Πολύ συζήτηση γίνεται τους τελευταίους μήνες για το τι πρέπει να κάνουν οι κομμουνιστές όταν γίνει πόλεμος. Και αυτό όχι τόσο με αφορμή τους πολέμους που γίνονται εδώ και χρόνια στην περιοχή μας -αυτή που ορίζεται από την Ουκρανία και τα Βαλκάνια ως τη Βόρεια Αφρική, την Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή, καθιστώντας τη χώρα μας το επίκεντρο των πολεμικών συρράξεων- όσο με αφορμή κατ’ αρχάς το «μακεδονικό» αλλά κατά κύριο λόγο την επιθετικότητα της Τουρκίας προς την Ελλάδα. Η οποία, κατά την άποψη πολλών στα πλαίσια της Αριστεράς (κομμουνιστικής και μη αναφοράς), είναι αμυνόμενη και έχει κάθε δικαίωμα να διεκδικεί τα δικαιώματά της και «πέραν των σημερινών ορίων» -όπως διακήρυξε ο Καμένος από την Ικαρία- στα πλαίσια πάντα του …διεθνούς δικαίου. Και ας προχωρεί σε συμμαχίες με κάθε είδους αντιδραστικό καθεστώς της περιοχής, με μια λογική αποκλεισμού της Τουρκίας. Αμυντικά πάντα και όχι επιθετικά, μιας και η επιθετικότητα μιας αστικής τάξης μάλλον περιορίζεται στα στρατιωτικά μέσα και ελάχιστα ως καθόλου δεν καθορίζεται από τις συμμαχίες της -στρατιωτικές, πολιτικές και οικονομικές- ή από τις πλάτες που χρησιμοποιεί -ή μάλλον που νομίζει ότι χρησιμοποιεί- για να περάσει τις επιδιώξεις της κόντρα στον «αιώνιο» αντίπαλό της. Το περίεργο(;) εδώ είναι ότι, λίγο ως πολύ, σε αυτού του είδους την άποψη καταλήγουν δυνάμεις που μπορεί να θεωρούν την Ελλάδα είτε ιμπεριαλιστική χώρα είτε εξαρτημένη, ενώ όλες δηλώνουν αντιιμπεριαλιστικές! Από την άλλη βέβαια αντιιμπεριαλιστικές δηλώνουν και δυνάμεις που δεν αναγνωρίζουν τον ανταγωνισμό των ιμπεριαλιστών και τον θεωρούν ...σοφιστεία ή άλλες που θεωρούν τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό ως ανταγωνισμό μεταξύ ...ιμπεριαλιστών, καταλήγοντας ορισμένοι ότι η επιθετικότητα είναι μόνο από την εδώ πλευρά!
Το αποτέλεσμα; Η όλη συζήτηση να περιορίζεται στο ζήτημα ενός ενδεχόμενου ελληνοτουρκικού πολέμου, ενώ το ζήτημα του πολέμου που ήδη πραγματοποιείται μπαίνει σε δεύτερη μοίρα και απουσιάζει σχεδόν απόλυτα η αναγκαία συζήτηση για το τι πρέπει να κάνει ο λαός και οι κομμουνιστές πριν τον πόλεμο. Πολύ περισσότερο απουσιάζει η πράξη! Μάλλον υποτιμιέται στη πράξη η αναγκαιότητα συγκρότησης μαζικού λαϊκού αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος παρά τα μεγάλα λόγια. Όχι τυχαία βεβαίως.
Η …γκάμα των απόψεων στην Αριστερά είναι τόσο μεγάλη που αν κάποιος, με αφορμή τα γεγονότα των τελευταίων μηνών και χρόνων,αποφασίσει να στραφεί προς αυτή αναζητώντας απαντήσεις και διέξοδο θα μπερδευτεί και θα δυσκολευτεί πολύ! Ακόμη και ως προς την κατηγοριοποίησή τους. Διαφορετικές απόψεις λοιπόν για το τι είναι ιμπεριαλισμός, για τη θέση και της επιδιώξεις της Ελλάδας στο παγκόσμιο σκηνικό και για το ρόλο της ελληνικής αστικής τάξης, για το αν είναι αμυνόμενη ή όχι, για τον ρόλο, τα όρια και τις επιδιώξεις της Τουρκίας, για τους συμμάχους που θα πρέπει να διαλέξει η χώρα, για το αν είναι εξαρτημένη ή όχι, για το τι συμβαίνει στη Συρία και ευρύτερα στην Ανατολική Μεσόγειο, για το διεθνές δίκαιο και τα «δικαιώματα» -ακόμη και για τις «ευκαιρίες»- που αυτό αναδεικνύει για κάθε χώρα και για το αν θα πρέπει να τα εκμεταλλευτεί, για τον χαρακτήρα του ανταγωνισμού και ενός ενδεχόμενου πολέμου μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας και πάει λέγοντας.Τόσες που θα χρειάζονταν κάμποσες σελίδες για να καταγραφούν λεπτομερώς. Ακόμη και στα πλαίσια οργανώσεων, κομμάτων και συνεργατικών σχημάτων υπάρχουν φανερές ή καλυμμένες διαφορές που δυσκολεύουν την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Ακόμη και στη περίπτωση του ΚΚΕ, που υποτίθεται ότι έχει ξεκαθαρισμένα τα πράγματα και παρουσιάζεταινα έχει διαμορφώσει ένα ενιαίο σώμα απόψεων,κάποιος όχι ιδιαίτερα προσεκτικός μπορεί να βρει αντιφάσεις για όλα τα ζητήματα που ήδη αναφέραμεκαι ακόμα περισσότερα.
Το γιατί συμβαίνει αυτό το έχουμε εξηγήσει αρκετές φορές και εδώ δεν χρειάζεται να το επαναλάβουμε.Οι διαφορές απόψεων, όπως και πρακτικών, πάντα υπήρχαν και ήταν εμφανείς, αυτό όμως δεν εμπόδισε το λαό μας, με την Αριστερά μπροστά, να προχωρήσει στις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για τις επεμβάσεις στο Ιράκ και τη Γιουγκοσλαβία, για τον Οτσαλάν, στις διαδηλώσεις του 2003 και του 2006 κ.λπ.
Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς πού είναι όλες αυτές οι δυνάμεις που ξεσήκωναν τότε το λαό μας; Πού είναι τα κοινωνικά φόρουμ και αυτοί που τα στήριζαν, πού είναι η πλειοψηφία των δυνάμεων που δεν εντάχθηκαν σε αυτά και πραγματοποιούσαν τις δικές τους αντιιμπεριαλιστικές διεθνείς συναντήσεις στο Πάντειο και αλλού; Πού είναι όλοι αυτοί που με μαζικές κινητοποιήσεις εκτρέπανε και εμπόδιζαν τα αμερικάνικα στρατεύματα; Πού είναι όλοι αυτοί που συγκροτούσαν σχετικές επιτροπές ειρήνης και αντιπολεμικές πρωτοβουλίες στις γειτονιές, που προκαλούσαν αποφάσεις συνελεύσεων και ΔΣ σωματείων, συλλόγων φοιτητών και μαθητικών 15μελών; Οι διαφορετικές μας αντιλήψεις δεν καθόλου έχουν αμβλυνθεί από τότε που -έστω καταναγκαστικά για ορισμένους- κατεβαίναμε χιλιάδες στους δρόμους μετατρέποντας τα πολλαπλά καλέσματα σε μια λαοθάλασσα αντιπολεμική και αντιιμπεριαλιστική, απαιτώντας το σταμάτημα των πολεμικών επεμβάσεων, την έξοδο από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ το διώξιμο των αμερικάνικων βάσεων.
Σε μια χώρα που ο λαός της τα προηγούμενα χρόνια έγινε παράδειγμα προς αποφυγήν για τους αμερικάνους και δυτικοευρωπαίους ιμπεριαλιστές, που επί δεκαετίες πάλευε για την ανεξαρτησία του και θα είχε νικήσει αν, ανάμεσα στα άλλα, δεν υπήρχαν και οι άμεσες επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών που δοκίμασαν τις πρώτες βόμβες ναπάλμ πάνω του (για να μη ξεχνάμε και τη συμβολή του Τρούμαν στη χώρα μας), που μέχρι και πριν έξι χρόνια διαδήλωνε μαζικότατα και συγκρουόταν με τις δυνάμεις καταστολής καταγγέλλοντας ντόπιες κυβερνήσεις και ιμπεριαλιστές, τώρα θα 'πρεπε να γίνεται αντιπολεμικός χαμός!
Από τότε όμως έχουν μεσολαβήσει πολλά. Το παγκόσμιο πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό σκηνικό είναι αρκετά διαφορετικό. Αρκετά διαφορετικό είναι και το εσωτερικό πολιτικό σκηνικό και αυτό δεν αφορά μόνο το αστικό στρατόπεδο, αλλά και την Αριστερά. Πολύ διαφορετική είναι και η κατάσταση του λαού και του κινήματός του. Αρνητική βεβαίως. Έχουμε δώσει τις εξηγήσεις μας και γι’ αυτά. Μεγάλες είναι οι ευθύνες του μεγαλύτερου μέρους της Αριστεράς που τα προηγούμενα χρόνια περιόρισε τους «αντιιμπεριαλιστικούς» της στόχους στη συζήτηση γύρω από την ΕΕ, το νόμισμα και τους πιθανούς όρους αποδέσμευσης από αυτήν, βγάζοντας σχεδόν ολοκληρωτικά από το κάδρο τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Σα να είναι κάτι δευτερεύον, σα να μην παίζει κάποιο σημαντικό ρόλο η παρουσία τους εδώ και ας ήταν οι ΗΠΑ δια του ΔΝΤ από τους βασικούς πυλώνες της επίθεσης. Δεν είναι τυχαίο, ούτε άμοιρο ευθυνών για τη σημερινή κατάσταση, ότι ακόμη και την περίοδο των μεγάλων κινητοποιήσεων από το 2010 μέχρι το 2012 ενώ οι κινητοποιήσεις ενάντια σε επισκέψεις Ευρωπαίων αξιωματούχων ήταν μαζικότατες, σε ανάλογες Αμερικάνων με το ζόρι βγαίναν κινητοποιήσεις μερικών εκατοντάδων. Σε αυτό προφανώς σημαντικό ρόλο έπαιξαν και οι επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ, ιδιαίτερα από το 2012 και μετά.
Για να έρθουμε στο σήμερα, λοιπόν, που η πραγματικότητα ανάγκασε πολλούς να δουν μπροστά τους ξανά τον ιμπεριαλισμό και τις επεμβάσεις του, τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ. Δύσκολα και πάλι τα πράγματα. Αντί για μαζικές λαϊκές κινητοποιήσεις με πρωτοβουλία της Αριστεράς τι έχουμε; Κομματικές συγκεντρώσεις από το ΚΚΕ και σχεδόν όλη η υπόλοιπη Αριστερά μοιάζει να σέρνεται με το ζόρι σε κινητοποιήσεις που μάλλον δεν τις πολυπιστεύει.
Πως αλλιώς εξηγείται ότι φτάσαμε ακόμα και στο σημείο να απουσιάζουν δυνάμεις από διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις που έγιναν με δική τους πρωτοβουλία! Δύσκολα περνάνε ακόμη και …απλά αντιπολεμικά ψηφίσματα από ΔΣ σωματείων, από τα οποία τα -τρόπος του λέγειν- ταξικά χρησιμοποιούνται μέσω των διάφορων «μετωπικών» σχημάτων και «συντονισμών» ως κινηματικό άλλοθι, ενώ τα μέλη τους δεν έχουν πάρει χαμπάρι για κινητοποιήσεις. Για τις γειτονιές δεν το συζητάμε, ακόμη δεν έχει γίνει επί της ουσίας τίποτα και παρά το «έκτακτο» και το «επείγον» της κατάστασης, παρά το ότι ήδη έχουν γίνει τρεις διαδηλώσεις στην Αθήνα -έτσι όπως έγιναν και με την όποια μαζικότητα που είχαν- και πολλές σε όλη την Ελλάδα και απ’ όλες τις δυνάμεις (και αυτό σχετικό είναι, μιας και σε άλλες περιοχές είχαμε το φαινόμενο της συμφωνίας μεν της απουσίας δε από τις κινητοποιήσεις). Επί της ουσίας αυτό που βλέπουμε είναι μια ισχυρή τάση παραπομπής της όποιας συνέχειας των κινητοποιήσεων είτε στην Πρωτομαγιά είτε στην επέτειο της Μεγάλης Αντιφασιστικής Νίκης είτε και στα δύο, εντάσσοντας τις όποιες κινήσεις σε στενά κομματικούς και προγραμματικούς στόχους και πολύ πιθανά τα αντιπολεμικά αιτήματα θα περιοριστούν και πάλι σε ένα στείρο αντιφασισμό και αντιρατσισμό.
Τα πράγματα,όμως, δεν είναι μη αντιστρέψιμα. Και αυτό γιατί, δυστυχώς για όλους μας, οι κίνδυνοι που μεγαλώνουν μέρα με την μέρα από τους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, τις επεμβάσεις και τους πολέμους θα μεγαλώνουν και δεν θα αφήσουν κανέναν στην «ησυχία» του και τα «σχέδιά» του. Η πραγματικότητα θα αναγκάσει πολλούς να βγουν στους δρόμους, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούν να δικαιολογηθούν ούτε στον κόσμο τους, ο οποίος είτε τους γυρίζει την πλάτη είτε τους αναγκάζει να κρατούν τα προσχήματα, και κυρίως γιατί οι ανησυχίες και οι φόβοι στα πλαίσια του λαού είναι υπαρκτά φαινόμενα, ξεπερνούν σε μεγάλο βαθμό τις συστημικές ανησυχίες σε σχέση με την Τουρκία και τα Βαλκάνια και έχουν την ανάγκη να βρουν το πεδίο έκφρασής τους και στο κίνημα.
Χρειάζεται όμως και σπρώξιμο. Και εδώ σημαντικό ρόλο καλούνται να παίξουν οι δυνάμεις, τα σχήματα και οι αγωνιστές που συγκροτούν τη Λαϊκή Αντίσταση- Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία. Που παρά και τα δικά της προβλήματα όπως φάνηκαν ιδιαίτερα το διάστημα πριν την Πανελλαδική της Σύσκεψη, έχουν δείξει ότι έχουν τη δυνατότητα να συμβάλουν στην ανάπτυξη αντιπολεμικού και αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, με τις επίμονες παρεμβάσεις και τις πρωτοβουλίες τους για τη διοργάνωση συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων όχι μόνο στην Αθήνα αλλά και στις άλλες πόλεις. Δεν είναι δα και πολύ πίσω στο χρόνο η περίπτωση των διαδηλώσεων για τον Ομπάμα, δεν είναι άσχετη με την επιμονή τους η πραγματοποίηση των όποιων διαδηλώσεων τις τελευταίες εβδομάδες.
Οι πρωτοβουλίες αυτές πρέπει να βρουν την έκφρασή τους και στις γειτονιές, αλλά και σε εργασιακούς ή νεολαιίστικους χώρους, με παρεμβάσεις, συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, με απεύθυνση σε άλλες δυνάμεις για κοινές δράσεις. Έτσι θα συμβάλλουν στην ανατροπή των αντιλήψεων και των πρακτικών που καθηλώνουν τον λαό και το κίνημα. Θα συμβάλουν στο σπάσιμο του μονοπωλίου των εθνικιστών, των φασιστών και του αστικού πολιτικού συστήματος (κράτος, κυβέρνηση, αντιπολίτευση) που τους χρησιμοποιεί στα ζητήματα που αφορούν τον πόλεμο και τον πατριωτισμό.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου