Πριν από 140 χρόνια, τον Μάη του 1886, οι απεργοί στο Σικάγο... Πριν από 90 χρόνια, τον Μάη του 1936, οι απεργοί καπνεργάτες στη Θεσσαλονίκη... 82 χρόνια μετά, την Πρωτομαγιά του 1944, οι 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή...
Η ιστορία της Εργατικής Πρωτομαγιάς είναι η ιστορία της εργατικής τάξης και των λαών. Η ιστορία της πάλης ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η ιστορία της πάλης για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας ισότητας και ελευθερίας, της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Και ταυτόχρονα είναι ζωντανό κάλεσμα για τους αγώνες της εποχής μας, τους αγώνες που πρέπει να οικοδομήσουμε στο σήμερα.
Σήμερα, που η ζωή των λαών συνθλίβεται από την ακόρεστη δίψα του κεφάλαιου για περισσότερα κέρδη. Σήμερα, που το κουβάρι των αντιθέσεων, των ανταγωνισμών και των αδιεξόδων του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος μεγαλώνει και μπλέκεται όλο και πιο σφιχτά, εγκλωβίζοντας χώρες και λαούς που πληρώνουν βαρύ τίμημα. Είναι το τίμημα που πληρώνουν ήδη οι λαοί του Ιράν, του Λιβάνου και της Παλαιστίνης, οι λαοί όλης της Μέσης Ανατολής, και μαζί τους ο λαός της Ουκρανίας, στο άλλο μεγάλο πολεμικό μέτωπο που παραμένει ορθάνοιχτο για περισσότερα από τέσσερα χρόνια. Είναι το τίμημα που πληρώνει ο λαός της Κούβας, ασφυκτικά αποκλεισμένος από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Είναι το τίμημα που καλούνται να πληρώσουν συνολικά οι λαοί και η εργατική τάξη, προκειμένου να συνεχίσουν να τροφοδοτούνται τα πολεμικά σχέδια του ιμπεριαλισμού.
Η φωτιά που έβαλαν στη Μέση Ανατολή οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές, όχι μόνο δεν λέει να κοπάσει, αλλά αναζωπυρώνεται διαρκώς, με μεγαλύτερη ένταση και πιο επικίνδυνη. Δεν πρόκειται για μια «παραξενιά» του Τραμπ, αλλά για την ανάγκη του ιμπεριαλισμού των ΗΠΑ να κερδίσει το χαμένο έδαφος, να συνεχίσει να κυριαρχεί έναντι των υπόλοιπων ιμπεριαλιστών και κυρίως έναντι της Ρωσίας και της Κίνας. Είναι η φύση του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος που γεννά την καταστροφή και τον πόλεμο. Και αυτό που βιώνουμε σήμερα δεν είναι παρά η προετοιμασία των όρων για το επόμενο γενικευμένο μακελειό.
Σε αυτήν την εφιαλτική πορεία, ο ιμπεριαλισμός χρησιμοποιεί ως «καύσιμο» την εργατική τάξη και τους λαούς. Αυτοί που θυσιάζονται καθημερινά στον βωμό της καπιταλιστικής κερδοφορίας, σήμερα καλούνται να υποστούν ακόμη βαρύτερες συνέπειες. Πρέπει να θεωρείται από τις πλατιές λαϊκές μάζες «φυσιολογικό» και «αυταπόδεικτο» το πετσόκομμα των δικαιωμάτων τους (εργατικών, κοινωνικών, πολιτικών) και η υποταγή τους στις απαιτήσεις της «πολεμικής οικονομίας». Πρέπει να αποδεχτούμε τις θυσίες που επιβάλλει η πολεμική έκφραση της κρίσης του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος.
Δεν αρκεί που το 8ωρο έγινε 13ωρο. Δεν αρκεί το πετσόκομμα των μισθών και των συντάξεων, η συρρίκνωση του δικαιώματος στην ασφάλιση και την περίθαλψη, ο εξαναγκασμός σε δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα. Δεν αρκεί που οι χώροι δουλειάς μετατρέπονται σε κολαστήρια και παγίδες θανάτου για τους εργαζόμενους. Δεν αρκούν οι απανωτοί νόμοι που χτυπούν τον συνδικαλισμό και την απεργία. Το κεφάλαιο θέλει τα πάντα. Θέλει να πάρει πίσω οτιδήποτε κέρδισε η εργατική τάξη με αγώνες και σκληρή πάλη. Και κυρίως, θέλει να διαγράψει από τις εργατικές και λαϊκές συνειδήσεις την προοπτική της ανατροπής αυτού του συστήματος και της οικοδόμησης μιας κοινωνίας ισότητας και ελευθερίας, δηλαδή όλα όσα συμβολίζει η Εργατική Πρωτομαγιά.
Γι’ αυτό τρομοκρατήθηκαν οι αστοί και η κυβέρνησή τους με τη βαθιά συγκίνηση που υποδέχτηκε ο λαός τις φωτογραφίες των 200 κομμουνιστών που εκτελέστηκαν στην Καισαριανή. Γι’ αυτό η «πολιτισμένη» Δύση βγάζει στην παρανομία τις κομμουνιστικές ιδέες. Γιατί γνωρίζουν ότι μόνο αυτές οι ιδέες μπορούν να εξοπλίσουν τις λαϊκές μάζες, να δώσουν διάρκεια και διέξοδο στους αγώνες τους που ξεσπούν όλο και πιο μαζικοί. Στα εκατομμύρια που διαδήλωσαν σε όλο τον κόσμο την αλληλεγγύη τους στην Παλαιστίνη. Στην εξεγερμένη νεολαία στο Νεπάλ. Στη λαοθάλασσα που διαδήλωσε στη χώρα μας για τα Τέμπη, αλλά και στους αγρότες που αγωνίστηκαν για «όχι μια από τα ίδια».
Όσο κι αν θέλει να τις δυσφημίσει, όσο κι αν θέλει να τις «διαγράψει», οι ιδέες αυτές θα αγκαλιαστούν ξανά από τις μάζες και θα γίνουν οδηγός και έμπνευσή τους. Κόντρα στην αστική πολιτική της εξάρτησης, της φτώχειας και της καταστολής. Κόντρα στα κάλπικα κηρύγματα και τους κάθε λογής «σωτήρες». Κόντρα στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες. Κόντρα στους εικονικούς αγώνες και την αριστερά της υποταγής. Κόντρα στον «συνδικαλισμό» των σαλονιών και της ρεμούλας. Αλλά και κόντρα στην ακροδεξιά και τον φασισμό.
Αυτός είναι ο δρόμος της εργατικής τάξης και των λαϊκών μαζών, αυτό ήταν και αυτό συνεχίζει να είναι το ταξικό μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου