Ρουβίκωνας ή ΠΑΜΕ; ΠΑΜΕ ή Ρουβίκωνας; Ποιος άραγε είναι ο καλύτερος στους ακτιβισμούς και στις θεαματικές ενέργειες; Ποιος «γράφει» καλύτερα στις τηλεοπτικές κάμερες και στους φωτογραφικούς φακούς; Ποιος έρχεται πρώτος σε φαντεζί δράσεις και εντυπωσιασμούς; Αν και διίστανται οι απόψεις, προσωπικά είμαι με τη ρήση του μακαρίτη Χαρίλαου: «Ένα είναι το κόμμα». Είναι άλλωστε και οι πρώτοι διδάξαντες με τα γιγαντοπανό στην Ακρόπολη και τα κτισίματα εισόδων σε υπουργεία. Όπως επιβεβαιώθηκε και χθες στην πόλη μας με το γιγαντοπανό στην κεντρική πλατεία και το γκράφιτι με συνθήματα στο Εργατικό Κέντρο.
Το πρόβλημα φυσικά δεν είναι ούτε τα γιγαντοπανό, ούτε τα συνθήματα. Το πρόβλημα είναι ότι σε μια περίοδο κινηματικής ύφεσης και υποχώρησης κάποιοι θεωρούν ότι η απάντηση βρίσκεται στα γιγαντοπανό ή στο αλατόνερο. Όσο υποχωρούν οι αγώνες και οι αντιστάσεις του λαού, όσο αραιώνουν οι κινητοποιήσεις και όσο λιγοστεύει ο κόσμος που συμμετέχει, τόσο βλέπουμε να πυκνώνουν οι ακτιβισμοί και οι θεαματικές ενέργειες τύπου ΠΑΜΕ ή Ρουβίκωνα. Όσο οι μάζες είναι στο περιθώριο, όσο κυριαρχεί η ιδιώτευση και η απογοήτευση, όσο ο κόσμος είναι απών από
κινητοποιήσεις τόσο και πιο συχνές έχουμε τέτοιες δράσεις που αποβλέπουν μόνο στη δημοσιότητα και στο θεαθήναι. Το είδαμε και χθες στην Καρδίτσα όπου είχαμε τη χειρότερη κινητοποίηση των τελευταίων ετών και από την άλλη το μεγαλύτερο γιγαντοπανό των τελευταίων ετών.
Δημιουργούν άραγε αυτοί οι ακτιβισμοί πρόβλημα στην κυβέρνηση; Κάθε άλλο. Μήπως συγκινούν και εμπνέουν το λαό; Ίσα-ίσα. Αντίθετα, υποτιμούν το λαό γιατί τον θεωρούν ανάξιο να κάνει ο ίδιος αυτό που πραγματικά χρειάζεται. «Αφυπνίζουν» μήπως το λαό ή αντίθετα τον παροπλίζουν και τον καθηλώνουν μετατρέποντάς τον σε θεατή που απλά παρακολουθεί και επιδοκιμάζει (;) τις παραδειγματικές δράσεις είτε του ΠΑΜΕ είτε του Ρουβίκωνα; Χρειάζεται άραγε μαζικό λαϊκό κίνημα ή αρκούν κάποιοι «πρωτοπόροι» που «τα ξέρουν» και «καθαρίζουν» για πάρτι μας;
Οι απαντήσεις που χρειαζόμαστε δεν βρίσκονται ούτε στις συμβολικές-παραδειγματικές ενέργειες ούτε στην παραγωγή θεάματος. Όσο πιο γρήγορα αυτό κατανοηθεί, τόσο πιο γρήγορα θα μπορούμε να μιλάμε όχι για εικονικούς αλλά για πραγματικούς αγώνες και για πραγματικό κίνημα. Μαζικό λαϊκό κίνημα που θα αποτελεί πραγματικά αντίπαλο δέος για το σύστημα.
ΣΚ
http://aristerastikarditsa.blogspot.gr/


2 σχόλια:
Πολλοι θεωρουν τον Ρουβικωνα ως το μονο τμημα της ξεπεσμενης αναρχιας που απομενει πολιτικα ενεργο και με μια καποια σαφη ιδεολογια, που τελοσπαντων περισωζει την κατασταση που επικρατει στον εν λογω χωρο μετα τα τελευταια εξευτελιστικα για αυτον γεγονοτα(κλειδωμα Πολ/νειου,τραυματισμος δημοσιογραφου κλπ) Παντως μεσα στην κοινωνια γενικα ο Ρουβικωνας σαν πραξη μονο αποδοκιμασιας δεν τυγχανει. Και αυτο που γραφω δε το βγαζω απο τη φαντασια μου.Γιατι ποιον μεσο εργαζομενο πειραξε το σπασιμο του ΤΑΙΠΕΔ,το ντου στη Siemens,η επιθεση στον ΣΕΒ και στην πρεσβεια του Ισραηλ,η εκδιωξη ναρκεμπορων κι αλλα τοσα...
Οσο για το ΚΚΕ, ειναι φανερο οτι οσμηζονται εκλογες και προσπαθουν να ψαρεψουν κοσμο απο τον χωρο μεταξυ ΣΥΡΙΖΑ-εξωκ.αριστερας (ΛΑΕ,ΑΝΤΑΡΣΥΑ) που συγκινειται απο τετοιες μαχητικες δρασεις. Μονο μη τους γυρισει μπουμερανγκ.
ΓΚ
Χαιρόμαστε και επαναπαυόμαστε και αυταπατώμαστε και αυτοικανοποιόμαστε ότι και καλά κάποιοι πληρώνουν, ενώ δεν πληρώνουν τίποτα.
Η ιδέα για "εναλακτικές μορφές δράσης" καλλιεργείται από δεκαετίες, κυρίως όχι από την αναρχία. πχ η ιδέα της "λευκής απεργίας" καλλιεργείται στο χώρο των καθηγητών τουλάχιστον από τριακονταετίας. Τελικά υλοποιήθηκε με το ξεπούλημα της απεργίας του '13 όταν οι καθηγητές καλούνταν να δηλώνουν απεργοί, αλλα χωρίς να απεργούν !
Είχαμε επίσης και τα κτισίματα του ΙΚΑ και άλλων δημόσιων υπηρεσιών από τους εργατοπατέρες της ΠΑΣΚ για τα οποία υπήρξαν και κάποιες δίκες.
Δημοσίευση σχολίου