Δημοψήφισμα στην Καταλονία: Περισσότερα τα ερωτήματα από τις απαντήσεις! - Ιστορικό της διαμάχης

0

δημοσιεύεται στη Προλεταριακή Σημαία που κυκλοφορεί σήμερα

Βρισκόμαστε σχεδόν ένα εικοσιτετράωρο πριν από την ημερομηνία διεξαγωγής του δημοψηφίσματος στην Καταλονία και κανείς δεν είναι σε θέση να πει με σιγουριά αν αυτό θα πραγματοποιηθεί ή όχι. Πολλά είναι τα ερωτήματα, και πάντως πολύ περισσότερα από τις τυχόν απαντήσεις που μπορούν να δοθούν. Ίσως όχι τόσο όσον αφορά τις βασικές πλευρές του γενικού -πλανητικού- αλλά και του ειδικού -στην Ιβηρική χερσόνησο- πλαισίου που έδωσε τη δυνατότητα να εμφανιστεί με τέτοια ορμή μια αρκετά παλιά ιστορία, με μακραίωνη διαδρομή στο χρόνο. Αλλά για τις βαθύτερες αιτίες, τις επιδιώξεις, τους στόχους των δυνάμεων που καθορίζουν τη ροή των γεγονότων.

Είναι φανερό στον καθένα πως κοντά σχεδόν δέκα χρόνια από την εκδήλωση της παγκόσμιας δομικής κρίσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος, οι αντιθέσεις και τα αδιέξοδα αυτού του σάπιου κόσμου περισσεύουν. Αναπόφευκτα αυτό οδηγεί στην εναγώνια προσπάθεια όλων, από τους μεγάλους ως τους πιο μικρούς φονιάδες και εκμεταλλευτές, για διέξοδο από αυτή την κατάσταση. Διέξοδο σε βάρος ανταγωνιστών και προπάντων σε βάρος των λαών. Αυτή η κατάσταση έχει παραγάγει μεταξύ των πολλών σημείων έντασης την εκλογή Τραμπ αλλά και το BREXIΤ. Αυτό είναι και το γενικό πλαίσιο, που ωστόσο δεν φτάνει αν δεν συνδυαστεί με το ειδικό πλαίσιο, το συγκεκριμένο έδαφος, καλύτερα, πάνω στο οποίο εκδηλώθηκε αυτή η διαμάχη που συγκλονίζει την Ιβηρική χερσόνησο.

Ο Ραχόι ως πυροδότης της διαμάχης
Η αναζωπύρωση, λοιπόν, του προβλήματος ξεκινά από την απόφαση του Ραχόι (δες το ιστορικό στο τέλος του κειμένου) να καταργήσει το 2010 ακόμα και αυτόν τον άτολμο, κατά την άποψη της μεγάλης πλειοψηφίας των καταλανικών κομμάτων, νέο Καταστατικό Χάρτη της Καταλονίας που είχε ψηφιστεί τέσσερα χρόνια πριν. Το πιο πιθανό είναι πως η κυβέρνηση Ραχόι θεώρησε πως σε συνθήκες κρίσης, και με την Ισπανία να είναι ένα από τα επίκεντρά της, αυτή η έστω και μικρή επαύξηση των περιθωρίων αυτοδιοίκησης της Καταλονίας που έδινε ο αναθεωρημένος Καταστατικός Χάρτης του 2006, απειλούσε την γι’ αυτόν αναγκαιότητα μιας ισχυρής συγκεντρωτικής πολιτικής υπεράσπισης του «έχει» της ισπανικής αστικής τάξης. Άλλωστε, το κόμμα του, σε μεγάλο βαθμό προερχόμενο από τις μεταλλάξεις της φρανκικής φασιστικής δεξιάς, αλλά και ως ένας βασικός εκπρόσωπος της καπιταλιστικής Ισπανίας, διατηρούσε μια παραδοσιακή εχθρότητα απέναντι σε ό,τι λεγόταν αυτονομία ή, πολύ περισσότερο, ανεξαρτησία. Πολύ περισσότερο που αυτήν την εχθρότητα, ειδικά για οτιδήποτε έθιγε το ενιαίο του ισπανικού κράτους, τη μοιράζονταν στην ουσία της και με τον άλλο βασικό πυλώνα της αστικής πολιτικής, το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Το οποίο, αν και είχε τη διπροσωπία και τον ελιγμό σαν χαρακτηριστικά που το βοηθούσαν στη διαχείριση δύσκολων καταστάσεων (ενδεικτικό το πώς κινήθηκε με το νέο Καταστατικό Χάρτη τις χρονιές 2005-2006), στα βασικά ζητήματα στεκόταν στο πλευρό του κόμματος της δεξιάς.

Ο Ραχόι θα λέγαμε πως λειτούργησε ακριβώς όπως λειτούργησε στο μεγαλύτερο μέρος της πορείας του το μεσαιωνικό/φεουδαρχικό και μετέπειτα καπιταλιστικό ισπανικό κράτος. Αντί να δράσει πυροσβεστικά και στην κατεύθυνση της ουσιαστικής συνύπαρξης των λαών και των εθνοτήτων της Ισπανίας, λειτούργησε σαν πυροδότης των αισθημάτων παραγκωνισμού του καταλανικού πληθυσμού. Οδήγησε καταλανικά συντηρητικά κόμματα που μέχρι πρότινος διεκδικούσαν την αυτονομία στα πλαίσια του ισπανικού κράτους να μετατοπιστούν προς θέσεις χωρισμού της Καταλονίας από την υπόλοιπη Ισπανία. Οι τελευταίες του κινήσεις, με τις συλλήψεις εκλεγμένων δημάρχων και αξιωματούχων των καταλανικών περιοχών, η δίκη του προέδρου και αρκετών υπουργών της προηγούμενης Ζενεραλιτάτ για το δημοψήφισμα που διοργάνωσαν το 2015, οι συνεχείς πολιτικές και νομικές απειλές προς τους καταλανούς αξιωματούχους, το «μπλέξιμο» της αστυνομίας στην όλη διαμάχη και η κλιμάκωση της κατασταλτικής πολιτικής είναι ζήτημα -που θα αποδειχθεί σύντομα- αν λειτουργήσουν αποτρεπτικά στη διεξαγωγή του δημοψηφίσματος. Πάντως, και με μαθηματική ακρίβεια, υποσκάπτουν τους όποιους όρους συνύπαρξης της Καταλονίας με την Ισπανία και μεσοπρόθεσμα λειτουργούν αποσταθεροποιητικά για την τελευταία. Δεν το καταλαβαίνει ή θεωρεί πως μέσω της πυγμής μπορεί να αναζητηθεί ένας συμβιβασμός με την άλλη πλευρά, τέτοιος που να «κόβει με το μαχαίρι» ανεπίτρεπτες φιλοδοξίες (αποχωρισμός από την Ισπανία) και να ξαναβάζει για μεγάλο διάστημα «τα πράγματα στη θέση τους» όσον αφορά το ενιαίο του ισπανικού κράτους;

Δεδομένα και ερωτήματα για την καταλανική πλευρά

Σε σχέση με την άλλη πλευρά (Καταλονία), ενώ με μια πρώτη ματιά φαίνεται εύκολο, εξετάζοντας καλύτερα το ζήτημα, δεν είναι καθόλου έτσι. Θα ξεκινήσουμε από μερικά δεδομένα, για να περάσουμε στα ερωτήματα και σε κάποιες ανολοκλήρωτες πρώτες απαντήσεις.

Ο καταλανικός εθνικισμός και η τάση για ανεξαρτησία/αποχωρισμό από την Ισπανία χρησιμοποιεί κατ’ αρχήν τον υπαρκτό και πολύχρονο παραγκωνισμό της Καταλονίας σε σχέση με την περιοχή της Καστίλης, ενώ η διαμάχη για την πρωτοκαθεδρία μεταξύ της Βαρκελώνης και της Μαδρίτης βρίσκει την έκφρασή του ακόμα και στο …ποδόσφαιρο. Ο καταλανικός εθνικισμός συνδέθηκε επίσης με το δημοκρατικό κίνημα ενάντια στη μοναρχία.

Ωστόσο αυτή η διαμάχη, στην οποία οι καταλανικοί πληθυσμοί πράγματι υφίσταντο μια σειρά διακρίσεις σε βάρος τους, είναι μια διαμάχη που το περιεχόμενό της χρωματιζόταν καθοριστικά από τα συμφέροντα των οικονομικών και πολιτικών ελίτ των περιοχών αυτών. Είναι μια διαμάχη για την πρωτοκαθεδρία, μια διαμάχη για το από πού θα αντλεί η ισπανική μοναρχία τούς πολιτικούς αξιωματούχους της και κατ’ επέκταση πόσα και ποια ιδιαίτερα προνόμια θα απολαμβάνουν οι τοπικές οικονομικές ελίτ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αντιδραστική και η «από τα πάνω» επιβληθείσα άποψη ότι η Καταλονία πρέπει να αποχωριστεί από την υπόλοιπη Ισπανία, διότι ως πλούσια και ανεπτυγμένη οικονομικά περιοχή «χάνει» με το να δίνει τμήμα των εσόδων της για τις φτωχές περιοχές της Ισπανίας, επιχείρημα που το πρωτοακούσαμε σαν επιχείρημα από την ακροδεξιά ιταλική Λέγκα του Βορρά (έναντι του φτωχού ιταλικού νότου). Επιχείρημα που εκτός των άλλων προσπαθεί να μεταφέρει τις ευθύνες για την επίθεση που υφίσταται ο λαός της Καταλονίας, όπως και όλος ο ισπανικός λαός, από το κεφάλαιο, τις κυβερνήσεις του και την ΕΕ, στους φτωχούς των άλλων περιοχών.

Όμως έτσι η διαμάχη παίρνει και λαϊκό χρώμα. Διότι «συναντιούνται» τα αισθήματα από τον παραγκωνισμό, τις κατά καιρούς διώξεις και τις απαγορεύσεις που δέχονταν ο λαός της Καταλονίας (απαγορεύσεις που έφταναν κατά περιόδους έως και στη χρησιμοποίηση της καταλανικής γλώσσας), με τη δίκαιη οργή που αισθάνεται ο λαός αυτός από την επίθεση στο βιοτικό του επίπεδο και τα ζωτικά του δικαιώματα, που συνεχίζεται κλιμακούμενη τα τελευταία χρόνια.

Αποτελεί ωστόσο ένα σημαντικό ερώτημα το τι ακριβώς επιδιώκουν οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ της Καταλονίας; Στην Καταλονία παράγεται το 20% του πλούτου της χώρας και το 25% των εξαγωγών της Ισπανίας φεύγει από εκεί. Η Βαρκελώνη διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα εμπορικά λιμάνια της Μεσογείου, τέσσερα αεροδρόμια, ενώ στην περιοχή της Καταλονίας εδρεύουν 560.000 επιχειρήσεις, μερικές από τις οποίες με παγκόσμια διείσδυση. Ωστόσο, όλα αυτά τα πλεονεκτήματα η Καταλονία τα βιώνει μέσα στο πλαίσιο του ισπανικού κράτους. Άραγε, ακόμα και αν υποθέσουμε πως υφίστανται με έναν τρόπο Καταλανοί κεφαλαιοκράτες, ποιο άραγε συμφέρον θα έχουν να αντικαταστήσουν την «αναφορά» στο ισπανικό κράτος με μια «αναφορά» σε ένα κράτος κατά πολύ ασθενέστερο του πρώτου, με μόλις 7,5 εκατομμύρια πολίτες, που αντιστοιχούν στο 16% του συνολικού πληθυσμού της Ισπανίας; Και εκτός ΕΕ -για ένα σημαντικό διάστημα- πράγμα που θα τους στερούσε τα πλεονεκτήματα της κοινής αγοράς;

Παραπέρα και όσον αφορά τα πολιτικά κόμματα που εκπροσωπούν τα μεγαλοαστικά στρώματα στην Καταλονία, όντως θέλουν την απόσχιση της Καταλονίας από την Ισπανία; Έως τώρα και χωρίς να παραγνωρίζουμε, ίσα- ίσα, πως οι εξελίξεις διαμορφώνουν τη δική τους δυναμική, νομίζουμε πως οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ της Καταλονίας διεκδικούσαν έως τώρα έναν άλλο συμβιβασμό στα πλαίσια του ισπανικού κράτους. Τέτοιον που από το επίπεδο της αυτοδιοικούμενης περιοχής να περάσουν σε ένα καθεστώς παρόμοιο με αυτό που επικρατεί στη Χώρα των Βάσκων. Έτσι, παραδείγματος χάρη, στο ζήτημα των φόρων διεκδικούσαν να ισχύσει ό,τι και στη χώρα των Βάσκων: να μένουν όλοι οι φόροι στην περιοχή και να δίνονται στην κεντρική εξουσία ανάλογα με τις υπηρεσίες που το κράτος παραχωρεί στην Καταλονία, συν κάτι επιπλέον ως συμμετοχή αλληλεγγύης για τις φτωχές περιοχές της Ισπανίας. Έχουν «φύγει» από αυτές τις θέσεις και επιδιώξεις και με ποιο «μέτρημα» των υπέρ και των κατά;

Ο διφορούμενος Τραμπ, η περίεργη έκθεση και η ΕΕ

Στην όλη διαμάχη μπλέχτηκαν μια παλιά έκθεση των αμερικανικών υπηρεσίων, η -ως συνήθως πια- διφορούμενη δήλωση του Τραμπ, η διορθωτική δήλωση της αμερικανίδας εκπροσώπου και οι δηλώσεις Γιούνκερ και Μέρκελ.

Ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, ρητά δήλωσε πως ο ίδιος συντάσσεται με αυτό που θα «πουν» το Ανώτατο και Συνταγματικό Δικαστήριο της Ισπανίας (το οποίο λίγες μέρες μετά αποφάνθηκε -όπως ήταν αναμενόμενο- πως το δημοψήφισμα είναι παράνομο). Επίσης τόνισε προς όλες τις κατευθύνσεις και για να μην «παρεξηγηθεί», ότι χωρίς να είναι δική του υπόθεση εργασίας, στην περίπτωση που η Καταλονία διαχωρισθεί από την Ισπανία δεν θεωρείται αυτοδίκαια μέλος της ΕΕ, αλλά θα πρέπει να ξεκινήσει -εάν φυσικά θέλει- τη γνωστή ενταξιακή πορεία. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκε και η Μέρκελ.

Από την άλλη, ο Τραμπ, εμφανώς σε διαφορετικό μήκος κύματος, δήλωσε πως η κυβέρνησή του θα συνεργαστεί με όποια «οντότητα» και αν προκύψει από το δημοψήφισμα, προκαλώντας ερωτήματα και σχόλια. Δήλωση που συνδέθηκε με «εκτιμήσεις» μιας παλιότερης έκθεσης της αμερικανικής κυβέρνησης το 1990, επί προεδρίας Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου, που εκτιμούσε πως μια πιθανή κατάρρευση του έθνους-κράτους σε μεγάλο τμήμα της Ευρώπης θα συνοδευόταν από την αναβίωση περιφερειακών αλυτρωτισμών που σε ορισμένες περιοχές της θα οδηγούσε στην ανεξαρτησία τους. Μεταξύ αυτών αναφερόταν και η Καταλονία, ενώ δεν υπήρχε καμιά αναφορά, π.χ., στη Χώρα των Βάσκων, με ισχυρές αποσχιστικές τάσεις, μεγαλώνοντας τα ερωτήματα για το εάν επρόκειτο για εκτιμήσεις ή κατευθύνσεις προς υλοποίηση.

Πάντως αμέσως μετά τη δήλωση Τραμπ, η εκπρόσωπος του αμερικανικού ΥΠΕΞ δήλωνε «διορθωτικά» πως η κυβέρνηση Τραμπ δεν πρόκειται να εμπλακεί στο δημοψήφισμα «το οποίο, ιδωμένο υπό την οπτική της ΕΕ, αποτελεί εσωτερική υπόθεση».

Από την πλευρά μας θα μπορούσαμε να σκεφτούμε δύο λόγους για μια ενδεχόμενη ευνοϊκή στάση των ΗΠΑ απέναντι σε μια τέτοια εξέλιξη και χωρίς αυτό να σημαίνει «επικοινωνία» των ΗΠΑ με κάποια πλευρά. Ο ένας είναι γενικός και αφορά το γεγονός πως ό,τι περιπλέκει τις σχέσεις στην ΕΕ, ό,τι την αδυνατίζει και την κάνει ευάλωτη είναι καλό για τις ΗΠΑ. Ο δεύτερος είναι πιο συγκεκριμένος και αφορά την επιρροή και τη διείσδυση της Ισπανίας και της ΕΕ (μέσω της Ισπανίας) στη Λατινική Αμερική, που αντικειμενικά θα δέχονταν πλήγμα από μια απόσχιση της Καταλονίας.

Επίλογος

Βάσει όλων των παραπάνω, δεν προσφέρουν, όπως ίσως νομίζουν, στους λαούς και στο κίνημα όποιοι στην αριστερά, εγχώρια και μη, κοπιάρουν ανόμοιες καταστάσεις και συνθήματα. Και είναι πολλοί αυτοί!

Από την πλευρά μας, καταδικάζουμε με τον πιο απόλυτο τρόπο την αντιδημοκρατική πολιτική της ισπανικής κυβέρνησης απέναντι στο λαό της Καταλονίας. Διατηρούμε το δικαίωμα ωστόσο να σκεφτόμαστε πάνω στις εξελίξεις και να εκτιμούμε το κάθε φορά πραγματικό περιεχόμενο μιας διαμάχης. Θέλουμε να διαχωρίζουμε τη θέλησή μας από την πραγματικότητα και να εκτιμούμε σωστά τις δυνάμεις που την καθορίζουν και την κινούν. Και προσπαθούμε να βάλουμε τα σωστά ερωτήματα ώστε, ακόμα και αν δεν δίνουμε (δεν μπορούμε να δώσουμε) όλες και πλήρεις απαντήσεις, τουλάχιστον να έχουμε περισσότερες πιθανότητες μη λαθέψουμε στις βασικές πλευρές της πραγματικότητας αυτής.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΔΙΑΜΑΧΗΣ

Η διαμάχη μεταξύ της Καταλονίας και του ισπανικού κράτους χάνεται μέσα στους αιώνες. Θα τολμούσαμε να πούμε πως αποτελεί ένα παράδειγμα για το πώς η διαδικασία συγκρότησης των εθνών κρατών στη Δύση, σαν μια κατεξοχήν ιστορική διαδικασία, άφησε μια σειρά ιστορικές εκκρεμότητες, που βρίσκουν κάποια στιγμή τη δυνατότητα να εκφραστούν, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.

Οι ρίζες της διαμάχης ακουμπούν την ίδια τη διαδικασία συγκρότησης του συγκεντρωτικού κράτους της Ισπανίας, που ξεκινά με την ένωση του Βασιλείου της Καστίλης και του Στέμματος της Αραγωνίας (κύριο τμήμα του οποίου υπήρξε η μεσαιωνική Καταλονία ή Κομιτεία της Βαρκελώνης). Διότι η συγκρότηση της ισπανικής μοναρχίας βασίστηκε στο πιο εύρωστο βασίλειο της Καστίλης και αυτό με τη σειρά του συσσώρευσε στο πέρασμα των χρόνων μια σειρά και σε διάφορα επίπεδα δυσαρέσκειες στο σχετικά «ριγμένο» κομμάτι της Καταλονίας.

Η διαμάχη για την Ισπανική Διαδοχή, κατά την οποία η Καταλονία στήριζε τη δυναστεία των Αψβούργων έναντι όλων των υπόλοιπων ισπανικών περιοχών που στήριζαν τη γαλλική δυναστεία των Βουρβώνων, που τέλειωσε το 1714 με την επικράτηση της δυναστείας των Βουρβώνων, πρόσθεσε και άλλα μέτρα παραγκωνισμού της Καταλονίας.

Παρ’ όλα αυτά, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η περιοχή της Καταλονίας υφίσταται μια σημαντική καπιταλιστική βιομηχανική ανάπτυξη, αποτελώντας το κέντρο της βιομηχανοποίησης της Ισπανίας, που συνδυάζεται με την εμφάνιση ενός σημαντικού πολιτιστικού ρεύματος, της επονομαζόμενης και καταλανικής αναγέννησης, που συμβάλλει στη δημιουργία του καταλανικού εθνικισμού. Η πρώτη του άνοδος πραγματοποιείται στη βάση της ήττας της Ισπανίας στον ισπανοαμερικανικό πόλεμο του 1898. Ισχυροποιείται παραπέρα με την ιδρυτική πράξη δημιουργίας της Κοινοπολιτείας της Καταλονίας (που ονομάζεται και Ένωση των Τεσσάρων Επαρχιών), μια πρώτη μορφή αυτονομίας της το 1914. Αυτή η μορφή αυτονομίας καταργείται από τη δικτατορία του Μιγέλ Πρίμο δε Ριβέρα τα χρόνια 1923-1930.

Η περίοδος της Β’ Ισπανικής Δημοκρατίας που ξεκινά αμέσως μετά δίνει στα 1931 τη δυνατότητα για την επανασύσταση της Ζενεραλιτάτ της Καταλονίας (Generalitat de Catalunya), της λεγόμενης Κυβέρνησης της Καταλονίας, και της ψήφισης του καθεστώτος της αυτονομίας τον επόμενο χρόνο. Η Ζενεραλιτάτ, θεσμός που έλκει την καταγωγή του από τα μεσαιωνικά συμβούλια Corts Reials (στα οποία αντιπροσωπεύονταν οι ευγενείς, οι κληρικοί και οι συντεχνίες των πόλεων), θεωρείται ένας εμβληματικός θεσμός για τους Καταλανούς ο οποίος καταργήθηκε το 1714. Η προσπάθεια των καταλανών προέδρων Μασιά και Κονπάνς να ανακηρύξουν ξεχωριστό καταλανικό κράτος οδηγεί την ισπανική δεξιά που έχει κερδίσει τις εκλογές του 1933 στο πάγωμα της αυτονομίας μέχρι το 1936. Η άνοδος του Λαϊκού Μετώπου το 1936 επαναφέρει σε λειτουργία τις αυτόνομες καταλανικές δομές, για να παυτούν αυτές για σαράντα χρόνια, μετά την ήττα της Δημοκρατικής Ισπανίας και την επιβολή της φρανκικής φασιστικής δικτατορίας (1939-1975).

Μετά την πτώση της δικτατορίας του φασίστα στρατηγού Φράνκο, το αστικό σύνταγμα του 1978 και ο νόμος του επόμενου χρόνου έθεσαν ξανά την Καταλονία σε ένα καθεστώς αυτοδιοίκησης. Η Ζενεραλιτάτ επανασυστάθηκε ταυτιζόμενη έως σήμερα με την Κυβέρνηση της Αυτοδιοικούμενης Περιφέρειας της Καταλονίας αλλά και με το ευρύτερο καθεστώς αυτοδιοίκησης της περιοχής. Το καθεστώς της αυτοδιοίκησης της επιτρέπει να έχει σημαντικές αρμοδιότητες σε τομείς όπως η περίθαλψη, η εκπαίδευση, ο πολιτισμός, οι μεταφορές και η πολεοδομία. Από την άλλη , η αυτοδιοικούμενη περιοχή κρατά το μισό των φόρων που εισπράττει, αποδίδοντας το άλλο μισό στην κεντρική κυβέρνηση της Ισπανίας.

Το 2005 το καταλανικό κοινοβούλιο ενέκρινε ένα νομοσχέδιο τροποποίησης του Καταστατικού Χάρτη της Αυτοδιοικούμενης Περιφέρειας της Καταλονίας, δηλαδή του νόμου του ισπανικού κράτους που ορίζει τις αρμοδιότητες της Κυβέρνησης της Καταλονίας (ψηφίστηκε, όπως προαναφέραμε, το 1979), νομοσχέδιο που προωθήθηκε στη συνέχεια στο ισπανικό κοινοβούλιο. Ο νέος Καταστατικός Χάρτης ψηφίστηκε από τα ¾ των καταλανών ψηφοφόρων το 2006, περιλαμβάνοντας ωστόσο στην τελική του μορφή -μετά τις διαβουλεύσεις με την κεντρική κυβέρνηση (του Θαπατέρο)- πολύ λίγες από τις τροποποιητικές προτάσεις του καταλανικού κοινοβουλίου. Τελικά, ακόμα και αυτό το νέο καταστατικό ακυρώθηκε σε μεγάλο βαθμό από το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ισπανίας μετά από προσφυγή της κυβέρνησης Ραχόι το 2010.

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Διαδήλωση καταγγελίας της ρατσιστικής επίθεσης στη Νέα Ιωνία

0

Πραγματοποιήθηκε το απόγευμα της Παρασκευής 29/9 στους δρόμους της Νέας Ιωνίας, η διαδήλωση καταγγελίας της ρατσιστικής επίθεσης στον Πακιστανό μετανάστη Βαρές. Μια επίθεση με γροθιές και βρισιές που είχε γίνει στις 18/9 στην οδό Αγ. Κωνσταντίνου στη Νέα Ιωνία. Η διαδήλωση είχε αποφασιστεί σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 23/9, ύστερα από κάλεσμα της ΚΕΕΡΦΑ της οποίας ο μετανάστης είναι μέλος, στο Στέκι «Εκτός Σχεδίου». Κάποιες δεκάδες διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στις 7:00 μ.μ. στην Πλατεία Σημηριώτη και στη συνέχεια πορεύτηκαν ανεβαίνοντας τη Λεωφόρο Ηρακλείου, κατευθύνθηκαν προς το σημείο της επίθεσης και επέστρεψαν ξανά στην Ηρακλείου διασχίζοντας δρόμους της γειτονιάς.

Προπορεύονταν πανό με υπογραφή Πακιστανική Κοινότητα - Φορείς - Σωματεία - Συλλογικότητες, το οποίο πλαισίωναν κυρίως Πακιστανοί μετανάστες, και ακολουθούσαν η ΚΕΕΡΦΑ, η Λαϊκή Αντίσταση – Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία που παρέμβηκε με πανό και προκήρυξη, και η Εργατική Λέσχη Νέας Ιωνίας, ενώ συμμετείχε και η ΟΡΜΑ.

Το μπλοκ της ΛΑ-ΑΑΣ φώναζε αντιφασιστικά και αντιιμπεριαλιστικά συνθήματα καθώς και αλληλεγγύης σε μετανάστες και πρόσφυγες, καταγγέλλοντας ταυτόχρονα και το «ξέπλυμα» των νέο-ναζί από τον ΣΥΡΙΖΑ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για το ζήτημα της Σίτισης στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας

0

Ξεκινώντας άλλη μια χρόνια, όλοι οι φοιτητές θα βρεθούμε μπροστά στις όλο και πιο αυξημένες και απαιτητικές υποχρεώσεις των σπουδών μας. Όσοι έρχονται από άλλες πόλεις (αλλά και οι ντόπιοι) θα κληθούν να λύσουν και το θέμα του φαγητού τους. Επειδή όμως «τα λεφτά δεν περισσεύουν για κανέναν», για να τρώει «έξω» σε εστιατόρια κ.λπ., πολλοί θα είναι εκείνοι που θα στραφούν στην παραδοσιακή λύση για τους φοιτητές, τη φοιτητική Λέσχη του Π.Θ.

Να που όμως το «θα στραφούν» δε στέκει για τους φοιτητές του Π.Θ., επειδή θα έπρεπε ήδη να έχουν κάνει τις αιτήσεις τους, εν μέσω καλοκαιριού (!!), αφού η ηλεκτρονική διαδικασία ήταν ανοιχτή το διάστημα 30 Ιουνίου έως 31 Ιουλίου (και θεωρούμε ως «στάχτη στα μάτια» την παράταση των αιτήσεων ως την 1η Σεπτεμβρίου).

Κάποιος «καλοπροαίρετος» ίσως να εξηγούσε την επιλογή της συγκεκριμένης περιόδου υποβολής των αιτήσεων, ως μια απόφαση της Διοίκησης του Π.Θ. για να «εξυπηρετήσει» τους φοιτητές πριν την έναρξη του εξαμήνου, ώστε απ’ την πρώτη μέρα των μαθημάτων, να ‘χουν «ένα πιάτο φαΐ».

Εμείς, επειδή μάλλον δεν είμαστε τόσο «καλοπροαίρετοι», ή για την ακρίβεια επειδή είμαστε δύσπιστοι για τις καλές προθέσεις (sic) του κράτους και των μηχανισμών του, όπως είναι οι Πρυτανείες των πανεπιστημίων, ρόλος των οποίων είναι η συνέχιση και το πέρασμα της αντιλαϊκής πολιτικής της κυβέρνησης στο πεδίο των φοιτητών, έχουμε μια άλλη άποψη. Θεωρούμε πως, όπως αυτή η κυβέρνηση, συνεχίζοντας το έργο των προηγούμενων, ακολουθώντας τις επιταγές των ξένων ιμπεριαλιστών-αφεντικών της, χτυπάει καθημερινά τα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα στους χώρους δουλειάς, έτσι έρχεται να τσακίσει τα κερδισμένα με αγώνες δικαιώματα των φοιτητών. Τέτοια είναι η δωρεάν σίτιση στις Λέσχες και η στέγαση στις Εστίες των ΑΕΙ και των ΤΕΙ. Δημιουργεί έτσι ένα πανεπιστήμιο ακόμα πιο ταξικό, όπου για τον φοιτητή απ’ τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα ο οποίος βρίσκεται μπροστά στους όλο και πιο εντατικοποιημένους ρυθμούς σπουδών χωρίς εργασιακή προοπτική, τίθεται ακόμα και εν αμφιβόλω το αν θα μπορέσει να παρακολουθεί επαρκώς τη σχολή του, αφού αν π.χ. δεν έχει χρήματα για φαγητό ή για το ενοίκιό του θα αναγκαστεί να δουλέψει.

Και για να ‘ρθουμε ξανά στο ζήτημά μας, θεωρούμε πως η επιλογή της περιόδου υποβολής των αιτήσεων καλοκαιριάτικα, αυτό στο οποίο αποσκοπούσε ήταν να πιάσει έναν αρκετό αριθμό φοιτητών στον ύπνο! Να μην μπορέσει να υποβάλλει τα χαρτιά του, να μείνει εκτός σίτισης και να αναγκάζεται να πληρώνει καθημερινά 2,80 € για να τρώει στη Λέσχη.

Την απάντηση σ’ αυτό το ζήτημα, εμείς δεν τη βλέπουμε σε καμιά προσπάθεια συνεννόησης με τις Διοικήσεις των επιμέρους σχολών και με την Πρυτανεία. Προτάσεις για μικρότερο αντίτιμο (αλήθεια, ποιος θα καθορίσει ποια είναι η «σωστή» τιμή ; ) ή για παράταση των αιτήσεων 2,3,…,5 βδομάδες, μας βρίσκουν απέναντι. Θεωρούμε μάλιστα αποπροσανατολιστική μια τέτοια ιδέα για συζήτηση, επειδή θέτει ως τετελεσμένο ότι στη Λέσχη δε θα έχουν δικαίωμα σίτισης όλοι οι φοιτητές του Π.Θ., αλλά μόνο όσοι πληρούν τα «κριτήρια». Το «αρνί» δεν έχει τίποτα να συζητήσει με το «λύκο». Τα συμφέροντά μας δεν είναι τα ίδια με εκείνους, τους πυλώνες του συστήματος στα πανεπιστήμια. Η λύση για μας βρίσκεται στο ξαναζωντάνεμα των Συλλόγων και των Γενικών Συνελεύσεων ως μόνων οργάνων πάλης των φοιτητών απέναντι στην κρατική πολιτική του τσακίσματος των κατακτήσεων και των δικαιωμάτων μας!

Γενικές Συνελεύσεις και αγωνιστικές πρωτοβουλίες σε κάθε σχολή, που θα διεκδικήσουν:

ΔΩΡΕΑΝ ΣΙΤΗΣΗ ΣΤΗ ΛΕΣΧΗ, ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΟΥ Π.Θ. 

ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΑΝΤΙΤΙΜΟ!

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΕΙ - ΤΕΙ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συνέλευση της ΛΑ - ΑΑΣ στην Ικαρία

0

Την Δευτέρα 25-9-2017 πραγματοποιήθηκε στην Ικαρία η συνέλευση της ΛΑ-ΑΑΣ. Συζητήθηκε η πολιτική κατάσταση και οι εξελίξεις στην χώρα μας όσο και διεθνώς. Τονίσθηκε η αναγκαιότητα της δράσης της ΛΑ-ΑΑΣ και πήραμε αποφάσεις για την παραπέρα οργάνωση και ενίσχυση της δουλειάς μας. Στο τέλος συντάχθηκε ανακοίνωση με τίτλο: «Με νέο γύρο επίθεσης στα δικαιώματά του βρίσκεται αντιμέτωπος ο λαός» που θα μοιραστεί σε όλο το νησί. Παρακάτω παραθέτουμε την ανακοίνωση:

ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ (ΛΑ-ΑΑΣ) - ΙΚΑΡΙΑΣ Σεπτέμβρης 2017

Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η

Με νέο γύρο επίθεσης στα δικαιώματά του βρίσκεται αντιμέτωπος ο λαός.

Με την ομιλία του στα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Θεσσαλονίκης (ΔΕΘ), ο Τσίπρας προσπάθησε να εξωραΐσει τη βάρβαρη μνημονιακή πολιτική της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, ίδια με αυτήν της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, και να αποπροσανατολίσει το λαό σχετικά με τα νέα επώδυνα μέτρα που θα πάρει, σύμφωνα με τις επιταγές της ΕΕ και του ΔΝΤ, μπροστά στην επερχόμενη τρίτη αξιολόγηση.

«Δίκαιη ανάπτυξη», «Επιστροφή στην κανονικότητα», «Βγαίνουμε από την κρίση με την κοινωνία όρθια». Φράσεις που συμπυκνώνουν την παραπλανητική κυβερνητική προπαγάνδα.

Στο όνομα της «δίκαιης ανάπτυξης», ξεπουλάνε τον τόπο σε ντόπιους και ξένους «σωτήρες επενδυτές» ,που επελαύνουν πάνω στη συντριβή του εργατικού μισθού και των εργατικών δικαιωμάτων, σε συνθήκες γενικευμένης εργοδοτικής αυθαιρεσίας και ασυδοσίας . Πάνω ακριβώς σ ΄ αυτήν την εργοδοτική αυθαιρεσία και ασυδοσία συντελέστηκε και το νέο έγκλημα του εφοπλιστικού κεφαλαίου στον Αργοσαρωνικό, που δεν ήταν «τυχαίο γεγονός» η «ατύχημα» αλλά αποτέλεσμα της θυσίας των αναγκών, των δικαιωμάτων, και της ίδιας της ζωής του λαού στο βωμό του κέρδους, όπως και της θυσίας του περιβάλλοντος.

Τα 113 προαπαιτούμενα που η κυβέρνηση έχει δεσμευτεί να νομοθετήσει μέχρι το καλοκαίρι του 2018, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για αυταπάτες περί «εξόδου από την κρίση» και μάλιστα «με την κοινωνία όρθια». Μιλούν με το θράσος του ψεύτη για «αντίμετρα» αυτοί που κάθε μέρα βυθίζουν σε νέα αδιέξοδα εργαζόμενους, άνεργους, μικροεπαγγελματίες, συνταξιούχους και όλη τη νεολαία. Τα «αριστερά» τους μνημόνια, είναι ίδια με τα δεξιά. Είναι η πολιτική της φτώχειας, της ανεργίας, της μετανάστευσης των νέων, των συσσιτίων της φόρο ληστείας, και της ασυδοσίας του μεγάλου κεφαλαίου.

Παράλληλα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες, επεκτείνει τις στρατιωτικές βάσεις των αμερικανονατοϊκών. Η χώρα ήταν και εξακολουθεί να είναι πολεμικό ορμητήριο για τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις τους στις γύρω χώρες, που μακελεύουν τους λαούς και δημιουργούν τα καραβάνια των προσφύγων. Την ίδια στιγμή, κάτω από την υψηλή εποπτεία και καθ’ υπόδειξη των αμερικάνων, προχωράει σε συμφωνίες συνεργασίας με τα αντιδραστικά καθεστώτα του Ισραήλ και της Αιγύπτου. Έτσι κομπάζει η κυβέρνηση πως έχει πετύχει την αναβάθμιση του στρατηγικού ρόλου της χώρας στην περιοχή. Όμως αυτή η «αναβάθμιση» εμπλέκει όλο και περισσότερο τη χώρα στους πολεμικούς σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών και μόνο νέα δεινά προμηνύει για το λαό μας και τους γειτονικούς λαούς.

Απέναντι σε όλα αυτά ο λαός μπορεί και πρέπει να οργανώσει την αντίστασή του. Μέσα από ένα ενωτικό παλλαϊκό πανεργατικό μέτωπο, να υπερασπίσει τη ζωή του και τα δικαιώματά του. Να δημιουργήσει εστίες αντίστασης παντού, ενάντια στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους, για ειρήνη στην περιοχή.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΓΩΝΑΣ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΕΕ, ΔΝΤ, ΝΑΤΟ

ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κάτω ο νέος νόμος Γαβρόγλου! Οι σπουδές είναι δικαίωμα μας και θα το υπερασπιστούμε!

0

Συμφοιτητή- συμφοιτήτρια,

Ψηφίστηκε νέος νόμος που αφορά την τριτοβάθμια εκπαίδευση!

Πολύ πιθανόν να μην το γνωρίζεις, να μην το άκουσες καν, γιατί πολύ απλά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ψήφισε τον νέο νόμο κατακαλόκαιρο. Είναι συνήθης τακτική των κυβερνήσεων η ψήφιση νόμων μέσα στο καλοκαίρι, στην προσπάθειά τους να ελαχιστοποιήσουν τις αντιδράσεις από μεριάς φοιτητών. Άλλωστε, και ο νόμος Διαμαντοπούλου ψηφίστηκε και αυτός το καλοκαίρι του ’11. Η συνέχεια αυτού είναι ο νόμος Γαβρόγλου, με τον οποίο το σύστημα δημιουργεί ευνοϊκότερους όρους για τη συνέχιση της επίθεσης που εξελίσσεται στα φοιτητικά δικαιώματα, αναβαθμίζοντάς τη. Αυτή δεν αφήνει στο απυρόβλητο ούτε τους μαθητές, για τον τρόπο εισαγωγής στην τριτοβάθμια. Τώρα οι μαθητές θα δίνουν δύο φορές Πανελλαδικές, μία το Γενάρη, μία τον Ιούνη. Την εξόντωση, το άγχος και τον ανταγωνισμό το σύστημα τα ονομάζει… αξιοκρατία!

Τι αλλαγές φέρνει ο νέος νόμος;

➣ Χαρακτηρίζει το άσυλο «ακαδημαϊκό», μακριά από τις έννοιες του αγώνα και της διεκδίκησης και διευκρινίζει ότι «επέμβαση δημόσιας δύναμης σε χώρους των Α.Ε.Ι. λαμβάνει χώρα σε περιπτώσεις κακουργημάτων αυτεπαγγέλτως και σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση μετά από απόφαση του Πρυτανικού Συμβουλίου.» Η πρυτανεία του ΑΠΘ εκμεταλλεύτηκε ήδη τη συγκεκριμένη διάταξη και κάλεσε την αστυνομία να περιπολεί μόνιμα τον χώρο του πανεπιστημίου. Τίθεται στο στόχαστρο κάθε δικαίωμά μας στην πολιτική και πολιτιστική έκφραση, κάθε συνδικαλιστική ελευθερία εντός του πανεπιστημίου.

➣ Παγιώνει τα δίδακτρα στα μεταπτυχιακά. Αποτελεί το πρώτο καθοριστικό βήμα για την παγίωση διδάκτρων στο προπτυχιακό επίπεδο. Άλλωστε,είναι ακόμα νωπές στη μνήμη οι δηλώσεις- προτάσεις για δίδακτρα στα πανεπιστήμια των διάφορων λαγών του συστήματος (βλ. καθηγητές, Μπουτάρη κ.α.).

➣ Δημιουργεί «Κέντρα Επιμόρφωσης και Δια Βίου Μάθησης», ανοίγοντας τον δρόμο για την παραπέρα διάλυση και κατακερματισμό του πτυχίου. Η δημιουργία αυτών των κέντρων θα αμφισβητήσει ακόμα παραπέρα τα επαγγελματικά δικαιώματα που μέχρι πρότινος θεωρούνταν κατοχυρωμένα με την απόκτηση του πτυχίου. Ας μην ξεχνάμε, σε αυτή την κατεύθυνση εντάσσονται και τα βήματα προς την κατάργηση της Διδακτικής και Παιδαγωγικής Επάρκειας. Αξίζει να σημειωθεί ότι η συμμετοχή στα κέντρα θα είναι επί πληρωμή.

➣ Απλοποιείται η διαδικασία των συγχωνεύσεων- καταργήσεων τμημάτων. Πλέον ένα προεδρικό διάταγμα είναι αρκετό. Χιλιάδες φοιτητές θα βρεθούν ξεκρέμαστοι, χωρίς σχολή. Και όσοι φοιτητές σπουδάζουν στα «τυχερά» τμήματα που θα τη «γλυτώσουν», τους περιμένει περισσότερη εντατικοποίηση, περισσότερα μαζικά κοψίματα και εξοντωτικοί ρυθμοί σπουδών. Όλα αυτά για να υλοποιηθεί ο στόχος την ευθυγράμμισης του τμήματος στα «υγιή» ευρωπαϊκά πρότυπα, μπας και η αξιολόγηση είναι «θετική», μπας και το τμήμα παραμείνει ανοιχτό.

➣ Ιδρύει «Ακαδημαϊκά Συμβούλια Ανώτατης Εκπαίδευσης και Έρευνας», για να εξασφαλιστεί η «εύρυθμη και σωστή λειτουργία» του πανεπιστημίου, γιατί όπως λένε και οι εκφραστές του συστήματος «κανένα ευρωπαϊκό πανεπιστήμιο δεν έχει αυτά τα χάλια». Με άλλα λόγια, πιο εύκολη εφαρμογή της επίθεσης και νομιμοποίηση των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων στις σχολές.

➣ Κατοχυρώνει τους κύκλους σπουδών. Εξισώνει τις 5ετείς σχολές με το επίπεδο master και δημιουργεί διετή προγράμματα εκπαίδευσης για αποφοίτους ΕΠΑΛ. Στην ουσία, γίνονται βήματα συμμόρφωσης με τις απαιτήσεις της Μπολόνια. Δημιουργείται ένα μεγάλο «φίλτρο» που θα διαχωρίζει τους απόφοιτους σε δύο ή περισσότερες ταχύτητες (bachelor-master), διασπάται πλήρως το πτυχίο και συρρικνώνονται ακόμη περισσότερο όσα επαγγελματικά δικαιώματα έχουν απομείνει σε αυτό.

Υπάρχει και τυράκι στη φάκα… η συνδιοίκηση

Με τον νέο νόμο επαναφέρεται η συνδιοίκηση, δηλαδή ένας από τους πιο πετυχημένους τρόπους που έχει βρει το σύστημα και τα τσιράκια του, πρυτάνεις και καθηγητές, για να κρατάνε τους φοιτητές στη γωνία. Να νομίζουν οι φοιτητές ότι συναποφασίζουν ενώ στην πραγματικότητα δεν συναποφασίζουν. Πως θα μπορούσαμε άλλωστε να συναποφασίσουμε με αυτούς που υλοποιούν κάθε αντιδραστικό νόμο στα πανεπιστήμια, που μας ορθώνουν όλο και περισσότερους φραγμούς στο δρόμο για την απόκτηση του πτυχίου, που θέλουν να μας πετάξουν έξω από τις σχολές, που μας διώκουν επειδή διεκδικήσαμε τα δίκια μας; Με τη συμμετοχή μας στα όργανα αυτά (Σύγκλητος, Τμήμα, Πρυτανικό Συμβούλιο κλπ) θέλουν να μας κάνουν συνυπεύθυνους στην επίθεση στα φοιτητικά δικαιώματα. Είναι κοροϊδία που η κυβέρνηση προβάλλειτην συνδιοίκηση ως τον σύμμαχο του φοιτητικού κινήματος και της υπεράσπισης των συμφερόντων μας και πρέπει να ξεσκεπαστεί.

Και αν αυτά φέρνει ο νόμος, εμείς τι μπορούμε να κάνουμε;

Να στραφούμε στους πραγματικούς μας συμμάχους! Στους συμφοιτητές μας, στα συλλογικά μας όργανα, στις Γενικές Συνελεύσεις. Εκεί που και η ιστορία της πάλης των φοιτητών έχει αποδείξει ότι βρίσκεται η πραγματική λύση για την υπεράσπιση του δικαιώματός μας στις σπουδές. Και είναι αυτό που φοβούνται περισσότερο, γι’ αυτό το χτυπούν και το κατασυκοφαντούν με κάθε τρόπο και με τόσο μένος. Να σταθούμε στο πλευρό του λαού ενάντια στην αντιλαϊκή-αντεργατική επίθεση, που αναμένεται σαρωτική μετά και την ολοκλήρωση της 3ης αξιολόγησης. Στον αντίποδα του επιχειρήματος «ο νόμος πέρασε, άρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα», ως Αγωνιστικές Κινήσεις προτάσσουμε και σκοπεύουμε να κινηθούμε στην κατεύθυνση καλέσματος και μαζικοποίησης Γενικών Συνελεύσεων. Να πάρουμε αγωνιστικές αποφάσεις! Να βρεθούμε στον δρόμο σαν φοιτητικό κίνημα και να παλέψουμε για το αίτημα: Κάτω ο νόμος Γαβρόγλου και ο νόμος-πλαίσιο για τα ΑΕΙ-ΤΕΙ!

http://www.agonistikeskiniseis.org/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πορεία για το άσυλο στο ΑΠΘ

0

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥ ME THN ΑCS ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΠΟΥ ΕΓΙΝΕ ΣΤΙΣ 18/9/2017

0

Στις 28 Δεκέμβρη 2016, η εργοδοσία της ACS Ζωγράφου μέσου του υπεύθυνου του καταστήματος απέλυσε για δεύτερη φορά το μέλος της ΑΠΕΤΤ συνάδελφο Ευθύμη Καρκανιά με σαθρές αιτιολογίες.

Ο συνάδελφος δούλευε από το 2006 στην εταιρία ACS στο ίδιο κατάστημα, σωστός σε όλα τα εργασιακά του καθήκοντα, αλλά είχε και "αρνητικά", όλα αυτά τα 10 χρόνια συμμετείχε σε κάθε απεργία και ανέπτυξε έντονη συνδικαλιστική δράση.

Να αναφέρουμε πως και η πρώτη απόλυση που είχε γίνει το 2009 για τον ίδιο "αρνητικό" λόγο, ήταν ντυμένη με μια σαθρή αιτιολογία όπως και η τωρινή.

Μετά την αναβολή που είχε ζητήσει η φερόμενη εργοδοσία, στις 18 Σεπτέμβρη εκδικάστηκε η υπόθεση για την εκδικητική απόλυση του συναδέλφου.

Αναφέρουμε γιατί έχει την σημασία του πως δεν εμφανίστηκε στο δικαστήριο, η φερόμενη ως εργοδότρια του καταστήματος της ACS Ζωγράφου αλλά ούτε και ο πατέρας της - πρώην φερόμενος εργοδότης ο οποίος έκανε και την απόλυση, τώρα το πώς και το γιατί μπορεί να απολύει ένας ο οποίος δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον χώρο εργασίας όπου εργαζόταν ο συνάδελφος μας είναι μια πρωτοτυπία - και έτσι το "παρών" έδωσε ο πληρεξούσιος δικηγόρος της και χωρίς κανέναν μάρτυρα υπέρ αυτής, παρά μόνο με δύο ένορκες μαρτυρίες μακριά από το δικαστικό έδρανο, που είχαν αοριστίες, επαναλήψεις από την πρώτη απόλυση και φυσικά έχουμε και μια επιφύλαξη κατά πόσο μπορούν οι συγκεκριμένες να είναι βάσιμες για πολλούς λόγους ακόμα…

Στα δικαστήρια την ημέρα που εξεταζόταν η αγωγή του συναδέλφου μας φυσικά δεν έλλειπε και η αστυνομία που μας έκανε από νωρίς γνωστό τον λόγο της παρουσίας της. Χαρακτηριστικά ρώτησαν συντρόφους αν εδώ γίνεται η δική που καλεί η ΑΠΕΤΤ απέναντι στην ACS… (και όχι για την υπόθεση των 18 εργαζομένων του Ψυχάρη που δικαζόταν την ίδια ημέρα, στο ίδιο κτήριο και στην ίδια αίθουσα). Φυσικά την αστυνομία στο ρόλο του θυρωρού των αφεντικών την συναντήσαμε και στην επιθεώρηση εργασίας που έγινε η συγκεκριμένη εργατική διαφορά για την απόλυση, αλλά και όπου καλούμε δημόσια σαν σχήμα. Καταγγέλλουμε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο τέτοιες πρακτικές και την αναβίωση του συνδικαλιστικού της ασφάλειας αφού φέρνουν μνήμες άλλων εποχών… αν και δεν μας τρομοκρατούν.

Στο κάλεσμα μας για αλληλεγγύη στον συνάδελφο ανταποκρίθηκαν σύντροφοι και συναγωνιστές, να αναφέρουμε ότι ήταν από την ΣΒΕΟΔ (Σωματείο Βάσης Οδηγών Δικύκλου), από το ΣΕΤΤΑ (Συνδικάτο Εργατοϋπαλλήλων Ταχυδρομείων Ταχυμεταφορών Αττικής), από το σωματείο της WIND, από την Ταξική Πορεία, από την Ανοιχτή Συνέλευση Περιστερίου και από τον αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό χώρο Pasamontana.

Σαν ΑΠΕΤΤ θέλουμε να ευχαριστήσουμε όλους τους συντρόφους και συναγωνιστές που στάθηκαν στο πλευρό του συναδέλφου, θα τους ενημερώσουμε για την απόφαση και μελλοντικές κινήσεις μας μετά από αυτή.

Αθήνα 27 Σεπτέμβρη 2017

ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΣ ΜΟΝΟΣ ΤΟΥ Η ΑΛΗΛΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΜΑΣ

ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΤΑΧΥΜΕΤΑΦΟΡΑ – ΤΑΧΥΔΡΟΜΗΣΗ

http://a-p-e-t-t.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

"ΟΠΟΥ ΔΕΝ ΠΙΠΤΕΙ ΛΟΓΟΣ ΠΙΠΤΕΙ ΡΑΒΔΟΣ"

0

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

Το σύστημα αξιολόγησης της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ δεν είναι ούτε νέο ούτε καλύτερο από τα προηγούμενα του, γι' αυτό και από την πρώτη στιγμή, βρέθηκε αντιμέτωπο με την "απεργία - αποχή" των εργαζομένων και παραμένει, σε ποσοστό άνω του 90%, ανεφάρμοστο. Κυρίως όμως δεν είναι ακίνδυνο, όπως μας "διαβεβαιώνει" η υπουργός. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να βρεθούν οι "άριστοι", εκλεκτοί της διοίκησης, που θα πάρουν ψίχουλα, αν και όποτε οι δανειστές επιτρέψουν να "ξεπαγώσουν" οι μισθολογικές μεταβολές. Ούτε βέβαια το πρόβλημα είναι ότι θα διεξαχθεί από προϊσταμένους με ανάθεση, όπως ισχυρίζεται η ΑΔΕΔΥ αφού οι κυρίαρχες παρατάξεις της είναι στη πραγματικότητα υπέρ της αξιολόγησης. Εξάλλου αν δεν υπήρχε καμία πρόθεση, γιατί η υπουργός δεν προχωρά σε κρίσεις χωρίς τα φύλλα του 2016, δεν υπάρχουν ούτε του 2014, ούτε του 2015, και να προχωρήσει στην εφαρμογή της αξιολόγησης μετά ικανοποιώντας με αυτό τον τρόπο και την ΑΔΕΔΥ;

Εκείνη όμως, όχι μόνο δεν κάνει αυτό, αλλά προχωρά σε τροπολογία με την οποία νομοθετεί τη τιμωρία των απεργών και με "δούρειο ίππο" τους προϊσταμένους, εκβιάζει με αποκλεισμό από τις επόμενες κρίσεις, όσους λόγω "υπαιτιότητας" δεν συντάξουν φύλλα αξιολόγησης. Έτσι αντιλαμβάνεται φαίνεται η κυβέρνηση την "Εθνική Στρατηγική για την Διοικητική Μεταρρύθμιση": με εκβιασμούς, απειλές και ποινικοποίηση της συλλογικής δράσης. Έτσι αντιλαμβάνεται το ρόλο των στελεχών που τοποθετεί: "χρήσιμοι" για να επιβάλουν τη πολιτική της, μα "αναλώσιμοι" όταν δεν συμμορφώνονται.

Προς τι λοιπόν η επιμονή του "όπου δεν πίπτει λόγος πίπτει ράβδος" ρισκάροντας ρήξη του ΣΥΡΙΖΑ με το "σύμμαχο" στρώμα τω δημοσίων υπαλλήλων; Γιατί πολύ απλά οι "θεσμοί" πιέζουν, οι στόχοι για μικρότερο και πιο ευέλικτο δημόσιο παραμένουν και τα πραγματικά ζητούμενα είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι να συμμορφωθούν και να βρεθούν οι υποψήφιοι για έξοδο. Και αυτοί είναι οι συνήθεις ύποπτοι: εκείνοι που στις ελλείψεις προσωπικού θα ζητήσουν προσλήψεις και δεν θα ικανοποιήσουν το κριτήριο της "ικανότητας άσκησης πολλαπλών καθηκόντων", εκείνοι που θα τολμήσουν να διαφωνήσουν και δεν θα δείξουν "άριστη συνεργασία", εκείνοι, που σε τελική ανάλυση, εν θα τα βρουν με τη διοίκηση αλλά θα επιλέξουν την αλληλεγγύη και τη συλλογικότητα, όπως φάνηκε και με την τιμωρητική τροπολογία.

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

Για μας το ζήτημα δεν είναι η άποψη του καθενός για το τι σύστημα αξιολόγησης θα ήθελε, αλλά το τι επιχειρείται αυτή τη στιγμή. Η επιμονή των θεσμών και όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων για να περάσει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες η αξιολόγηση, τα σκοπίμως αόριστα και γενικά κριτήρια που θέτει, οι ποσοστώσεις που τώρα λέγονται "συντελεστές διόρθωσης", ο ρόλος της συνέντευξης και των ανώνυμων ερωτηματολογίων, η σύνδεσή της με την μισθολογική εξέλιξη και την κινητικότητα, η τιμωρητική τροπολογία θα πρέπει να μας υποψιάσουν για την ουσία της ως μέσο πειθάρχησης, χειραγώγησης, τρομοκράτησης και διάλυσης της συλλογικότητας. Δεν πιστεύουμε λοιπόν τις διαβεβαιώσεις της υπουργού, εξάλλου τις ξέρουμε καλά τις διαβεβαιώσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν εκβιαζόμαστε και δεν τρομοκρατούμαστε. Ενώνουμε τη δύναμή μας με τους υπόλοιπους εργαζομένους στο δημόσιο για να βρει, με μαζικούς όρους και αυτό το σύστημα αξιολόγησης τη τύχη του προηγούμενού του.

Συμμετέχουμε με την Ομοσπονδία και τον ΣΠΕΤ στην απεργία - αποχή από τις διαδικασίες της αξιολόγησης που κήρυξε εκ νέου η ΑΔΕΔΥ, γιατί δεν έχουμε αυταπάτες για δήθεν αξιοκρατική και αντικειμενική αξιολόγηση, εξάλλου βλέπουμε τι γίνεται γύρω μας και δεν ξεχνάμε ότι οι στόχοι για απολύσεις, ευέλικτο και μικρότερο κράτος, παραμένουν. 

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΘΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟΥ

http://deltioaket.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δίκες αγωνιστών της Κερατέας

0

Στις 20 και 25 Σεπτεμβρίου, στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Αθηνών ήταν να γίνουν δύο από τις σημαντικότερες δίκες αγωνιστών της Κερατέας, για τα γεγονότα της αντίστασης των κατοίκων το 2010-2011 κατά του ΧΥΤΑ.

Οι ποινικές αυτές δίκες έχουν μεγάλη σημασία, αφού, είναι δίκες κακουργηματικού χαρακτήρα και δικάζονται συνολικά 13 κάτοικοι.

Στην πρώτη δίκη (20/9) θα δικαζόταν 6 νέοι που είχαν συλληφθεί στις 15/12/2010, τέσσερις ημέρες μετά την εισβολή των ΜΑΤ στο Οβριόκαστρο, με βαριές κατηγορίες. Στις 25/9, θα δικαζόταν 7 κάτοικοι  που συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν για τα γεγονότα στις 8/2/2011, την περίφημη μαύρη Τρίτη, όταν τα ΜΑΤ εισέβαλαν για πάνω από δέκα ώρες μέσα στην πόλη της Κερατέας.

Όλοι θυμόμαστε τους ξυλοδαρμούς, ενώ είχαν γίνει οι συλλήψεις, εντός και εκτός της κλούβας και την άρνηση να μεταβούν οι τραυματίες στο νοσοκομείο.

Η πρώτη δίκη ξεκίνησε αλλά δεν ολοκληρώθηκε. Εξετάστηκαν οι πρώτοι 3 μάρτυρες κατηγορίας και η διαδικασία διακόπηκε. Ημερομηνία για τη συνέχιση της δίκης ορίστηκε η 13η Οκτωβρίου 2017, με μεγάλη πιθανότητα να λάβει και νέα ημερομηνία. Η δεύτερη δε ξεκίνησε καν, παρά παρότι αναμενόταν το αντίθετο. Νέα ημερομηνία ορίστηκε η 17η Οκτωβρίου 2017.

Ας σημειώσουμε, ότι μετά από αυτές τις δίκες εκκρεμούν μόνο δυο ακόμα σε βαθμό πλημμελήματος. Μέχρι σήμερα σε όλες τις ποινικές δίκες οι κατηγορούμενοι συμπολίτες μας έχουν αθωωθεί.

Τα Ελληνικά δικαστήρια, όπως δικαίωσαν τον αγώνα μας κηρύσσοντας παράνομο το έργο του ΧΥΤΑ τον Ιούλιο του 2011, έτσι, και στις ποινικές δίκες έχουν αθωώσει όλους τους κατηγορούμενους.

Αντίθετα δίκες εναντίον των συκοφαντών μας εκκρεμούν ακόμα, όπως οι δίκες εναντίον της εφημερίδας ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ και του πρώην βουλευτή Θ. Πάγκαλου (εφετείο), μετά από μηνύσεις που έχει καταθέσει ο τ. Δήμαρχος Κερατέας κ. Σταύρος Ιατρού, που θα εκδικασθούν στις 12 και 19 Οκτώβρη 2017.

Σε όλες τις δίκες ξεκινούν λεωφορεία από τη Κερατέα. Η αλληλεγγύη στους αγωνιστές που δικάζονται είναι αναγκαία. 

πληροφορίες από https://antixyta.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δίκη Χρυσής Αυγής και η αντιφαστιστική πάλη

1

Σεπτέμβρης 2013. Ο Παύλος Φύσσας δολοφονείται στο Κερατσίνι από τον φασίστα Γιώργο Ρουπακιά. Αρχίζει να ξετυλίγεται το κουβάρι και συλλαμβάνεται σχεδόν όλη η κοινοβουλευτική ομάδα της Χρυσής Αυγής αλλά και άλλα στελέχη της οργάνωσης. Η τότε κυβέρνηση Σαμαρά διακηρύσσει την αποφασιστικότητά της να στείλει στη δικαιοσύνη τους εγκληματίες…

Το πόσο αποφασισμένο ήταν (και είναι) το σύστημα και οι κυβερνήσεις του, φάνηκε από τις παλινωδίες και τις κωλυσιεργίες για όλο το επόμενο 18μηνο. Όταν αυτό παρήλθε, οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι και τον Απρίλη του 2015 ξεκίνησε η δίκη. Λίγο πριν, είχε εκλεγεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Για να συνεχίσουν, κατά τη διάρκεια της δίκης πλέον, αντίστοιχες κωλυσιεργίες.

Τέσσερα χρόνια μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ο Γιώργος Ρουπακιάς είναι ελεύθερος. Δυόμισι χρόνια μετά την έναρξη της δίκης, οι κατηγορούμενοι χρυσαυγίτες έχουν αποφυλακιστεί και συνεχίζουν να καθοδηγούν φασιστικές-ρατσιστικές επιθέσεις και να υποβοηθούν το κλίμα της φασιστικοποίησης. Τι από όλα αυτά συνάδει με τις, προ τετραετίας, διακηρύξεις των εκπροσώπων του συστήματος; Κι από την άλλη πλευρά, τι έχει ο λαός να προσμένει από μια τέτοια διαδικασία;

Το νεοναζιστικό αυτό μόρφωμα πασχίζει να εμφανιστεί ως αντισυστημικός παράγοντας. Είναι, άλλωστε, συχνό το φαινόμενο τα τελευταία χρόνια, οι πιο ακραίες, επιθετικές, ακόμα και ανοιχτά πολεμικές πλευρές να πλασαρίζονται με τέτοιο τρόπο. Ο Τραμπ, για παράδειγμα, πρώτος και καλύτερος. Ο εκπρόσωπος της μεγαλύτερης ιμπεριαλιστικής-πολεμικής μηχανής του πλανήτη. Ή ο ακομμάτιστος και «φρέσκος» Μακρόν, έτερος εκφραστής του ιμπεριαλισμού. Με μία έννοια, είναι σημεία των καιρών. Τέτοιων, που κάθε στιγμή και σε κάθε παλιό ή νέο μέτωπο, γιγαντώνεται η γύμνια του βασιλιά, η αδυναμία του να βγει από την κρίση του. Είναι ανάγκη, είναι όρος για τη συνέχεια της κυριαρχίας του να βρει τα νέα προσωπεία που θα του εξασφαλίσουν το μέλλον.

Το ντόπιο πολιτικό προσωπικό έχει ακριβώς την ίδια ανάγκη, στα δικά του μέτρα και μέτωπα. Προκειμένου να σταθεί στα πόδια του σε καιρούς μνημονίων και ανέχειας, έχει την ανάγκη να τρομοκρατήσει, να τσαλαπατήσει και να καθυποτάξει. Σε αυτή τη διαδρομή, τα φασιστικά μορφώματα αναδεικνύονται σε συνοδοιπόρους, των οποίων τα λουριά μαζεύονται ή απλώνουν κατά περίπτωση.

Όταν άρχιζε η δίκη, έπρεπε να μαζευτούν. Τα ματωμένα στειλιάρια και τα ρόπαλα είχαν αρχίσει να γίνονται ανεξέλεγκτα. Όμως, οι εφεδρείες δεν υπάρχουν για να καίγονται, αλλά για να συντηρούνται. Έτσι, το διάστημα των δυόμισι -και όσο ακόμη τραβήξει- ετών, ήταν ικανό για να λειάνει το οξυμένο κλίμα αλλά και να δώσει τη δυνατότητα σε όλο το στελεχειακό δυναμικό των νεοναζί να κυκλοφορεί ελεύθερο και να υπηρετεί το σκοπό της ύπαρξής του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι από τον τρόπο που εξελίσσεται η υπόθεση ο μόνος ωφελημένος είναι το ίδιο το σύστημα. Από τη μια πλευρά, εμφανίζεται ως διώκτης της φασιστικής συμμορίας, χαρακτηριστικό που προσθέτει στη μακρά λίστα της θριαμβολογίας του και, από την άλλη, συνεχίζει να την έχει στην υπηρεσία του.

Θα μπορούσε να είναι διαφορετικά; Θα μπορούσε δηλαδή, σε αυτές τις (μη) κινηματικές συνθήκες και με τέτοια κατάσταση στην αριστερά να δικαιωθούν μέσα από τη διαδικασία της δίκης οι νεκροί και οι χτυπημένοι, η μνήμη του Παύλου Φύσσα, οι πρόσφυγες και μετανάστες, το αντιφασιστικό αίσθημα του λαού; Καλώς αναδεικνύεται η δίκη ως η μητέρα των μαχών για το κίνημα; Καλώς ρίχνονται εκεί όλες οι δυνάμεις;

Η απάντηση για εμάς είναι απόλυτα ξεκάθαρη. Και, παρ’ ότι κατανοούμε απόλυτα τον ρόλο της δικαιοσύνης σε αυτό το σύστημα, σε ποιον ανήκει, ποιος την ορίζει και επάνω σε ποιες σχέσεις πατάει, δεν θα γυρίσουμε την πλάτη ή θα αγνοήσουμε αυτό που σήμερα συμβαίνει στις αίθουσες των δικαστηρίων. Ούτε όμως θα το ανακηρύξουμε στο πεδίο εκείνο όπου θα συμπυκνωθεί στο σύνολό της η αντιφασιστική πάλη του λαού.

Δεν είναι καθόλου παρήγορο το γεγονός ότι η αριστερά λειτουργεί σήμερα με τον ακριβώς αντίστροφο τρόπο. Οι «μάχες» για τη δίκη είναι λίγο έως πολύ γνωστές. Στο άλλο πεδίο, εκείνο της πραγματικής πάλης, εκείνο που θα μπορέσει να συσπειρώσει τον λαό και να τον ενδυναμώσει απέναντι στο φασισμό και τη φασιστικοποίηση, ρίχνονται στ’ αλήθεια δυνάμεις;

Θεωρούμε πως όχι. Κάθε άλλο. Γιατί όχι μόνο το πραγματικό πεδίο της πάλης δεν υπηρετείται και δεν ενισχύεται, αλλά αντίθετα, έως και υπονομεύεται. Είναι χαρακτηριστική η στάση και η πολιτική τοποθέτηση δυνάμεων εν όψει της φετινής τέταρτης επετείου από τη δολοφονία του Φύσσα, που αναλύεται σε άλλες σελίδες αυτού του φύλλου. Είναι επίσης χαρακτηριστικές και απόλυτα σχετικές με αυτό οι τοποθετήσεις της αριστεράς απέναντι στον αντικομμουνισμό που εκφράστηκε μέσω της διάσκεψης στην Εσθονία και ο τρόπος με τον οποίο (δεν) υπερασπίστηκαν τον τότε αντιφασισμό.

Αυτό που πραγματικά έχει σημασία σήμερα για το λαό είναι να (ξανα)βρει τα δικά του όπλα. Όχι τα «όπλα» που του δίνει το σύστημα. Να μπορέσει να δει τα συγκοινωνούντα δοχεία μιας εγκληματικής, φασιστικής οργάνωσης και ενός συστήματος που ποντάρει στη φασιστικοποίηση της ζωής σε όλα τα επίπεδα και έχει όλο τον λαό στο στόχαστρό του. Να συσπειρωθεί γύρω από μια πολιτική θέση που δεν θα τρέφει αυταπάτες, αλλά θα του δίνει τα εφόδια να στηρίξει την πάλη του στις δικές του δυνάμεις.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ ΑΓΩΝΕΣ ΛΑΪΚΟΙ!

0

Για ακόμα μια φορά γινόμαστε μάρτυρες μιας φασιστικής επίθεσης σε ένα μετανάστη, τον Βαρές από το Πακιστάν, που γρονθοκοπήθηκε από φασιστοειδές στην Αγ. Κωνσταντίνου, στη Ν. Ιωνία, τη Δευτέρα 18/9, αφού είχαν προηγηθεί τραμπούκικες απειλές σε βάρος του. Τόσο ο δράστης, όσο και το θύμα οδηγήθηκαν στο αστυνομικό τμήμα. Παρόμοια φαινόμενα ρατσιστικής βίας ενάντια σε πρόσφυγες και μετανάστες εμφανίστηκαν ξανά στον Ασπρόπυργο αλλά και σε άλλες γειτονιές της Αθήνας.

Τα τελευταία χρόνια με την όξυνση της επίθεσης των μνημονιακών κυβερνήσεων, που μόνο φτώχεια και πόλεμο σπέρνουν, τα δικαιώματα μας και οι ελευθερίες μας χτυπιούνται από παντού.
Τα κηρύγματα της μαύρης αντίδρασης αντί να στοχοποιούν την εργοδοσία, τις κυβερνητικές πολιτικές των μνημονίων και των περικοπών, την άγρια εκμετάλλευση και το γκρέμισμα των στοιχειωδών κατακτήσεων, δείχνουν το διπλανό μας, αυτόν που έχει δουλειά, τον υπάλληλο του δημοσίου, τον γιατρό και τον νοσηλευτή για τα χάλια στην περίθαλψη και την υγεία, τον δάσκαλο και τον καθηγητή για τα προβλήματα στην εκπαίδευση κοκ. Αντί να υποδεικνύεται και να καταγγέλλεται ο ιμπεριαλιστικός ανταγωνισμός οι πολεμικοί τυχοδιωκτισμοί και οι επεμβάσεις του, τα δάχτυλα του πολιτικοκοινωνικού εκφασισμού δείχνουν τον άνεργο, τον πρόσφυγα, τον μετανάστη, τον ξεριζωμένο από τον όλεθρο του πολέμου.


Σ’ αυτό το έδαφος ποτίζονται τα αγκάθια της ξενοφοβίας, του ρατσισμού, το αντικομμουνιστικό παραλήρημα, η ταξική υποταγή και συνθηκολόγηση, οι φασιστικές απόψεις, με κηπουρούς τους πολιτικούς εκπροσώπους του συστήματος, απολογητές της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και φυσικά τα μαντρόσκυλα του συστήματος σαν την Χρυσή Αυγή.
Η εκάστοτε κυβέρνηση έχει ανάγκη από τέτοιου είδους πρακτικές καθώς επιδιώκει να ενισχύσει το κλίμα τρομοκρατίας και καταστολής απέναντι στο λαό. Η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ συνεχίζει την ιδία πολιτική των προηγούμενων κυβερνήσεων. Είναι αυτή είναι που δίνει γη και ύδωρ στους φονιάδες των λαών, είναι αυτή που έχει περάσει ένα σωρό νέα μέτρα και ετοιμάζεται για ένα νέο γύρο αντεργατικών νόμων. Είναι αυτή που ξεπλένει τους νέο-ναζί της «Χρυσής Αυγής», που κάνουν τη βρώμικη δουλειά.

Ο πραγματικός αγώνας ενάντιά τους συνδέεται με τον αγώνα ενάντια στη φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής, ενάντια στην πολιτική της εξαθλίωσης, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο!

Μόνο ένας τέτοιος μαζικός λαϊκός αγώνας μπορεί να τσακίσει τόσο τους φασίστες όσο και το σύστημα που υπηρετούν. Δεν μπορεί κανείς να «περιμένει» αντιφασισμό, από το σύστημα της εξάρτησης, της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, που γεννά το φασισμό.

• ΛΑΟΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΟΣ ΠΟΤΕ ΝΙΚΗΜΕΝΟΣ !
• ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΣ ΕΝΩΜΕΝΟΙ
• ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καρδίτσα: συλλαλητήριο για την Υγεία

4

Συλλαλητήριο για τα προβλήματα στο χώρο της περίθαλψης-υγείας έγινε το απόγευμα της Τετάρτης 27/9 στην Καρδίτσα. Το συλλαλητήριο αποφασίστηκε μετά από σύσκεψη φορέων στο Εργατικό Κέντρο που κάλεσε ο Σύλλογος Γυναικών (ΠΑΜΕ). Στη σύσκεψη συμμετείχαν αντιπρόσωποι πολλών σωματείων, συλλόγων κλπ και το τελικό κάλεσμα υπέγραφαν πάνω από 35 μαζικοί φορείς του νομού (σύλλογοι γυναικών, αγροτικοί σύλλογοι, εργατικά σωματεία, εμπορικοί σύλλογοι, σωματεία συνταξιούχων κλπ). Το ενθαρρυντικό, που μακάρι να υπάρξει συνέχεια, είναι ότι έγινε μια κοινή συγκέντρωση και για πρώτη ίσως φορά συνυπέγραφαν πρωτοβάθμια σωματεία και σύλλογοι του ΠΑΜΕ από κοινού με το Εργατικό Κέντρο, ΑΔΕΔΥ, ΕΛΜΕ, Σύλλογο Δασκάλων κλπ. Για τα δεδομένα της περιόδου, η συμμετοχή ήταν ικανοποιητική χωρίς όμως να αντιστοιχεί στο πλήθος των φορέων που καλούσαν. Από τα περισσότερα σωματεία και συλλόγους δεν συμμετείχαν ούτε τα μέλη των ΔΣ. Αισθητή επίσης ήταν και η μικρή συμμετοχή των εργαζόμενων στο νοσοκομείο.

Στην πορεία που ακολούθησε συμμετείχαν με πανό ο Σύλλογος Γυναικών, το Εργατικό Κέντρο, η Ομοσπονδία Αγροτικών Συλλόγων κλπ Παρέμβαση με πανό και μοίρασμα προκήρυξης έγινε και από την Λαϊκή Αντίσταση-Α.Α.Σ.

Ακολουθεί η προκήρυξη της ΛΑ-ΑΑΣ:

 

*ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΑΘΟΥΜΕ *

*ΣΤΗΝ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΥΓΕΙΑΣ*

*ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ *

*ΤΟ ΚΑΘΟΛΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΟΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗΣ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗΣ*

*ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ *

*Τετάρτη 27/9 – 7 μμ – Κεντρική Πλατεία*

Εργαζόμενοι και άνεργοι, νέοι και νέες της Καρδίτσας,

Την ίδια στιγμή που η κυβέρνηση πανηγυρίζει ότι διέσωσε την περίθαλψη του λαού και ότι η κατάσταση στη υγεία επιστρέφει στην “κανονικότητα”, η πραγματικότητα που βιώνουν οι Καρδιτσιώτες και συνολικά ο λαός στη χώρα μας είναι ακριβώς αντίθετη.

Τα ψέματα και η καταιγίδα αποπροσανατολισμού δεν μπορούν να κρύψουν την παραπέρα διάλυση των δομών υγείας και τη συρρίκνωση του καθολικού δικαιώματος εργαζομένων και ανέργων στη δημόσια και δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.

Μόνο στα χρόνια των μνημονίων έχουν συνταξιοδοτηθεί περίπου 20.000 εργαζόμενοι στον τομέα της περίθαλψης αυξάνοντας κατακόρυφα τις χιλιάδες κενές οργανικές θέσεις.

Στο νοσοκομείο Καρδίτσας έχουν αποχωρήσει περίπου 30 ιατροί ενώ τα κενά σε ειδικότητες είναι πάρα πολλά τόσο στο Νοσοκομείο όσο και στα Κέντρα Υγείας και στα αγροτικά ιατρεία του νομού. Αντίστοιχες είναι και οι ελλείψεις προσωπικού στο ΕΚΑΒ. Απέναντι σ’ αυτό, η κυβέρνηση προκηρύσσει ελάχιστες θέσεις κυρίως με ευέλικτες μορφές εργασίας (συμβασιούχοι ορισμένου χρόνου ή έργου, επικουρικοί, μέσω προγραμμάτων κ.α.) και προσλαμβάνει με το σταγονόμετρο.

Παρά την εξουθένωση των εργαζόμενων τα κενά είναι τόσα που σε όλο και περισσότερες κλινικές ή
τμήματα δεν μπορούν να εγγυηθούν ούτε καν την ασφάλεια των ασθενών.

Κινούμενη στις ίδιες ράγες με τις κυβερνήσεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ για να “δικαιολογήσει” αυτή την πολιτική, αυτή την βαρβαρότητα, επιχειρεί να εμφανίσει ως “σπατάλη” την ικανοποίηση των αναγκών για περίθαλψη του λαού. Επιχειρεί να εμφανίσει τα μέτρα που αφήνουν τους ανθρώπους του μόχθου χωρίς περίθαλψη, τα μέτρα που αναγορεύουν την υγεία σε εμπόρευμα, ως “εξορθολογισμό” και “εκσυγχρονισμό”! Όμως ο λαός έχει πληρώσει ξανά και ξανά για αυτό το δικαίωμα του:

· Με τη δουλειά του, που πάντα αμείβεται πολύ λιγότερο από την πραγματική της αξία.

· Με τις ασφαλιστικές εισφορές του που ολοένα αυξάνονται μαζί με την αύξηση της διάρκειας του εργάσιμου βίου του.

· Με τους έμμεσους και άμεσους φόρους που έχουν εξελιχθεί σε πραγματική λεηλασία τα τελευταία χρόνια.

Αυτό που πραγματικά προωθεί το σύστημα, η κυβέρνηση του, η πολιτική που απαιτούν ΕΕ-ΔΝΤ και κεφάλαιο, δεν είναι κανένας “εξορθολογισμός” και καμιά βέβαια “δικαιοσύνη”. Οι πραγματικοί τους στόχοι υπηρετούν τα δικά τους και μόνο συμφέροντα:

· Να δώσουν στο κεφάλαιο νέο πεδίο δράσης και κερδοφορίας

· Να εφαρμόσουν τις πολιτικές των απολύσεων και της κατάργησης της
μόνιμης και σταθερής δουλειάς και στους χώρους της περίθαλψης-υγείας

· Να κάνουν πιο φτηνή τη ζωή και τη δουλειά των εργαζόμενων
συντρίβοντας τα δικαιώματα τους σε υγεία –περίθαλψη

Τα παραπάνω υλοποιούν οι σχεδιασμοί του Υπουργείου Υγείας για ένα σύστημα παροχής υπηρεσιών Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας (Π.Φ.Υ.) που αποτελείται από τις Τοπικές Μονάδες Υγείας (Το.Μ.Υ.) και τα Κέντρα Υγείας με τη θεσμοθέτηση του οικογενειακού γιατρού. Θέλει να στήσει ένα δίκτυο δομών με ελάχιστο προσωπικό, με λίγους και άσχημα αμειβόμενους γιατρούς κάποιων ειδικοτήτων, που θα παρέχει υποτυπώδεις υπηρεσίες υγείας. Τελικά, αυτό που δρομολογείται είναι η δημιουργία ενός μηχανισμού που θα μονιμοποιεί τις πολιτικές λιτότητας στη δημόσια περίθαλψη και θα διαιωνίζει τις διαδικασίες εμπορευματοποίησης της υγείας. Αυτή η πολιτική βλάπτει σοβαρά… την υγεία και για νάχουμε την υγειά μας χρειάζεται ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗ και ΠΑΛΗ.

Εργαζόμενοι και άνεργοι, νέοι και νέες της Καρδίτσας, έχουμε ΑΝΑΓΚΗ και ΔΙΚΑΙΩΜΑ να παλέψουμε για:

ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΠΛΗΡΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ ΓΙΑ ΟΛΟ ΤΟ ΛΑΟ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ

ΜΑΖΙΚΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΜΟΝΙΜΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ & ΜΟΝΙΜΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΛΑΣΤΙΚΑ

ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ

ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΟΥΝ ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ Η 3η “ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ”

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ- ΕΕ-ΔΝΤ

Καρδίτσα, Σεπτέμβρης 2017

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη: Πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση αλληλεγγύης στους απεργούς πείνας Nuriye Gülmen και Semih Özakça

0

Πραγματοποιήθηκε η συγκέντρωση διαμαρτυρίας απέναντι από το Τουρκικό Προξενείο που κάλεσε η Επιτροπή Αλληλεγγύης για τους Πολιτικούς Κρατούμενους στη Τουρκία και το Κουρδιστάν ως ως την ελάχιστη ένδειξη συμπαράστασης στην απεργία πείνας των Τούρκων εκπαιδευτικών Nuriye Gülmen και Semih Özakça.

Οι δεκάδες συγκεντρωμένοι φώναξαν συνθήματα αλληλεγγύης, διάβασαν το ψήφισμα της Επιτροπής και μετά από 2 ώρες αποχώρησαν. Η οργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ) στήριξε την συγκέντρωση με δικό της πανό.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σφεντόνα, Θεσσαλονίκη: Επιτυχημένη η εκδήλωση "Η αντικομμουνιστική προπαγάνδα του συστήματος και τα «αριστερά» δεκανίκια της"

0

Με επιτυχία πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση "Η αντικομμουνιστική προπαγάνδα του συστήματος και τα «αριστερά» δεκανίκια της" στον χώρο Σφεντόνα.

Οι εισηγήσεις έπιασαν τόσο το ζήτημα της σημερινής πολιτικής συγκυρίας και του τοπίου μέσα στο οποίο εκδηλώθηκε η αντικομμουνιστική εκστρατεία του συστήματος, αλλά και ιστορικά ζητήματα, και το πώς διαμορφώθηκαν οι διάφορες "εκδοχές" του αντικομμουνισμού. Αναφορά υπήρξε σε μια σειρά ζητήματα που αναδεικνύει η συστημική προπαγάνδα για την σοσιαλιστική οικοδόμηση στην ΕΣΣΔ. Ακολούθησε συζήτηση με τοποθετήσεις από το κοινό. Σημαντική ήτανε η παρέμβαση του σ. Βασίλη Σαμαρά που επικεντρώθηκε εκτός των άλλων στο γιατί το σύστημα επιστρατεύει στην τωρινή περίοδο αυτές τις μεθόδους.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για την παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ

0

Συνεισφορά στο ιντερνετικό σεμινάριο (εδώ) της ICOR (Διεθνής Συντονισμός Επαναστατικών Κομμάτων και Οργανώσεων) για τα 100 χρόνια από την οκτωβριανή επανάσταση. Του Γ. Ανδρεάτου μέλος του Κ.Ο. του ΚΚΕ (μ-λ).

Η Οκτωβριανή Επανάσταση αποτέλεσε το πιο ψηλό και νικηφόρο σημείο της ταξικής πάλης στην Ρωσία, με τεράστια διεθνή σημασία για την ανάπτυξη του εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος σε όλη την γη. Η νικηφόρα σοσιαλιστική επανάσταση και η οικοδόμηση το σοσιαλισμού αποτέλεσαν κοσμοϊστορικά γεγονότα που επηρέασαν βαθιά τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις σε όλο τον πλανήτη και έδωσαν νέα ορμή στην εργατική τάξη και τους λαούς στην αναμέτρηση με τους δυνάστες τους.

Αντίθετα, η παλινόρθωση του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ που σηματοδοτήθηκε από το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ το 1956 και ολοκληρώθηκε με τις καταρρεύσεις της περιόδου 1989-91 αποτέλεσε μία μεγάλη υποχώρηση και τελικά μία σοβαρή ήττα για το εργατικό, επαναστατικό και κομμουνιστικό κίνημα, που τις συνέπειές της βιώνουν μέχρι σήμερα η εργατική τάξη, οι λαοί και όσοι επιμένουν στον επαναστατικό, κομμουνιστικό δρόμο.

