Εξ’ αρχής, οι ΗΠΑ υπήρξαν μια χώρα εποίκων, μεταναστών αλλά και σκλάβων. Η ίδια η φύση της αστικής τάξης των ΗΠΑ διαμόρφωσε τα κοσμοπολίτικα χαρακτηριστικά της. Χιλιάδες μετανάστες από την Ιταλία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα, την Κίνα, και φυσικά από χώρες της Λατινικής Αμερικής έγιναν αποδεκτοί ως εργατικό δυναμικό στις ΗΠΑ και απέκτησαν με τα χρόνια την ιδιότητα του Αμερικάνου πολίτη. Ταυτόχρονα, οι Αμερικάνοι πετύχαιναν είτε με υλικά κίνητρα, είτε με την βία, να αποσπούν το καλύτερο επιστημονικό δυναμικό από άλλες χώρες, ειδικά από την Ευρώπη και την Ασία. Η πολιτική αυτή έκανε δυνατό για τις ΗΠΑ να προβάλλουν διεθνώς το προφίλ της χώρας των ελευθεριών, μιας γης που δίνει στον καθένα την δυνατότητα να προκόψει. Το σημείο αυτό αποτέλεσε την κορωνίδα της Αμερικάνικης προπαγάνδας. Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι πολιτικές προτεραιότητες έχουν, πλέον, αλλάξει και η πολιτική των ΗΠΑ έχει γίνει ανοιχτά αντιμεταναστευτική, γιατί αυτό υπαγορεύουν οι τωρινές οικονομικές ανάγκες της.
Ο πρόεδρος Τραμπ, από την αρχή είδε το ζήτημα του καραβανιού ως μια ευκαιρία για κάνει μια επίδειξη πυγμής. Με την αντιμεταναστευτική του πολιτική να έχει δεχθεί βαριά πλήγματα, η υπόθεση του καραβανιού έχει λάβει χαρακτηριστικά μιας ακροδεξιάς ρελάνς, μιας εκδίκησης. Έχοντας χάσει, σε επίπεδο δημόσιας εικόνας, τόσο την «μάχη των αεροδρομίων», όσο και την «μάχη των μητέρων που χωρίστηκαν από τα παιδιά τους», ο Τραμπ προσπαθεί να κερδίσει «την μάχη των συνόρων». Δεν είναι άλλωστε κάποια τυχαία σύνορα, αλλά αυτά ακριβώς τα σύνορα όπου υπάρχει η φιλοδοξία για την κατασκευή του τείχους ενάντια στην μετανάστευση. Η χώρα, που αναδείχθηκε ηγεμονική δύναμη στον κόσμο με εμβληματική στιγμή την πτώση του τείχους του Βερολίνου, προσπαθώντας να οικειοποιηθεί την έννοια της ελευθερίας, είναι έτοιμη να χτίσει ένα τείχος ενάντια στην μετακίνηση των ανθρώπων, στα ίδια της τα σύνορα.
Απέναντι στο καραβάνι των 7.000 μεταναστών, που αναζητούν μια ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή, μια ολόκληρη στρατιωτική επιχείρηση ετοιμάζεται. Οι αριθμοί, όσο περνάνε οι εβδομάδες, ανεβαίνουν. Από 2 χιλιάδες προσωπικό αρχικά, σε 7 χιλιάδες με επίσημες δηλώσεις, για να φτάσουμε στον αριθμό των 15 χιλιάδων στρατιωτών ή ένοπλου προσωπικού, όπως τελικά είπε ο Τραμπ σε δημοσιογράφους στο Λευκό Οίκο. Μεγαλύτερη, δηλαδή, ανάπτυξη στρατευμάτων σε σχέση με το Αφγανιστάν, όπου οι Αμερικάνοι διεξάγουν επίσημο πόλεμο! Πρόκειται για ένα ακόμα φασιστικό έγκλημα των μεγαλύτερων φονιάδων της ανθρωπότητας, απέναντι σε άοπλους ανθρώπους, γυναίκες και παιδιά.
Η στιγμή που προέκυψε το ζήτημα δεν είναι άσχετη και με την διενέργεια, μέσα στο Νοέμβρη, των ενδιάμεσων εκλογών (για Αντιπροσώπους και Γερουσία). Η κόντρα για το μεταναστευτικό αποτελεί, εκτός από αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, σοβαρό πεδίο της ενδοαστικής αντιπαράθεσης. Μια εναλλακτική, πιο ανθρωπιστική στην εικόνα, αλλά με ίδια στόχευση διαχείριση του μεταναστευτικού, είναι ψηλά στην ατζέντα των Δημοκρατικών. Είναι φανερό ότι οι Δημοκρατικοί περιμένουν και αυτοί με αγωνία το καραβάνι, προκειμένου να παίξουν με την αυταρχική δημόσια εικόνα του Τραμπ.
Ξαναγυρίζοντας, όμως, στο καραβάνι, το οποίο ήδη βρίσκεται κοντά στα σύνορα με τις ΗΠΑ, στην πολιτεία Τιχουάνα του Μεξικού (λαμβάνοντας στήριξη από φτωχούς, λαϊκούς ανθρώπους). Πολλοί, σε Ελλάδα και ΗΠΑ, ίσως, πούνε λόγια συμπόνιας για τους μετανάστες. Επισημαίνοντας, με στόμφο, όμως, ότι οι ΗΠΑ πρέπει να διαφυλάξουν τα σύνορα τους και την εσωτερική τους κυριαρχία και ακεραιότητα, όπως θα έκανε κάθε κράτος. Σύμφωνοι. Μόνο που πολλών η μνήμη είναι επιλεκτική. Γιατί αυτό το δικαίωμα το έχουν μόνο οι ΗΠΑ και όχι τόσες χώρες όπου υπάρχουν αμερικάνικες βάσεις; Και γιατί να μην έχει το δικαίωμα αυτό και η μικρή Ονδούρα - από όπου ξεκίνησε το ανθρώπινο καραβάνι;
Το 2009, ο νόμιμα εκλεγμένος και αναγνωρισμένος πρόεδρος της Ονδούρας ανατράπηκε με στρατιωτικό πραξικόπημα. Η τότε προεδρία Ομπάμα (η «φωτισμένη» προεδρία, που είχε δήθεν έγνοια για τις ανθρώπινες ελευθερίες), στήριξε το πραξικόπημα δημόσια. Ήταν ένα από τα πολλά «made in USA» πραξικοπήματα στην Λατινική Αμερική. Αλλά και πέρσι το Δεκέμβρη, χιλιάδες άνθρωποι ξεχύθηκαν στους δρόμους της Ονδούρας, καταγγέλλοντας νοθεία ενάντια στον μη αρεστό στις ΗΠΑ υποψήφιο - με αποτέλεσμα έναν νεκρό και 20 τραυματίες. Ο Σαλβαδόρ Νασράλα προηγούνταν με πέντε μονάδες, όταν η καταμέτρηση διακόπηκε για δύο μέρες (!), για να διαπιστωθεί τελικά ότι… κέρδισε ο εκλεκτός των ΗΠΑ, Χουάν Ορλάντο Ερνάντες.
Δεν μπορούν λοιπόν εκείνοι που δημιούργησαν με τις πράξεις τους τη φτώχεια και την εξαθλίωση, να απαιτούν τώρα να εξαφανιστούν τα αποτελέσματα τους.
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου