Αγωνιστικές Κινήσεις ΤΕΙ Αθήνας: Απέναντι στο «ρεαλισμό» της κρίσης τους, αντιστεκόμαστε και διεκδικούμε τα δικαιώματά μας!

Αν εξετάσουμε λίγο τον κόσμο που μας περιβάλει αυτό που θα δούμε είναι έναν κόσμο σε βαθειά κρίση με αρκετές πολεμικές «φλόγες» να καίνε σε διάφορα σημεία του πλανήτη. Χαρακτηριστική είναι η εικόνα με τους χιλιάδες πρόσφυγες να αναζητούν ένα καλύτερο αύριο στην «Ευρώπη των λαών» η οποία είτε τους πνίγει είτε τους δολοφονεί στα σύνορα. Πέρα όμως απ’ την Ε.Ε. (Γερμανία, Γαλλία κυρίως), η ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η Ρωσία είναι εξίσου υπεύθυνοι για τον ξεριζωμό αυτών των λαών, αφού είναι αυτοί που στην προσπάθεια να εξυπηρετήσουν τα δικά τους συμφέροντα δεν διστάζουν να αιματοκυλίσουν χώρες και λαούς. Η ίδια πολιτική με άλλη όμως μορφή, εκφράζεται και στη δικιά μας χώρα πιο πολύ από ποτέ σήμερα που ψηφίζονται τα νέα μέτρα του 3ου και σκληρότερου μνημονίου. Μέτρα τα οποία έχουν οδηγήσει την πλειοψηφία του λαού στη φτώχεια και την εξαθλίωση, ενώ για εμάς τους νέους αυτό που έχουν να προσφέρουν είναι ένα μέλλον αβέβαιο. Ένα μέλλον, με την ανεργία να αυξάνεται συνεχώς, με τη μόνη προοπτική κάποιου προγράμματος voucher και ως μόνη «διέξοδο» για επαγγελματική αποκατάσταση αντίστοιχης με το πτυχίο, να αποτελεί η μετανάστευση.

Η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε μέσα στις σχολές μας προκύπτει απ’ την πολιτική που εφαρμόζεται και στην υπόλοιπη κοινωνία. Μια πολιτική που ως κύρια επιδίωξή της είναι να βάζει όλο και περισσότερους φραγμούς στους φοιτητές για την απόκτηση του πτυχίου εντείνοντας παράλληλα και τους όρους σπουδών. Σε όλους μας είναι γνωστό τι έχει επέλθει από το νόμο-πλαίσιο (13 υποχρεωτικές εβδομάδες ανά εξάμηνο, χρονικό όριο ν+2 σε πάσο, σίτιση, στέγαση, βιβλία, καταπάτηση του ασύλου) αλλά και από το νόμο για την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ (μονά ζυγά εξάμηνα, προαπαιτούμενα μαθήματα, υποχρεωτικές παρακολουθήσεις, όριο δήλωσης μέχρι 35 ώρες την εβδομάδα).

Επί της ουσίας, αυτό που συμβαίνει σήμερα είναι η δημιουργία του πανεπιστημίου του μνημονίου που απευθύνεται σε «λίγους και εκλεκτούς», καθώς ο κύριος στόχος του είναι να σπουδάζουν όλο και λιγότεροι (κατακόρυφη μείωση των εισακτέων, ακόμα πιο δύσκολα θέματα στις πανελλαδικές, αλλά και με το νέο λύκειο να απορρίπτονται εξαρχής χιλιάδες μαθητές απ’ την τριτοβάθμια εκπαίδευση). Μάλιστα, κλείνει το δρόμο προς το πτυχίο και σε όσους φοιτητές αναγκάζονται να δουλεύουν παράλληλα με τις σπουδές τους εξαιτίας της εντατικοποίησης. Μια εντατικοποίηση που ορίζει πλέον την καθημερινότητα μας μέσα στη σχολή, με τις αυξημένες υποχρεωτικές παρακολουθήσεις ακόμη και στις θεωρίες, με τεστάκια την ώρα του μαθήματος, με την έλλειψη καθηγητών σε πολλά μαθήματα αλλά και την καθηγητική αυθαιρεσία να λύνει και να δένει. Εκτός απ’ αυτά όμως, εμείς είμαστε αυτοί που καλούμαστε να βάλουμε βαθιά το χέρι στην τσέπη για τον εξοπλισμό των εργαστηρίων και τα αναλώσιμα, την ίδια ώρα μάλιστα που η σίτιση γίνεται προνόμιο για λίγους και η στέγαση άπιαστο όνειρο για εμάς, τους σπουδαστές των ΤΕΙ αφού δεν υπάρχουν εστίες.

Ενώ, όσοι φοιτητές καταφέρουν να πάρουν το πολυπόθητο πτυχίο αυτό θα είναι χωρίς επαγγελματικά δικαιώματα. Το είδαμε να γίνεται με το σχέδιο Αθηνά αλλά και με τις συνεχόμενες αλλαγές στα προγράμματα σπουδών. Και η επίθεση συνεχίζεται…Σύμφωνα με τα πρώτα μέτρα που ψηφίστηκαν αυτό που προβλέπεται για την τριτοβάθμια εκπαίδευση, όπως προανήγγειλε και η νέα διοίκηση του υπουργείου Παιδείας, είναι η εκπόνηση ενός νομοσχεδίου. Το νέο νομοσχέδιο θα κινείται στην κατεύθυνση που ορίζουν οι προηγούμενοι ψηφισμένοι νόμοι και επιπλέον όλων αυτών που ορίζει η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, ενός οργανισμού που πρωτοστάτησε στη διάλυση της δημόσιας και δωρεάν Υγείας και Παιδείας, με προτάσεις ακόμα και για δίδακτρα.

Στην αρχή της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς, σαν φοιτητές του ΤΕΙ Αθήνας αντιμετωπίσαμε όλοι την ίδια κατάσταση με το ίδρυμα να τελεί υπό κατάληψη. Η κατάληψη έγινε από μια ομάδα αναρχικών με το «έτσι θέλω» χωρίς να ανοιχτεί στους συλλόγους και στους φοιτητές του ΤΕΙ και απορρίπτοντας κάθε συλλογική διαδικασία. Το βασικό αίτημα της κατάληψης ήταν το να δοθούν οι εκπαιδευτικές άδειες στο Ν. Ρωμανό, αίτημα το οποίο ακόμα εκκρεμεί δείχνοντας και την όξυνση της φασιστικοποίησης της δημόσιας και πολιτικής ζωής. Θεωρούμε πως το αίτημα αυτό είναι απόλυτα δίκαιο αλλά διαφωνούμε πλήρως με τον τρόπο που έγινε η κατάληψη γιατί δεν φάνηκε να υπάρχει η διάθεση να πλατύνει αυτή η κίνηση και να ανοιχτεί σε όλους τους φοιτητές του ΤΕΙ, μέσα από τα δικά τους συλλογικά όργανα. Φυσικά όταν λέμε συλλογικά όργανα εννοούμε τους συλλόγους, που έχει λόγο ο κάθε φοιτητής, και όχι κάποιες συνελεύσεις που για να συμμετάσχεις πρέπει να συμφωνείς στο ιδεολογικό πλαίσιο αυτών που την αποφάσισαν. Για να έχει αποτέλεσμα ένας αγώνας, όπως αυτός του Ν. Ρωμανού, μόνη διέξοδος είναι η μαζικοποίησή του. Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι μέσα απ’ τις γενικές συνελεύσεις των συλλόγων.

Σε αντίθεση, λοιπόν, με τις λογικές της ηττοπάθειας και της ανάθεσης, αλλά και με τις κυρίαρχες συστημικές δυνάμεις των ΔΑΠ και ΠΑΣΠ, αυτό που επιδιώκουμε είναι οι φοιτητές να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Να ξαναζωντανέψουμε τα συλλογικά μας όργανα και να δυναμώσουμε έτσι τις Γενικές Συνελεύσεις παίρνοντας αποφάσεις αγώνα. Να βαδίσουμε κόντρα στη λογική του ατομικού δρόμου και σε λογικές που γεννούν την απογοήτευση , όπως έκανε και η κατάληψη του Σεπτεμβρίου και το μόνο που πετυχαίνουν να είναι η ενίσχυση της κινηματικής αδράνειας και να δημιουργήσουμε εστίες αντίστασης και διεκδίκησης. Να δυναμώσουμε το δρόμο του αγώνα και να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας σε σπουδές- δουλειά- ελευθερίες.