Ό,τι δεν μπορούν να προστατέψουν οι εργαζόμενοι με την παρουσία τους, καλούνται δήθεν να το «προστατέψουν» οι μηχανισμοί του αστικού κράτους (αστυνομία, δικαστήρια), δηλαδή οι μηχανισμοί της τάξης που καταπιέζει και εκμεταλλεύεται το προλεταριάτο.
Αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει από όλες τις τελευταίες εξελίξεις γύρω από την αντιπαράθεση που έχει ξεσπάσει μεταξύ των κυρίαρχων παρατάξεων (ΔΑΚΕ, ΠΑΣΚΕ, ΜΕΤΑ, ΔΑΣ-ΠΑΜΕ κ.ά.) και με αφορμή συνέδρια στα διάφορα εργατικά κέντρα της χώρας. Αντιπαράθεση που έχει άμεση σχέση με τους εκλογικούς συσχετισμούς που θα καταγραφούν μπροστά στο επερχόμενο συνέδριο της ΓΣΕΕ και, κατά συνέπεια, με το ποιος θα ελέγχει και με τι όρους την επόμενη διοίκησή της.
Αποκορύφωμα αυτής της αντιπαράθεσης, αλλά και αυτής της λογικής, ήταν η ξεδιάντροπη πρόσκληση της ηγεσίας της ΓΣΕΕ προς την αστυνομία να παρευρίσκεται και να «διαφυλάσσει» τις διαδικασίες των συνδικαλιστικών οργάνων, αλλά και η άσκηση διώξεων προς συνδικαλιστικά στελέχη. Η πρόσκληση αυτή, μάλιστα, έγινε με τον πιο επίσημο τρόπο: με συνάντηση του προεδρείου της ΓΣΕΕ με την ηγεσία του Υπουργείου Προστασίας το Πολίτη, όπου, σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΓΣΕΕ «για τη Συνομοσπονδία, η αναγκαιότητα διασφάλισης της δημοκρατικής νομιμότητας, είναι αυτονόητη και είναι υποχρέωση της Κυβέρνησης και του Αρμόδιου Υπουργείου να εργάζονται σ’ αυτή την κατεύθυνση, με στόχο την αποφυγή φαινομένων αυτοδικίας». Και βέβαια, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ εισάκουσε πρόθυμα και έδωσε τα πρώτα δείγματα με την αστυνομική παρουσία στο συνέδριο του ΕΚΘ!
Πίσω, λοιπόν, από την «αστική νομιμότητα» κρύβονται οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ για να επιβάλουν την αστυνομοκρατία στα συνδικάτα, ώστε να διαφυλάξουν τη θέση και το ρόλο τους. Την «αστική νομιμότητα» των ΜΑΤ, των συνδικαλιστικών διώξεων, του χτυπήματος του δικαιώματος στην απεργία και στον ελεύθερο συνδικαλισμό. Αλλά και την «αστική νομιμότητα» των δεκάδων αντεργατικών νόμων που επιβάλλουν και επεκτείνουν τον εργασιακό μεσαίωνα. Εξάλλου, είναι η «αστική νομιμότητα» που πληρώνει αδρά για τη διατήρηση αυτής της ηγεσίας στις πλάτες των εργαζομένων, που φροντίζει να χρηματοδοτεί (και άρα να μπορεί να ελέγχει οικονομικά και πολιτικά) τις δραστηριότητες των εργατοπατέρων (μέχρι και τις... εργοδοτικές τους φιλοδοξίες). Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που η ΓΣΕΕ δεν αφιέρωσε ούτε μισή αράδα για να καταγγείλει την έφοδο του ΣΔΟΕ στα γραφεία της ΕΛΜΕ Πειραιά.
Διαμαρτύρεται το ΠΑΜΕ γιατί με αυτήν την κίνηση στοχοποιείται άμεσα και διώκονται στελέχη του. Διαμαρτύρεται, επίσης, γιατί διαπιστώνει ότι στα συνέδρια των εργατικών κέντρων γίνεται -όπως καταγγέλλει- σωρεία νοθειών και παρατυπιών ώστε να φτιαχτούν πλαστές πλειοψηφίες στα ανώτερα όργανα. Όμως, η επίκληση της «αστικής νομιμότητας» δεν μπορεί να γίνεται «α λα καρτ», όποτε μας βολεύει δηλαδή. Όταν, λοιπόν, καταφεύγει στην αστική δικαιοσύνη για συνδικαλιστικά ζητήματα, όπως η νομιμοποίηση εκλογικών αποτελεσμάτων, τότε αποδέχεται συνολικά την εμπλοκή του αστικού κράτους στα συνδικαλιστικά ζητήματα. Όταν αποδέχεται την κρατική χρηματοδότηση των συνδικάτων τότε νομιμοποιεί τον ασφυκτικό έλεγχο του κράτους. Όταν πρωτοστατεί στο στήσιμο σωματείων-σφραγίδων και για εκλογικές διαδικασίες-παρωδία (όπως, για παράδειγμα, οι φετινές εκλογές στην Ένωση Λογιστών Ελεγκτών Περιφέρειας Αττικής που όχι μόνο πήραν παράταση αλλά και προσωρινό «πάγωμα» μέχρι τις 18 Νοέμβρη!), τότε νομιμοποιεί αντίστοιχες πρακτικές από τις άλλες παρατάξεις. Όταν στα εργατικά κέντρα που ελέγχει (π.χ. Λάρισας, Ιωαννίνων κ.ά.) λειτουργεί ως ιδιοκτήτης και αποκλείει μικρότερες παρατάξεις με τραμπουκισμούς, τότε στρώνει το δρόμο και για άλλους «ιδιοκτήτες», με μπράβους, αστυνομία και ΜΑΤ.
Αυτός ο καυγάς που έχει ανοίξει μεταξύ των κυρίαρχων παρατάξεων δεν αφορά τον προσανατολισμό του συνδικαλιστικού κινήματος. Αφορά, στην κυριολεξία, το ποιος «θα κάνει κουμάντο». Και όσο οι εργαζόμενοι δεν συμμετέχουν στις διαδικασίες των συνδικάτων, όσο η πλατιά μάζα των εργαζομένων μένει έξω και μακριά από τα σωματεία, τόσο αυτά θα τα λυμαίνονται οι δυνάμεις του εργοδοτισμού, του ρεφορμισμού, της ταξικής συναίνεσης και της υποταγής. Και τόσο το κράτος θα μπορεί ανενόχλητο να βάζει το χέρι του.
• Να μην περάσει η αστυνομοκρατία!
• Έξω το κράτος από τα σωματεία!
• Ελεύθερος, ανεξάρτητος από το κράτος, συνδικαλισμός!
Προλεταριακή Σημαία
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου