Απόφαση στη δίκη των 11 Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών

0

Ολοκληρώθηκε σήμερα η δίκη στο 5μελες Εφετείο κακουργημάτων των 11 Τούρκων και Κούρδων αγωνιστών. Ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν οι 10 εκ των 11 πρωτόδικα καταδικασθέντων για όλα τα αδικήματα που τους αποδίδονταν. Ένοχος κρίθηκε μόνον ο πρώτος κατηγορούμενος για την πράξη της απλής οπλοκατοχής. Η ποινή που του επιβλήθηκε είναι φυλάκιση 18 μηνών, που, σε συνδυασμό με την προφυλάκιση κι έκτιση της ποινής συνολικής διάρκειας περίπου 3 ετών, σημαίνει ότι αποφυλακίζεται άμεσα.

Πρόκειται για μια θετική εξέλιξη που προήλθε από την συνολική στάση των αγωνιστών αυτών, την υπερασπιστή γραμμή των 6 συνηγόρων υπεράσπισης που αποδόμησαν τις κατηγορίες, την εισαγγελική απαλλακτική πρόταση πλην μιας ελάσσονος κατηγορίας, αλλά και την συμπαράσταση δεκάδων αλληλέγγυων σε όλες τις συνεδριάσεις του δικαστηρίου και πολύ περισσότερων εκτός αυτού.

Πολιτικά φαίνεται ότι ζητήματα τριβών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας υποβαθμίζονται πρόσκαιρα από τις δύο πλευρές, για την συνολική στράτευση της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ στα σχέδια των Αμερικανών ιμπεριαλιστών, στο στόχο της αντιρωσικής εκστρατείας. 

Από την άλλη πλευρά, η όλη διαδικασία -ανεξαρτητα από την κατάληξη της- αποτελεί μια διαρκή υπενθύμιση ότι οι ιμπεριαλιστές, οι άρχουσες τάξεις και τα κράτη τους έχουν μόνιμα στο στόχαστρο τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το φασισμό. Τον αγώνα που πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί, στην κατεύθυνση της κοινής πάλης του ελληνικού, του τουρκικού και του κουρδικού λαού.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

XANIA| Aπό την εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ)

0

Με ιδιαίτερη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η πολιτική εκδήλωση της οργάνωσης Χανίων του ΚΚΕ(μ-λ). Ένα σημαντικό δυναμικό αγωνιστών που κινείται γύρω από την οργάνωση και τα σχήματά της, είδε από την αρχή με ενδιαφέρον τη διοργάνωση μιας εκδήλωσης, με τη συμμετοχή και συντρόφων του TKP/ML ,πάνω στα κρίσιμα μέτωπα της πάλης του λαού που πρέπει να ανασυνταχτούν και βρίσκονται σε σχέση αλληλοτροφοδότησης μεταξύ τους.

Όπως κέντραρε η αφίσα που μαζικά κολλήθηκε στην πόλη αλλά και το κάλεσμα που επίσης δόθηκε μαζικά από χέρι σε χέρι, η φτώχεια, η τρομοκρατία, ο πόλεμος, συνθέτουν μια ζοφερή πραγματικότητα, αλλά επιβάλλουν ταυτόχρονοα τη μοναδική διέξοδο για την ίδια τη ζωή των εργαζόμενων μαζών, τη μαζική τους πάλη.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πόσο θερμό θα αποδειχθεί το φετινό καλοκαίρι;

0

Κλιμακώνεται η αντιδραστική αντιπαράθεση στις δύο πλευρές του Αιγαίου. Δεν περνά μέρα πλέον που να μη γίνουν προκλητικές δηλώσεις κι από τις δύο μεριές. Κάθε μια, φυσικά, ρίχνει τον ρόλο του προβοκάτορα στην άλλη, με τα ΜΜΕξαπάτησης να τον χρεώνουν στην αντίπαλη πλευρά από αυτή της οποίας τα συμφέροντα υπηρετούν. Οι δύο λαοί ποτίζονται συνεχώς με τόνους εθνικιστικής και σοβινιστικής υστερίας. Πίσω απ’ αυτούς, μαίνεται η αντιπαράθεση για το κέρδισμα γεωπολιτικών, ενεργειακών και οικονομικών πόντων. Οι εξαρτημένες αστικές τάξεις Τουρκίας και Ελλάδας προσπαθούν εναγωνίως να προσποριστούν κέρδη, κάθε μια για λογαριασμό της και σε βάρος της άλλης. Οι δύο λαοί βρίσκονται στη μέγγενη των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών ΗΠΑ-Δύσης απ’ τη μια και Ρωσίας-Ανατολής απ’ την άλλη, αλλά και των τυχοδιωκτικών βλέψεων των δύο αρχουσών τάξεων, που επιτείνουν το πρόβλημα. Οι κίνδυνοι είναι μεγάλοι...

Το αστικό αφήγημα στη χώρα μας επιρρίπτει όλη την ευθύνη για τη “θέρμανση” αυτή στην προκλητικότητα της Άγκυρας, που αμφισβητεί το στάτους της περιοχής, εντάσσεται στις λεγόμενες αναθεωρητικές δυνάμεις και προσβάλλει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Βάση αυτής της τοποθέτησης είναι το Διεθνές Δίκαιο. Ιδιαίτερα κραδαίνεται το “όπλο” των διεθνών συμμαχιών της χώρας. Είναι φανερό ότι υπονοούνται οι δύο πρόσφατες συμφωνίες με ΗΠΑ για τις αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις, αλλά και εκείνη με τη Γαλλία. Αν κάποιος δώσει προσοχή στις δηλώσεις όλων των στελεχών της κυβέρνησης, αυτό το τελευταίο θεωρείται και προβάλλεται ως το μεγάλο “ατού”. Η αναβάθμιση του πολεμικού οπλοστασίου και στα τρία όπλα, όσο κι αν εμφανίζεται ως “αμυντικού και αποτρεπτικού” χαρακτήρα, εκλαμβάνεται από μόνη της ως μια ευθεία πρόκληση προς τη γείτονα, πέρα από την κοινωνικοοικονομική αιμορραγία στο σώμα του ελληνικού λαού.

 Το πρόσφατο ταξίδι Μητσοτάκη στις ΗΠΑ έχει δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα για ανέβασμα των από εδώ τόνων. Μέχρι και για “κατάλληλη” στιγμή για την επέκταση των χωρικών υδάτων κάνουν λόγο ορισμένοι! Οι ανοιχτοί δίαυλοι επικοινωνίας που συμπληρώνουν το αφήγημα δεν είναι τίποτε περισσότερο από μια προσπάθεια εμφάνισης της ντόπιας πλευράς ως δήθεν πιο διαλλακτικής. Στην πραγματικότητα, δύσκολα μπορούν να κρυφτούν σκέψεις για αξιοποίηση της -ευνοϊκής (;) θεωρούν- συγκυρίας, για στρίμωγμα της τουρκικής πλευράς, πάντα με τις πλάτες των υπερατλαντικών κυρίως προστατών.

Στον ίδιο καμβά εμπίπτουν και οι εκ νέου φρούδες ελπίδες και μωροφιλοδοξίες για έναν de facto αποκλεισμό της Τουρκίας από τους ενεργειακούς πόρους της περιοχής, με όχημα πλέον -μετά τη “βύθιση” του EastMed- το υγροποιημένο φυσικό αέριο (LNG), αλλά και η εκφρασμένη στην πράξη προθυμία σημαιοφόρου στο αντιρωσικό μέτωπο (με όλα τα υπαρκτά σημάδια διάρρηξής του), που μεταφράζονται σε ολοένα πιο ενεργή εμπλοκή στο ουκρανικό μακελειό, με τις επίσημες και ανεπίσημες αποστολές πολεμικού υλικού προς την πλευρά του Κιέβου. Μάλιστα, η ανάδειξη της Αλεξανδρούπολης σε νέα Σούδα έχει πολλές φορές μπει στο στόχαστρο, πέρα απ’ τη Ρωσία, και από την τουρκική πλευρά. Ο “εκνευρισμός” που η ελληνική πλευρά αποδίδει στην τουρκική, ακόμη κι αν θεωρηθεί ως τέτοιος, εδράζεται επομένως σε μια σειρά ενέργειες που καθορίζονται κυρίαρχα από τους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ και της ΕΕ.

Από την άλλη πλευρά, έχουμε επί εβδομάδες ένα κρεσέντο υπερπτήσεων και παραβίασης του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά αεροσκάφη, που έφτασαν λίγο έξω από την Αλεξανδρούπολη (!) πριν από μερικές μέρες. Η τουρκική πλευρά επικαλείται με τη σειρά της το Διεθνές Δίκαιο, ενώ επικεντρώνεται τελευταία στο ζήτημα της αποστρατιωτικοποίησης των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, που παραβιάζεται από την Ελλάδα και την “αναγκάζει” να εγείρει θέμα κυριαρχίας στα νησιά αυτά. Μάλιστα, δεν λείπουν δηλώσεις του συνόλου της τουρκικής ηγεσίας που θέτουν ζήτημα έμπρακτης απάντησης επί του πεδίου, όπως λέγεται κομψά ένα ενδεχόμενο θερμό επεισόδιο ή μια πολεμικού χαρακτήρα εμπλοκή. Το κυβερνόν κόμμα του Ερντογάν συναγωνίζεται σε εμπρηστική ρητορική τους Κεμαλιστές, ενώ τα ακροδεξιά-φασιστικά κόμματα υπερθεματίζουν. Η “γαλάζια πατρίδα” δίνει και παίρνει, όλοι οι πρώην στρατιωτικοί και νυν απόστρατοι στα τουρκικά μίντια “προτρέπουν στην επίδειξη πυγμής”. Στον λογαριασμό μπαίνουν αντικειμενικά τόσο το casus belli που υπενθυμίζεται από τουρκικής πλευράς για την περίπτωση επέκτασης των ελληνικών χωρικών υδάτων και του ελληνικού εναέριου χώρου, όσο και η παρατεινόμενη κατοχή της Βόρειας Κύπρου. Σ’ αυτή την τελευταία, ήδη “προτρέπεται” στο εσωτερικό η τουρκική ηγεσία να προχωρήσει σε ένωση-ενσωμάτωση. Αυτό κι αν θα ‘ναι πρόκληση.

Η αιτιολογία που αναφέρεται ότι η τουρκική κυβέρνηση και ο ίδιος ο Τούρκος πρόεδρος είναι στριμωγμένοι ενόψει των επικείμενων εκλογών έχει οπωσδήποτε μια βάση. Πράγματι, δεν θα ήθελε να βρεθεί ηττημένος και παραδίδων την εξουσία. Όπως και δεν του κακοπέφτει να χρησιμοποιήσει τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό ως αντιπερισπασμό στη δεινή οικονομική κατάσταση των λαών της τουρκικής επικράτειας και τη δυσφορία τους. Μόνο που αυτό είναι τουλάχιστον η μισή αλήθεια. Πέρα από τα πρόσωπα, κάθε αστική τάξη ενδιαφέρεται για την ευόδωση των συνολικών της συμφερόντων και, από την άποψη αυτή, με βάση τα χαρακτηριστικά και της τουρκικής, τίθενται όντως ζητήματα κυριαρχίας και υπερίσχυσης απέναντι στην ελληνική πλευρά, που διεκδικεί τον ίδιο ζωτικό χώρο. Έχουμε έναν υπαρκτό και όχι εικονικό αντιδραστικό ανταγωνισμό, που είναι η κύρια πλευρά της σχέσης-αντίθεσης ανάμεσα στις δύο άρχουσες τάξεις, ο οποίος μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε γενικευμένο πόλεμο. Κι αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Με αυτά τα δεδομένα, είναι σαφές γιατί ΗΠΑ και ΕΕ προτρέπουν τις δύο πλευρές να ρίξουν τους τόνους και να επιδιώξουν έναν μεταξύ τους συμβιβασμό μέσω της διπλωματικής οδού. Ωραίο ακούγεται, μόνο που δεν απηχεί “θέσεις αρχής” και στηρίζεται σε δύο παράγοντες. Πρώτον, στην πολεμική σύγκρουση που μαίνεται στην Ουκρανία και απαιτεί μια αρραγή νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ. Δεύτερον, στα συμφέροντα της αμερικανικής, γερμανικής και γαλλικής πολεμικής βιομηχανίας, που κανοναρχούν το μπαράζ πολεμικών εξοπλισμών για πολλές δεκαετίες. Αρκεί να θυμηθούμε το διαβόητο 7 προς 10, η παραβίαση του οποίου εθεωρείτο περίπου αιτία πολέμου. Έτσι, λοιπόν, θέλουν απ’ τη μια να “δένουν” και να στοιχίζουν τις δύο χώρες στο άρμα τους και στις εκστρατείες τους, ιδιαίτερα οι ΗΠΑ, ενώ απ’ την άλλη, πριμοδοτώντας στην πράξη πότε τον έναν και πότε τον άλλον, δημιουργούν τους όρους και υποδαυλίζουν τη σύγκρουση.

Ο κίνδυνος να ξεφύγει από τον έλεγχό τους η αντιπαράθεση είναι υπαρκτός. Οι ίδιοι δημιουργούν τις προϋποθέσεις για “ατυχήματα”. Οι ζωές των δύο λαών δεν μπορούν να στηρίζονται σε πιθανότητες, παρά μόνο στις βεβαιότητες της φιλίας, της αλληλεγγύης και της μαζικής αντιπολεμικής κι αντιιμπεριαλιστικής πάλης!

Πηγή: Προλεταριακή Σημαία Νο 919, 11/6/2022

 

* Σ' αυτές τις επικίνδυνες, για τους λαούς της περιοχής, καταστάσεις, αποκτά ακόμα πιό επίκαιρη αξία, να μελετηθεί και να διαδοθεί το βιβλίο που εκδόθηκε τον Απρίλη του 2021 "Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός και το δίκιο των λαών", απ΄τις εκδόσεις "Εκτός των Τειχών". Μία σημαντική συλλογική δουλειά άρθρων και κειμένων σχετικά με την αντιπαράθεση των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, κατά τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά και για τον καθοριστικό ρόλο των ιμπεριαλιστικών αφεντικών των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ σ' αυτήν. Μια τοποθέτηση πάνω στην εξέλιξη της αντιπαράθεσης αυτής, στις αιτίες τις, στη διαδρομή της, στις σύγχρονες πλευρές της, στους κινδύνους που εγκυμονεί για τους λαούς μας. Αλλά και προβάλλοντας ταυτοχρονα και αιτιολογώντας τη μοναδική για τους λαούς διέξοδο: Την ανάπτυξη αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος των λαών της Ελλάδας και της Τουρκίας, της φιλίας, της αλληλεγγύης και του μετώπου αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον εθνικισμό και τον πόλεμο. 

Κεντρική διάθεση: Αθήνα: Βιβλιοπωλείο «Εκτός των Τειχών», Γραβιάς 10-12. Θεσσαλονίκη: Στέκι Σφεντόνα, Συγγρού 24. 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μόνη ελπίδα των λαών Ελλάδας-Τουρκίας η μαζική λαϊκή πάλη για ζωή με δικαιώματα και ειρήνη!

0

Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να περιγραφεί η πραγματικότητα που ζει ο λαός μας, του αγώνα του για το μεροκάματο, το μήνα που δε βγαίνει, την ανησυχία του για τις εξελίξεις, με βάση και τη δεδομένη πολεμική εμπλοκή.

Και όπως ο λαός μας πάντα είχε χαραγμένη στο συλλογικό υποσυνείδητο την τραγική ακολουθία φτώχειας, φασισμού, πολέμου, έτσι και τώρα δικαίως ανησυχεί για τη δυνατότητά του όχι μόνο να επιβιώσει μέσα στο ληστρικό- εκμεταλλευτικό αυτό σύστημα, αλλά και για το αν θα καλεστεί να σφαχτεί για τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ| Από τη συναυλία του Grup Yorum (8/7)

0

Το ΚΚΕ(μ-λ) στήριξε με την παρουσία του τη συναυλία του Grup Yorum την Πέμπτη 8/7, στο Γεωπονικό. Στήθηκαν τραπεζάκια και κολλήθηκαν αφίσες. Διακινήθηκε η προκήρυξη αλληλεγγύης στους 11 Τούρκους αγωνιστές πολιτικούς πρόσφυγες, η Προλεταριακή Σημαία καθώς και το νέο βιβλίο «Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός και το δίκιο των λαών» των εκδόσεων «Εκτός των Τειχών».

Με αυτό τον τρόπο θελήσαμε να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στο Grup Yorum και τη λαϊκή τέχνη στην Τουρκία που διώκεται βάναυσα, την καταγγελία των θανάτων (δολοφονιών από τουρκικό κράτος) των καλλιτεχνών μετά από πολύμηνες απεργίες πείνας, την πάλη για την ελευθερία και αθώωση των 11 Τούρκων αγωνιστών, την κατεύθυνση της διεθνιστικής αλληλεγγύης, της κοινής πάλης των λαών της περιοχής ενάντια σε ιμπεριαλισμό – πόλεμο – φασισμό.

Τρομοκράτες είναι οι ιμπεριαλιστές και όχι οι λαοί και οι αγωνιστές!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΟΥΤΕ ΚΟΙΝΟΥΣ ΗΡΩΕΣ

0

Μας πίνουν το αίμα και πουλάνε εθνική ασφάλεια, έχουν παραδώσει τα κλειδιά της χώρας στους ιμπεριαλιστές και το παίζουν πατριώτες!

Μπορεί η πανδημία να καλπάζει, να χάνεται ένας άνθρωπος κάθε δεκαπέντε λεπτά και η κυβέρνηση να αποποιείται τις ευθύνες της, μπορεί να τρέχουν οι υπουργοί αφηνιασμένοι να περάσουν νόμους μες στην καραντίνα που μας οδηγούν στον Μεσαίωνα, να μας ξυλοφορτώνουν, να υψώνουν drones και κατεβάζουν αύρες όταν διαμαρτυρόμαστε, να κυνηγούν τη νεολαία όπου βρεθεί κι όπου σταθεί αλλά… μας προστατεύουν από τους Τούρκους!

Μπορεί οι αστοί και οι κυβερνήσεις τους να έχουν υποθηκεύσει το μέλλον μας με μνημόνια για τα επόμενα εκατό χρόνια, να κάνουν τεμενάδες στους Ευρωπαίους, να έχουν παραδώσει τα λιμάνια και τα αεροδρόμια της χώρας στους φονιάδες των λαών τους Αμερικάνους για να κινείται η πολεμική μηχανή τους, να τους παρακαλούν για μια δήλωση στήριξης αλλά… τα χώματά μας δεν θα τα πατήσει Τούρκος! Μας δουλεύουν.

Έχουν κάνει ήρωα τον Δένδια, επειδή, λένε, τα είπε έξω από τα δόντια στον Τσαβούσογλου! Η αστική «μας» τάξη κάτι τέτοιους ήρωες έχει. Ανθρώπους που την υπηρετούν πιστά και αποδέχονται τις δεσμεύσεις της. Που δέχονται την εξάρτησή της από τα ισχυρά κράτη της Ευρώπης και τις ΗΠΑ και κάνουν την αντιπαράθεσή της με την τούρκικη αστική τάξη υπόθεση του λαού για να τον οδηγήσουν στη σφαγή, αν χρειαστεί, χωρίς να διαμαρτύρεται. Η αστική «μας» τάξη έχει δεχτεί κατά καιρούς πολύ πάγο από τους Αμερικάνους και Ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, νοιώθει πως την έχουν ριγμένη απέναντι στους Τούρκους και δεν μπορεί να γογγύξει. Ο Δένδιας εξέφρασε απλά τις φιλοδοξίες της που θέλει να τις κάνει πραγματικότητα. Οι ήρωες των αστών είναι σαν τον Δένδια.

 
Ο λαός έχει ήρωες σαν τον Μπελογιάννη. Δεν πολέμησε μόνο τους κατακτητές της χώρας όταν η αστική τάξη και το πολιτικό της προσωπικό είτε συνεργάζονταν με αυτούς είτε ζούσαν κάτω από την προστασία των Εγγλέζων. Τόλμησε να πολεμήσει την αστική τάξη μέσα από τις γραμμές του ΔΣΕ, να γράψει και να παλέψει ενάντια στην εξάρτηση της χώρας από τους Αμερικάνους, που μετά τον πόλεμο έπαιρναν τη θέση των Άγγλων. Η πάλη ενάντια στην αστική τάξη είναι κουτσή, αν δεν συνοδεύεται με πάλη ενάντια στα μεγάλα αφεντικά της, τα οποία τη στηρίζουν για να διατηρεί την εξουσία της πάνω στον λαό. Έτσι, για την αστική τάξη ο Μπελογιάννης ήταν προδότης, για τους Αμερικάνους επικίνδυνος εχθρός και τον εκτέλεσαν. Ο λαός θα τον τιμά πάντα.

Θα ήταν αστείο γεγονός η ανακήρυξη του Δένδια σε ήρωα αλλά η κατάσταση δεν επιτρέπει γέλια και ειρωνείες. Το λιβάνισμά του από πολιτικούς διαφόρων κομμάτων και πρόσωπα που χαρακτηρίζονται προοδευτικά κι αριστερά, δικαιώνει τον εθνικισμό και τον σωβινισμό. Όταν δηλώνουν από ικανοποίηση έως εθνική υπερηφάνεια για τη στάση του, καλούν τον λαό να ξεχάσει πως είναι μέλος της κυβέρνησης που του πίνει το αίμα. Τον καλούν να στοιχηθεί πίσω από τον εχθρό του.

 
Κάθε λέξη εξαρτά το νόημά της από την εποχή. Σήμερα, το επίθετο «εθνικός» εξαφανίζει τις τάξεις, τις αντιθέσεις και το ταξικό συμφέρον. Η εξουσία κι ο λαός, οι αστοί και οι προλετάριοι, τα αφεντικά κι οι εργάτες γίνονται ένας χυλός. Μπροστά στον τουρκικό κίνδυνο που μας εμφανίζουν, είναι πολυτέλεια τα εργατικά δικαιώματα και περιττή αναστάτωση οι διεκδικήσεις! Εθνική ενότητα και ταξική πάλη είναι αντίθετες έννοιες.

Στην Ουκρανία άναψαν οι πολεμικές μηχανές και στη Μαύρη Θάλασσα μαζεύονται στόλοι. ΗΠΑ και Ρωσία συγκρούονται προς το παρόν διπλωματικά. Οι εξελίξεις είναι ανησυχητικές. Μέσα σε αυτό το κλίμα, παρακολουθούμε τους τσαμπουκάδες ανάμεσα στον Δένδια και τον Τσαβούσογλου. Είναι και οι δύο επικίνδυνοι για τους λαούς τους.

Οι αντιθέσεις που έχουν οι Έλληνες και οι Τούρκοι αστοί, δεν είναι αντιθέσεις των λαών. Οι λαοί δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Τους ενώνει η θάλασσα και η κοινή τους μοίρα.

Β.Δ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΒΙΒΛΙΟ | Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός και το δίκιο των λαών

0

Ένα νέο, συλλογικό αυτή τη φορά, βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εκτός των Τειχών, με τίτλο «Ο ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός και το δίκιο των λαών». Στο οπισθόφυλλο διαβάζουμε: 

«Η ελληνοτουρκική διένεξη, για όποιον κατέχει στοιχειώδεις ιστορικές γνώσεις, ποτέ δεν ήταν «φιλολογικό» ζήτημα, μιας και, ενώ ακουμπά τους όρους συγκρότησης των δύο κρατών, έχει σύγχρονες βάσεις.

Ωστόσο, εδώ και ένα αρκετά μεγάλο διάστημα, ολοφάνερα πια έχει μετατραπεί σε καίριο πολιτικό ζήτημα για την εργατική τάξη και τους λαούς εκατέρωθεν του Αιγαίου. Έχει μπει στην ημερήσια διάταξη προς αντιμετώπιση για το εργατικό και λαϊκό κίνημα στην χώρα μας, έχει μετατραπεί σε πεδίο έως και οξύτατης διαμάχης μεταξύ των δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά και στο κομμουνιστικό κίνημα.

Γι’ αυτό, θεωρήσαμε αναγκαία και μια συμπυκνωμένη και ουσιαστική –θέλουμε να ελπίζουμε– παρουσίαση της ιστορικοπολιτικής διαδρομής αυτού του ανταγωνισμού, πριν αναλύσουμε τις σύγχρονες πλευρές του. Αλλά και «αναγκαστήκαμε» να εξετάσουμε πιο συγκεκριμένα ακόμα και το λεγόμενο «Δίκαιο της Θάλασσας», προσπαθώντας να το αντιμετωπίσουμε από την πλευρά του κινήματος και της αγωνιστικής κοσμοαντίληψης για τα πράγματα.».

Κεντρική διάθεση: Αθήνα: Βιβλιοπωλείο «Εκτός των Τειχών», Γραβιάς 10-12. Θεσσαλονίκη: Στέκι Σφεντόνα, Συγγρού 24.

Το βιβλιοπωλείο «Εκτός των Τειχών», Γραβιάς 10-12, επαναλειτουργεί για παραγγελίες και αγορές, με δυνατότητα παραλαβής τους με ραντεβού είτε στην είσοδο, είτε μέσα στο χώρο, αλλά και κατ' οίκον με αντικαταβολή. Παραγγελίες και παραλαβές στο τηλέφωνο 210 3303348 (10:30 με 15:00 και 17:30- 20:30 Τρίτη έως Παρασκευή, Σάββατο 10:30-15:00 ). Ηλεκτρονικές παραγγελίες, όλες τις ώρες, στο e-mail: ett.books@yahoo.com

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΧΑΝΙΑ: ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ-ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΑΒΒΑΤΟ 17/4 ΣΤΙΣ 12 ΠΛ.ΑΓΟΡΑΣ

0

Πυκνώνουν και πληθαίνουν οι πολεμικές ιαχές και η συγκέντρωση πολεμικών δυνάμεων στην Ουκρανία αλλά και σε μια σειρά περιοχές του πλανήτη, δείχνοντας την επικίνδυνη κλιμάκωση της κόντρας των ιμπεριαλιστών. Η εντεινόμενη και αθεράπευτη κρίση του συστήματος παγκόσμια, σε συνάρτηση με τη διαδικασία αναδιάταξης δυνάμεων σε όλα τα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα τροφοδοτεί σενάρια που προκαλούν τρόμο σε όλους τους λαούς του κόσμου.

Ο δικός μας λαός, στη βάση της άκρως επικίνδυνης και τυχοδιωκτικής πολιτικής της ντόπιας αστικής τάξης, της μετατροπής της χώρας σε πολεμικό ορμητήριο απ' άκρη σε άκρη, του βαθέματος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης, είναι άσχημα μπλεγμένος. Οι κοινές πολεμικές ασκήσεις με τα πιο αντιδραστικά καθεστώτα, η ενίσχυση του αμερικάνικου αποτυπώματος στη χώρα, το γιγάντωμα του καρκίνου των βάσεων όπως της Σούδας, τα δισεκατομμύρια για νέα όπλα και εξοπλισμούς την ώρα που ο λαός στενάζει κάτω από τη μπότα της αντιλαϊκής πολιτικής, που θυσιάζει δικαιώματα και κατακτήσεις, πρέπει να απαντηθεί από την πάλη του λαού σε όλα τα επίπεδα.

Ανάγκη ζωής η συγκρότηση μαζικού αντιπολεμικού- αντιμπεριαλιστικού κινήματος, απέναντι στα σχέδια των ιμπεριαλιστών και των εξαρτημένων αστικών τάξεων στην περιοχή. Η διεκδίκηση όμορρων ρόλων στην περιοχή από την ντόπια και τούρκικη αστική τάξη, οι φιλοδοξίες και μωροφιλοδοξίες εκατέρωθεν, στο φόντο της ιμπεριαλιστικής κόντρας με σημαντικά επίδικα στην περιοχή αυτή, παραλύει τις αντιστάσεις και αναβαθμίζει τους πολεμικούς κινδύνους για τους δυο λαούς. Είτε με συρτάκια Τούρκων και Ελλήνων πολιτικών εκπροσώπων των εκμεταλλευτών και στις δυο μεριές του Αιγαίου, είτε με καυγάδες on και off camera τύπου Δένδια Τσαβούσογλου,ο μόνος εγγυητής για ειρήνη και ζωή με δικαιώματα είναι η μαζική λαϊκή πάλη.

ΟΛΟΙ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ-ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΣΑΒΒΑΤΟ 17/4 ΣΤΙΣ 12 ΠΛ.ΑΓΟΡΑΣ

Όλοι στις αντιπολεμικές αντιιμπεριαλιστικές συγκεντρώσεις που καλούνται σε μια σειρά πόλεις στη χώρα!

Έξω οι φονιάδες των λαών! Έξω οι βάσεις και τα πυρηνικά!

Κάτω η αύξηση θητείας - καμία σκέψη για στράτευση στα 18 της νεολαίας!

Μέτωπο πάλης των λαών ενάντια στον ιμπεριαλισμό και τον πόλεμο που γεννά τα καραβάνια των προσφύγων και μεταναστών!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ποιο καλό κλίμα;

0

Κι εκεί που όλα έβαιναν φυσιολογικά και διπλωματικά αναμενόμενα, έγινε η … έκρηξη! Οι “φίλοι” Μεβλούτ και Νίκος έβγαλαν για λογαριασμό των κυβερνήσεων και των αστικών τους τάξεων τα… απωθημένα τους. Μέσα σε λίγα λεπτά ξεδιπλώθηκε όλο το κουβάρι του επικίνδυνου αντιδραστικού ανταγωνισμού ένθεν κακείθεν του Αιγαίου. Δεν είχαν καν τελειώσει οι ανταποκρίσεις για την θετική ατμόσφαιρα που είχε υπάρξει στην πράγματι ασυνήθιστη στα διπλωματικά χρονικά συνάντηση ενός αρχηγού κράτους μιας χώρας με τον υπουργό εξωτερικών μιας άλλης. Όλα αυτά μπροστά στα έκπληκτα μάτια και αυτιά των δημοσιογράφων και των τηλεθεατών που παρακολουθούσαν σε απ’ ευθείας μετάδοση. Μπορεί ο καθένας να φανταστεί τι γίνεται πίσω από κλειστές πόρτες…

   Όσο κι αν οι πάντες δεν περιμένουν κάτι σημαντικό από τις εκ του σύνεγγυς συνομιλίες, ερμηνεύοντάς τες ως εκατέρωθεν κέρδισμα χρόνου και προσπάθεια αποφυγής χρέωσης ενός ναυαγίου τους, έφτασαν αυτά τα λίγα λεπτά της ιδιότυπης συνέντευξης χωρίς ερωτήσεις (!) για να αποκαλύψουν την πραγματικότητα: οι αντιθέσεις των δυο αρχουσών τάξεων είναι τόσο βαθιές, που αρκεί κυριολεκτικά μια λέξη, μια στάση, ένας υπαινιγμός - πόσο μάλλον οι ανοιχτές διεκδικήσεις - για να τινάξει τις εμφανώς “διατεταγμένες” πολιτικές-διπλωματικές επαφές στον … αέρα. Ουδείς μπορεί να προβλέψει τις συνέπειες αυτής της δημόσιας και εφ’ όλης της ύλης λεκτικής αντιπαράθεσης.

   Το βέβαιο είναι ότι και μέσω αυτού του τρόπου επιβεβαιώθηκε για πολλοστή φορά ο πραγματικός χαρακτήρας των ελληνοτουρκικών σχέσεων-αντιθέσεων, της διεκδίκησης ουσιαστικά του ίδιου ζωτικού χώρου και της ανάληψης ανάλογου ρόλου για λογαριασμό των αμερικανονατοϊκών κι ευρωπαϊκών συμφερόντων, με το αζημίωτο, φυσικά. Σε βάρος όμως της άλλης πλευράς, με καμιά απ’ τις δύο να θέλει να βρεθεί σ’ αυτή τη θέση.

   Η επικινδυνότητα των εξελίξεων σε όλο το τόξο από την Ουκρανία, τη Μαύρη Θάλασσα, τα Βαλκάνια, την Ανατολική Μεσόγειο, τη Μέση Ανατολή μέχρι τη Λιβύη, δυστυχώς εμπεριέχει την Ελλάδα και την Τουρκία, αφού είναι αδύνατο να… μετακομίσουν. Αν υπάρχουν πολλοί λόγοι για να ορθώσουν το ανάστημά τους παγκόσμια οι λαοί ενάντια στο πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό, για τους λαούς της Ελλάδας και της Τουρκίας ισχύουν στο πολλαπλάσιο. Γιατί ο πόλεμος και η ιμπεριαλιστική επέμβαση είναι δίπλα τους. Επειδή ήδη οι δυο χώρες αποτελούν ορμητήρια πολέμου, την ώρα που κινδυνεύουν να “μαγνητίσουν” τα πυρά των αντιπάλων. Γιατί είναι σπαρμένες με αμερικανονατοϊκές βάσεις και χρησιμοποιούνται ως χώρος δοκιμών των πάσης φύσης όπλων και στρατευμάτων.

   Να γιατί χρειάζεται να δυναμώσει το αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα κόντρα σε προστάτες και δυνάστες. Γι’ αυτό απαιτείται να βαθύνουν και να πλατύνουν οι δεσμοί φιλίας και αλληλεγγύης ανάμεσα σ’ όλους τους λαούς της περιοχής, πρώτα και κύρια ανάμεσα στους λαούς Ελλάδας, Τουρκίας και Κύπρου. Να γιατί χρειάζεται να συγκροτηθεί και να γίνει στέρεο το μέτωπο αυτό πάλης των λαών. Να γιατί χρειάζεται να πορευτούμε ξανά και ξανά προς τη Βουλή, τα γραφεία της ΕΕ και την Αμερικάνικη Πρεσβεία. Όχι μόνο για τους λαούς της Ουκρανίας, της Συρίας, της Λιβύης, για τα εκατομμύρια των προσφύγων και των μεταναστών στη περιφέρειά μας ή όπου αλλού. Για μας τους ίδιους! Για τη ζωή και το μέλλον μας!

   ΟΛΟΙ ΣΤΙΣ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΕΣ-ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΡΕΙΕΣ που πραγματοποιούνται σε πολλές πόλεις της χώρας μας το Σαββατοκύριακο 17-18 Απρίλη.

Σ.Π.

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η επέτειος της βάρκας

0

Μέρες που είναι, ας διηγηθώ την ιστορία μιας βάρκας. Μες στα νερά της μεσογείου, σε μια βαρκούλα  με ένα τσούρμο λαό να κάνει κουπί όντας σκλαβωμένος, ξεσηκώνεται. Θέλει η βάρκα αυτή ελεύθερη να ναι, στο τιμόνι οι ναύτες της να την οδηγούν σε όμορφα ταξίδια και σε λιμάνια βγαλμένα απ τις πιο όμορφες εικόνες της απεραντοσύνης της ψυχής τους.

 Να σου και οι επίδοξοι "εργολάβοι" της εξέγερσης που ξεπήδησαν, που πρωτύτερα συνεργαζόταν με τον κατακτητή και βρισκόταν κι αυτοί στο σβέρκο του λαού. Εμείς λέει να είμαστε στο τιμόνι.

Μα όμως καμιά έγνοια δεν είχαν, παρά να τσακίζουν και να ξεζουμίζουν το τσούρμο. Φέραν μάλιστα και ξένους καπετάνιους, να ανακηρύξουν "ανεξάρτητη" τη βάρκα μας, με ένα γλέντι τρικούβερτο(κυριολεκτικά τριπλό, ήταν θαρρώ γαλλικό, αγγλικό, ρωσικό  και είχε και γερμανό κομπάρσο, νομίζω βασιλιά τον κάναν.) Να σου μετά τα χρέη για το γλέντι, είπαν το τσούρμο να τα πληρώσει, παρόλο που δεν γεύτηκε μπουκιά, άσε που πάλι σαν σκλαβωμένο έμοιαζε.

Περάσαν τα χρονιά και οι καιροί, μόνο φουρτούνες ήταν η θάλασσα, καλοπερνούσαν οι τιμονιέρηδες μα στέναζαν οι υπόλοιποι που και κουπί έκαναν και ψωμί δεν έτρωγαν. Ξαφνικά, η βαρκούλα που λέτε συνάντα δυο τρομερά πειρατικά πλοία. Ένα ιταλικό και ένα γερμανικό, κι αμέσως οι χοντροί τιμονιέρηδες τα έχασαν. Άλλοι πήδηξαν στα πειρατικά και πιάσαν φιλίες με τους καπετάν πειρατές, άλλοι συνεργάτες έγιναν ίδιοι και χειρότεροι μαζί τους, άλλοι το σκίασαν με τις κρυμμένες λέμβους (ναι της βάρκας, σας ορκίζομαι!) Το φίδι από την τρυπά καλέστηκε ο λαός της βάρκας να το βγάλει,  με τα τέρατα που είχαν κάθε λογής σιδερικά. Μια γροθιά γίνηκε όλο αυτό το τσούρμο, με τα καλύτερά του όπλα, σφυριά και δρεπάνια, να χτυπάνε αλύπητα τα θεριά. Να σου ξανά! Τα κατάφεραν! Το πειρατικό χτυπήθηκε! Φεύγει! Επιτελούς, η βάρκα λευτερώθηκε!

Αλλά κάπου οι ναύτες, θες από την κούραση, θες από τις μάχες, θες από τη θολούρα, θες από την πείνα, μπερδευτήκαν. Και ξανάφησαν τους παλιούς χοντρούς τιμονιέρηδες να καπηλευτούν τη νίκη. Και να ξαναπάρουν το τιμόνι. Αν δεν ήμασταν εμείς λέει και οι προστάτες οι άγγλοι και οι αμερικάνοι που έρχονται να μας ρυμουλκήσουν σε λίγο, δεν σωζόμασταν.  Και τιμώρησαν τους πρωτοπόρους, τους έριξαν αγγλικές σφαίρες και στο αμερικάνικο υγρό πυρ, πάνε αυτοί.

Ύστερα αγρίεψαν αυτοί οι αμερικάνοι και έβαλαν μάλιστα και γύψο στους ναύτες, κοντά 7 χρόνια, με έναν σκληρό και άγριο χοντρό τιμονιέρη. Αλλά κάποιοι νεολαίοι ναύτες έκαναν ανταρσία και ξεσήκωσαν το τσούρμο, τον πετάξαν στη θάλασσα. Εκεί μέρεψαν τα πράγματα, όχι πολύ μη φανταστεί κανείς. Ίδιο φαγοπότι, ίδια η πείνα, πάλι σκλαβιά, δημοκρατία το είπαν. Κάθε 4 χρόνια να διαλέγουμε έναν από τους τιμονιέρηδες, αλλά δεν κατάλαβα τη διάφορα.

Να σου με αυτά και με αυτά φτάσαμε στο σήμερα. Επέτειος. Με τους σημερινούς τιμονιέρηδες, γνήσιους απογόνους των παλιών λακέδων, να πηδάνε στα πειρατικά αμερικάνικα, γαλλικά, γερμανικά και να στήνουν φιέστες, να μιλάνε για ανεξαρτησία σε αυτούς που έχουν αλυσοδέσει, να διαλύουν τη βάρκα, μόνη τους έγνοια οι κωπηλάτες να τραβάνε περισσότερο κουπί. Όποιος αντιμιλήσει; Βορά στα σκυλιά τους.

Η βάρκα σείεται. Η οργή κοχλάζει. Βλέπω κι άλλες βάρκες σε άλλες θάλασσες να βράζουν με την αγανάκτηση των κωπηλατών. Έχω μια έγνοια και ένα όνειρο. Να ενωθεί η αγανάκτηση με την προοπτική να πάρουν οι κωπηλάτες, το τσούρμο τα κουπιά και τα τιμόνια και να κάνουν κουμάντο στις βάρκες. Να φτάσουν στα λιμάνια της ιστορίας της ανθρωπότητας, πέρα από τους ορίζοντες της προϊστορίας των ταξικών κοινωνιών. Να βυθίσουν όλα τα πειρατικά και τους πειρατές-τιμονιέρηδες ντόπιους και ξένους. Να γαληνέψει ο ουρανός, να γίνουν οι τωρινές οδύσσειες αυριανά όμορφα ταξίδια χωρίς σκλαβωμένους. Αλλά βήμα βήμα  φτιάχνεται η σκάλα που θα οδηγεί στον ουρανό. Οργάνωση, Αντίσταση, Αγώνας. Η λάμψη του ονείρου θα φανεί στο καμίνι της πάλης.

Γ.Π.

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μια παραπάνω από αναγκαία διόρθωση στην ΟΚΔΕ

12

Με αφορμή την επέτειο της 28^ης Οκτωβρίου, η ΟΚΔΕ δημοσίευσε στο site της άρθρο με τίτλο «Η επέτειος του Ελληνοϊταλικού πολέμου (Οκτώβριος 1940) – Μύθοι, πραγματικότητα, επαναστατική πολιτική» (https://www.okde.gr/archives/12442). Στο άρθρο αναπτύσσεται η αντίληψη της ΟΚΔΕ για ζητήματα που αφορούν την περίοδο 1940-44, τη γραμμή του ΚΚΕ, τα γράμματα του Ζαχαριάδη, το ΕΑΜικό κίνημα και ορισμένα άλλα που άπτονται των παραπάνω.

Στόχος του παρόντος σημειώματος, δεν είναι να αποπειραθεί μια εκτενή τοποθέτηση και απάντηση επί του άρθρου της ΟΚΔΕ και όσων τίθενται εκεί. Μια τέτοια απόπειρα, θα είχε άλλες πολιτικές και χρονικές απαιτήσεις. Προς το παρόν, παραπέμπουμε σε παλιότερες τοποθετήσεις και άρθρα του χώρου μας, τόσο απ’ το ΚΚΕ (μ-λ), όσο και απ΄ την εποχή της ΟΜΛΕ. Παρ' όλα αυτά, και επειδή τα ζητήματα είναι «ερεθιστικά», εν συντομία αξίζει να ειπωθεί το εξής. Χωρίς κανείς να διατείνεται, ότι η εν λόγω περίοδος (στην οποία αναφέρεται η ΟΚΔΕ) είναι «αγιασμένη» και δεν της επιτρέπονται κριτικές προσεγγίσεις σε ορισμένες πτυχές της, η ίδια η πραγματικότητα και η εξέλιξη των πραγμάτων έδωσε τις απαντήσεις της, για το τι «πέτυχε» και τι όχι, ποια γραμμή άγγιξε τις λαϊκές μάζες και ποιά/ποιές όχι. Αποτέλεσμα της γραμμής που η ΟΚΔΕ κριτικάρει, ήταν το φούντωμα του αντιστασιακού κινήματος σε κάθε πόλη και χωριό, η γιγάντωση του λαϊκού στρατού και η ίδια η απελευθέρωση απ’ τον κατακτητή. Η εμβέλεια και η απήχηση του ΕΑΜικού κινήματος και του επαναστατικού ΚΚΕ στην εργατική τάξη, τους εργαζόμενους, τη νεολαία και τις αγροτικές μάζες της υπαίθρου, με την αντίστοιχή συρρίκνωση των τροτσκιστών της περιόδου, οργανωτικά και πολιτικά, επαληθεύουν όσα ορισμένοι αρνούνται πεισματικά να δουν.

Επιστρέφοντας όμως στον σκοπό του κειμένου. Γράφεται στο τέλος του άρθρου της ΟΚΔΕ, «…Από την άλλη, στην τρέχουσα πολιτική και πρακτική, το ΚΚΕ υπερθεματίζει στον αστικό εθνικισμό για τα «εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα», όπως όλα τα μαοσταλινικά απολιθώματα.»*. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αναφέρεται και στο ΚΚΕ (μ-λ). Πρόκειται πέρα για πέρα διαστρέβλωση της άποψής μας, σχετικά με το φλέγον ζήτημα για τους λαούς την περιοχής, του αντιδραστικού ανταγωνισμού των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας. Η άποψη μας, είναι γνωστή στην ΟΚΔΕ, από όλες τις περιπτώσεις που έτυχε να συζητήσουμε στο πλαίσιο διαδικασιών του κινήματος, σε μια σειρά πόλεις και χώρους, για αυτό είναι περιττό να την αναπτύξουμε εκ νέου.

Σε μια περίοδο, που η συζήτηση περί των ελληνοτουρκικών δεν γίνεται εν αιθρία, αλλά με διαρκείς πολιτικές εξελίξεις, που παράγουν διαρκώς νέα δεδομένα, κάθε Οργάνωση κρίνεται. Κρίνεται, τόσο για την άποψη που εκφέρει και προς τα που «κοιτάει» αυτή, όσο και για το τι «χρεώνει» στην υπόλοιπη Αριστερά. Τίποτα δε μπορεί να λέγεται αβίαστα και «ελαφρά τη καρδία».

Ακόμα και αν το συγκεκριμένο λάθος υπόκειται στην αβλεψία ενός συγκεκριμένου συντάκτη, (που δε μπορούμε να το γνωρίζουμε, αλλά δεν είμαστε και καχύποπτοι να το αποκλείσουμε), δεν παύει να βαραίνει συνολικά την ΟΚΔΕ, αφού το κείμενο παρουσιάζεται ανυπόγραφο. Τέτοια λάθη, πρέπει να κριτικάρονται και να διορθώνονται, τόσο για την αποκατάσταση της αλήθειας καθαυτής, όσο και ως χρέος απέναντι στους αγωνιστές, που παρακολουθούν προβληματίζονται και αναζητούν και απαντήσεις. 

Σταύρος Παπαγεωργίου, μέλος του ΚΚΕ (μ-λ)

 *Όσο για το χαρακτηρισμό «απολιθώματα», συστήνουμε στους συναγωνιστές της ΟΚΔΕ ψυχραιμία. Η εμπλοκή μας με το λαό, τα προβλήματα του και την ανάδειξη μετώπων πάλης, είναι αυτά που θα μας χαρακτηρίσουν όλους. Τέτοιες εκφράσεις, μόνο μια «επάρκεια» καλλιεργούν, τελείως αναντίστοιχη με τη σοβαρότητα των ζητημάτων που έχουμε να αντιμετωπίσουμε.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΧΑΝΙΑ: ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ) (ΒΙΝΤΕΟ)

0

Με επιτυχία και ως προς τη μαζικότητα πραγματοποιήθηκε τη Παρασκευή 9-10 στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των Λαών η εκδήλωση της οργάνωσης Χανίων για τα ελληνοτουρκικά με συμμετοχή συντρόφων του TKP/ML.Το πιο σημαντικό ήταν ότι καταδείχτηκε μέσα από τις παρεμβάσεις ότι η πράγματι η Ειρήνη είναι υπόθεση της πάλης των λαών. Κάθε άλλο παρά την ειρήνη διασφαλίζουν οι ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις που βρίσκουν έδαφος στον αντιδραστικό ανταγωνισμό των αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας.

Τονίστηκε πως το καθήκον της αντιπολεμικής πάλης δε πρέπει να καθυστερεί γιατί ο πόλεμος θα είναι ολέθριος για τους λαούς και δε πρέπει να γίνει. Αντιπολεμική πάλη σημαίνει αυτόνομη συγκρότηση των λαϊκών δυνάμεων κόντρα στους αστικούς τυχοδιωκτισμούς ,αποδόμηση των αστικών αφηγημάτων και συμβολή στην ανοικοδόμηση του μετώπου πάλης των λαών .Το τελευταίο προϋποθέτει και την πάλη ενάντια στη μετατροπή της χώρας σε πολεμικό ορμητήριο των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και την εμπλοκή της χώρας στα πολεμικά τους σχέδια με αντιδραστικούς φιλοπόλεμους άξονες με Ισραήλ και Η.Α.Ε., δις για όπλα, θητεία από τα 18 κ.τ.λ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΧΑΝΙΑ: Εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) την Παρασκευή 9/10 στο πάρκο ειρήνης και φιλίας των λαών

0

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ με συμμετοχή συντρόφου του TKP/ML

 

«Η υπόθεση της Ειρήνης ζήτημα πάλης των λαών»

Παρασκευή 9 Οκτώβρη στις 6.00μ.μ.

Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των Λαών

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΧΑΝΙΑ: Από την πορεία ενάντια στον ερχομό Πομπέο (Φωτο)

0

 

Με ιδιαίτερα καλή μαζικότητα (πάνω από 600 άτομα) πραγματοποιήθηκε η αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση ενάντια στην επίσκεψη Πομπέο στα Χανιά την Τρίτη 29-9.Η παρουσία Πομπέο στην πόλη ήταν πρόκληση, μέσα μάλιστα σ’ ένα αντιδραστικό κλίμα που διαμορφώνει μήνες τώρα η ψυχροπολεμική σύγκρουση των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας.

Η οργάνωσή μας και η Πρωτοβουλία Αντίστασης έγκαιρα πρωτοστάτησαν στο συντονισμό και την κοινή δράση, έστω σε επίπεδο συμπόρευσης, με στόχο τη μαζική απεύθυνση στο λαό με κατάληξη τη μαζική διαδήλωση που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη.

Τολμηρά και κόντρα στο αρχικό κλίμα έστησε για σειρά ημερών μικροφωνική στο κέντρο της πόλης, ενώ η πόλη γέμισε με εκατοντάδες αφίσες. Μαζικά μοιράστηκε και η προκήρυξη του ΚΚΕ(μ-λ), ενώ υπήρξαν παρεμβάσεις στο ραδιόφωνο και στον τύπο και σχετική συνέντευξη τύπου από κοινού με άλλες οργανώσεις. Μαζικό κάλεσμα υπήρξε και στους μαθητές με προκήρυξη της Πρωτοβουλίας Αντίστασης.

Παρά τις γνωστές και φτηνές ασχήμιες του ΚΚΕ που ενοχλήθηκε ξεκάθαρα από την ένταση της παρέμβασής μας, κατορθώθηκε η κοινή διαδήλωση που για τον κόσμο που συμμετείχε και το κίνημα της πόλης ήταν χρήσιμη.

Όλα αυτά δε φτάνουν σίγουρα για να ανατρέψουν το αντιδραστικό κλίμα που επιβάλλει το σύστημα και την επικίνδυνη πορεία των εξελίξεων. Βάζουν όμως σημαντικές παρακαταθήκες στην κατεύθυνση της πάλης για την ειρήνη που αντικειμενικά είναι ο μόνος δρόμος για να υπερασπιστεί ο λαός μας και οι γύρω λαοί τη ζωή και το μέλλον τους.

Η αξιόλογη πολιτική μάχη που έδωσε η οργάνωσή μας αποτυπώθηκε και στο μαζικό και μαχητικό μπλοκ που συγκρότησε στη διαδήλωση. Χωρίς ανάσα, για να προλάβουμε το όψιμο καλοκαίρι, η οργάνωση Χανίων του ΚΚΕ(μ-λ) διοργανώνει εκδήλωση συζήτηση για τα ελληνοτουρκικά στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας των λαών την Παρασκευή 9 Οκτώβρη στις 6.00μ.μ. με τη συμμετοχή συντρόφων του TKP/ML.

ΧΑΝΙΑ 30-9-2020

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΞΑΝΘΗ | Από τη συζήτηση του ΚΚΕ(μ-λ) για τα Ελληνοτουρκικά

0

 
Έγινε το Σάββατο το απόγευμα στο μπαλκόνι του αριστερού χώρου "Ρωγμή" η ανοιχτή συζήτηση του ΚΚΕ(μ-λ) στη Ξάνθη, με θέμα "Ελληνοτουρκικές σχέσεις: Από την "όξυνση" στο "διάλογο". Η συνέχιση του ανταγωνισμού με άλλα μέσα κάτω από την ιμπεριαλιστική ομπρέλα". 

Εκτιμώντας τη σοβαρότητα των εξελίξεων, που καθόλου δεν ομαλοποιήθηκαν με την επικείμενη επανέναρξη των διερευνητικών επαφών των δύο μερών, η τοπική οργάνωση θέλησε να απευθυνθεί και να συζητήσει με συγκεκριμένο κόσμο, μέσα από μια δεκαήμερη καμπάνια με διακίνηση σχετικών κειμένων του ΚΚΕ(μ-λ) και της ΠΣ, και -τελικά- μέσα από τη συζήτηση του Σαββάτου. Παράλληλα έκανε κάλεσμα και σε άλλες οργανώσεις, στο ΠΕΛΟΤΟ, την ΑΡΑΝ και το ΣΕΚ για να συμμετέχουν στη συζήτηση, προτείνοντας τους και τη διοργάνωση κοινής συγκέντρωσης-καταγγελίας της επίσκεψης του Πομπέο στη χώρα. Καμία από τις οργανώσεις δεν ανταποκρίθηκε στο κάλεσμα ούτε απάντησε στην πρότασή μας. Φαίνεται ότι δε θεωρούν, τουλάχιστον αυτή την περίοδο, αναγκαία την αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική πάλη, ή ότι αρκούνται στη "μονοκαλλιέργεια" του "ξερού" αντιφασισμού, ενόψει και της απόφασης για τη Χρυσή Αυγή. 

Η συζήτηση πάντως κάλυψε μια μεγάλη γκάμα ζητημάτων, είχε αρκετό ενδιαφέρον και σίγουρα αποτέλεσε μια θετική πρωτοβουλία (μαζί με την καμπάνια που προηγήθηκε) στην κατεύθυνση δημιουργίας όρων συγκρότησης ενός αντιπολεμικού κινήματος που θα αντιπαρατίθεται στην αστική "μας" τάξη και τον ιμπεριαλισμό και δε θα υποκλίνεται στην "παντοδυναμία" τους.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΞΑΝΘΗ | Ανοιχτή συζήτηση για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις το Σάββατο 26/9

0

Ελληνοτουρκικές σχέσεις: Από την «όξυνση» στο «διάλογο». Η συνέχιση του ανταγωνισμού με άλλα μέσα κάτω από την ιμπεριαλιστική «ομπρέλα» 

Ανοιχτή συζήτηση, Σάββατο 26 Σεπτέμβρη 7:00 μ.μ. στο μπαλκόνι της «Ρωγμής» 

Ύστερα από μια δίμηνη ένταση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, με τους στόλους των δύο κρατών να διατάσσονται ο ένας απέναντι στον άλλο και τις πολεμικές ιαχές να ακούγονται και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου, οδηγούμαστε στην επανέναρξη των «διερευνητικών επαφών» που είχαν σταματήσει το 2016. Μορατόριουμ, λοιπόν, κάτω από τις πολύπλευρες παρεμβάσεις των ιμπεριαλιστικών κέντρων. 

Πόσο όμως μπορεί να διαρκέσει αυτό το «μορατόριουμ»; Ποια η εξέλιξή του; Ποια ζητήματα τίθενται στο τραπέζι; Ποια είναι η παρέμβαση των ιμπεριαλιστών; Πόσο υπαρκτός θα συνεχίσει να είναι ο κίνδυνος πολέμου για το λαό μας και τον γειτονικό λαό, αλλά και πόσο βαθιές είναι οι «άμεσες» επιπτώσεις από αυτές τις εξελίξεις, με τις πολεμικές ετοιμασίες και τις εξοπλιστικές δαπάνες, τη συζητούμενη υποχρεωτική θητεία στα 18, την ένταση της πατριδοκαπηλίας και τους εθνικισμού; 

Όπως έχει φανεί, καμία από τις μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις «δεν επιθυμεί» στις σημερινές συνθήκες μια ελληνοτουρκική σύρραξη. Την ίδια στιγμή όμως η υπόθαλψη (απ’ αυτούς) υπαρκτών και ανύπαρκτων διαφορών, καθώς και ο εντεινόμενος ανταγωνισμός τους στην περιοχή πυροδοτούν τη ένταση και τον πόλεμο. 

Όπως επίσης, καμία από τις δύο εξαρτημένες αστικές τάξεις της Ελλάδας και της Τουρκίας «δεν επιθυμεί» μια πολεμική σύγκρουση (αυτό άλλωστε επιτάσσουν και οι πάτρωνες τους). Όμως την ίδια στιγμή ο μόνιμος αντιδραστικός ανταγωνισμός τους και η αναζήτηση διευρυμένου ρόλου στην ίδια περιοχή (Αιγαίο, Αν. Μεσόγειο) γεννούν ξανά και ξανά την ένταση, δημιουργούν τις προϋποθέσεις για θερμά πολεμικά επεισόδια. 

Για το ΚΚΕ(μ-λ) είναι απολύτως σαφές: 

Οι ιμπεριαλιστές θέλουν τους λαούς θυσία στα βρώμικα παζάρια τους και τα φιλοπόλεμα σχέδια τους. Οι εξαρτημένες αστικές τάξεις, τούς θέλουν υποτακτικούς στην πολιτική της εξάρτησης και των τυχοδιωκτισμών. 

Οι λαοί της Μεσογείου θέλουν ειρήνη, λευτεριά, δουλειά και ανεξαρτησία. Αυτό το δρόμο οφείλουμε να τον ανοίξουμε!! 

Καλούμε αγωνιστές και πολιτικές δυνάμεις σε ανοιχτή συζήτηση 

το Σάββατο 26 Σεπτέμβρη 7:00 μ.μ. 

στο μπαλκόνι της «Ρωγμής» (Μ. Βόγδου 20, 4ος όροφος)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Είναι οι ΑΟΖ «οι καλύβες και τα πεζούλια μας»;

6

Άρθρο από την Προλεταριακή Σημαία (φύλλο 877)

«Εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες και τα πεζούλια μας. Αυτά, αντίθετα από το κεφάλαιο που τρέχει όπου βρει κέρδη, δεν μπορούν να κινηθούν και παραμένουν μέσα στην χώρα που κατοικούμε. Ποιος λοιπόν μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από την χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ». (Από τον λόγο του Άρη Βελουχιώτη στην Λαμία, 29 Οκτώβρη 1944)

Πολύς ο λόγος για τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας που κινδυνεύουν από την επιθετικότητα και την προκλητικότητα της Τουρκίας. Η κυβέρνηση της ΝΔ, ο αστικός τύπος και τα κανάλια μαζί με απόστρατους, δημοσιολόγους και διεθνολόγους προσπαθούν να μας πείσουν ότι βρισκόμαστε τώρα σε μια περίοδο αμφισβήτησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων τόσο στο Αιγαίο όσο και στην Ν.Α. Μεσόγειο. Από κοντά και τα κόμματα της αστικής διαχείρισης και «πυλώνες» στήριξης του ντόπιου συστήματος (ΣΥΡΙΖΑ, ΚΙΝΑΛ, Βελόπουλος), ενώ κόμματα που μιλούν στο όνομα της εργατικής τάξης και της Αριστεράς, όπως το ΚΚΕ αλλά και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, καταγγέλλουν την κυβέρνηση για υποχωρητικότητα και ενδοτισμό απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα με στόχο τη συνεκμετάλλευση των υδρογονανθράκων.

Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η διαμόρφωση ενός αντιδραστικού πολιτικού κλίματος εθνικισμού και πατριδοκαπηλίας, που απειλεί να ριζώσει μέσα στον λαό αντιδραστικές κατευθύνσεις, τόσο της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας όσο και του αστικού πολιτικού προσωπικού και των ιμπεριαλιστών πατρώνων τους. Απειλούν να υποτάξουν την εργατική τάξη και τον λαό σε αντιδραστικούς τυχοδιωκτισμούς που θα θυσιάσουν τα δικαιώματά τους ακόμα και την ίδια τη ζωή τους, προς χάριν των συμφερόντων της ντόπιας πλουτοκρατίας και μίας χούφτας ιμπεριαλιστών επικυρίαρχων.

Πάει πολύ οι εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού συστήματος, είτε βρίσκονται στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, να κάνουν λόγο ότι κινδυνεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας και να καλούν σε ενότητα και ομοψυχία όλο τον λαό για την αντιμετώπιση του «προαιώνιου εχθρού». Γιατί είναι ενότητα και ομοψυχία κάτω από τη δική τους ταξική και πολιτική κυριαρχία, κάτω από την κυριαρχία της ντόπιας αστικής τάξης, που εκπροσωπούν.

Δεν χρειάζεται να πάμε δεκαετίες πίσω για να αποδείξουμε ότι η ντόπια κεφαλαιοκρατία αντιμετωπίζει αυτή τη χώρα, τον λαό και τον πλούτο που παράγει, σαν «οικόπεδο γωνία» για λεηλασία και εκμετάλλευση. Το παραχωρεί σε κάθε περίπτωση στους κυρίαρχους, είτε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις είτε μονοπωλιακό κεφάλαιο. Εκεί στήριξε και στηρίζει την κυριαρχία της πάνω στον λαό. Από αυτή τη σχέση εξάρτησης παίρνει δύναμη και ρόλο και διεκδικεί καλύτερη θέση στην περιοχή από τους πάτρωνές της.

Ο κάλπικος πατριωτισμός της ντόπιας κεφαλαιοκρατίας αποκαλύφθηκε όταν με την έναρξη της οικονομικής κρίσης έτρεξε να βγάλει εκατοντάδες δις ευρώ που προήλθαν από την εκμετάλλευση του εργαζόμενου λαού στην Ελβετία και σε άλλους φορολογικούς παραδείσους. Είναι όλοι αυτοί που ξεπούλησαν στους ιμπεριαλιστές και το ξένο μονοπωλιακό κεφάλαιο αεροδρόμια, λιμάνια, δρόμους, σιδηρόδρομους, τηλεπικοινωνίες, τον πλούτο του υπεδάφους της χώρας, που έβαλαν σε εγγύηση στους πιστωτές-ληστές ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ όλη την περιουσία της χώρας για έναν αιώνα. Τέλος, είναι όλοι αυτοί που έχουν παραχωρήσει γη, θάλασσα και αέρα στους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ για να γεμίσουν με στρατιωτικές βάσεις τη χώρα μας, ορμητήρια πολέμου ενάντια στους γειτονικούς λαούς και τις χώρες τους.

Σήμερα η ντόπια κεφαλαιοκρατία και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι, είτε στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση, καμώνονται πως υπηρετούν την πατρίδα και υπερασπίζονται τα κυριαρχικά δικαιώματά της που απειλούνται. Το μόνο που πραγματικά υπερασπίζονται είναι η δική τους κυριαρχία, τα δικά τους ταξικά και πολιτικά συμφέροντα, που είναι αντίθετα και ανταγωνιστικά με αυτά της πλειοψηφίας του λαού και της χώρας. Αυτό που επιδιώκουν είναι η διεκδίκηση μιας καλύτερης θέσης και ενός αναβαθμισμένου ρόλου στην περιοχή απέναντι στην ανταγωνίστρια τουρκική αστική τάξη και το πολιτικό της καθεστώς.

Οι ΑΟΖ, τα θαλάσσια οικόπεδα για ιμπεριαλιστική λεηλασία και αρπαγή, δεν είναι «οι πεζούλες και τα καλύβια μας», αλλά αντικείμενο ανταγωνισμών των ντόπιων αστικών τάξεων και κυρίως των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, που για τα συμφέροντά τους δεν το έχουν σε τίποτα να αιματοκυλήσουν λαούς και να διαλύσουν χώρες, όπως κάνουν δεκαετίες τώρα.

Οι αριστεροί, οι κομμουνιστές, οι αγωνιστές σε αυτή τη χώρα πρέπει να έχουν οδηγό στην τοποθέτησή τους, στη στάση και τη δράση τους πρώτα από όλα και πάνω από όλα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και του λαού. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να σύρουν τον εργαζόμενο λαό στην ουρά των αστικών τυχοδιωκτικών επιλογών και διεκδικήσεων και να τον μετατρέψουν σε παθητικό χειροκροτητή των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών και στοχεύσεων. Οφείλουν να μπουν στην πρωτοπορία του αγώνα για την αποτροπή ενός άδικου πολέμου, ενάντια στους ιμπεριαλιστές και τις ντόπιες αστικές τάξεις, για την ανάπτυξη του μετώπου πάλης των λαών ενάντια στους δυνάστες τους. Η ανατροπή του σημερινού αντιδραστικού τοπίου μπορεί να γίνει μόνο με τον εργαζόμενο λαό και τη νεολαία στην πρώτη γραμμή του αγώνα. Ανοίγοντας έτσι τον δρόμο για ειρήνη, λευτεριά, δουλειά και ανεξαρτησία για τον λαό μας και όλους τους λαούς της περιοχής, τη μόνη βάση πάνω στην οποία μπορούν να επιλυθούν πραγματικά ζητήματα και αντιθέσεις που υποθάλπουν και οξύνουν οι ντόπιες αστικές τάξεις και οι ιμπεριαλιστές.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΜΟΡΙΑ

0

Φαντάζομαι ότι όταν έρθει η ώρα και έχει εκπληρώσει τον ύπουλο σκοπό της, «εφόσον αυτοί είναι μέσα, εμείς είμαστε έξω», η ΜΟΡΙΑ, ή κάποιο άλλο ΚΥΤ, θα γίνει μουσείο, όπως έγινε το Auschwitz ή το Ellis Island, για να βλέπουν οι νεώτεροι τι γινόταν στο παρελθόν και αβίαστα να συμπεραίνουν ότι δεν γίνεται πλέον. Το Υπουργείο Πολιτισμού θα βάλει φύλακες, εισιτήριο και θα θεσπίσει μια ξεχωριστή ειδική ημέρα ανάμνησης για να λένε όλοι ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ. Οι επίτιμοι καλεσμένοι θα σκύβουν το κεφάλι εις μνήμη των θυμάτων και θα κοιτούν κρυφά το ρολόι ανυπομονώντας να περάσει η ώρα της υποχρεωτικής παρουσίας για να πάνε στο κοκτέιλ-πάρτι που θα είναι, επίσης, επίτιμοι καλεσμένοι. Το μουσείο, πέρα από τον υποτιθέμενο επιμορφωτικό του ρόλο, κάτι σαν ιστορικός-ζωολογικός κήπος, κρύβει μέσα στις προθήκες των εκθεμάτων του τη ψευδαίσθηση ότι το παρελθόν δε προβάλλει τον εαυτό του στο παρόν, ότι είναι μουσειακό είδος και ζούμε πλέον σε ένα καλύτερο κόσμο. Αυτή η καλλιεργημένη ψευδαίσθηση εδράζεται στην αδυναμία του επισκέπτη του μουσείου να αντιληφθεί τη συνέχεια της ωμότητας και τη παθητική συμμετοχή του σε αυτή.

Στα μουσεία, τα εκθέματα, κατάλληλα φωτισμένα, παρουσιάζονται νοσταλγικά αλλά απρόσωπα. Ακόμη και στα λαογραφικά μουσεία μια παραδοσιακή γυναικεία φορεσιά, που θαυμάζει ο επισκέπτης, δεν μπορεί να περιγράψει τον πόνο, τον κόπο, την κούραση της γυναίκας που τη φορούσε. Ομοίως, σε ένα πολεμικό μουσείο ο επισκέπτης θαυμάζει τα προϊόντα της πολεμικής τεχνολογίας της εποχής που καλύπτουν τα εκθέματα αλλά δεν μπορεί να νιώσει τον πόνο και το θάνατο που έχουν προκαλέσει. Πιστεύει ότι δεν τον αφορούν πια, ότι είναι παρελθόν. Όπως ο επισκέπτης στο μουσείο που στεγάζεται το ENOLA GAY, το αεροσκάφος που έριξε με μεγάλη επιτυχία τη πρώτη ατομική βόμβα. Θαυμάζει το γερό σκαρί αλλά δεν μπορεί να νοιώσει την απορία και την απελπισία που ένοιωσαν οι κάτοικοι της Χιροσίμα που σχεδόν αμέριμνοι ξεκινούσαν τη τελευταία μέρα της ζωής τους.

Τι θα μπορούσε να περιλαμβάνει ένα μουσείο για τη ΜΟΡΙΑ στα εκθέματα του;

Στοίβες από παπούτσια, παντόφλες, γυαλιά, ρούχα, όπως στο Auschwitz, τρύπια σωσίβια, χαλασμένα κινητά, πάνες μωρών, μαυρισμένα από τις φωτιές συρματοπλέγματα και κοντέινερ δήθεν φιλοξενίας, χρησιμοποιημένα ασφυξιογόνα και κρότου λάμψης, καψαλισμένα ή συντηρημένα ταξιδιωτικά έγγραφα όπως στο ELLIS ISLAND, φωτογραφίες πνιγμένων παιδιών και εγκύων αλλά και αποδείξεις της αδιαφορίας κάποιων περιοίκων που απλά κοίταζαν τη δουλειά τους και το συμφέρον τους παραβλέποντας μία κρίσιμη λεπτομέρεια που αφορούσε τον εαυτό τους. Αυτός που αποδέχεται το στρατόπεδο για τους άλλους είναι ήδη κλεισμένος πίσω από τα δικά του συρματοπλέγματα αλλά δεν τα βλέπει. Έχει πρεσβυωπία στο παρόν, μυωπία στο παρελθόν και είναι καταδικασμένος να είναι ο επόμενος.

Στο παρελθόν, στο Auschwitz και στα άλλα στρατόπεδα οι κρατούμενοι, που για τους περίοικους ήταν αόρατοι και τα στρατόπεδα άοσμα, χρησιμοποιούνταν ως απλήρωτοι-εθελοντές εργάτες μέχρι θανάτου αυξάνοντας τα κέρδη των εργοστασιαρχών του πολέμου. Στο παρόν οι εργοστασιάρχες του πολέμου χρηματοδοτούν κυβερνήσεις που έχουν ψηφιστεί και ΜΚΟ που -λένε οι κακές γλώσσες- έχουν ιδρύσει οι ίδιοι. Με αυτό τον τρόπο συντηρούν το πόλεμο εκεί που διεξάγεται αυξάνοντας τη κερδοφορία τους και διευρύνουν το πεδίο εφαρμογής της πολιτικής τους αντιμετωπίζοντας τους πρόσφυγες σαν πεδίο επέκτασης της κερδοφορίας.

Όλοι αυτοί οι «φιλάνθρωποι καλοκάγαθοι πλούσιοι σωτήρες» μιλούν τις ευγενείς γλώσσες της Ευρώπης με το πλούσιο πολιτιστικό παρελθόν και συμμετέχουν σε κάθε λογής συνέδρια και κοινοβούλια της Ενωμένης Ευρώπης. Dassault Rafale, Leopard, Meteor, Canards, Stealth, Charles de Gaulle, Rheinmetall, Fabrique National Herstal, Puma,GTK Boxer, Matador είναι μερικές από τις αγαπημένες τους λέξεις που, έχουν κυριολεκτικά, στο οπλοστάσιο τους.

Είναι οι ίδιοι, που η ντόπια τυχάρπαστη, δουλοπρεπής αστική τάξη παρακαλάει να γίνουν διαμεσολαβητές στο Ελληνοτουρκικό ζήτημα και τις διεκδικήσεις των δύο αστικών κρατών στο Αιγαίο και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο. Και οι δύο πλευρές ισχυρίζονται ότι έχουν κάποιου είδους παλιότερη συμφωνία με το μέρος τους και ότι οι άλλοι έχουν κάνει παράνομες συμφωνίες με τρίτους. Ισχυρίζονται ότι αυτές οι τελευταίες συμφωνίες καταπατούν τα δικαιώματά τους. Όμως, νομίζω, είναι σαφές ότι το ζήτημα στο Αιγαίο δεν είναι τι είναι Δίκαιο, ποτέ δεν ήταν, αλλά ποιος είναι Κυρίαρχος. Το Δίκαιο ισχύει σαν επιχείρημα όταν πέφτει στο τραπέζι των συζητήσεων επειδή τα συμβαλλόμενα μέρη είναι ισοδύναμα και η μεταξύ τους σύγκρουση δεν θα οδηγήσει σε κάποια λύση.

Σε αυτό το σημείο εμφανίζονται και πάλι οι Μεγάλες Δυνάμεις και παρέχουν τη δυνατότητα στο Ελληνικό Κράτος να φτάσει ή και να ξεπεράσει την οπλική κυριαρχία του Τουρκικού Κράτους και το Ελληνικό Κράτος αυτομάτως παραδέχεται την οπλική αδυναμία του. Μόνο που οι Φράγκοι θέλουν φράγκα. Η δήθεν κυριαρχία κοστίζει. Η Ενωμένη Ευρώπη των μνημονίων και της φτωχοποίησης θέλει κι άλλο χρήμα για να μας στηρίξει, αμυντικά αυτή τη φορά. Εδώ παίζεται μια απίστευτη χονδροειδής θεατρική φάρσα που σκοπίμως δεν τονίζεται. Η Γαλλία, για παράδειγμα, μας «στηρίζει» πολιτικά σε διεθνές επίπεδο αλλά είναι οι γαλλικές εταιρείες που μας πουλούν τα οπλικά συστήματα. Το Γαλλικό Κρατικό χέρι μας χτυπάει φιλικά στο ώμο και το Γαλλικό εταιρικό χέρι βάζει το χέρι του στη τσέπη μας για μία ακόμη φορά. Παραλείπουν να μας πουν ότι κυρίαρχος είναι πάντα ο πωλητής και όχι ο αγοραστής που βολεύεται με τα μεταχειρισμένα αεροπλάνα και διαιωνίζει την ΕΘΝΙΚΗ ΕΞΑΡΤΗΣΗ. Η κυβέρνηση βέβαια την ονομάζει ΕΘΝΙΚΗ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

T.T.

https://dromoiantistasis-ak.blogspot.com/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το «Δίκαιο της θάλασσας», ο αντιδραστικός ανταγωνισμός των εξαρτημένων αστικών τάξεων Ελλάδας-Τουρκίας και το δίκιο των λαών

0

Άρθρο από την Προλεταριακή Σημαία (φύλλο 877)

Όπως το λεγόμενο «Διεθνές Δίκαιο», έτσι και το «Δίκαιο της Θάλασσας», όπως εξελίχθηκε αρχικά με τη Σύμβαση της Γενεύης - UNCLOSI (1958) και στη συνέχεια με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας - UNCLOS ΙΙΙ (1982) ή Σύμβαση του Montego Bay που τελικά κυρώθηκε το 1994, είναι αποτέλεσμα συμβιβασμού πολλών αντιθετικών πλευρών. Φυσικά τα ιμπεριαλιστικά κράτη είχαν τη μεγαλύτερη δυνατότητα κατά την διάρκεια των συζητήσεων να επεμβαίνουν στη διαμόρφωση αυτού του «δίκαιου», ώστε τουλάχιστον, αν δεν ευνοεί, να μην υπονομεύει ή πολύ περισσότερο να μην έρχεται σε αντίθεση με τα συμφέροντά τους.

Δεν είναι διόλου τυχαίο πως η σύμβαση του Montego Bay του 1982 (UNCLOSIII), δημιουργεί την έννοια των Αποκλειστικών Οικονομικών Ζωνών (ΑΟΖ), προβλέποντας γι’ αυτές το όριο των 200 ναυτικών μιλίων (ν.μ.), που αφορά πραγματικά μονάχα μια χούφτα χώρες που έχουν πρόσβαση στους μεγάλους ωκεανούς (ΗΠΑ, Καναδάς, Ρωσία, Αγγλία, Γαλλία, Ιαπωνία κ.λπ.). Επίσης, δεν είναι διόλου τυχαίο ότι οι ΗΠΑ ήταν η πρώτη χώρα που επέκτεινε τον έλεγχο σε όλους τους φυσικούς πόρους της υφαλοκρηπίδας το 1945 και η πρώτη που οριοθέτησε την ΑΟΖ (έκτασης 3,4 εκατομμυρίων τετραγωνικών ν.μ.) το 1983.

Εν τέλει ας μην ξεχνάμε ότι πρώτοι και καλύτεροι οι ιμπεριαλιστές, όταν διακυβεύονται σημαντικά συμφέροντά τους δεν διστάζουν ούτε λεπτό να κουρελιάσουν συμβάσεις και διεθνείς συμφωνίες και να επιβάλλουν με την ισχύ τους το ιμπεριαλιστικό «δίκαιο», ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που τα συμφέροντά τους «μεταφράζονται» σε «δίκαιο».

Βέβαια, ενώ αυτό είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό, δεν είναι ψέματα ότι το «Δίκαιο της Θάλασσας» εμπεριέχει και σωστούς κανόνες όσον αφορά την λύση διενέξεων ή διαφορών μεταξύ κρατών, τόσο σαν αποτέλεσμα της διαδικασίας (συναίνεσης) που ακολουθήθηκε, όσο -και κυρίως- της επίδρασης σε αυτό το «δίκαιο» των σοσιαλιστικών καθεστώτων και των εθνικοαπελευθερωτικών-αντιϊμπεριαλιστικών κινημάτων.

Επίσης, λόγω ακριβώς της διαδικασίας δημιουργίας του και των αντιθέσεων που προσπαθεί να «καλύψει», περιέχει αρκετές ασάφειες, που μπορούν να χρησιμοποιούνται κατά το δοκούν από την κάθε αστική τάξη και πολύ περισσότερο από τους ιμπεριαλιστές, για να τις αξιοποιούν στην κατεύθυνση επαύξησης του επικυριαρχικού ή επιδιαιτητικού ρόλου τους.

Από κει πέρα, κάθε αστικός κρατικός σχηματισμός, από τους μικρότερους έως τους μεγαλύτερους, οργανώνει και τεκμηριώνει τις «εθνικές διεκδικήσεις» του ή αυτά που θεωρεί ότι αποτελούν αδιαμφισβήτητα στοιχεία κυριαρχίας ή ευρύτερα κυριαρχικά δικαιώματα, ερμηνεύοντας επιλεκτικά και αποσπασματικά το «διεθνές δίκαιο». Η τουρκική και η ελληνική αστική τάξη δεν αποτελούν εξαίρεση, αλλά επιβεβαιώνουν τον παραπάνω κανόνα. Άρα η επιλεκτική ερμηνεία του ενός ή του άλλου δεν συνιστά μόνο αφέλεια, αλλά πολύ λανθασμένη αντίληψη, ειδικά για όποιον αναφέρεται στο κομμουνιστικό κίνημα και δεν θέλει να καταπίνει αμάσητη την αστική και ιμπεριαλιστική προπαγάνδα.

Η εξέταση των ζητημάτων που άπτονται του αντιδραστικού ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού είναι πρωτίστως πολιτική και έχει να κάνει με το ποια γραμμή οδηγεί στην υποταγή του λαού στην αστική τάξη και τον ιμπεριαλισμό και ποια γραμμή λειτουργεί χειραφετητικά. Και «τυχαίνει» αυτή η γραμμή χειραφέτησης να είναι πιο κοντά στην αλήθεια, να αντιμετωπίζει τα ζητήματα όχι με τους παραμορφωτικούς αστικούς ή ιμπεριαλιστικούς φακούς, ενώ η άλλη γραμμή καταλήγει να λέει μισές αλήθειες, υποτάσσεται στον δυσμενή ταξικό συσχετισμό και έτσι ανοίγει διάπλατα την πόρτα στις εθνικιστικές φωνές εκατέρωθεν του Αιγαίου, ανοίγει την πόρτα στον πόλεμο.

Με δεδομένα τα προηγούμενα, μιας και υπάρχει μπόλικη σύγχυση, θα προσπαθήσουμε να κάνουμε μια αναφορά στο «Δίκαιο της Θάλασσας» και στην (έστω και λίγη που έχουμε στη διάθεσή μας) νομολογία που έχει υπάρξει με βάση αυτό για τα επίμαχα ζητήματα, να δούμε τις αναφορές της κάθε πλευράς σ’ αυτό το «δίκαιο», και φυσικά στο «τέλος» να αντικρίσουμε την πολιτική διάσταση των ζητημάτων από την πλευρά των λαών που είναι και η βασική.

Χωρική Θάλασσα ή Χωρικά ‘Υδατα ή Αιγιαλίτιδα ζώνη: μύθοι και κίνδυνοι

Άρθρο 3: Εύρος της χωρικής θάλασσας. Κάθε κράτος έχει το δικαίωμα να καθορίσει το εύρος της χωρικής του θάλασσας.

Το εύρος αυτό δεν υπερβαίνει τα δώδεκα ναυτικά μίλια, μετρούμενα από γραμμές βάσεως καθοριζόμενες σύμφωνα με την παρούσα σύμβαση. (UNCLOS).

Άρθρο 15: Οριοθέτηση της χωρικής θάλασσας μεταξύ κρατών με έναντι κείμενες ή προσκείμενες ακτές

Στην περίπτωση που οι ακτές δύο κρατών κείνται έναντι αλλήλων ή συνορεύουν, κανένα από τα δύο κράτη δεν δικαιούται, ελλείψει αντιθέτου συμφωνίας μεταξύ τους, να εκτείνει την χωρική του θάλασσα πέραν της μέσης γραμμής της οποίας όλα τα σημεία βρίσκονται σε ίση απόσταση από τα εγγύτερα σημεία των γραμμών βάσεως από τις οποίες μετράται το εύρος της χωρικής θάλασσας καθενός από τα δύο κράτη. Η παραπάνω διάταξη δεν εφαρμόζεται όμωςόπου λόγω ιστορικού τίτλου ήάλλων ειδικών περιστάσεωνπαρίσταται ανάγκη να οριοθετηθούν οι χωρικές θάλασσες των δύο κρατών κατά διαφορετικό τρόπο.

