Ο σάλος, μετά την καταγγελία της Σοφίας Μπεκατώρου για το βιασμό της αθλητικό παράγοντα και στέλεχος της ΝΔ, έχει ανοίξει για τα καλά τη συζήτηση για τη σεξουαλική παρενόχληση και κακοποίηση, τους βιασμούς και την "κουλτούρα" τους. Έχει οδηγήσει σε σωρεία καταγγελιών που -καθόλου τυχαία- αφορούν κυρίως ανθρώπους με θέσεις εξουσίας στον χώρο τους.
Στην έρευνα που έγινε σε ένα πολύ μεγάλο δείγμα γυναικών στην ερώτηση αν έχει τύχει ποτέ να πέσουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης απάντησε "ναι" σε ποσοστό 46%. Με επικρατέστερες απαντήσεις στο ''πού'' το 48,9% απάντησε σε εργασιακό χώρο, το 33% στον δρόμο, το 14% σε σχολείο ή Πανεπιστήμιο.
Ο οχετός του συστήματος όμως έχει ανοίξει. Και ρωτάει. "Πως; Τι έκανες για να φτάσεις κάποιον να σε παρενοχλήσει-βιάσει; Γιατί δεν μίλησες; Μήπως είχες κάποιο συμφέρον; Γιατί μιλάς τόσο ετεροχρονισμένα; Είπες ''όχι'' καθαρά; Μα είναι σπουδαίο το έργο του συνολικά, αυτό δε γίνεται να παραληφθεί". Δε ρωτάει για να κατανοήσει τη θέση του θύματος. Ρωτάει για να δικάσει το θύμα. Για να υποστηρίξει και να αιτιολογήσει τον κακοποιητικό ρόλο που έχει αναλάβει.
Τα συναισθήματα ενοχής, ντροπής, αηδίας, κατάθλιψης, ματαιότητας, αδυναμίας αντίδρασης και καταγγελίας από τα θύματα δεν είναι αντικειμενικά. Τα καλλιέργησε ένα σύστημα που βρήκε έναν ακόμα τρόπο να βάζει στην άκρη τον αδύναμο. Ένα σύστημα που κλείνει τα αυτιά του επιδεικτικά στο θύμα, που παρέχει όλα τα κομφόρ στον θύτη.
Το θύμα πρέπει να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας, ότι "δεν προκάλεσε", ότι δεν παρεξήγησε, ότι δεν τα φαντάστηκε ή έπλασε όλα αυτά για να κερδίσει κάτι, ότι στιγματίστηκε για πάντα το κορμί και το μυαλό του. Κι αν μιλήσει πρέπει να έρθει αντιμέτωπο με τον πιθανό εξευτελισμό, εμπαιγμό, τη συνενοχή, την κοινωνική απομόνωση, το "στίγμα" και κυρίως θα πρέπει να απολογηθεί ξανά και ξανά για τα σημάδια του όσο ο θύτης θα τριγυρνάει ήσυχος και προστατευμένος.
Όταν το κεφάλαιο, πολύ παλιά, σκέφτηκε πως θα αποδυναμώσει και θα διαιρέσει τον ταξικό του αντίπαλο, βρήκε την απάντηση στα βιολογικά χαρακτηριστικά των ανθρώπων και αποφάσισε ποια θα είναι τα αδύναμα. Έφτιαξε έτσι την πατριαρχία, που δεν η αιτία αλλά το αποτέλεσμα, το εργαλείο ενός συστήματος που το συνθέτουν η εκμετάλλευση, η καταπίεση και η υποταγή.
Η γυναίκα από τότε παλεύει για τη θέση και τον ρόλο της στην κοινωνία. Εργασιακά, στην οικογένεια, στον δρόμο, στη βόλτα, όπου κινείται και αναπνέει. Όπου σταθεί κι όπου βρεθεί χρειάζεται να συναντιέται και να απαντά στη διπλή της καταπίεση. Είναι πολύ χαρακτηριστικό το ποσοστό του 48,9% για την παρενόχληση σε χώρους δουλειάς. Είναι εκεί που το κεφάλαιο βρίσκεται στο έδαφος του, που ξέρει την… εξάρτηση των μισθωτών από τους μισθούς τους και μπορεί να χρησιμοποιήσει κι αυτό το μέσο επιβολής.
