ΗΜΜΥ/Πολυτεχνείο Κρήτης: Να δυναμώσουμε τους αγώνες μας...

Είναι προφανές ότι σε μια χώρα που έχει γίνει πολεμικό ορμητήριο, που έχει βάσεις, η φτώχεια και η ανεργία θερίζουν και οι ταξικοί φραγμοί ολοένα και πληθαίνουν μέσα στις σχολές, μια εμβόλιμη εξεταστική στο ΗΜΜΥ φαντάζει πράγματι «αντιακαδημαïκή». Μετά λοιπόν το χάσιμο της τελευταίας συνέλευσης ΗΜΜΥ απο το μπλοκ αγώνα είναι αναγκαίο να γίνει ένας απολογισμός. Γιατί, είναι βέβαιο ότι η επίθεση στα φοιτητικά δικαιώματα και συνολικά στα δικαιώματα του κόσμου της δουλειάς θα συνεχιστεί. Οι επόμενες μάχες λοιπόν για το δικαίωμα των φοιτητών στο πτυχίο και όχι για την ποιότητα σπουδών όπως ειπώθηκε πρέπει να γίνουν με ένα δυναμικό πιο συνειδητοποιημένο για το γιατί, με ποιους και με ποιο τρόπο παλεύει για τα δικαιώματα του.

Καταρχάς, μιλάμε για έναν αγώνα ο οποίος δόθηκε, και δεν άφησε αναπάντητη την επίθεση που έγινε στο δικαίωμα των φοιτητών στην εμβόλιμη εξεταστική. Ας αναλογιστούμε τι θα γινόταν αν περνούσε αυτή η επίθεση χωρίς καμία αντίδραση; Η μαζική διαδικασία διεκδίκησης της εμβόλιμης που έγινε μέσα από τις συνελεύσεις και την κατάληψη κινητοποίησε έναν ολόκληρο σύλλογο μετά από χρόνια αδράνειας και κέρδισε την συνειδητοποίηση μιας μερίδας φοιτητών που στήριξαν την κατάληψη, είτε παθητικά με την ψήφο τους είτε πιο ενεργά. Ακόμα και στην τελευταία συνέλευση ένα δυναμικό 150 ατόμων, καθόλου αμελητέο αν σκεφτεί κανένας την τρομοκρατία του χαμένου εξαμήνου, στήριξε την απόφαση του συντονιστικού για συνέχιση της κατάληψης. Όταν λοιπόν ο κόσμος, η νεολαία, αποφασίσει να κινηθεί συλλογικά παράγει πραγματική αντίσταση.

Παρόλα αυτά, η κατάληψη δεν κατάφερε μέσα σε αυτές τις δυο εβδομάδες να συσπειρώσει περισσότερο το δυναμικό που στήριζε την κατάληψη αλλά και ούτε να ανοιχτεί ουσιαστικά στους υπόλοιπους φοιτητές του Π.Κ και στην χανιώτικη κοινωνία. Αυτό καθόρισε την τύχη της συνέχισης της κατάληψης. Η απουσία μαζικών πολιτικών δράσεων πέρα από την κατάληψη όπως είναι η διαδήλωση δεν έδωσε εκείνη τη δυναμική που χρειαζόταν για το δυνάμωμα του αγώνα. Γιατί η διαδήλωση ως μέσο πάλης μπορεί να κινητοποιήσει μια ευρύτερη μάζα φοιτητών και απο τους άλλους συλλόγους και απαντάει μαχητικά στην τρομοκρατία των καθηγητών. Τα ΕΑΑΚ ως η μοναδική δύναμη πέρα από τις Αγωνιστικές Κινήσεις που παρεμβαίναν στο Συντονιστικό, όχι απλά δεν πρόβαλαν αλλά ούτε και ενίσχυσαν αυτή τη κατεύθυνση. Αντ’ αυτού στήριζαν κοινή εκδήλωση με τους καθηγητές (βλέπε Πανπολυτεχνειακή) παραπλανώντας από την συσπείρωση των πραγματικών συμμάχων των φοιτητών αλλά και κατευθύνοντας με τις τοποθετήσεις τους το δυναμικό της κατάληψης σε ένα κυνήγι ανακοινώσεων της Πρυτανείας/Κοσμητείας/καθηγητών για το τι στάση έχουν πάνω στο ζήτημα. Λες και δεν έχουν ήδη πάρει θέση με την επιλογή τους για το κόψιμο της εμβόλιμης.

Η ανάγνωση λοιπόν για το ποιος είναι εχθρός και ποιος σύμμαχος σε αυτόν τον αγώνα δεν ξεκαθαρίστηκε ποτέ. Όπως επίσης και δεν έγινε επί της ουσίας ποτέ μια σφοδρή κριτική στη στάση των υπόλοιπων παρατάξεων και ιδιαίτερα στη στάση του ΜΑΣ-ΚΝΕ και στο πόση ζημιά έκανε σε όλη αυτή τη κινητοποίηση. Ανάγοντας το θέμα της εμβόλιμης σε ζήτημα προϋπολογισμού, λες και αν αυξηθεί ο προϋπολογισμός του ιδρύματος τα λεφτά θα πάνε για τις φοιτητικές ανάγκες (σίτιση, στέγαση, μέριμνα). Η πρώτη δύναμη της σχολής που θέλει να λέγεται και πρωτοπορία του κινήματος (τρομάρα της!), όχι απλά απείχε από έναν πραγματικό αγώνα, αλλά παρέμβαιναν στους φοιτητές έχοντας μια ξεκάθαρα απεργοσπαστική στάση. Ένας αγώνας που δεν έλεγχε η ΚΝΕ έπρεπε να τελειώσει για να πάμε σε κάτι πιο ελεγχόμενο όπως η συμβολική κατάληψη στον ΕΛΚΕ με ανοιχτή σχολή και τους φοιτητές στα θρανία τους. Ιδού η ενίσχυση και κλιμάκωση του αγώνα που πρότειναν.

Εμείς ως Αγωνιστικές Κινήσεις προσπαθήσαμε να θέσουμε όλα αυτά τα ζητήματα παρεμβαίνοντας στο Σύλλογο του ΗΜΜΥ και στις συζητήσεις του Συντονιστικού. Είχαμε και έχουμε ξεκάθαρη στάση για το πως μπορούν οι αγώνες των φοιτητών να είναι νικηφόροι και αυτό περνά μόνο μέσα από μαζικές κινητοποιήσεις και δράσεις όπως είναι οι Γενικές Συνελεύσεις, οι διαδηλώσεις, οι καταλήψεις. Η τρομοκρατία του χαμένου εξαμήνου απαντιέται πραγματικά με το δυνάμωμα και άπλωμα του αγώνα και όχι μέσα από νομικά πλαίσια. Με ξεκάθαρη θέση απέναντι στο μακρύ χέρι της εκάστοτε κυβερνητικής πολιτικής, τους Πρυτάνεις και τους καθηγητές, και όχι συνδιαλλαγής μαζί τους. Σε συμπόρευση με τους πραγματικούς μας συμμάχους, τους φοιτητές και τον εργαζόμενο λαό να αντισταθούμε μαζικά στην επίθεση που βιώνουμε για το δικαίωμα μας στο πτυχίο, στη δουλειά, στη ζωή.

Αγωνιστικές Κινήσεις Πολυτεχνείου Κρήτης