(UNCLOS ΙΙΙ - οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Εάν είναι φανερό πως το άρθρο 3 κατοχυρώνει αρχικά το δικαίωμα κάθε κράτους να αυξήσει την χωρική του θάλασσα έως τα 12 ν.μ., στην περίπτωση που οι ακτές είναι έναντι ή συνορεύουν, όπως είναι η περίπτωση Ελλάδας–Τουρκίας, παραπέμπει στο άρθρο 15. Το άρθρο αυτό αναφέρει εξίσου ρητά πως κάθε κράτος έχει τη δυνατότητα να επεκτείνει την χωρική του θάλασσα έως την μέση γραμμή και ταυτόχρονα ότι αυτή η δυνατότητα δεν εφαρμόζεται είτε λόγω ιστορικού τίτλου είτε λόγω άλλων ειδικών περιστάσεων. Και ορίζει πως παρίσταται ανάγκη να οριοθετηθούν οι χωρικές θάλασσες των δύο κρατών κατά διαφορετικό τρόπο (έγινε στην περίπτωση Αργεντινής-Χιλής κ.α.), αποκλείοντας έτσι, σε περίπτωση διαφωνιών, την μονομερή οριοθέτηση των χωρικών υδάτων από το ένα κράτος. Επιπρόσθετα, ο αποκλεισμός της μονομερούς οριοθέτησης ενισχύεται από το άρθρο 123, που ορίζει ότι σε ημίκλειστες θάλασσες, όπως το Αιγαίο, τα κράτη πρέπει να συνεργάζονται στην άσκηση των δικαιωμάτων τους και από το άρθρο 300 το οποίο ορίζει ότι τα κράτη θα πρέπει να ασκούν τα δικαιώματά τους κατά τρόπο που δεν συνιστά κατάχρηση δικαιώματος.

Το ελληνικό κράτος επικαλείται το άρθρο 3 και το γεγονός πως η επέκταση στα 12 ν.μ. συνιστά εθιμικό δίκαιο, καθώς και την πρώτη πρόταση του άρθρου 15. Ταυτόχρονα δικαιολογεί ότι δεν προχωρά στην άσκησή του λόγω του τουρκικού casusbelli, ενώ η πλήρης αλήθεια είναι πως επιπλέον κάτι τέτοιο θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι κινείται στα όρια ή και εκτός του «Δικαίου της Θάλασσας».

Το τουρκικό κράτος βασίζει την αντίθεσή του στη δεύτερη πρόταση του άρθρου 15, επικαλούμενο ειδικές περιστάσεις. Πιο συγκεκριμένα, βασίζεται κυρίαρχα στο γεγονός πως μια επέκταση των ελληνικών εγχώριων υδάτων στα 12 ν.μ. καθιστά το Αιγαίο «ελληνική λίμνη», αποκόπτοντας την επικοινωνία μεταξύ λιμανιών του τουρκικού κράτους και επιπρόσθετα διακόπτεται και η συνέχεια των διεθνών υδάτων (ο ελληνικός χώρος κυριαρχίας στο Αιγαίο θα μεγάλωνε από το 36% στο 64%, ο τουρκικός από το 7,5% στο 10%, ενώ τα διεθνή ύδατα θα μειώνονταν από το 56% στο 26%).

Αν έτσι έχουν τα πράγματα στο πεδίο του «δικαίου», είναι φανερό πως θα μπορούσε να βρεθεί, εάν δεν επικρατούσαν στις δύο χώρες οι αστικές τάξεις και ο εθνικισμός τους, εάν δεν επικυριαρχούσαν οι ιμπεριαλιστές, στη βάση του δικαίου και της συνεννόησης των δύο λαών, μια λύση που θα έδινε στην Ελλάδα τη δυνατότητα να επεκτείνει την χωρική της θάλασσα, με ταυτόχρονη πρόνοια να μην μετατρέπει το Αιγαίο σε «ελληνική λίμνη», στριμώχνοντας έτσι την Τουρκία στα παράλια. Βγάζοντας παράλληλα έξω από τη συζήτηση κάθε είδους επιθετική διεκδίκηση από τη μία ή την άλλη πλευρά.

Όμως μιλώντας πολιτικά και στο «σήμερα», μια απόφαση επέκτασης των χωρικών υδάτων από τα 6 στα 12 ν.μ. στο Αιγαίο θα συνιστούσε σαφή και ουσιαστική αλλαγή του υφιστάμενου statusquo, μια ουσιαστική και καταλυτική αλλαγή των συνόρων των δύο χωρών, που υποτίθεται η εδώ πλευρά –ως «αμυνόμενη»- κατηγορεί ότι το επιδιώκει η απέναντι πλευρά! Ας μας πει λοιπόν όποιος σ’ αυτό το ζήτημα αναφέρεται σε ενδοτισμούς, τι παλεύει, τι προτείνει και σε ποιον; Παλεύει να φτιαχτεί κίνημα που θα πιέσει την ελληνική άρχουσα τάξη να εφαρμόσει την επέκταση στα 12 ν.μ.; Σε κάθε περίπτωση κάτι τέτοιο -πολύ περισσότερο που βρισκόμαστε σε μια περίοδο που το εργατικό-λαϊκό κίνημα είναι στη γωνία και η περιοχή μας συνταράσσεται από την όξυνση του ανταγωνισμού των ιμπεριαλιστών για τον έλεγχό της και με τον ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό να εξελίσσεται στο πλαίσιο αυτό- συνηγορεί ουσιαστικά σε μια πρόταση αλλαγής συνόρων, ρίχνοντας μ’ αυτό τον τρόπο νερό στον μύλο μιας φιλοπόλεμης κατεύθυνσης και κάνει τον λαό ουρά της αστικής πολιτικής και των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών.

Ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα - ΑΟΖ και εκατέρωθεν μαξιμαλισμοί: Διαπραγματευτικά ατού και εκφράσεις μεγαλοϊδεατισμού

Ό,τι αναφέρει το άρθρο 74, που παραθέτουμε, για την οριοθέτηση των ΑΟΖ, επαναλαμβάνεται στο άρθρο 83 για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας:

Άρθρο 74 Οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές

1. Η οριοθέτηση της αποκλειστικής οικονομικής ζώνης μεταξύ κρατών με έναντι ή προσκείμενες ακτές πραγματοποιείται κατόπιν συμφωνίας με βάση το διεθνές δίκαιο όπως ορίζεται στο άρθρο 38 του καταστατικού του διεθνούς δικαστηρίου, με σκοπό την επίτευξη δίκαιης λύσης.

Επίσης για τα νησιά γράφεται στο άρθρο 121, παράγραφος 2:

«Εκτός όπως προβλέπεται στην παράγραφο 3 (σ.σ. αυτή αναφέρεται στους βράχους), η χωρική θάλασσα, η συνορεύουσα ζώνη, η αποκλειστική οικονομική ζώνη και η υφαλοκρηπίδα μιας νήσου καθορίζονται σύμφωνα με τις διατάξεις της παρούσας σύμβασης που εφαρμόζονται στις άλλες ηπειρωτικές περιοχές.(οι υπογραμμίσεις δικές μας)

Όπως είναι γνωστό, στο ζήτημα της υφαλοκρηπίδας και των ΑΟΖ και οι δύο πλευρές θεωρούν ότι υπάρχει διαφορά. Το ότι λοιπόν η υφαλοκρηπίδα δεν εξαρτάται από ρητή διακήρυξη (άρθρο 77, παράγραφος 3) ενώ η ΑΟΖ εξαρτάται, δεν σημαίνει ότι η υφαλοκρηπίδα έχει οριοθετηθεί όταν υπάρχει ασυμφωνία μεταξύ κρατών με παρακείμενες ή έναντι ακτές. Οπότε το «Δίκαιο της Θάλασσας» που επικαλούνται και οι δύο πλευρές ορίζει ρητά ότι δεν μπορεί ένα από τα δύο μέρη να ορίσει μονομερώς και αυτές τις θαλάσσιες ζώνες.

Επίσης το άρθρο 121 δεν λέει πόση επήρεια έχουν τα νησιά σε χωρικά ύδατα, υφαλοκρηπίδα ή ΑΟΖ, αλλά ότι αυτά καθορίζονται από τις αντίστοιχες διατάξεις που αναφέρονται στις ηπειρωτικές περιοχές, δηλαδή όσον αφορά ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα στα άρθρα 74 και 83 που αναφέρουν ότι ο σκοπός είναι η «επίτευξη δίκαιης λύσης».

Με βάση μια σειρά αποφάσεις επιδιαιτητικών δικαστηρίων για μια σειρά διενέξεις (ενδεικτικά: Γερμανίας-Δανίας-Ολλανδίας, Αγγλίας–Γαλλίας, ΗΠΑ-Καναδά, Μάλτας-Λιβύης, Καναδά–Γαλλίας) που βασίστηκαν είτε στην UNCLOS I είτε στην UNCLOS ΙΙΙ (1982) έχουν υπάρξει τα εξής δεδομένα:

Η βασική αρχή που καθοδηγούσε τις αποφάσεις ήταν να προκύψει ένα αποτέλεσμα που να είναι «ευθύδικο» («δίκαιη λύση»), ενώ η μέση απόσταση αποτελεί μια μέθοδο που και αυτή πρέπει να υπηρετεί την αρχή αυτή. Σε μια πορεία ο στόχος αυτός (της «δίκαιης λύσης») θεωρήθηκε ότι διευκολύνεται με την κατάτμηση της διαδικασίας οριοθέτησης σε τρία βήματα:

Το πρώτο βήμα ήταν η εύρεση της μέσης απόστασης. Στο δεύτερο γίνεται μια μικρότερη ή μεγαλύτερη διόρθωση της οριοθέτησης που προκύπτει από το πρώτο βήμα. Οι διορθώσεις προκύπτουν α) λόγω «ειδικών περιστάσεων», όπως η κυρτότητα ή κοιλότητα των ακτών, η παρουσία νησιών, η ύπαρξη στενών ναυσιπλοΐας και β) λόγω των «σχετικών περιστάσεων» με κυρίαρχο κριτήριο οι θαλάσσιες ζώνες να διατηρούν μια αναλογικότητα με το μήκος των ακτογραμμών των «διάδικων» και με επιπρόσθετη αρχή «η γη να κυριαρχεί στη θάλασσα», το αν τα νησιά βρίσκονται στη «λάθος πλευρά» της μέσης απόστασης, αλλά και κριτήρια όπως το μέγεθός τους, ο σχηματισμός και άλλα γεωγραφικά χαρακτηριστικά τους, που επηρεάζουν το αν και πόση επήρεια σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ «δικαιούνται», η παρουσία τρίτων χωρών. Και τέλος το τρίτο βήμα που αφορούσε μια συνολική εξέταση του αποτελέσματος, ώστε να ελεγχθεί εάν αυτό που προέκυψε όντως υπηρετεί και «συμμορφώνεται» με την βασική αρχή της «ευθυδικίας».

Όπως γίνεται κατανοητό, στην όλη διαδικασία μπαίνουν τόσοι παράγοντες (και άλλες τόσες ασάφειες) και αναφερόμαστε στους φανερούς και όχι στο πώς επηρεάζεται το αποτέλεσμα ανάλογα με το ποιοι είναι οι διάδικοι, γεγονός που στη σημερινή φάση δίνει τη δυνατότητα στις δύο αστικές τάξεις και στα ζητήματα αυτά να επικαλούνται το «Δίκαιο της Θάλασσας», κάνοντας επιλεκτική-αποσπασματική ερμηνεία των άρθρων του, ευελπιστώντας παράλληλα σε μια ευνοϊκή γι’ αυτούς συμβολή του τάδε ή του δείνα ιμπεριαλιστή. Να σημειώσουμε προκαταβολικά πως και οι δύο πλευρές «αντικρίζουν» το ζήτημα υφαλοκρηπίδα – ΑΟΖ, με θέσεις που αντιβαίνουν την αρχή ότι η οριοθέτηση πρέπει να παράξει "ευθύδικο" αποτέλεσμα.

Η τούρκικη αστική τάξη και οι μαξιμαλισμοί της στο πεδίο αυτό κινούνται γύρω από το «τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ παρά μόνο χωρικά ύδατα», θέση που προφανώς είναι ενάντια στο «Δίκαιο της Θάλασσας». Η μεγαλοϊδεατική «Γαλάζια Πατρίδα» έκανε ακόμα πιο συγκεκριμένη αυτή τη θέση, διεκδικώντας τη μισή σχεδόν θαλάσσια επικράτεια του Αιγαίου ως τουρκική υφαλοκρηπίδα, ενώ στο νότο διεκδικεί το σύνολο σχεδόν της περιοχής της Ανατολικής Μεσογείου μεταξύ Κρήτης και Κύπρου, διότι με το ίδιο σκεπτικό δεν αναγνωρίζει καμιά επήρεια σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ της Κρήτης, της Ρόδου αλλά και του νησιωτικού κράτους της Κύπρου. Με αυτή τη γραμμή κινήθηκε και υπέγραψε το τουρκολιβυκό σύμφωνο, που επίσης αντίκειται στο «Δίκαιο της Θάλασσας», μιας και παραβλέπει τα δικαιώματα σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ της ελληνικής πλευράς, ενώ με την προκλητική και τυχοδιωκτική NAVTEX της 1^ης Ιουνίου της κρατικής εταιρείας πετρελαίου, που δέσμευσε περιοχές έως και δίπλα σε Ρόδο, Κάρπαθο και Κρήτη, εξήγγειλε την εφαρμογή του.

Η ελληνική αστική τάξη εκφράζει τους μαξιμαλισμούς της με τη θέση πως «τα νησιά έχουν πλήρη επήρεια σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ», οπότε με αυτόν τον τρόπο πενταπλασιάζει (σε σχέση με τον χώρο κυριαρχίας της) τον θαλάσσιο χώρο στον οποίο διεκδικεί «κυριαρχικά δικαιώματα» και περιορίζει την Τουρκία στα μικρασιατικά παράλια. Μια θέση που αντιβαίνει επίσης το «Δίκαιο της Θάλασσας», ενώ δεν υιοθετήθηκε σε όσες περιπτώσεις οι διενέξεις οδηγήθηκαν σε επιδιαιτητικά δικαστήρια. Ακόμα και η ίδια η αστική τάξη της Ελλάδας αναγκάστηκε έμπρακτα να υιοθετήσει μια άλλη προσέγγιση στην πρόσφατη ελληνοϊταλική συμφωνία, αναγνωρίζοντας μερική επήρεια, και μάλιστα με διαφορετικό ποσοστό αυτής της επήρειας, των Διαπόντων νησιών (70%) και των Στροφάδων (32%), αλλά και στην συμφωνία με την Αίγυπτο με την οποία στην Κρήτη αναγνωρίστηκε επήρεια 88%. Ο πιο χαρακτηριστικός μαξιμαλισμός της στα πλαίσια αυτά είναι ο ισχυρισμός της ότι το Καστελόριζο μπορεί να έχει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ με εμβαδό τέσσερις χιλιάδες φορές (!) παραπάνω από την επικράτειά του και με τεράστια δυσαναλογία μεταξύ του μήκος της ακτογραμμής του σε σύγκριση με το μήκος των τούρκικων ακτογραμμών στην εν λόγω περιοχή. Κάτι τέτοιο σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να σταθεί με βάση το «Δίκαιο της Θάλασσας», ενώ η απόφαση στη διένεξη Καναδά–Γαλλίας (1992) με ανάλογο επίδικο (γαλλικές νησιωτικές κτήσεις πολύ κοντά στις καναδικές ακτές) προϊδεάζει για την πλήρη κατάρρευση αυτής της θέσης σ’ ένα επιδιαιτητικό δικαστήριο.

Πολιτικά, οι μαξιμαλιστικές αυτές θέσεις των δύο πλευρών λειτουργούν και ως διαπραγματευτικά χαρτιά και ως εκφράσεις μεγαλοϊδεατισμού. Εμπεριέχουν δηλαδή τόσο την πλευρά της συνεννόησης-διαπραγμάτευσης μεταξύ τους, αλλά και με τον ιμπεριαλιστικό παράγοντα, όσο και την πλευρά του τυχοδιωκτισμού. Σε κάθε περίπτωση προσβλέπουν στη στήριξη του ιμπεριαλιστικού παράγοντα ή παίζουν με τις ιμπεριαλιστικές αντιθέσεις για να κερδίσουν ρόλο και θέση στην περιοχή, οπότε και ενισχύουν αναπόφευκτα τον πάγιο επικυριαρχικό και επιδιαιτητικό ρόλο των ιμπεριαλιστών, με πρώτες τις ΗΠΑ, ενώ ταυτόχρονα μεγαλώνουν τους κινδύνους για τους λαούς της Ελλάδας, της Τουρκίας και όλων των χωρών της περιοχής. Μιας περιοχής που, ας το επισημάνουμε ακόμα μια φορά, έχει μετατραπεί σε ένα ακόμα πιο κρίσιμο –σε σχέση με παλιότερες δεκαετίες- γεωπολιτικό και ενεργειακό «μήλον της έριδος» για τους Αμερικανούς, τους Ρώσους, τους Ευρωπαίους αλλά και τους Κινέζους ιμπεριαλιστές.

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι λαοί της Μεσογείου θέλουν ειρήνη, λευτεριά, δουλειά και ανεξαρτησία - Οι ιμπεριαλιστές θέλουν τους λαούς θυσία στα βρώμικα παζάρια τους και τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους

0

Ο λαός μας και όλοι οι λαοί της ευρύτερης περιοχής μας ανησυχούν πολύ με τη σοβαρή όξυνση της έντασης μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Και από τις δύο μεριές του Αιγαίου ο κόσμος της δουλειάς και η νεολαία φοβούνται και απεύχονται το ενδεχόμενο ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ των δύο χωρών. Δεν θέλουν «να σκοτώνονται οι λαοί για τ’ αφέντη το φαΐ»!

Σήμερα, πάνω από όλα, οι λαοί της περιοχής μας πρέπει να υπερασπιστούν την ειρήνη, γιατί δε θα κερδίσουν τίποτα από ένα πόλεμο! Θα τα χάσουν όλα!

Να παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις για ένα μαζικό αντιπολεμικό κίνημα που –για να είναι αποτελεσματικό– πρέπει να δημιουργήσει δεσμούς με τους γειτονικούς λαούς και να καταγγέλλει:

• τη δολοφονική πολιτική των μεγάλων δυνάμεων, των ιμπεριαλιστών.
• την τυχοδιωκτική και επικίνδυνη πολιτική των αστικών τάξεων της περιοχής

Ο βρώμικος ρόλος των μεγάλων δυνάμεων

Αυτό που ενεργοποιεί και φουντώνει την όξυνση στα ελληνοτουρκικά δεν είναι άλλο από την ολοένα μεγαλύτερη ένταση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων και αντιθέσεων σε όλη την περιοχή.

Σήμερα, οι ιμπεριαλιστές επιχειρούν το ξαναμοίρασμα του κόσμου. Είναι σε εξέλιξη ένας «πόλεμος όλων εναντίων όλων». Τα Βαλκάνια, η Μέση Ανατολή και η Ανατολική Μεσόγειος έχουν βρεθεί στο μάτι του κυκλώνα των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών.

Κυριαρχεί η αντιπαράθεση ΗΠΑ-Ρωσίας, με φανερή την επιδίωξη των ΗΠΑ να απωθήσουν τον βασικό τους ανταγωνιστή από Μέση Ανατολή, Βαλκάνια και Ανατολική Μεσόγειο. Στιγμιότυπα αυτής της αντιπαράθεσης είναι ο βρώμικος πόλεμος στη Συρία, η ονομασία της Βόρειας Μακεδονίας, αλλά και το ενεργειακό ζήτημα στην περιοχή που ανακινήθηκε κυρίως από τις ΗΠΑ στα πλαίσια της λεγόμενης ενεργειακής απεξάρτησης της ευρωπαϊκής ηπείρου από τη Ρωσία. Παράλληλα, η αμερικάνικη πολιτική στριμώχνει τις ιδιαίτερες επιδιώξεις των αντιτιθεμένων Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών αλλά και τις φιλόδοξες παρεμβάσεις της Κίνας.

Σε αυτό το καυτό περιβάλλον οι ιμπεριαλιστές προσπαθούν να αξιοποιήσουν τα όποια ερείσματα έχουν στις εξαρτημένες (από αυτούς) αστικές τάξεις των χωρών της ευρύτερης περιοχής μας, να δημιουργήσουν δυνατότητες παρέμβασης όπου δεν έχουν. Έτσι, εκμεταλλεύονται πραγματικές αντιθέσεις, δημιουργούν και υποδαυλίζουν εντάσεις, για να μπορούν να αλωνίζουν σε θάλασσες και σε στεριές. Οι ιμπεριαλιστές είναι οι ηθικοί αυτουργοί των θερμών επεισοδίων Ελλάδας-Τουρκίας.

Οι εξαρτημένες αστικές τάξεις Ελλάδας-Τουρκίας παίζουν με τη φωτιά

Οι επεμβάσεις και οι αντιθέσεις των ισχυρών (ΗΠΑ, Ρωσία, Γερμανία, Γαλλία, Κίνα) αποτελούν το έδαφος και το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι δύο αστικές τάξεις θεωρούν ότι έχουν την «ευκαιρία» ή την ανάγκη να προβάλουν τα θέλω τους, τις αντιδραστικές τους επιθυμίες. Να αιτηθούν, να διεκδικήσουν, να ζητιανέψουν από τους ιμπεριαλιστές-«προστάτες» ρόλους και θέσεις στην περιοχή, η κάθε μία σε βάρος της άλλης, σαν αντάλλαγμα των υπηρεσιών τους.

Επικαλούνται και «ερμηνεύουν» εκείνα τα αποσπάσματα του λεγόμενου Διεθνούς Δικαίου κατά πώς βολεύει τους τυχοδιωκτισμούς τους και τις όποιες φιλοδοξίες τους. Από τη μια, η αστική τάξη της Ελλάδας, με την πολιτική της επέκτασης των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, που μετατρέπει το Αιγαίο σε κλειστή ελληνική λίμνη, και από την άλλη, η αστική τάξη της Τουρκίας που θεωρεί την επέκταση των χωρικών υδάτων της Ελλάδας αιτία πολέμου (casus belli) και που με την πολιτική της «Γαλάζιας Πατρίδας» θεωρεί (εκτός των άλλων) ότι ο διαμοιρασμός της υφαλοκρηπίδας της Ανατολικής Μεσογείου πρέπει να γίνει μόνο μεταξύ των χωρών που έχουν ηπειρωτικές ακτές και πως τα ελληνικά νησιά έχουν μόνο χωρικά ύδατα. Και οι δύο παίζουν κυριολεκτικά με τη φωτιά.

Όμως, στο ήδη πολύ φορτωμένο κουβάρι του αντιδραστικού ελληνοτουρκικού ανταγωνισμού προστέθηκαν κι άλλες επιπλοκές, κι άλλοι ανταγωνισμοί, αυτή τη φορά στο όνομα των ΑΟΖ.

Οι επικυρίαρχοι ιμπεριαλιστές έχουν κάθε συμφέρον και κάθε λόγο να προωθούν το «δίκαιο των ΑΟΖ» που οικοπεδοποιεί θαλάσσιες περιοχές και τους επιτρέπει με τις πολυεθνικές τους να εκμεταλλευτούν ορυκτό υποθαλάσσιο πλούτο που δεν τους ανήκει. Και οι εξαρτημένες αστικές τάξεις είναι τόσο τυχοδιωκτικές που θεωρούν ότι αν εμπλακούν σε ανταγωνισμούς με γειτονικές χώρες θα επεκτείνουν την «κυριαρχία» τους έξω από τα σύνορα των χωρών «τους».

Έτσι, την περίοδο της ρωσοτουρκικής προσέγγισης στην Συρία η τουρκική διακήρυξη της «γαλάζιας πατρίδας» αμφισβητήθηκε από την αμερικανόπνευστη συμφωνία Ελλάδας-Κύπρου-Αίγυπτου-Ισραήλ και την υπογραφή για τον αγωγό EastMed. Αυτά με τη σειρά τους αμφισβητήθηκαν από το τουρκολιβυκό σύμφωνο, που κι αυτό αμφισβητήθηκε από το ελληνοαιγυπτιακό σύμφωνο, που το αμφισβήτησε η τουρκική NAVTEX και η έξοδος του Oruc Reis. Ακολουθεί η πρόταση επέκτασης στο Ιόνιο των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια.

Και το επικίνδυνο γαϊτανάκι υπό την εποπτεία των ιμπεριαλιστών συνεχίζεται…! Η δήθεν πυροσβεστική παρέμβαση των ιμπεριαλιστών (και με την παρουσία αεροπλανοφόρων!) δεν επιδιώκει τακτοποίηση των αντιθέσεων των υποτακτικών τους. Για τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις οι ανοιχτές πληγές και διαμάχες αποτελούν μοχλούς ελέγχου και κάθε είδους παρεμβάσεων στις δύο χώρες και σε όλη την περιοχή.

Συνεπώς, το ζήτημα θα παρατείνεται και θα αναπαράγεται σε μια «ισορροπία τρόμου». Θα αναπαράγεται μια κατάσταση στην οποία ολοένα και περισσότερο θα ενισχύεται ο ρόλος των αμερικανοΝΑΤΟϊκών στις δύο χώρες και στην περιοχή, και θα είναι διαρκώς ανοιχτό το ενδεχόμενο θερμών επεισοδίων με όσα αυτά σημαίνουν και για τους δύο λαούς και για όλη την περιοχή.

Το αφήγημα της ελληνικής αστικής τάξης για την ανάγκη «εθνικής ομοψυχίας» απέναντι στον «τουρκικό επεκτατισμό» είναι η προσπάθειά της να μπλέξει το λαό μας στα δικά της αδιέξοδα και ανεκπλήρωτους πόθους στις σχέσεις της με τους ιμπεριαλιστές πάτρωνές της.

Τα κηρύγματα μίσους, μισαλλοδοξίας, αλυτρωτισμού και εθνικισμού των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας απομακρύνουν την ειρήνη.

Το ΚΚΕ(μ-λ) θεωρεί κορυφαίας σημασίας την υπόθεση της αποτροπής ενός άδικου πόλεμου μεταξύ των δύο λαών.

Να παλέψουμε να συγκροτηθεί ένα αντιπολεμικό κίνημα με αντιιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, που θα θέσει την ανάγκη του ξεπετάγματος από όλη την περιοχή των φονιάδων των λαών – των ιμπεριαλιστών. Αυτό πρέπει να είναι υπόθεση κοινής πάλης, του μετώπου των λαών που απαιτείται να συγκροτηθεί σε μια τέτοια κατεύθυνση.

Πρέπει να παλέψουμε για να κατακτηθεί ευρύτερα το ότι σε αυτή την υπόθεση όχι μόνο δεν θα «πάμε μαζί» η αστική τάξη και ο λαός, αλλά ότι η ντόπια αστική τάξη –όπως και όλες οι αστικές τάξεις της περιοχής– είναι στήριγμα και όργανο της ιμπεριαλιστικής επικυριαρχίας, είναι απέναντι στο λαό και εχθρός του λαού.

Γι’ αυτό, η υπόθεση της πάλης ενάντια στον πόλεμο, είναι υπόθεση της πάλης της εργατικής τάξης και του λαού, μαζί και δίπλα με την πάλη για ζωή με δικαιώματα, για ειρήνη, ανεξαρτησία και σοσιαλισμό.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