Αν και ο τρόπος έκφρασης του α/α χώρου συνήθωςείναι τέτοιος, που δεν καταλαβαίνει ούτε ο ίδιος ο χώρος τι γράφει και τι εννοεί, θα μπορούσε να διατυπώνεται πιο απλά και λαϊκά, όπως στην περίπτωση του τίτλου, όπου, εν προκειμένω, αντανακλά τηνουσία της δράσης μιας σειράςα/α συλλογικοτήτων, ανεξάρτητα απ’ το πόσο «βαθύ» είναι το λεξιλόγιο που τη συνοδεύει. Προτούμπούμε στην ουσία, θα κάνουμε μια απαραίτητη διευκρίνιση: προφανώς υπάρχουν διαφοροποιήσεις, τόσο σε θεωρητικό, όσο και πρακτικό επίπεδο ανάμεσα στις α/α συλλογικότητες. Με αυτή την έννοια, δεν είναι στη διάθεσή μας να τσουβαλιάσουμε χώρους, ούτε όμως και να κάνουμε, πως δεν βλέπουμε μια σειρά προβληματικές αντιλήψεις και πρακτικές που διέπουν στην πλειοψηφία του τον α/α χώρο.
Περνώντας στην ουσία λοιπόν…Υπάρχει μια παράδοση στο μεγαλύτερο κομμάτι τουεν λόγω χώρου, να αναδεικνύεται ως κύριο μέσο «αντιπαράθεσης»με το σύστημα η στρατιωτικοποιημένη σύγκρουση με συγκεκριμένους εκφραστές του, οι οποίοι,σύμφωνα με τις απόψεις του ίδιου χώρου, περιορίζονται στην αστυνομία, τους φασίστες και τους ελεγκτές (πλέον και τους… αριστερούς). Από εκεί προκύπτει η συνήθειά του να επιδίδεται σε σεμινάριααυτοάμυνας και να συγκροτεί το δυναμικό του κυρίως με οργανωτικούς και όχι πολιτικούς όρους.Η λογική αυτή έγκειται στον λαθεμένο και λειψό τρόπο, με τον οποίο προσδιορίζει το σύστημα και τους εκφραστές του, άρα και στα αντίστοιχα καθήκοντα που αναγνωρίζειγια την αντιπαράθεση με αυτό.
Έχει, πράγματι,ο λαός να αντιμετωπίσει μονάχα την αστυνομία, τους φασίστες και τους ελεγκτές, προκειμένου να σπάσει τα δεσμά της εκμετάλλευσήςτου; Εάν ναι, ίσως αρκεί η οργανωτική «προετοιμασία».Τα πράγματα, ωστόσο, δεν είναι έτσι.Ο λαός βιώνει μια επίθεση με ταξικό πρόσημο, εκφραστές της οποίας είναι και οι διάφοροι πραιτοριανοί του συστήματος, στους οποίους ανακυκλώνεται η στοχοποίηση από πλευράς α/α. Πυρήνας, ωστόσο, αυτής της επίθεσης και λειτουργίας του συστήματος είναι η αστική τάξη, ντόπια και διεθνής. Αυτός είναι ο κύριος εχθρός για τον λαό και στη βάση της αντιπαράθεσης με αυτόν συγκροτούνται οι λαϊκές δυνάμεις. Έτσι μόνοοικοδομούνται και οι οργανωτικοί όροι αντιπαράθεσης με τα στηρίγματά του.Αυτό έχει αποδείξει περίτρανα η ίδια η ιστορία, ακόμα και τότε που οι λαοί είχαν κατακτήσει τη δυνατότητα οργανωτικής απάντησης απέναντι στις άγριες ταξικές επιθέσεις των αντιπάλων τους. Και την είχαν κατακτήσει με πολιτικούς όρους, γι’ αυτό κατάφεραν να πρωτοστατήσουν στις μεγάλες εφόδους στον ουρανό, περήφανα, ξεκουκούλωτα, με τρόπο που οι σημερινοί γελωτοποιοί των «συγκρούσεων» ούτε μπορούν να φανταστούν.
Η κουλτούρατου α/α χώρου και οι πρόσφατες ακραίες εκφάνσεις της, για τις οποίες γίνεται αναφορά σε άλλο άρθρο του φύλλου, δεν συμβαδίζουν με την επαναστατική ανατροπή του συστήματος, τιςμέχρι τώρα προσπάθειές της, μα και τις κατοπινές, οι οποίες αναπόφευκτα περιλαμβάνουν τη βία, τη γνήσια, λαϊκή αντιβία που δεν έχει καμία σχέση με τα σπασίματα των ΑΤΜ, το κυνηγητό με μπάτσους και φασίστες, τις χουλιγκάνικες πρακτικές, τα θολά χτυπήματα, που, όταν ξεθολώνουν, συχνάαπευθύνονται σε δυνάμεις της Αριστεράς και του κινήματος, σε απλούς λαϊκούς ανθρώπους.
Αντίθετα, αυτές οι συνήθειες και οι υποκινητές τους προσφέρουν τις καλύτερες υπηρεσίες στο σύστημα και τα στηρίγματά του, αντιμετωπίζοντας τον δημοκρατικό, προοδευτικό κόσμο και τη νεολαία, που πρέπει να αποτελέσει πυροδότη των νέων πραγματικών αντιπαραθέσεων με το σύστημα, σαν παρατηρητές, αφήνοντάς τους εκτεθειμένους απέναντι στην κρατική τρομοκρατία, στέλνοντάς τους συχνά στα σπίτιατους φοβισμένους, εάν όχι σακατεμένους, ωςκάποιες από τις «παράπλευρες απώλειες των συγκρούσεων».
Αποφεύγουν, τελικά,την πραγματική σύγκρουση με το σύστημα, που εκφράζεται πάνω απ’ όλα στα μέτωπα πάλης που αυτό ανοίγει στους χώρους εργασίας, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές μας. Αποφεύγουντην προσπάθεια διαμόρφωσης όρων ανατροπής του, οι οποίοι δεν προκύπτουνμε γυμναστήρια και κράνη. Γιατί, όσο η οργανωτική προετοιμασία δεν υποτάσσεται και δεν καθορίζεται από την πολιτική και ιδεολογική συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων, θα καταλήγει χουλιγκανισμός και τυφλή βία.Πολύ περισσότερο, σε εποχές σαν τη σημερινή, θα καταλήγει άλλο ένα όπλο στα χέρια του συστήματος, για να αφοπλίσει πολιτικά, ιδεολογικά και οργανωτικά τον λαό και τη νεολαία.
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου