αμετανόητα οπορτουνιστικά ρεύματα (αυτό θα ήταν το λιγότερο) αλλά και φανεροί και κρυφοί φασίστες. Το γεγονός, άλλωστε, ότι η ΧΑ δε χτυπήθηκε σοβαρά από την αποχή αλλά και η εκτίμησή μας ότι η φασιστικοποίηση του συστήματος θα ενταθεί, δείχνουν τις δυσκολίες που θα έχουμε να αντιμετωπίσουμε.
Ωστόσο, από την άλλη, η ένταση της επίθεσης του συστήματος, η (όπως εμείς εκτιμάμε) έλλειψη οποιασδήποτε πραγματικής βάσης στις αστικές φαντασιώσεις περί ανάπτυξης και βιωσιμότητας, η συνέχιση, δηλαδή, του μονόδρομου της καταστροφικής για το λαό πορείας της κρίσης του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού δημιουργούν συνθήκες που η παρέμβαση των κομμουνιστικών οργανώσεων και των λαϊκών αγωνιστών μπορεί να ανοίξει δρόμους.
Η πορεία συγκρότησης των λαϊκών αγώνων και μέσα από αυτούς των λαϊκών δυνάμεων είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να αποτελέσει απάντηση στο αδιέξοδο. Είναι ο μόνος δρόμος που μπορεί να μετατρέψει την απογοήτευση σε δράση, την αποστοίχιση από την πολιτική σε πολιτικοποίηση, τη μετατροπή του λαού και των εργαζομένων από συμμετέχοντες ή απέχοντες «ψηφοφόρους» σε υποκείμενα που καθορίζουν την εξέλιξη της ίδιας τους της ζωής.
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου