Η αριστερά μπροστά στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις

Από το ΄90 και μετά και παρά το τέλος του «ψυχρού πολέμου», που δήθεν θα έφερνε την παγκόσμια ειρήνη, οι στρατιωτικές επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών, ιδιαίτερα των Αμερικανών, όχι μόνο δεν έχουν σταματήσει αλλά -στα πλαίσια του γενικότερου γεωπολιτικού και στρατιωτικού ανταγωνισμού τους- έχουν ενταθεί.
Από το Ιράκ στη Γιουγκοσλαβία και από τη Λιβύη και την υποσαχάρια Αφρική έως τη Συρία οι πόλεμοι είναι ασταμάτητοι, όπως ασταμάτητο είναι και το αίμα των λαών, που χύνεται. Στο όνομα της δημοκρατίας διαμελίζονται και καταστρέφονται χώρες, σκοτώνονται λαοί και δημιουργούνται προσφυγικά κύματα εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η χώρα μας βρίσκεται στο επίκεντρο αυτών των καταστάσεων, όχι μόνο λόγω της γεωγραφικής της θέσης, αλλά με το να είναι μια χώρα με πολλαπλές πολιτικές, οικονομικές και στρατιωτικές εξαρτήσεις από τους ιμπεριαλιστές της δύσης. Με μια αστική τάξη που από τη γέννησή της δεν μπορεί να φανταστεί τον εαυτό της χωρίς την έξωθεν στήριξη, πέρα από το ότι επέλεξε η ίδια να είναι ουσιαστικά μεταπρατική, μετέτρεψε τη χώρα σε πεδίο εξόρμησης των ιμπεριαλιστών για τις επεμβάσεις τους. Βάσεις, στρατηγεία, λιμάνια, αεροδρόμια, δρόμοι, τα πάντα είναι στη διάθεσή τους και προς διευκόλυνσή τους. Να θυμηθούμε μόνο το πώς περνούσαν από τη Θεσσαλονίκη τα στρατιωτικά κομβόι το 1999 προς τη Γιουγκοσλαβία; Τους ανεφοδιασμούς των αμερικάνικων βομβαρδιστικών και πλοίων στα Χανιά για να βομβαρδίζουν το Ιράκ, τη Λιβύη και σήμερα τη Συρία; Το συντονισμό των ιμπεριαλιστών μέσω των νατοϊκών στρατηγείων σαν της Λάρισας ή των αεροπλάνων ραντάρ που απογειωνόντουσαν από τη βάση του Ακτίου στην Πρέβεζα στις επεμβάσεις των Γάλλων στην Αφρική; Ή μήπως σήμερα αυτά δε γίνονται; Οι Γάλλοι, για παράδειγμα, όχι μόνο έχουν εγκαταστήσει τους ναύτες και τους στρατιώτες τους στα Χανιά αλλά ζητούν ακόμη περισσότερα, όπως την ενεργή «στήριξή» τους από το Άκτιο και ποιός ξέρει τι άλλο.
Ζούμε σε μια χώρα, όπου μπορεί να μη χαρακτηρίζεται ως προτεκτοράτο αλλά η οικονομική, πολιτική και στρατιωτική εξάρτηση της αστικής της τάξης, τη μετατρέπει σε τόπο στρατοπέδευσης και εφόρμησης των δυτικών ιμπεριαλιστών προς τις χώρες της ευρύτερης περιοχής, προς βορά, νότο και ανατολή. Όπως τη μετατρέπει και σε πεδίο των ανταγωνισμών τους, κάτι που γίνεται πιο έντονα και απροκάλυπτα τα τελευταία χρόνια της κρίσης.
Η πραγματικότητα της εξάρτησης δεν ήταν ποτέ κρυφή για το λαό μας. Ούτε παλιά ούτε τώρα. Γι’ αυτό και η πάλη για ανεξαρτησία αποτελούσε συστατικό στοιχείο του αγώνα του για τη βελτίωση της ζωής του.
Τότε όμως η εργατική τάξη, όπως και όλος ο λαός, είχε συγκρότηση, είχε μια Αριστερά, η οποία στον τόπο μας λόγω των ιστορικών ιδιομορφιών ταυτιζόταν με το κομμουνιστικό κίνημα, που ακόμη και στις ήττες του κατάφερνε να μη χάνει τον προσανατολισμό του. Η ήττα όμως των λαών και του κομμουνιστικού κινήματος οδήγησε και σε αυτό το πεδίο σε αποσυγκρότηση και αποπροσανατολισμό.
Σήμερα, η ένταση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στην ευρύτερη περιοχή, η μετατροπή της χώρας σε πεδίο ανταγωνισμών και σε πεδίο εφόρμησης ενάντια σε χώρες και λαούς δημιουργεί μεγάλους κινδύνους, ακόμη και για άμεση εμπλοκή σε πολεμικές περιπέτειες. Ο λαός μας οδηγείται περίπου στην αποδοχή αυτής της πραγματικότητας και η Αριστερά, που θα έπρεπε να είναι αιμοδότης της πάλης για απαλλαγή από τους ιμπεριαλιστές, είναι αδύναμη ιδεολογικά και πολιτικά να εξηγήσει αυτή την πραγματικότητα και να την αντιπαλέψει. Έχοντας αποδεχτεί στο μεγαλύτερο μέρος της τις αστικές θεωρίες περί παγκοσμιοποίησης και ολοκληρωτικού καπιταλισμού τις προσαρμόζει δήθεν στα δικά της και οδηγείται στο να υποτιμάει την πάλη κατά της εξάρτησης είτε θεωρώντας την ανύπαρκτη, μιας και «η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική χώρα», είτε περιορίζοντάς τη μόνο σε κάποιες από τις πτυχές της (οικονομικό, πολιτικό, στρατιωτικό) και καταλήγει σε θολά αιτήματα αποδεσμεύσεων και αντιμετώπισης κυρίως ή αποκλειστικά των αποτελεσμάτων των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων (προσφυγιά, κλείσιμο συνόρων, καταστολή). Υπάρχει και η τάση, καθόλου αμελητέα, του μετασχηματισμού των ιμπεριαλιστικών οργανισμών σε …φιλολαϊκούς! Αλλά και αυτή, που ναι μεν μιλάει για ιμπεριαλισμό και για την ανάγκη αποδέσμευσης από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς, αλλά σε μια βάση μετάβασης προς μια λαϊκή εξουσία, για την οποία όμως δεν διευκρινίζεται ούτε πώς θα έρθει, ούτε τι ρόλο θα παίζει ο λαός σε αυτή! Πολύ περισσότερο, δεν διευκρινίζεται ποιά θα είναι η υλική βάση αυτής της εξουσίας!
Η Αριστερά λοιπόν κινείται ανάμεσα σε κοσμοπολίτικα αιτήματα, που περιορίζουν το πρόβλημα των ημερών μας σε ζητήματα μετακίνησης (προς τα σκλαβοπάζαρα της ιμπεριαλιστικής Ευρώπης), δημοκρατίας και καλύτερης φιλοξενίας από τη μια και στην απραξία στο όνομα ενός επίσης θολού αντικαπιταλισμού. Αρνείται να δει τις επεμβάσεις, αρνείται να δει το διώξιμο των ιμπεριαλιστών από τη χώρα μας σαν το πραγματικό διεθνιστικό καθήκον του λαού μας απέναντι στους λαούς, που κατακρεουργούνται και οδηγούνται στη προσφυγιά. Διαιωνίζουν έτσι τις αυταπάτες για την Ε.Ε., αλλά το χειρότερο απ’ όλα είναι η δυσκολία -την είδαμε και στις περιπτώσεις του Ιράκ και της Γιουγκοσλαβίας-, που έχουν κάποιοι να καταδικάσουν τους βομβαρδισμούς λόγω των καθεστώτων αυτών των χωρών. Δυσκολία, που περνάει ακόμη και σε οργανώσεις, οι οποίες τελευταία αναγκάστηκαν -λόγω της πραγματικότητας- να επανεντάξουν την αντιιμπεριαλιστική πάλη, τις βάσεις, το ΝΑΤΟ και τους Αμερικάνους στο λεξιλόγιό τους. Ταυτίζουν έτσι τους λαούς με τα ντόπια καθεστώτα, αποδέχονται εμμέσως και σε αυτές τις περιπτώσεις τις αιτιάσεις των ιμπεριαλιστών και καταλήγουν να κοιτάνε το δέντρο αντί για το δάσος!
Σε όλες τις περιπτώσεις μπαίνουν σοβαρά εμπόδια στην πάλη του λαού μας για ανεξαρτησία, για σταμάτημα των επεμβάσεων και περιορίζει την ταξική αλληλεγγύη σε μια ανθρωπιστικού τύπου αλληλεγγύη προς τους πρόσφυγες. Ο αγώνας για αλληλεγγύη στους πρόσφυγες δεν μπορεί να είναι αποκομμένος από ταξικές και αντιιμπεριαλιστικές αναφορές, όπως δεν μπορεί να είναι αποκομμένος ο αγώνας του ίδιου του εργαζόμενου λαού αυτής της χώρας από αυτές τις αναφορές. Αλλιώς, οδηγεί σε ρεφορμιστικές αυταπάτες υποταγής στους ιμπεριαλιστές και φιλανθρωπίες.

Προλεταριακή Σημαία