Απεργία πείνας και δίψας για το αυτονόητο(;)

Και όμως αυτονόητο δεν είναι τίποτα. Σε μια περίοδο έντασης από τη μια της επίθεσης απέναντι σε κάθε εργατικό, λαϊκό, νεολαιίστικο και δημοκρατικό δικαίωμα, έντασης της εθνικιστικής ρητορείας και της φασιστικοποίησης ο λαός θα πρέπει να εμπεδώσει τον φόβο από τη μια και τον τρόμο από την άλλη ότι αν δεν κάτσει φρόνιμος θα τιμωρηθεί και θα τιμωρείται εσαεί! Μέσο εμπέδωσης του φόβου και του τρόμου είναι η υστερία περί ανομίας που προβάλλεται με κάθε τρόπο από τα επίσημα ΜΜΕ αλλά και τον αστικό πολιτικό κόσμο, όπως και από την κυβέρνηση η οποία συμμορφώνεται σε αυτό το κλίμα κι ας καμώνεται ότι είναι αλλιώς! Άλλωστε δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώτικα μιας και η πολιτική της, πολιτική εξυπηρέτησης των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών και της ντόπιας αστικής τάξης, πολιτική επίθεσης στο λαό, δεν θα μπορούσε παρά να συνοδευτεί και από την ένταση της καταστολής, την κατάργηση δημοκρατικών δικαιωμάτων, την ένταση της φασιστικοποίησης.

Μέσα σε αυτό το κλίμα υστερίας απέναντι στην ανομία και την ανασφάλεια που πρέπει να αισθάνεται ο "πολίτης" γίνεται θύμα ο Βασίλης Δημάκης ο οποίος μπορεί πριν καμιά 20αριά χρόνια να παρανόμησε, μπορεί να το ξανάκανε -σύφωνα με την ανακοίνωση του υπουργείου- κάποια φορά εκμεταλλευόμενος κάποια άδειά του, έκανε όμως και κάτι άλλο! Χειρότερο! Απέδειξε με αγώνα, προσωπικό και συλλογικό, ότι τα πράγματα μπορούν να πάνε κι αλλιώς. Ακόμη και μέσα στις φυλακές. Μέσα από τις πλέον αντίξοες συνθήκες μπόρεσε να τελειώσει το σχολείο και να περάσει στη Νομική Σχολή. Έπεισε συγκρατούμενούς του ότι ο αγώνας για την επιβίωση δεν μπορεί να είναι η μεγαλύτερη υποταγή στο σύστημα με τους τρόπους που αυτό εκφράζεται στις φυλακές αλλά η συλλογική διεκδίκηση για τα στοιχειώδη δικαιώματα και η προσπάθεια να ξεφύγουν από το περιθώριο που τους θέλει και τους χρειάζονται. Γιατί το έγκλημα -ανεξάρτητα τι είδους έγκλημα είναι- χρειάζεται στο σύστημα μέσα και έξω από τις φυλακές και γι' αυτό όχι μόνο το συντηρεί αλλά και το τροφοδοτεί!

Ο Δημάκης λοιπόν ξέφυγε πείθοντας κι άλλους να προσπαθήσουν για κάτι τέτοιο. Δεν ασχολήθηκε μόνο με την πάρτη του. Αυτό είναι το μεγαλύτερο έγκλημά του και πρέπει να τιμωρηθεί. Και τιμωρείται με βάση τα παραθυράκια του "προοδευτικού νόμου". Ο μόνος τρόπος για να ξεφύγει είναι ο αγώνας. Ο δικός του και όλων μας. Και για τον Βασίλη αλλά και για όλους μας. Θέλει να συνεχίσει τις σπουδές του και ενώ οι ίδιοι οι καθηγητές τους βεβαιώνουν ότι είναι απαραίτητη η παρακολούθηση μαθημάτων το συμβούλιο φυλακών απεφάνθη ότι δεν είναι! Η ανακοίνωση του υπουργείου θυμήθηκε κάποια παλιά του παραστρατήματα. Οπότε μπορεί οι φονιάδες της Χρυσής Αυγής να αλωνίζουν ελεύθερα, μπορεί ο κάθε υψηλόβαθμος κυβερνητικός και κρατικός καταχρηστής να φυλακίζεται εικονικά και να αφήνεται ελεύθερος για "ανθρωπιστικούς λόγους" ο Βασίλης Δημάκης όμως μιας και δεν είναι δικός τους κατά πως φαίνεται πρέπει να γίνει παράδειγμα. Προς αποφυγήν βεβαίως και για ευνόητους λόγους.

Ο ίδιος επέλεξε την απεργία πείνας και τις τελευταίες μέρες και δίψας. Δεν έχει σημασία αν συμφωνούμε ή όχι με αυτή του την επιλογή, σημασία έχει να βγει νικητής και πρέπει όλοι να κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας, συμβάλλοντας στο να προστεθεί ένα λιθαράκι για να μην περάσει ο φόβος ούτε μέσα στη φυλακή και πολύ περισσότερο σε όλη την κοινωνία, σε όλους τους λαϊκούς ανθρώπους που στενάζουν κάτω από αυτές τις πολιτικές που εξαναγκάζουν τους πάντες στη πείνα, στη δίψα και εν τέλει στον θάνατο!