Όλα οι νόμοι του ποινικού δικαίου και οι ευρωπαϊκές οδηγίες, που προστατεύουν τη γυναίκα στους χώρους δουλειάς "στα χαρτιά", συνοδεύονται με άλλα που νομιμοποιούν τις απολύσεις εγκύων, που βάζουν ποσοστά στις προσλήψεις γυναικών στη δουλειά, που δεν τους εμπιστεύονται υψηλόβαθμες θέσεις και ίσο μισθό με τους άντρες.
Ταυτόχρονα, φτιάχνει τα πρότυπα της αδίστακτης γυναίκας καριέρας, της πρόθυμης γυναίκας να ισοπεδωθεί και να βρει τον ρόλο της στη φτήνια, μέσα από τα GNTM, shopping star και άλλα τέτοια. Την καλεί να σωπάσει, να οικειοποιηθεί τη φρίκη και να "κάνει την αδυναμία της (να 'ναι γυναίκα) δύναμη".
Μας είναι καθαρό ότι η "κουλτούρα του βιασμού" είναι πολύ μικρή έννοια για να εκφράσει την κουλτούρα της βίας, της κακοποίησης και της σαπίλας που γεννά ασταμάτητα το σύστημα της εκμετάλλευσης για να καταπιέσει διπλά τη γυναίκα. Πόσο μάλλον, όταν στον νέο Ποινικό Κώδικα ο βιασμός ορίζεται με βάση τη βία που ασκείται και όχι τη συναίνεση. Κάθε "ΟΧΙ", κάθε τρομαγμένο βλέμμα, κάθε σάστισμα, κάθε άγχος και αποστροφή σημαίνει ΟΧΙ, σημαίνει ότι δεν υπάρχει συναίνεση.
Στις δεκάδες καταγγελίες που ακολούθησαν αυτή της Μπεκατώρου, ακολούθησε και το "καλοπροαίρετο", "κορίτσια, είναι γιγάντιο λάθος να είστε αυτοαναφορικές. Παίζεται κάτι μεγαλύτερο". Επειδή αυτό το μεγαλύτερο είναι το δικαίωμά μας στη ζωή, τη δουλειά και την αξιοπρέπεια οφείλουμε να κρατήσουμε τα στόματα και τα αυτιά ανοιχτά. Οφείλουμε να μην αφήσουμε κανένα ''ναι μεν αλλά'' να έχει θέση στη συζήτηση, να γίνει καμία μαρτυρία "πλυντήριο" της βρωμιάς τους.
Η σεξουαλική κακοποίηση δε θα σταματήσει με οίκτο, λύπηση, τσάι και συμπάθεια. Δε θα σταματήσει αν βαφτίσουμε όλους τους άντρες ''εν δυνάμει βιαστές''. Θα σταματήσει όταν οι γυναίκες μαζί με τους άντρες ψάξουν ξανά ποιος είναι αυτός που δίνει το πρόταγμα στη βία και τον αντιμετωπίσουν από κοινού.
Δε χρειάζονται οι "σπουδές φύλου" για να δούμε ποιον έχουμε απέναντι μας. Υπήρχαν στιγμές στην ιστορία που η γυναίκα βρήκε τον ρόλο, τη θέση και το σεβασμό που της αξίζει δίπλα στον άντρα. Όταν ο λαός ήταν στον δρόμο και διεκδικούσε τα δικαιώματά του. Όταν ήταν ζωντανό αυτό που λείπει τώρα και δίνει χώρο στην κακοποίηση, τη βία και τη διαίρεση. Όταν το γυναικείο κίνημα ήταν αναπόσπαστο κομμάτι του ταξικού, λαϊκού, εργατικού κινήματος. Όταν η γυναίκα βρήκε τη δύναμη να παλέψει απέναντι στον ηθικό αυτουργό της καταπίεσης της.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου