Συμφωνία Λιβύης- Τουρκίας: Ένταση του αντιδραστικού ανταγωνισμού - Επικίνδυνες εξελίξεις για τους λαούς Ελλάδας και Τουρκίας

Πάνω στο απόλυτα ασταθές έδαφος και ενταγμένος στο επικίνδυνο πλαίσιο της κλιμακούμενης διαπάλης των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων των ΗΠΑ και της Ρωσίας -και από κοντά και πίσω των Ευρωπαίων και Κινέζων ιμπεριαλιστών- για τον έλεγχο της Ανατολικής Μεσογείου, βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ο αντιδραστικός ανταγωνισμός των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, που απειλεί με νέες περιπέτειες και πολεμικούς κινδύνους τους δύο λαούς αλλά και όλους τους λαούς της περιοχής.

Το πιο πρόσφατο «επεισόδιο» στην όξυνση του ανταγωνισμού τους είναι οι δύο συμφωνίες της Τουρκίας με την «αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ» αλλά δοτή «κυβέρνηση» του Φαγέζ αλ Σαράζ στην τριχοτομημένη Λιβύη. Η μία είναι «αμυντικής» φύσης, αφορά δηλαδή τον εξοπλισμό των στρατευμάτων του Σαράζ με στρατιωτικό εξοπλισμό (αλλά και συμβούλους), σπάζοντας ανοιχτά το εμπάργκο όπλων που έχει επιβάλλει ο ΟΗΕ στις αντιμαχόμενες πλευρές στη Λιβύη. Η άλλη συμφωνία είναι ένα μνημόνιο κατανόησης που, μαξιμαλίζοντας φανερά, οριοθετεί ΑΟΖ ανάμεσα στις δύο χώρες μη λαμβάνοντας υπόψη την ύπαρξη νησιών όπως η Ρόδος και η Κρήτη ή του νησιωτικού κράτους της Κύπρου. Οι συμφωνίες αυτές, όπως άλλωστε και όλες οι κινήσεις της τούρκικης αστικής τάξης σε σχέση με τις ΑΟΖ, αποτελούν «απάντηση» στην προσπάθεια απομόνωσής της που επιδιώκει η ελληνική αστική τάξη, εκμεταλλευόμενη τις αμερικανοστήριχτες τριμερείς συνεργασίες με Κύπρο-Ισραήλ και Αίγυπτο. Ή σε χάρτες από τη μεριά της Αθήνας που επίσης μαξιμαλίζουν, αντιμετωπίζοντας την ακτογραμμή των νότιων παραλίων της Τουρκίας σχεδόν σαν αν μην υπάρχει. Ο ίδιος ο Ερντογάν, θέλοντας να αναδείξει τις πολιτικές συνέπειες που κατά τη γνώμη του έχει η συμφωνία και να τις θέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, έσπευδε να υπογραμμίσει ότι βάσει αυτού του μνημονίου, δεν μπορεί να υπάρξει μεταφορά υδρογονανθράκων από Ισραήλ, Κύπρο ή Αίγυπτο προς Ελλάδα και Ευρώπη χωρίς την συγκατάθεση της Άγκυρας.

Την ίδια περίοδο, η Τουρκία επιχειρεί πύκνωση των επαφών και των σχέσεών της με τον Λίβανο και την Παλαιστινιακή Αρχή, με απώτερο στόχο αντίστοιχες διευθετήσεις ΑΟΖ, χρησιμοποιώντας την εχθρότητά τους προς το Ισραήλ. Επιπλέον, δεν έχει διστάσει να χρησιμοποιήσει τις στενές ιστορικά σχέσεις με το Πακιστάν (από τις λίγες χώρες που έχουν αναγνωρίσει τη λεγόμενη «Τούρκικη Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου», δηλαδή τα κατεχόμενα) για να το εμπλέξει στα ναυτικά της γυμνάσια. Η παράδοση από την Αθήνα -για έρευνα και εκμετάλλευση υδρογονανθράκων- των περιοχών νοτίως της Κρήτης στα αμερικανικά και γαλλικά μονοπώλια των EXXON MOBIL και TOTAL θορύβησε την τούρκικη ηγεσία, ενώ και μια σχετική ανάπαυλα στη συριακή σύγκρουση, της επέτρεψε να δώσει μεγαλύτερο βάρος στην Ανατολική Μεσόγειο και να επιταχύνει τις συνομιλίες που οδήγησαν στις συμφωνίες.

Οι συμφωνίες αυτές, κοιτώντας τη μεγάλη εικόνα, είναι τμήμα της ευρύτερης διαπραγμάτευσης που διεξάγει η Τουρκία με τις ΗΠΑ, την ΕΕ και συνολικά τη Δύση, που αφορά τον ρόλο και τη θέση της στην περιοχή, ενώ σαν επιμέρους πεδία έχει το προσφυγικό, τη Συρία και το Κουρδικό και φυσικά τις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Επίσης, ας μην ξεχνάμε πως η τουρκική ηγεσία συνεχίζει την ριψοκίνδυνη και τυχοδιωκτική προσπάθειά της να αντλήσει οφέλη από την εκμετάλλευση της αμερικανορωσικής σύγκρουσης.

Η εκμετάλλευση της ρημαγμένης Λιβύης

Φανερά η τούρκικη ηγεσία εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση που επικρατεί στη Λιβύη, αποτέλεσμα της εγκληματικής επέμβασης των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Αγγλίας, της Γαλλίας και των ΗΠΑ στη χώρα αυτή το 2011. Ο λαός της είναι καθημαγμένος και πουλιέται ακόμα και σε σκλαβοπάζαρα, ενώ η ίδια η Λιβύη είναι εδώ και καιρό μια χώρα χωρισμένη στα τρία. Τα δυτικά παράλια της Λιβύης, που αντιστοιχούν μεν στο 10% της επικράτειας αλλά περιλαμβάνουν την πρωτεύουσα Τρίπολη και τις σημαντικές πόλεις Μισράτα και Σύρτη, ελέγχονται από τον Σαράζ, που αν και αναγνωρισμένος από τον ΟΗΕ, δεν απολαμβάνει πια ούτε τη στήριξη του «κοινοβουλίου» που τον ανέδειξε και το οποίο έχει καταφύγει σε περιοχές που ελέγχει ο αντίπαλος του Σαράζ, στρατηγός Χαφτάρ. Τον Σαράζ στηρίζουν εκτός της Τουρκίας και το Κατάρ, ενώ μέχρι πρότινος και η Ιταλία. Η Τουρκία εκμεταλλεύτηκε τη δύσκολη θέση του Σαράζ, μιας και η Τρίπολη πολιορκείται από την περασμένη άνοιξη από τα στρατεύματα του στρατηγού Καλίφα Χαφτάρ –πρώην (;) πράκτορα της CIA- που ελέγχει το 70% της χώρας, και στηρίζεται από Αίγυπτο, Γαλλία και Ρωσία. Οι ΗΠΑ ασκούν υψηλή εποπτεία και «παίζουν» σε πολλά ταμπλό, στηρίζοντας από τη μια τον Σαράζ και χρησιμοποιώντας από την άλλη τα κανάλια επαφής με τον Χαφτάρ, περιμένοντας ίσως που θα γείρει η πλάστιγγα. Για την «ιστορία», το υπόλοιπο 20% της Λιβύης, κυρίως ερημικές περιοχές, ελέγχεται από πολιτοφυλακές των φυλών Τουαρέγκ και Τούμπουπου, που όμως δεν παίζουν κάποιον αξιοσημείωτο από κει και πέρα ρόλο στα πολιτικά πράγματα της Λιβύης.

Ελληνική αστική τάξη: «μοναξιά», εθνικιστική υστερία και ο ρεαλισμός της υποτέλειας

Η ελληνική αστική τάξη, αφού καμώθηκε πως ξέχασε ότι και η ίδια τροφοδοτεί τον αντιδραστικό ανταγωνισμό με την τούρκικη αστική τάξη, κινήθηκε από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστή η συμφωνία, στα γνωστά σ’ αυτή μονοπάτια αναζήτησης της στήριξης των Αμερικάνων και Ευρωπαίων προστατών της, για να εισπράξει… «μοναξιά». Οι ΗΠΑ, αφού έδειξαν τη δυσφορία τους και χαρακτήρισαν προκλητική την τουρκική ενέργεια, υπογράμμισαν ωστόσο προς τη ντόπια ηγεσία πως ΗΠΑ και Ελλάδα είναι σταθερά προσηλωμένες στο να κρατήσουν την Τουρκία στη στρατηγική αγκαλιά της Δύσης κα … ο νοών νοείτο!! Αυτό επιβεβαίωσε και το ΝΑΤΟ στην πρόσφατη Σύνοδό του στο Λονδίνο, παρά τις όποιες αντιρρήσεις του Μακρόν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, μαθημένη στους πολιτικούς ακροβατισμούς και τις ισορροπίες μεταξύ των «μεγάλων» (Γαλλία-Γερμανία) και με το βλέμμα τόσο στην αντιπροσφυγική συμφωνία της με την Τουρκία όσο και στις βλέψεις της για έναν ενεργότερο ρόλο στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, προχώρησε μεν σε αυστηρές συστάσεις προς την Τουρκία, χωρίς όμως να έχει ακόμα ενεργοποιήσει ούτε καν τις κυρώσεις που έχει αποφασίσει για τις τούρκικες κινήσεις στα ανοιχτά της Κύπρου.

Έτσι, στην ελληνική αστική τάξη έμεινε η στήριξη -για προφανείς λόγους- της Αιγύπτου και του Ισραήλ, που είναι περιορισμένης εμβέλειας ενόσω υπάρχει αυτή η στάση από τους ιμπεριαλιστές της Δύσης. Η αστική τάξη, στριμωγμένη φανερά, μαζεύτηκε άρον άρον, έγινε «ρεαλίστρια» και δια στόματος Μπακογιάννη (που μάλλον μίλησε εξ ονόματος του μεγαλύτερου μέρους του αστικού προσωπικού της χώρας) δήλωσε πως «αν κάνουμε πόλεμο, θα είμαστε μόνοι μας[…] Διπλωματικά, όμως, δεν είμαστε μόνοι μας. Και εκεί είναι το ουσιαστικό σημείο». Αυτό βέβαια κάθε άλλο σημαίνει πως η ντόπια αστική τάξη, ασκώντας κατά πως λέει διπλωματία, θα αφήσει κατά μέρους τους τυχοδιωκτισμούς της μιμούμενη τους τυχοδιωκτισμούς της απέναντι πλευράς. Έτσι, από τη μια η κυβέρνηση της ΝΔ, απέστειλε δύο επιστολές στον ΟΗΕ ζητώντας την ακύρωση της συμφωνίας, ενώ και στην επικείμενη σύνοδο της ΕΕ θα προσπαθήσει να αποσπάσει μια ανακοίνωση εκ μέρους της που θα ονομάζει έκνομα τα αποτελέσματα της συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης. Από την άλλη, εκτός από την απέλαση του πρέσβη της «κυβέρνησης» Σάραζ (που οι ελληνικές κυβερνήσεις είχαν νομιμοποιήσει και συνδιαλέγονταν μέχρι πρότινος), προχώρησε σε πρόσκληση του «προέδρου» της λιβυκής «βουλής» στην Αθήνα και στη σύναψη σχέσεων με τις δυνάμεις του Χαφτάρ. Και μέσα σ’ όλα, έτυχε εκτενούς προβολής ο προσκείμενος στον Χαφτάρ, ναύαρχος Φάρατζ αλ Μαχντάουι, που «ως αρχηγός του ναυτικού στόλου της Λιβύης» δήλωσε ότι έχει εντολή να βυθίσει οποιοδήποτε τουρκικό πλοίο βρεθεί στην λιβυκή ΑΟΖ για έρευνες!

Η γνωστή… περήφανη πολιτική της επαιτείας στους «προστάτες» της χώρας, συνδυάστηκε με μια πρωτοφανή εθνικιστική εκστρατεία, στην οποία πρωτοστάτησαν μαζί με το αστικό πολιτικό προσωπικό και τα ΜΜΕ, συνέχεια του εθνικιστικού παροξυσμού που ακολούθησε της αμερικανόπνευστης «συμφωνίας των Πρεσπών» με τη Βόρεια Μακεδονία, με σκοπό να εμποτιστεί παραπέρα ο λαός μας με το εθνικιστικό και σοβινιστικό δηλητήριο. Δηλητήριο που έχει πολλαπλές και παράλληλες στοχεύσεις. Πρώτα απ’ όλα για να προετοιμάζεται ο λαός και η νεολαία -αν χρειαστεί- να γίνουν κυριολεκτικά «κρέας για κανόνια» των εμπόρων του πολέμου. Για να μην ξαναπιάσει ο λαός το νήμα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης ενάντια στην πολιτική που βαθαίνει την εξάρτηση της χώρας απ’ τους αμερικανοΝΑΤΟϊκούς φονιάδες, μετατρέποντας τη χώρα σε ορμητήριό τους και σε στόχο του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού. Για να μην συγκροτήσει και αναπτύξει η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία την πάλη τους ενάντια στην άγρια επίθεση που δέχονται όσα δικαιώματα έχουν απομείνει, στη δουλειά, στις σπουδές, στην περίθαλψη, αλλά και ενάντια στην κλιμακούμενη πολιτική της κρατικής τρομοκρατίας και της φασιστικοποίησης.

Είναι, μάλιστα, αξιοσημείωτο ότι το εναρκτήριο λάκτισμα της εθνικιστικής υστερίας το έδωσε ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ, που κατηγόρησε την κυβέρνηση της ΝΔ «ως παθητικούς παρατηρητές» έναντι των τουρκικών κινήσεων, για να έχουμε τελικά έναν διαγκωνισμό «πατριδοκαπηλίας» μεταξύ των αστικών κομμάτων. Τελικά, μετά και τις διαψεύσεις που ήρθαν «απ’ έξω» στη πρόσφατη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΣΕΠ), την περασμένη Τρίτη10 Δεκεμβρίου, για μια ακόμη φορά επιβεβαιώθηκε από ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ και ΜΕΡΑ 25 το μείγμα αστικού ρεαλισμού (υποτέλειας) προς τους προστάτες και εθνικισμού-τυχοδιωκτισμού που «οδηγεί» την άρχουσα τάξη της χώρας από τη γέννηση του νεοελληνικού κράτους και δώθε. Όσο για το ΚΚΕ, μπορεί να μην πήγε στο ΕΣΕΠ, αλλά σ’ όλες τις τοποθετήσεις του ακολουθεί την «εθνική γραμμή», δηλαδή την αστική γραμμή, με τον τόνο και το χρώμα να δίνει «η τούρκικη επιθετικότητα», κάτι που δεν διασώζεται με τις αντιΝΑΤΟϊκές αναφορές του. Επιπλέον, σοβαρά ερωτηματικά δημιουργεί, εάν μεταφέρθηκε σωστά από τα εγχώρια ΜΜΕ, μια αποστροφή του λόγου του εκπροσώπου του ΚΚΕ Νικ. Παπαναστάση, στην κοινοβουλευτική επιτροπή που συζήτησε το επικείμενο νομοσχέδιο για τα εξοπλιστικά προγράμματα, σύμφωνα με την οποία «το νομοσχέδιο επιδιώκει την αύξηση της αποτελεσματικότητας των Ενόπλων Δυνάμεων»!

Δυστυχώς αποδεικνύεται περίτρανα, αυτό που εδώ και πολύ καιρό έχουμε διατυπώσει με σαφήνεια: ο καθορισμός των ΑΟΖ δεν έχει να κάνει με τα κυριαρχικά δικαιώματα των χωρών και την προκοπή των λαών, αλλά με τα συμφέροντα των ντόπιων αστικών τάξεων και κυρίως των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Γιατί οι ιμπεριαλιστές χρησιμοποιούν αυτή τη διαδικασία για να ελέγχουν και να χειραγωγούν χώρες και λαούς και χρησιμοποιούν τις ΑΟΖ σαν εργαλεία στον ανταγωνισμό τους με τους άλλους ιμπεριαλιστές. Η ελληνική και τουρκική εργατική τάξη, οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας μπροστά σ’ αυτές τις επικίνδυνες εξελίξεις, οφείλουν να στοχεύσουν τους κοινούς τους εχθρούς, τους ιμπεριαλιστές πάτρωνες, με την πεποίθηση πως όταν κατορθώσουν να καταχτήσουν την πολιτική εξουσία, μπορούν να βρουν τρόπους επίλυσης των όποιων διαφορών τους. Ταυτόχρονα, οφείλουν άμεσα να επιταχύνουν τα βήματα συγκρότησης αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στις χώρες τους και στην περιοχή, ώστε να αποτρέψουν τα χειρότερα!

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/