Η αναζήτηση των αιτίων της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ, την Κίνα και τις υπόλοιπες πρώην σοσιαλιστικές χώρες είναι ένα σοβαρό καθήκον για όλες τις επαναστατικές και κομμουνιστικές δυνάμεις που επιμένουν στο δρόμο του Οκτώβρη, στο δρόμο του σοσιαλισμού, της απελευθέρωσης των κολασμένων της γης από τα δεσμά του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού. Και αποτελεί σημαντικό καθήκον γι’ αυτές τις δυνάμεις, γιατί αυτές είναι που σήμερα σηκώνουν το βάρος των ερωτημάτων, της αμφισβήτησης, της επίθεσης από «φίλους» και εχθρούς σχετικά με τη μετατροπή της προλεταριακής εξουσίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στο αντίθετό τους. Οι απαντήσεις οφείλονται -πριν από όλους- προς την εργατική τάξη και τους λαούς, ώστε να οπλιστούν ιδεολογικά και πολιτικά απέναντι στο κεφάλαιο και τους ιμπεριαλιστές προκειμένου να συγκροτήσουν των αντιστάσεις τους και τα μέτωπα της πάλης τους. Από την άποψη αυτή, οι απαντήσεις που θα δώσουμε δεν αφορούν μόνο το χθες αλλά -πολύ περισσότερο- το σήμερα και το αύριο του εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Η Οκτωβριανή Επανάσταση μας δίδαξε ότι δεν υπάρχουν «καθαρές» και «προγραμματισμένες» επαναστάσεις. Πολύ περισσότερο, δεν υπάρχουν δοσμένες -από τα πριν- «οδηγίες» για τη σοσιαλιστική οικοδόμηση. Η κομμουνιστική κοσμοαντίληψη κινείται με βάση αρχές και κατευθύνσεις που θεμελίωσαν οι Μαρξ, Ένγκελς, Λένιν και ανέπτυξαν παραπέρα οι Στάλιν και Μάο, και αναζητά μέσα από τη «συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης» τις απαντήσεις, το σχέδιο και το πρόγραμμα τόσο της επαναστατικής διαδικασίας όσο και της οικοδόμησης της νέας σοσιαλιστικής κοινωνίας. Η εργατική τάξη και οι σύμμαχοί της -τα φτωχά λαϊκά στρώματα- με τον πολιτικό τους φορέα -το κομμουνιστικό κόμμα- ξεκινούν μετά τη νικηφόρα επανάσταση έναν τιτάνιο αγώνα για να φέρουν τα «πάνω κάτω» σε μία πρωτότυπη ιστορικά περίοδο, ξεκινώντας «σχεδόν από το μηδέν». Έχουν απέναντί τους, μέσα κι έξω από τη χώρα, ορκισμένους εχθρούς που θέλουν την ήττα και την συντριβή της επανάστασης και χρησιμοποιούν όλα τα μέσα που διαθέτουν για να πετύχουν το σκοπό τους: από αντεπαναστάσεις, εισβολές και επεμβάσεις, μέχρι τοπικές εξεγέρσεις και σαμποτάζ.

Η νίκη απέναντι σε όλους τους αντιδραστικούς -μέσα κι έξω από την χώρα- η νίκη απέναντι στους κουλάκους, η επιτυχία των πρώτων πεντάχρονων πλάνων και η συντριβή της «αντιπολίτευσης» δημιούργησαν μία αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνης για την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, που εκφράστηκε στο Σύνταγμα του 1936 όπου ουσιαστικά κηρύχθηκε το «τέλος των τάξεων», άρα και της ταξικής πάλης στην ΕΣΣΔ. Έτσι, από τη μία πλευρά, οι επιτυχίες της Επανάστασης και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης αποδεικνύουν, με υλικούς όρους, τη δυνατότητα της εργατικής τάξης, της αγροτιάς και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων να πάρουν την εξουσία, να ανατρέψουν τις εκμεταλλευτικές παραγωγικές σχέσεις και να αναπτύξουν σημαντικά τις παραγωγικές δυνάμεις. Όμως, από την άλλη, οι δυσκολίες, οι πιέσεις, η περικύκλωση και οι κίνδυνοι έδιναν όλο και μεγαλύτερο προβάδισμα στους κρατικούς μηχανισμούς και την «εργαζόμενη διανόηση» παρά στο κόμμα, τα σοβιέτ, τα συνδικάτα και την εργατική τάξη. Η διαδικασία αυτή -παρόλο που δεν ήταν αποτέλεσμα συνειδητών επιλογών, αλλά κυρίως αποτέλεσμα έκτακτων καταστάσεων και αναγκών της κάθε περιόδου- συσσώρευε συνεχώς «δεδομένα» στη σοβιετική κοινωνία που μετά τη νίκη της ΕΣΣΔ στον Β’ ΠΠ πήραν εκρηκτικές διαστάσεις. Για να φτάσουμε στις αρχές της δεκαετίας του ’50 όπου ο ίδιος ο Στάλιν θέτει τα ζητήματα αυτά στο έργο του «Προβλήματα της οικοδόμησης του Σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ». Στα χρόνια που ακολούθησαν οι συνασπισμένες δυνάμεις της καπιταλιστικής παλινόρθωσης -τόσο στο κόμμα και τον κρατικό μηχανισμό όσο και στην σοβιετική κοινωνία και οικονομία- πήραν το «πάνω χέρι» μετά το θάνατο του Στάλιν, για να πετύχουν αυτό που οι ιμπεριαλιστές, οι ναζιστές και οι οπαδοί του παλιού συστήματος δεν μπόρεσαν: την ανατροπή της σοβιετικής εξουσίας και του σοσιαλισμού.

Δεν είναι λίγοι αυτοί που ακόμη και σήμερα θεωρούν την παλινόρθωση σαν ένα «παλατιανό πραξικόπημα» του Χρουτσώφ και των ομοίων του. Όμως, αυτή η εξήγηση είναι βαθιά λαθεμένη καθώς προβάλλει μία εργατική εξουσία και ένα σοσιαλισμό πέρα και μακριά από την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα, σαν μία υπόθεση αντιμαχόμενων μηχανισμών και προσωπικοτήτων. Απέναντι σε αυτήν τη λαθεμένη άποψη πρέπει να αντιπαραθέσουμε μία πολιτική-ταξική απάντηση, η οποία στη βάση της λογικής της έχει τη συνέχεια της ταξικής πάλης σε όλη την περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και τα αντίστοιχα καθήκοντα που αυτή επιβάλλει. Μία σημαντική παρακαταθήκη που ανέδειξαν ο πρόεδρος Μάο και η ΜΠΠΕ, παρόλο που δεν κατάφεραν να αποτρέψουν την παλινόρθωση του καπιταλισμού και στην Κίνα.

Η αποδοχή της άποψης για συνέχιση της ταξικής πάλης στο σοσιαλισμό και η κατεύθυνση για «χίλιες πολιτιστικές επαναστάσεις» μέχρι την τελική νίκη, αναδεικνύουν σημαντικά ζητήματα για τους κομμουνιστές από σήμερα μέχρι τον… κομμουνισμό. Κεντρικό ζήτημα είναι η παραδοχή ότι τον ηγετικό ρόλο -τόσο στην κατάληψη της εξουσίας όσο και σε όλη την περίοδο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης- τον έχει η εργατική τάξη με τον πολιτικό της φορέα, το κομμουνιστικό κόμμα, και τις μαζικές οργανώσεις της. Και αυτόν το ρόλο δεν τον εκχωρεί σε κανένα μηχανισμό -κρατικό ή άλλο- και σε κανένα άλλο στρώμα, έστω κι αν προέρχεται από τα «σπλάχνα» της, όπως «η εργαζόμενη διανόηση» στην ΕΣΣΔ. Σε συνάρτηση με τα προηγούμενα, βασικό ζήτημα αποτελεί το ότι οι σοσιαλιστικές παραγωγικές σχέσεις και το βάθεμά τους είναι η βασική πλευρά της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Αποτέλεσμά τους αποτελεί η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων και όχι το αντίθετο. Όπως αποδείχτηκε ιστορικά, οι θεωρίες και η πρακτική της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων («άσπρη γάτα, μαύρη γάτα, αρκεί να τρώει το ποντίκι») δεν είναι παρά οι θεωρίες και η πρακτική της παλινόρθωσης του καπιταλισμού, οι θεωρίες και η πρακτική της υποδούλωσης της εργατικής τάξης στα νέα αστικά στοιχεία, οι θεωρίες και η πρακτική της διάλυσης του επιτελείου της εργατικής τάξης, του κομμουνιστικού κόμματος και η μετατροπή του σε ένα κρατικό μόρφωμα.

Σήμερα, τιμώντας τα 100 χρόνια της Σοσιαλιστικής Επανάστασης, οι κομμουνιστές, οι επαναστάτες και όλοι οι αγωνιστές χρειάζεται να οπλιστούν ιδεολογικά και πολιτικά από τα συμπεράσματα για τις αιτίες της παλινόρθωσης του καπιταλισμού στην ΕΣΣΔ. Για να δυναμώσουν τους δεσμούς τους με την εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Για να οικοδομήσουν τους όρους της ανασυγκρότησης του εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος που έχει ανάγκη η εποχή μας.

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Nuriye Gülmen και Semih Özakça συγκέντρωση αλληλεγγύης στην Αθήνα (28/9, 10:30 - 12:30 π.μ.)

0

Η NURIYE GÜLMEN ΚΑΙ Ο SEMİH ÖZAKÇA

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ, ΤΗΝ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ ΤΟΥΣ

Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ ΘΑ ΗΤΤΗΘΕΙ, ΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ

ΚΑΛΕΣΜΑ:

Στις 28 Σεπτεμβρίου από τις 10:30 εώς τις 12:30 θα συγκεντρωθούμε μπροστά από την πρεσβεία της Φασιστικής Τουρκίας, στη διασταύρωση των οδών Ρηγίλης και Βασ. Σοφίας

Η εξουσία του AKP μετά την αποτυχία της απόπειρας πραξικοπήματος της 15ης Ιούλη, έθεσε τη χώρα σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης και ξεκίνησε πόλεμο ενάντια στο λαό.

Ξεκίνησε να απολύει χιλιάδες εργαζόμενους που είναι κατά του Ερντογάν με τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που έβγαλε στο όνομα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, λόγω και της ανικανότητας στην άσκηση εξουσίας.

Όλα συνεχίζουν με αυθαιρεσίες. Οι απολύσεις, οι προσαγωγές, οι συλλήψεις γίνονται χωρίς αποδεικτικά στοιχεία. Δεκάδες δημοσιογράφοι και ακαδημαϊκοί συνελήφθησαν επειδή θεωρήθηκαν ύποπτοι ως υπερασπιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η κατάσταση έκτακτης ανάγκης και οι ΠΝΠ έχουν εξελιχθεί σε επιθέσεις ενάντια σε όλο το λαό που είναι κατά του AKP.

Μια ακαδημαϊκή, μια από όλους τους απολυμένους δημόσιους υπάλληλους, η Nuriye Gülmen, κήρυξε με ανακοίνωσή της την έναρξη καθιστικής διαμαρτυρίας στην λεωφόρο Yüksel της Άγκυρας εκ μέρους των χιλιάδων αγωνιστών, δημοκρατών συναδέλφων της. Εξαιτίας του πιεστικού κλίματος στη χώρα, την ίδια στιγμή που η πλειοψηφία των καταπιεζόμενων είπε ΄΄είμαστε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, να περιμένουμε΄΄, η Nuriye Gülmen είπε ΄΄θέλω τη δουλειά μου πίσω΄΄. Επωμίστηκε το καθήκον και τόλμησε να βγει στην κεντρική λεωφόρο της Άγκυρας. Αυτή ήταν η πρώτη αντίσταση επί κατάστασης έκτακτης ανάγκης.

Πολλές φορές προσήχθη μόνη της, βασανίστηκε, όμως αυτή συνέχισε τη δράση της στον ίδιο χώρο και επέμενε στο ότι το αίτημά της είναι νόμιμο. Αργότερα την στήριξαν και άλλοι αγωνιστές εκπαιδευτικοί, ο Semih Özakça, ο Acun Karadağ, ο Veli Saçılık. Μια χούφτα αγωνιστές, ως απολυμένοι δημόσιοι υπάλληλοι κατάφεραν να ακουστεί η φωνή τους σε όλη την Τουρκία με τον αγώνα τους.

Η ακαδημαϊκή Nuriye Gülmen από τις 9 Νοέμβρη 2016, ο εκπαιδευτικός Semih Özakça από τις 23 Νοέμβρη 2016 ξεκίνησαν τον αγώνα τους μπροστά από το Μνημείο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στην λεωφόρο Yüksel της Άγκυρας με αίτημα να γυρίσουν στις δουλειές τους.

Στις 9 Μάρτη 2017 ξεκίνησαν απεργία πείνας. Είπαν ΄΄είμαστε σε απεργία πείνας μέχρι να γυρίσουμε στις δουλειές μας΄΄. Η αποφασιστικότητα και η πίστη τους έγινε ο λόγος που μεγάλωσε η αντίσταση. Η πλατεία στην οποία αντιστέκονταν κάθε μέρα ξεκίνησε να γεμίζει από υποστηρικτές. Φοβισμένη από τη δύναμη και την επιρροή της αντίστασης, η φασιστική εξουσία του AKP, προχώρησε στη σύλληψη των 2 αγωνιστών στην 76η μέρα της απεργίας πείνας. Ο στόχος του δολοφονικού AKP ήταν να πνίξει την αντίσταση. Οι 2 δημόσιοι υπάλληλοι που κάνουν απεργία πείνας, συνεχίζουν την απεργία πείνας μέσα στη φυλακή, επισημαίνουν ότι θα συνεχίσουν μέχρι να γίνουν δεκτά τα αιτήματα τους, ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΝΙΚΗΣΟΥΝ.

Αυτοί συνελήφθησαν, ωστόσο οι άλλοι αγωνιστές δημόσιοι υπάλληλοι που συμμετείχαν στην αντίσταση, μέχρι σήμερα κάθε μέρα μεταξύ 13:30-18:00 συνεχίζουν να βγάζουν ανακοινώσεις στην λεωφόρο Yüksel και να διαδηλώνουν ενάντια στις αυθαιρεσίες. Κάθε μέρα οι δολοφόνοι βασανιστές αστυνόμοι επιτίθονται στους διαδηλωτές αγωνιστές, προχωρούν σε προσαγωγές. Στην διάρκεια των επιθέσεων πολλά άτομα τραυματίστηκαν. Εντούτοις συνεχίζουν να αγωνίζονται καθημερινά.

Η απεργία πείνας των Nuriye και Semih προχωράει προς τις 200 μέρες. Είναι φυλακισμένοι και κρατούνται σε ανθυγιεινές συνθήκες απομόνωσης. Και στους 2 έχουν δημιουργηθεί μυϊκά προβλήματα, δεν μπορούν να περπατήσουν, χρησιμοποιούν αναπηρικό καρότσι.

Για να ακουστεί η φωνή τους έχουν ξεκινήσει πολλές αντιστάσεις στην Τουρκία και σε κάθε γωνία της γης. Οργανώθηκαν πορείες, συλλαλητήρια, έγιναν πολλές ενέργειες με σκοπό την αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας. Επίσης πραγματοποιήθηκαν και άλλες απεργίες πείνας. Διοργανώθηκαν συναυλίες. Η σύζυγος του Semih Özakça, η οποία είναι και η ίδια απολυμένη δημόσιος υπάλληλος, για να διαμαρτυρηθεί στην σύλληψη των αγωνιστών απεργών πείνας ξεκίνησε και η ίδια απεργία πείνας από τη μέρα της σύλληψης.

5.000 διανοούμενοι και καλλιτέχνες από την Τουρκία και όλο τον κόσμο δημοσίευσαν υπογραφές αλληλεγγύης στην Nuriye και στον Semih. Με τη νόμιμη και δίκαιη αντίσταση των απεργών πείνας, τα βέλη στράφηκαν προς το AKP και τις παράνομες και άδικες πρακτικές του, το υπουργείο Εσωτερικών εξαπέλυσε εκστρατεία αμαύρωσης του αγώνα των απεργών πείνας. Απείλησε τις εφημερίδες και τους δημοσιογράφους που έκαναν ειδήσεις σχετικά με τον αγώνα τους. Οι διανοούμενοι που στήριξαν την Nuriye και τον Semih στοχοποιήθηκαν και απειλήθηκαν.

Και τελευταία το υπουργείο Εσωτερικών δημοσίευσε μια μπροσούρα 50 σελίδων στην οποία χαρακτήρισαν ως ΄΄τρομοκράτες΄΄ τους 2 απεργούς πείνας, οι οποίοι ποτέ δεν έχουν δικαστεί στο παρελθόν και μέχρι σήμερα δεν έχουν τιμωρηθεί από καμία δίκη.

Ενώ την Κυριακή 24 Ιούλη, στην πορεία που ήταν να γίνει από την Κωνσταντινούπολη στην Άγκυρα ως στήριξη στον αγώνα των απεργών πείνας, έγινε προσπάθεια διάλυσής της μόλις άρχισε να συγκεντρώνεται το πλήθος των διαδηλωτών. Καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας προς την Άγκυρα έχουν επιχειρηθεί όλες οι ενέργειες για να εμποδιστεί, έχουν πραγματοποιηθεί προσαγωγές, έχουν ακινητοποιηθεί οχήματα, όλες οι είσοδοι και έξοδοι της πόλης υπό την επίβλεψη της αστυνομίας. Η ομάδα που συγκεντρώθηκε στην Άγκυρα δέχθηκε επίθεση και βασανίστηκε μπροστά στις τηλεοπτικές κάμερες και σε απευθείας σύνδεση. Ένας διαδηλωτής τραυματίστηκε και έσπασε το χέρι του. Έγινε προσαγωγή 50 ατόμων, ανάμεσά τους και δικηγόροι.

Το φασιστικό AKP φοβάται την αντίσταση της Nuriye και του Semih. Κλιμακώνει την επίθεση επειδή φοβάται. Κι όμως η απήχηση του αγώνα των 2 απεργών πείνας μεγαλώνει στην Τουρκία και όλο τον κόσμο. Αντιστέκονται ενάντια στο φασισμό 2 δημόσιοι υπάλληλοι. Θέλουν να γυρίσουν στις δουλειές τους. Ενάντια στην αδικία απαιτούν την κατάργηση των ΠΝΠ. Αυτή η πρώτη αντίσταση που ξεκίνησε ενάντια στην αυθαιρεσία της εξουσίας του AKP, ενάντια στην κατάσταση έκτακτης ανάγκης, μεγαλώνει, διαδίδεται και γίνεται η ελπίδα του λαού.

Είναι καθήκον μας να σταθούμε στο πλάι της Nuriye και του Semih, ενάντια στις επιθέσεις του φασισμού. Πρέπει να είμαστε στο πλάι όλων των αγωνιστών ενάντια στο φασισμό. Πρέπει να στηρίξουμε τον αγώνα των λαών της Τουρκίας που αντιστέκονται, αγωνίζονται. Για να ζήσουνε η Nuriye και ο Semih πρέπει να στηρίξουμε την αποφασιστική αντίστασή τους και να γνωστοποιήσουμε και να διαδώσουμε παντού τα δίκαια αιτήματα τους.

-ΝΑ ΑΠΟΦΥΛΑΚΙΣΘΟΥΝ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ ΑΠΕΡΓΟΙ ΠΕΙΝΑΣ! ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΔΕΚΤΑ ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ !

ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ

-Η NURIYE KAI O SEMIH ΝΑ ΖΗΣΟΥΝ, ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΝ ΣΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΤΟΥΣ.

-ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΚΤΑΚΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ.

-ΝΑ ΚΑΤΑΡΓΗΘΟΥΝ ΟΙ ΠΝΠ.

http://oagonas.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η ΟΜΑΔΑ «ΔΙΑΣ» ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ ΤΟ 18 ΑΝΩ - Η ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ

0

Για ξεκάθαρη άσκηση τρομοκρατίας των εξαρτημένων ατόμων καταγγέλλει την ομάδα «Δίας» και την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη η θεραπευτική ομάδα του τμήματος κοινωνικής επανένταξης του «18 Άνω». Σύμφωνα με την καταγγελία θεραπευτών του «18 Άνω», 5 - 6 άνδρες της ομάδας «Δίας», για δυόμισι ώρες την περασμένη Παρασκευή το απόγευμα, βρίσκονταν στην πόρτα της Κοινωνικής Επανένταξης του «18 Άνω», στην Κυψέλη για να κάνουν έλεγχο σε θεραπευτές και θεραπευόμενους που έμπαιναν στη θεραπευτική δομή. Στη διαμαρτυρία θεραπεύτριας της δομής που ζήτησε εξηγήσεις, οι άνδρες της ομάδας «Δίας» απάντησαν με σκαιό τρόπο, διαμορφώνοντας ένα απαράδεκτο κλίμα τρομοκρατίας των θεραπευόμενων. Ακολουθούν οι σχετικές ανακοινώσεις και οι καταγγελίες από την ιστοσελίδα: https://www.draseis18ano.gr/

...................

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ 18 ΑΝΩ

Αθήνα 23.09.2017

ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Η ΟΜΑΔΑ «ΔΙΑΣ» ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΕΙ ΤΟ 18 ΑΝΩ

Η ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΤΟΧΑΣΤΡΟ

Την Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου 2017 από τις 3.00 μέχρι τις 5.30 το απόγευμα 5-6 άνδρες της ομάδας «ΔΙΑΣ» βρίσκονταν στην πόρτα της Κοινωνικής Επανένταξης του 18άνω, Χανίων 4, Κυψέλη, για να κάνουν έλεγχο σε θεραπευτές και θεραπευόμενους που έμπαιναν στη θεραπευτική δομή. Στη διαμαρτυρία θεραπεύτριας της δομής που ζήτησε εξηγήσεις, αυτοί απάντησαν με σκαιό τρόπο, διαμορφώνοντας ένα απαράδεκτο κλίμα τρομοκρατίας των θεραπευόμενων. To είδος των ερωτήσεων που έθεταν και ο τρόπος τους κατέλυαν κάθε έννοια απόρρητου, καταστρέφοντας την ίδια τη θεραπευτική διαδικασία, στο πιο λεπτό της σημείο, την επανένταξη.

Καταγγέλλουμε αυτήν την ενέργεια της αστυνομίας, την επιχείρηση τρομοκράτησης των εξαρτημένων ατόμων, που δίνουν τη μάχη της απεξάρτησής τους.

Η ομάδα «ΔΙΑΣ», που έχει στο ενεργητικό της άγριες επιθέσεις σε διαδηλώσεις και αγωνιστές, έκανε τώρα στόχο της τη μεγαλύτερη μονάδα απεξάρτησης του ΕΣΥ, χτυπώντας στην πράξη το ίδιο το δικαίωμα στην απεξάρτηση.

Το Υπουργείο Υγείας έχει τεράστια ευθύνη να διασφαλίσει το σεβασμό στην ανεξάρτητη λειτουργία του θεραπευτικού προγράμματος, μακριά από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς του κράτους.

Τι κάνει όμως για να εξασφαλίσει αυτή τη λειτουργία ;

Τι κάνει για να μην οδηγούνται στη φυλακή μέλη της κοινωνικής επανένταξης που έχουν δικαστικές εκκρεμότητες;

Τι κάνει για να στηρίξει σε όλα τα επίπεδα τα προγράμματα απεξάρτησης και ιδιαίτερα το 18 άνω;

Το Σωματείο Υποστήριξης του Έργου του 18 άνω καταγγέλλει την ομάδα «ΔΙΑΣ» και τις τρομοκρατικές της ενέργειες. Καταγγέλλει την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και απαιτεί εξηγήσεις που πρέπει να δοθούν σ’ όλο το λαό, που βλέπει τα παιδιά του να πεθαίνουν από τα ναρκωτικά και την ίδια στιγμή το ίδιο το κράτος με τους μηχανισμούς του να ναρκοθετεί τα θεραπευτικά προγράμματα και τη λειτουργία τους.

Καλούμε την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Υγείας να πάρει θέση.

Η ιστορία του 18άνω είναι μια ιστορία αγώνων για τη δημιουργία κοινωνικού κινήματος για την αντιμετώπιση της εξάρτησης σαν κοινωνικό φαινόμενο κρίσης. Αυτό το κοινωνικό κίνημα καλείται για άλλη μια φορά να ορθώσει το ανάστημά του.

Για το Δ.Σ. του Σωματείου

Η Πρόεδρος

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΜΑΤΣΑ

τ. ΔΙΕΥΘΥΝΤΡΙΑ ΜΟΝΑΔΑΣ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ 18ΑΝΩ

...................

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μελών Κοινωνικής Επανένταξης 18 ΑΝΩ ( Χανίων 4 , Αθήνα ).

Το Δικαίωμα στην απεξάρτηση δεν καταστέλλεται.

Ως μέλη της Κοινωνικής Επανένταξης 18 ΑΝΩ καταγγέλλουμε κάθε είδους καταστολής και αστυνομικού εκφοβισμού στο δικαίωμά μας για απεξάρτηση .

Σήμερα Παρασκευή 22 Σεπτεμβρίου από τις 15.00 έως και τις 17.30 μηχανοκίνητη ομάδα ΔΙΑΣ προκλητικά στεκόταν μπροστά στην πόρτα της Κοινωνικής Επανένταξης 18 ΑΝΩ ( Χανίων 4Α, Κυψέλη) και παρενοχλούσε με ελέγχους την είσοδο και την έξοδο θεραπευομένων αλλά και του θεραπευτικού προσωπικού με ειρωνικό και απειλητικό ύφος .

Έχουμε κερδίσει την δεύτερη ευκαιρία στην ζωή μας αλλάζοντας τρόπους και συνήθειες , διεκδικούμε την θέση μας στην κοινωνία ισότιμα , με αξιοπρέπεια .

Με την βοήθεια του θεραπευτικού προσωπικού και των θεραπευομένων χτίζουμε με νέες αξίες την επανένταξη μας στην κοινωνία σε όλα τα επίπεδα .

Απαιτούμε τον σεβασμό και την στήριξη στον αγώνα που κάνουμε για απεξάρτηση και επανένταξη σε μια κοινωνία , όπου οι Σύγχρονοι Καιάδες δεν έχουν καμία θέση .

Καταγγέλλουμε οποιαδήποτε μορφή τραμπουκισμού , βίας , στιγματισμού από την ΕΛΑΣ και συγκεκριμένα από την ομάδα ΔΙΑΣ .

Τα μέλη της Κοινωνικής Επανένταξης 18 Άνω

( Χανίων 4Α , Κυψέλη ) .

...................

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΔΙΟΙΚΗΣΗ 2ης ΥΓΙΕΙΟΝ.ΠΕΡΙΦ.ΠΕΙΡΑΙΩΣ & ΑΙΓΑΙΟΥ

Ψ Υ Χ Ι Α Τ Ρ Ι Κ Ο Ν Ο Σ Ο Κ Ο Μ Ε Ι Ο Α Τ Τ Ι Κ Η Σ

ΜΟΝΑΔΑ ΑΠΕΞΑΡΤΗΣΗΣ ΤΟΞΙΚΟΜΑΝΩΝ 18 ΑΝΩ

Τμήμα : ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΕΠΑΝΕΝΤΑΞΗΣ

Διεύθυνση: Χανίων 4 , Αθήνα

_________________________________________________________

Αθήνα 22/09/2017

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πρωτοφανές «ενδιαφέρον» της ομάδας ΔΙΑΣ για την απεξάρτηση

Η Κοινωνική Επανένταξη του 18 Άνω στεγάζεται στην οδό Χανίων 4α στην Κυψέλη. Οι θεραπευόμενοι του πλαισίου προσέρχονται καθημερινά για να συμμετάσχουν σε ψυχοθεραπευτικές και ψυχοεκπαιδευτικές δραστηριότητες. Σήμερα, Παρασκευή 22/09/2017, και ώρα 15:00 έως 17:30 η είσοδο της Κοινωνικής Επανένταξης ήταν αποκλεισμένη από τουλάχιστον πέντε μοτοσυκλέτες της ομάδας Δίας και τουλάχιστον έξι αστυνομικούς. Κατά την είσοδο και έξοδο των θεραπευομένων, ασκούνταν έλεγχος σωματικός και λεκτικός με ειρωνικό ύφος και απειλητική διάθεση. Ο έλεγχος συνοδευόταν και με προσωπικές ερωτήσεις πέραν των αρμοδιοτήτων τους.

Η πρωτοφανής αυτή ενέργεια των αστυνομικών οργάνων έρχεται σε αντίθεση με το θεραπευτικό μας έργο και παραβιάζει κατάφορα το δικαίωμα στην απεξάρτηση και τον αγώνα των θεραπευομένων.

Ζητάμε από την ηγεσία του Υπουργείου Δημόσιας Τάξης, και τους Δημόσιους λειτουργούς της Αστυνομίας, να καταδικάσουν τέτοιου είδους πρακτικές κατάχρησης εξουσίας, που όχι μόνο δεν βοηθάνε τους απεξαρτημένους, αλλά στέκονται ενάντια στον αγώνα που δίνουν για την ζωή τους.

Τα Δημόσια προγράμματα δεν χρειάζονται φύλαξη αλλά υποστήριξη. Φυλάσσονται επαρκέστατα από τις αξίες της ζωής τόσο των θεραπευομένων όσο και των θεραπευτών τους.

Η Θεραπευτική Ομάδα της

Μονάδας Απεξάρτησης Τοξικομανών

« 18 ΆΝΩ »

Τηλ. 210-8250110-206 • FAX 210-8847458

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