Ανταπόκριση από τη σύσκεψη που κάλεσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ - Η απάντηση της Αριστεράς εκκρεμεί

Πραγματοποιήθηκε χθες, 31 του Γενάρη, στην Αθήνα, η σύσκεψη που κάλεσε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη βάση της πρωτοβουλίας της για «κοινή στάση και παρέμβαση της μαχόμενης Αριστεράς» στο ζήτημα του «μακεδονικού». Πέραν από τους διοργανωτές, που εκπροσωπήθηκαν από το ΝΑΡ, το ΣΕΚ, την ΕΠΠΔ και την ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, συμμετείχαν το ΚΚΕ(μ-λ), η ΟΚΔΕ, η ΛΑΕ, η ΑΡΑΝ, η ΔΕΑ, το ΕΕΚ, η ΟΡΜΑ, ο Εργατικός Αγώνας, η Ένωση Δικαίων, η Κομμουνιστική Τάση, το Ξεκίνημα και η ΑΡΚ.


Εκ μέρους των διοργανωτών, επιχειρήθηκε εξαρχής μια «διευκρίνιση» πάνω στο ζήτημα που έθεσε το ΚΚΕ(μ-λ), για την –αντίθετη σε κάθε έννοια κοινής δράσης και διαλόγου μεταξύ αριστερών δυνάμεων– διαδικασία που είχε προταθεί αρχικά (https://antigeitonies.blogspot.gr/2018/01/blog-post_61.html). Σε κάθε περίπτωση, ακόμα και αν αναιρέθηκε κάπου στην πορεία, θεωρούμε ότι διαμορφώνει ένα αρνητικό προηγούμενο για τους όρους συνεννόησης στους κόλπους του κινήματος, που θα ήταν ένα ακόμη πισωγύρισμα σε αυτόν τον τομέα –από τα πολλά των τελευταίων χρόνων– αν έμενε αναπάντητο και εμπεδωνόταν.

Από την πλευρά του ΚΚΕ(μ-λ) αναγνωρίστηκε ότι κάθε πρωτοβουλία που επιχειρείται με γνώμονα την απάντηση στις σημερινές δύσκολες και επικίνδυνες συνθήκες, είναι σαφώς αναγκαία και κινείται σε θετική κατεύθυνση. Παρουσιάστηκε το πλαίσιο των γεωπολιτικών εξελίξεων, ενδοϊμπεριαλιστικών αντιπαραθέσεων και αμερικανονατοϊκών σχεδιασμών, εντός του οποίου βρίσκεται και αναδύεται στην παρούσα φάση το λεγόμενο μακεδονικό ζήτημα, για να υπογραμμιστεί η ανάγκη να μην «χάνεται» από την οπτική μας, αλλά, αντιθέτως, να είναι αυτό ο καθοριστικός παράγοντας για τον προσδιορισμό των καθηκόντων μας. Προβλήθηκε εκ νέου το προβληματικό στοιχείο της στρεβλής ιεράρχησης του προτεινόμενου κειμένου αναφορικά με τη σχέση ιμπεριαλισμού-εθνικισμού, τονίζοντας ότι το κέντρο βάρους του πολιτικού στίγματος πρέπει να πέφτει στην αντιιμπεριαλιστική-αντιπολεμική κατεύθυνση, καθώς και το ότι οφείλουμε να προκρίνουμε στην πρώτη γραμμή το σύνθημα για την εναντίωση στην επαναχάραξη των συνόρων.

Με έμφαση μπήκε το θέμα των κινδύνων που απειλούν τους λαούς της περιοχής, και όχι μόνο, τους οποίους οι ιμπεριαλιστές, οι άρχουσες τάξεις ένθεν κακείθεν και οι εθνικισμοί που καλλιεργούνται, απειλούν να μετατρέψουν σε κρέας για τα κανόνια τους.

Με υπόβαθρο όλα τα παραπάνω, στην τοποθέτησή μας προβάλαμε για άλλη μια φορά την άποψη για τον κρίσιμο και επιτακτικό χαρακτήρα που αποκτά η προώθηση μιας πραγματικά αριστερής απάντησης στο αντιδραστικό κλίμα που διαμορφώνεται, η οποία –για να είναι τέτοια– οφείλει να αναδεικνύει τους πραγματικούς εχθρούς των λαών στο σύνολό τους, τις πραγματικές τους διαστάσεις και τις σχέσεις που έχουν μεταξύ τους. Ως εκ τούτου, προχωρήσαμε στην πρόταση για αντιιμπεριαλιστική-αντιπολεμική διαδήλωση των δυνάμεων της Aριστεράς, ενάντια στον εθνικισμό και τον σoβινισμό, για τη φιλία και την αλληλεγγύη των λαών, το Σάββατο 3/2, η οποία θα αποτελούσε και τη βάση για να εξετάσουμε τις κινήσεις που θα μπορούσαμε να κάνουμε την Κυριακή 4/2, ημέρα του εθνικιστικού συλλαλητηρίου στην Αθήνα. Εκφράσαμε την έντονη διαφωνία μας με τον χαρακτήρα της προαποφασισμένης πορείας του Σαββάτου, με αφορμή τη φασιστική φιέστα της Χρυσής Αυγής και το ότι εκ των πραγμάτων βρίσκεται εκτός τόπου και χρόνου, όπως εξηγούμε εδώ: https://antigeitonies.blogspot.gr/2018/01/blog-post_47.html. Αναδείξαμε, επίσης, σε συνάρτηση με το προηγούμενο, το εξαιρετικά προβληματικό στοιχείο της αποσύνδεσης από τη μεριά της ΑΝΤΑΡΣΥΑ της επιδιωκόμενης κοινής πολιτικής δήλωσης από οποιοδήποτε πολιτικό-πρακτικό-κινηματικό στόχο.

Το ερώτημα, άλλωστε, του σκοπού του κειμένου –πέρα από μια γενικόλογη προπαγανδιστική εναντίωση στο επικείμενο εθνικιστικό συλλαλητήριο– έμεινε αναπάντητο σε όλη τη διάρκεια της σύσκεψης.

Η πρότασή μας, προφανώς, βρήκε αντίθετους τους σχεδιασμούς της πλειοψηφίας των δυνάμεων. Η προγραμματισμένη «αντισυγκέντρωση» στους φασίστες αντιμετωπίστηκε ως απαραβίαστη και «κλειδωμένη», ενώ υπήρξαν και οργανώσεις που εξέφρασαν την προθυμία τους να συρθούν πίσω από το κάλεσμα της αναρχοαυτονομίας την Κυριακή. Βέβαια, υπήρξαν και δυνάμεις που –ανεξάρτητα από το βαθμό συμφωνίας μας στη γενική τους τοποθέτηση– συμμερίστηκαν την πρότασή μας και την ανάγκη απεγκλωβισμού από το αποπροσανατολιστικό πλαίσιο που έχει διαμορφωθεί για το Σάββατο.

Όσο μας αφορά, εξακολουθούμε να μένουμε με την απορία: το ζητούμενο για κάποιους είναι η αναζήτηση πολιτικής-κινηματικής απάντησης ή η αυτοπροβολή και κατοχύρωση όρων στη βάση μικροπολιτικών υπολογισμών;

Στη συζήτηση που έγινε διαπιστώσαμε, δυστυχώς, πόσο αφθονεί η σύγχυση στους κόλπους των δυνάμεων που αναφέρονται στην Αριστερά και το κίνημα σχετικά με το όσα κρίνονται και συντελούνται. Πράγμα που καθιστά φανερό τον κύριο λόγο που καθορίζει την αδυναμία να χαραχθεί μια πραγματική κατεύθυνση πάλης για την εργατική τάξη, τον λαό και τη νεολαία. Έδιναν και έπαιρναν οι αλλοπρόσαλλες εκτιμήσεις που εξοβελίζουν τον ρόλο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, οι αποπροσανατολιστικές απόψεις για τα χαρακτηριστικά της ελληνικής αστικής τάξης, οι παλινωδίες ανάμεσα στον αστικό κοσμοπολιτισμό και εθνικισμό, οι τοποθετήσεις συγκάλυψης –επί της ουσίας– του ρόλου του εθνικισμού, των πηγών του, των σκοπών του, της βάσης αντιπαράθεσης με αυτόν και της θέσης που έχει στα μέτωπα πάλης της περιόδου, ο κίβδηλος «διεθνισμός» των «αυτοπροσδιορισμών» που δεν προσδιορίζουν οι λαοί. Ζητήματα που θίξαμε στη δευτερολογία μας και απόψεις στις οποίες έχουμε αντιπαρατεθεί επανειλημμένα, μεταξύ άλλων και εδώ: https://antigeitonies.blogspot.gr/2018/01/blog-post_108.html.

Είναι φανερό πως η σύσκεψη, το περιεχόμενο της και οι αποφάσεις(;) της δεν αντιστοιχούν σε καμία περίπτωση στην κρισιμότητα της περιόδου. Θεωρούμε ότι εκκρεμεί η απάντηση που πρέπει να δοθεί. Θα επιμείνουμε, όμως, σε αυτήν την κατεύθυνση, με προσανατολισμό την αγωνιστική διέξοδο που πρέπει να βρει όλο αυτό το δυναμικό που ασφυκτιά μπροστά στις όλο και πιο επικίνδυνες και αντιδραστικές εξελίξεις.