Το σύστημα που όλο το προηγούμενο διάστημα δεν έκανε καμία κίνηση υπεράσπισης της υγείας του λαού, προσπαθεί να μας πείσει ότι επιστρέφουμε στην κανονικότητα. Με μόνο μέλημα την επανεκκίνηση της οικονομίας και τη διασφάλιση τον κερδών τους, καλούν τον λαό και την νεολαία να πληρώσει για άλλη μια φορά τα σπασμένα. Η νέα κανονικότητα σύμφωνα, με τα δικά τους στοιχεία, εγγυάται μόνο σφαγείο και κινδύνους σε πολιτικό και υγειονομικό επίπεδο. Η νεολαία καλείται να επιστέψει στα θρανία και τις εξετάσεις -ηλεκτρονικά και μη- και ο λαός στην αγορά εργασίας σε συνθήκες χειρότερες απο αυτές του ’08 και πλήρως εκτεθειμένοι στον κίνδυνο μιας πανδημίας που καθόλου δεν έχει παρέλθει, όσο κι αν αυτό θέλουν να παρουσιάζουν.
Στον τομέα της εκπαίδευσης το σύστημα κατάφερε να αξιοποιήσει την πανδημία για να προωθήσει ακόμα περισσότερο τις χρόνιες στοχεύσεις του, εφαρμόζοντας την τηλεεκπαίδευση. Αποτελεί μια παρακαταθήκη προς πάσα χρήση ενάντια στα δικαιώματα των φοιτητών. Αποκλείει τα πλατιά λαϊκά στρώματα εκτός εκπαιδευτικής διαδικασίας, εντείνει τους ταξικούς φραγμούς, καταργεί τα ωράρια στις σπουδές, καθιερώνει τις παρουσίες, πολλαπλασιάζει την καθηγητική αυθαιρεσία και εντατικοποιεί σε 24ωρη βάση. Επίσης αποτελεί ξεκάθαρο πλήγμα στο συνδικαλισμό και τη δυνατότητα πάλης των φοιτητών, καθώς εισάγει της ηλεκτρονικές διαδικασίες αλλά και μπορεί να υποκαταστήσει τη λειτουργία των ιδρυμάτων σε περίπτωση καταλήψεων και αγώνων.
Απέναντι, λοιπόν, σε μια πραγματικότητα που το σύστημα είτε μας καλεί να υποταχθούμε στην τηλεεκπαίδευση, είτε να ξαναστοιβαχτούμε στα αμφιθέατρα και τα εργαστήρια/κλινικές, πλήρως εκτεθειμένοι στην πανδημία, σαν Αγωνιστικές Κινήσεις είμαστε ξεκάθαροι. Απαιτούμε να κατοχυρωθούν εξάμηνα και μαθήματα. Είναι το μόνο αίτημα που κοντράρει κάθε είδους αποκλεισμούς των φοιτητών και δεν νομιμοποιεί τα δεδομένα της τηλεκπαίδευσης ΠΟΥ ΘΑ ΙΣΧΥΣΟΥΝ ΤΟΣΟ ΣΤΗΝ ΤΗΛΕΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ΟΣΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΔΙΑ ΖΩΣΗΣ, γιατί δεν αποδεχόμαστε ως διδαχθείσα την ύλη που παραδόθηκε ηλεκτρονικά. Είναι το μόνο αίτημα που κοντράρει το πλαστό αφήγημα της κανονικότητας.
Μπροστά σε αυτές της συνθήκες η κυρίαρχη αριστερά παρέχει πλατιά νομιμοποίηση στην τηλεεκαπαίδευση. Η ΚΝΕ αποδέχεται πλήρως το πλαίσιο που ορίζει το σύστημα και συναγωνίζεται τη ΔΑΠ σε προτάσεις για την καλύτερη εφαρμογή της τηλεεκπαίδευσης (προτάσεις για ηλεκτρονικούς εξοπλισμούς). Ακόμα και σε αυτές της συνθήκες αναλαμβάνει το γνώριμο ρόλο της να προτείνει στο σύστημα τρόπους για την προώθηση των επιδιώξεων του. Τα ΕΑΑΚ αποδέχονται και αυτά την τηλεκπαίδευση, είτε άμεσα προτείνοντας την, σε πολλές σχολές, σαν εναλλακτικό τρόπο διδασκαλίας-εξέτασης, είτε έμμεσα απαιτώντας δια ζώσης εξεταστική, που αναμφίβολα θα φέρει τη σφραγίδα της τηλεκπαίδευσης και της ύλης της. Απο κοινού ΚΝΕ-ΕΑΑΚ έφτασαν όλο το προηγούμενο διάστημα, να συμμετέχουν σε τηλεδιασκέψεις με καθηγητές, απογειώνοντας την συνδιοικητική λογική που τους διακατέχει σε χυδαία επίπεδα. Στο ίδιο επίπεδο αντιμετώπισης της τηλεεκπαίδευσης κινούνται και μια σειρά άλλες δυνάμεις όπως η Πορεία ή τα διάφορα σχήματα της αναρχοαυτονομίας. Άραγε η λελογισμένη μείωση της ύλης που προτείνουν όλοι αυτοί, υλοποιείται με την πρόσφατη υπουργική απόφαση για μείωση από 13 σε 10 εβδομάδες;
Όταν το σύστημα πασχίζει να στοιχίσει την εκπαίδευση στην ψεύτικη κανονικότητα που οικοδομεί, είναι τουλάχιστον αχρείαστη μιά αριστερά που συμμερίζεται αυτή την αγωνία. Αντί να απαντήσει τα προβλήματα της πλατιάς μάζας της νεολαίας απέναντι στο σφαγείο που την οδηγούν, σαν έμπειρος προτασεολόγος της κακιάς ώρας καταρτίζει συμπληρωματικά σχέδια για την εύρυθμη λειτουργία της εκπαίδευσης και τα καταθέτει στο υπουργείο και το μεγαλοκαθηγητικό κατεστημένο.
Παρά τις διακηρύξεις και τις προσχηματικές κινήσεις, αυτές οι δυνάμεις αρνούνται πεισματικά τη στήριξη ενός γύρου συνελεύσεων που προτείνουν οι Αγωνιστικές Κινήσεις. Αντ’ αυτού, είναι χωμένοι μέχρι τα μπούνια στο κυνήγι κάθε διαδικασίας συνδιοίκησης. Και όλα αυτά, τη στιγμή που και οι φοιτητές πρέπει συλλογικά να αποφασίσουν για το ζήτημα της εξεταστικής, αλλά και να βρεθούν στο πλάι μαθητών-εκπαιδευτικών που παλεύουν κόντρα στο πολυνομοσχέδιο λαιμητόμο.
Η κοινή αφετηρία αυτής της στάσης δεν είναι άλλη από την αποδοχή του συστημικού εκβιασμού που ασκείται προς τη νεολαία: για να βρεις δουλειά, μπες στο αέναο κυνήγι δεξιοτήτων, χαρτιών, κατάρτισης. Έτσι, και η αριστερά «μας», έχοντας πάρει διαζύγιο από την αντίληψη ότι τα επαγγελματικά και εργασιακά δικαιώματα είναι ζήτημα ταξικής πάλης, αναφωνεί: καμία ώρα γνώσης χαμένη. Δεν θα πειράξουμε τα ιερά και όσια της εξεταστικής. Αντιλαμβάνονται τα πανεπιστήμια σαν ναούς της γνώσης -γενικά και αόριστα, αταξικά- όπου απλώς το κεφάλαιο προσπαθεί να παρεισφρήσει πιο «άμεσα». Λες και δεν του ανήκουν. Λες και οι διοικήσεις είναι ουδέτερες. Λες και η γνώση και η επιστήμη που διδάσκεται, παράγεται και εφαρμόζεται είναι ουδέτερη, «για το κοινό καλό». Λες και δεν υπάρχουν ταξικοί φραγμοί. Φαντασιώνονται φοιτητικούς ελέγχους, θέσεις και λόγο στα τμήματα και τις συγκλήτους, μέχρι και προγράμματα σπουδών από τα κάτω σε ένα δήθεν ανεξάρτητο, δημοκρατικό πανεπιστήμιο.
Δεν μπορούν να διανοηθούν το αίτημα των Αγωνιστικών Κινήσεων για την κατοχύρωση του εξαμήνου και την αναγνώριση μαθημάτων και εργαστηρίων/κλινικών γιατί έχουν διαχειριστικές λογικές για την εκπαίδευση. Είναι ένα αίτημα που θίγει τα «ιερά και τα όσια» της εκπαιδευτικής διαδικασίας για αυτούς. Τη «γνώση» και την «ακαδημαϊκότητα» που πάση θυσία πασχίζουν να διασφαλίσουν. Τόσο αντικειμενικές είναι αυτές οι έννοιες, που ακόμα και το σύστημα στις δεδομένες κάνει λάστιχο το απαράβατο -για τις φοιτητικές καταλήψεις- όριο των 13 εβδομάδων! Μήπως γιατί ούτε οι 13 εβδομάδες, ούτε οι εξετάσεις εν μέσω πανδημίας είναι «θείος και απαράβατος νόμος»; Μήπως γιατί αυτή η «ιερή κούρσα της γνώσης» μέσα σε αυτό το ταξικό εξεταστικό-κεντρικό σύστημα εκπαίδευσης έχει στηθεί για να πείθει τη νεολαία ότι ΦΤΑΙΕΙ όταν δε βρίσκει δουλειά; Μήπως γιατί όσο οι δουλειές λιγοστεύουν, τόσο η «αριστεία» και οι προϋποθέσεις γνώσεων για μια… θέση στον ήλιο περισσεύουν τα τελευταία χρόνια; Άραγε κάνουν πως δε βλέπουν οι υπόλοιπες αριστερές δυνάμεις; Κι αν βλέπουν, γιατί επιλέγουν να χορέψουν στο ντέφι της κυβέρνησης περί του «απαράβατου» των εξετάσεων εν μέσω πανδημίας; Γιατί ως εκεί φτάνουν. Αυτές οι αντιλήψεις άλλωστε τους έχουν οδηγήσει ουκ ολίγες φορές στην αποδοχή της πειθάρχησης-εντατικοποίησης.
Ως Αγωνιστικές Κινήσεις δεν θεωρούμε ότι τα έχουμε όλα λυμένα. Αλλά σίγουρα, δεν θα σκύψουμε το κεφάλι στο καθεστώς των ηλεκτρονικών μαθημάτων και δε θα αποδεχθούμε την έκθεση των φοιτητών σε κινδύνους. Θεωρούμε πως σε αυτές τις συνθήκες αυτό που προβάλλουμε είναι το πιο δίκαιο αίτημα για τα λαϊκά συμφέροντα. Γι' αυτό θα συνεχίσουμε να πάμε κόντρα στον ρεαλισμό της ηττοπάθειας και να διαλέγουμε τον ρεαλισμό του κινήματος και του αγώνα. Στη Σορβόννη αυτό το αίτημα υιοθετήθηκε και κερδήθηκε! Ώρα να πάρουμε τη σκυτάλη.
ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΕΙ-ΤΕΙ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου