Ο Fellini με το Amarcord γυρνάει στα παιδικά του χρόνια, και αποτίνει φόρο τιμής στην ιδιαίτερη πατρίδα του, Ρίμινι.
Η ταινία σε καμιά περίπτωση δεν αποτελεί πιστή απεικόνιση του προπολεμικού Ρίμινι, άλλωστε ο ίδιος ο σκηνοθέτης συνήθιζε να διακηρύττει ότι του ήταν αδύνατο να ξεχωρίσει αν οι εικόνες που απέδιδε κινηματογραφικά αποτελούσαν την αντικειμενική αλήθεια ή έναν συνδυασμό της με αποκυήματα της φαντασίας του. Με άλλα λόγια αναμνήσεις που «εφηύρε» καθώς μεγάλωνε.
Οι χαρακτήρες του έργου είναι αξιαγάπητες καρικατούρες, στα όρια του παρανοικού που αν κανείς έχει εντρυφήσει στο έργο του Ιταλού σκηνοθέτη θα διαπιστώσει ότι προγόνους τους συναντάμε σε όλα σχεδόν τα προγενέστερα έργα του.
Το Amarcord ειναι το πιο «πολιτικο» φιλμ του Fellini ομως νομιζω οτι θα το αδικουσαμε αν το χαρακτηριζαμε απλως ως τετοιο. Ο σκηνοθετης καταπιανεται σαφως με το θεμα του φασισμου αναλυοντας το ομως απο μια εντελως διαφορετικη οπτικη γωνια η οποια ειναι ορατη ακομη και στον τροπο που επιλεγει να παρουσιασει τους μελανοχιτωνες του Μουσολινι. Για τον Fellini οι φασιστες δεν ειναι τα τρομακτικα και διεστραμμενα οντα που απο θεση απειλουν την ελευθερια μας. Οχι. Ειναι απλως αξιολυπητοι κλοουν, παθητικοι δεκτες και υπηρετες μιας «ανισορροπης» ιδεολογιας που σηματοδοτει την ανωριμοτητα της ιταλικης κοινωνιας, την ανικανοτητα της να αναλαβει ευθυνες. Αντιμετωπιζει το φαινομενο του φασισμου μεσα απο το πρισμα της αρνησης του ιταλικου λαου να ενηλικιωθει και να αντιμετωπισει τις υποχρεωσεις του και ψαχνει τις ριζες του εκει ακριβως. Ολοι εναποθετουν τις ελπιδες τους στον Μεγαλο Αδελφο και δεν ειναι καθολου τυχαια η ξεκαθαρη οργουελικη αναφορα που πραγματοποιειται, με την εμφανιση, σε μια σκηνη, του τεραστιου πορτραιτου του Duce. Προσεξτε τα ματια του.
Ποέτα
Αριστοτέλους 34, Θεσσαλονίκη
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου