Και στο Βόλο, με σχετικά καλή μαζικότητα πραγματοποιήθηκε η απεργία της 10 Ιούνη. Δυστυχώς, τα τρία διαφορετικά καλέσματα και συγκεντρώσεις δεν συναντήθηκαν στον δρόμο σε μία κοινή πορεία. Το ΠΑΜΕ ακολούθησε την καθιερωμένη του πορεία από την Πλατεία Πανεπιστημίου, το Εργατικό Κέντρο Βόλου με το ΣΥΡΙΖΑ, την ΑΔΕΔΥ και οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς συγκεντρώθηκαν στην Πλατεία Ελευθερίας, και το ΚΚΕ(μ-λ) με το ΕΕΚ και την Λέσχη Εργαζομένων και Νεολαίας Βόλου κάλεσαν σε συγκέντρωση στο Ταχυδρομείο.
Έγινε παρέμβαση στον λαό του
Βόλου με συνθήματα, ανακοινώσεις και μικροφωνική, ενώ ταυτόχρονα, εκφράστηκε η
ανάγκη συνέχισης των λαϊκών-εργατικών κινητοποιήσεων ενάντια στο
νομοσχέδιο-έκτρωμα.
2 σχόλια:
Δεν είχε νόημα,χτες ειδικά, η τρίτη χωριστή συγκέντρωση στο Ταχυδρομείο Βόλου, όπου πήραν μέρος οι φίλοι του ΚΚΕμ-λ με άλλες αριστερές δυνάμεις και συνδικαλιστικές συλλογικότητες. Έπρεπε και αυτά τα σωματεία και οι κομματικοί φορείς να είναι στην κεντρική απεργιακή συγκέντρωση των συνδικαλιστικών οργανώσεων, κι εκεί να απαιτήσουν μικρόφωνο,να πάρουν το λόγο και να δώσουν το ιδιαίτερο ταξικό αγωνιστικό μήνυμα που συγκαλύπτουν ή καταπατούν οι κυρίαρχες και γνωστές δυνάμεις της ηγεσίας των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Τούτη τη φορά,αν οι δυνάμεις της συγκέντρωσης του Ταχυδρομείου ήταν μαζί με τα υπόλοιπα συνδικάτα, στην πλατεία Ελευθερίας, θα είχε ακουστεί ακόμη πιο ηχηρά το απεργιακό μήνυμα της μέρας στην πόλη μας, ενάντια στο υποδουλωτικό νέο τερατούργημα. Το ίδιο θα συνέβαινε φυσικά και εάν δεν υπήρχε η δεύτερη χωριστή συγκέντρωση των δυνάμεων του Περισσού, αλλά δυστυχώς εδώ και πολλά χρόνια ο χώρος αυτός έχει επιλέξει τη διάσπαση των κοινών συγκεντρώσεων και το κλείσιμο στον εαυτό του. Ένα κλείσιμο που δεν τον βγάζει και πουθενά, εδώ που τα λέμε. Στην χτεσινή συγκέντρωση καί πορεία που έγινε στο Βόλο, ο χώρος του Περισσού δεν θέλησε ούτε καν να συμπορευτεί με μας τους άλλους και την πάτησε! Εμφανίστηκε κυριολεκτικά αποδεκατισμένος σε σχέση με ένα όχι πολύ μακρινό παρελθόν. Δεν είχε ούτε το μισό κόσμο σε σύγκριση με τα επίσημα συνδικάτα, αυτά με τις τόσες ρεφορμιστικές αμαρτίες! Κι αυτό σημαίνει πάρα πολλά για τις συνειδήσεις των ανθρώπων του χώρου του λεγόμενου ΠΑΜΕ/"Κ"ΚΕ, που πλέον βλέπουν όλοι και περισσότερο πού πάει το πράγμα και δεν πείθονται τόσο εύκολα από την ηγεσία τους, όπως πριν. Το χειρότερο στην περίπτωση που συζητάμε ήταν ότι υπήρξαν δυστυχώς πολλοί γνωστοί και φίλοι μας, παλιοί συνδικαλιστές στο χώρο του λεγόμενου "Κ"ΚΕ,πάντα παρόντες ως τώρα στους αγώνες, που τούτη τη φορά δεν πήραν καν μέρος στην απεργία στην πόλη του Βόλου! Μικρός ο τόπος, γνωστοί είναι οι περισσότεροι σε διάφορους κλάδους όπου εργάζονται και συναντιούνται χρόνια. Κάποιοι από μας μπορεί να δώσουν άλλες εξηγήσεις, εγώ όμως στην περίπτωση αυτή βλέπω μια ήδη συσσωρευόμενη εσωτερική δυσαρέσκεια στο χώρο του επίσημου ρεβιζιονισμού, για μια γραμμή που δεν τους πείθει...Κι ας μην το λένε ακόμα δημοσίως. Πέραν όμως από το εάν στον Περισσό, αργά η γρήγορα θα υπάρξουν κάποιες νέες εσωτερικές εξελίξεις, σε σχέση με τη γραμμή που ακολουθούν στο κίνημα ή την όλη πολιτική γραμμή του κόμματος, η θέση του ΚΚΕμ-λ, σαν γνήσιας επαναστατικής φωνής της εργατικής τάξης και αναπόσπαστου πρωτοπόρου τμήματός της είναι, νομίζω, μαζί με τα συνδικάτα, οποίας λογής κι αν είναι σήμερα αυτά. Μαζί με τα συνδικάτα κι όχι χώρια, αφού δεν υπάρχει για την ώρα κανένα ρεύμα εργατικό που να απαιτεί και να παλεύει μαζικά για νέα συνδικάτα. Μέσα στα υπαρκτά συνδικάτα λοιπόν πρέπει να δράσει δυναμικά και εκεί μέσα να δώσει το επαναστατικό κόμμα τη μάχη των ιδεών του για να δείξει το σωστό δρόμο. Το δρόμο που θα συσπειρώσει την εργατική- λαϊκή πλειοψηφία σε νέα ενωτική αγωνιστική εξόρμηση, χωρίς τις παλιές ρεφορμιστικές αυταπάτες.
Στο σχόλιο του συναγωνιστή Νίκου τίθεται ένα ζήτημα σε σχέση με την κεντρική κατεύθυνση του ΚΚΕ(μ-λ) για τα σωματεία που χρειάζεται να απαντηθεί για να είναι ξεκάθαρα τα ζητήματα. Το παρακάτω απόσπασμα νομίζω ότι ξεκαθαρίζει τα πράγματα και αποτελεί κεντρική πολιτική κατεύθυνση της Οργάνωσής μας και βασικό καθήκον των μελών, των συναγωνιστών και των φίλων της.
" Με δεδομένη την άγρια αντεργατική-αντιλαϊκή επίθεση που επιχειρεί στρατηγικά χτυπήματα στους όρους συγκρότησης και πάλης εργατών, νεολαίας, λαού, αλλά και με δοσμένη την κατάσταση αποσυγκρότησης και μεγάλης υποχώρησης του εργατικού-λαϊκού κινήματος, είναι πρώτη και επιτακτική αναγκαιότητα η πολιτική ενίσχυση και στήριξη της γραμμής των μαζικών αγώνων. Αυτή η γραμμή, που έχει στον πυρήνα της την κατεύθυνση της μαζικής αντίστασης και διεκδίκησης, είναι η αναγκαία προϋπόθεση για να πετύχει νίκες ο λαός και η νεολαία, για να γίνουν βήματα τροποποίησης του αρνητικού συσχετισμού, για να έχει υλική βάση στο σήμερα η κατεύθυνση της συγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος και της επαναστατικής διεξόδου.
Η παραπέρα επεξεργασία και προώθηση αυτής της γραμμής στους μαζικούς χώρους από τα μετωπικά σχήματα εργαζομένων, νεολαίας, γειτονιάς που στηρίζει η Οργάνωσή μας χρειάζεται βέβαια να θέτει τους στόχους πάλης που η ίδια η επίθεση αναδεικνύει σε κάθε χώρο και οι οποίοι πρέπει να προσεγγιστούν με βάση όλες τις εξελίξεις της επίθεσης αυτής τον τελευταίο ενάμιση χρόνο της πανδημίας. Ταυτόχρονα, βασικό σημείο αφετηρίας για τη διαμόρφωση αυτής της γραμμής είναι η ανάγκη και ο στόχος να συγκροτηθούν σωματεία, φοιτητικοί σύλλογοι, σχήματα γειτονιάς, τέτοια που να είναι όργανα πάλης των εργατών, των εργαζομένων, της νεολαίας. Πρόκειται για το στόχο που, πριν από όλα, εκφράζει στο επίπεδο της οργάνωσης των μαζών ένα κατεξοχήν και κορυφαίο πολιτικό ζήτημα: την πλήρη αντίθεση του λαού και της νεολαίας με τις πολιτικές, τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα των δυνάμεων του συστήματος". (Απόφαση ΚΟ του ΚΚΕ(μ-λ), Ιούνιος 2021)
Όσο αφορά την επιλογή της Οργάνωσης στον Βόλο να καλέσει και να συμμετέχει σε χωριστή απεργιακή συγκέντρωση από αυτή του Εργατικού Κέντρου στην απεργία της 10 Ιούνη να ξεκαθαρίσουμε ότι αυτή καθορίστηκε από πολύ συγκεκριμένους παράγοντες. Πρώτος και ο πιο σημαντικός η καταγγελία του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού ΕΚΒ -ΓΣΕΕ που προωθεί την υποταγή των εργαζόμενων στην επίθεση κυβέρνησης - κεφαλαίου -ΕΕ. Ιδιαίτερα με την ταχτική της τόσο την Πρωτομαγιά όσο και στην απεργία της 10 Ιούνη έδειξε ότι αποτελεί την "πέμπτη φάλαγγα" της αστικής τάξης μέσα στο εργατικό κίνημα.
Σημαντικό επίσης ζήτημα αποτελεί το γεγονός ότι οι πολιτικοί χώροι που κάλεσαν σε ξεχωριστή συγκέντρωση, όλο το προηγούμενο διάστημα, μέσα σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες κρατικής καταστολής και περιοριστικών μέτρων έδωσαν από κοινού μία αγωνιστική απάντηση
και βρέθηκαν μαζί στον δρόμο στις 17 Νοέμβρη, σε συγκέντρωση ενάντια στην αστυνομοκρατία, τα πρόστιμα και τις διώξεις, πραγματοποίησαν αντιπολεμική αντιιμπεριαλιστική συγκέντρωση, στήριξαν και συμμετείχαν στην απεργιακή συγκέντρωση της 6 Μάη, οργάνωσαν συγκέντρωση αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό Λαό.
Το ζήτημα του καλέσματος και της συμμετοχής σε μία απεργιακή συγκέντρωση δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται σαν "αρχειακό" αλλά σαν αποτέλεσμα συγκεκριμένης εκτίμησης της συγκεκριμένης, κάθε φορά, κατάστασης.Και αυτή είναι μία τελείως διαφορετική στάση από την χωριστική και διασπαστική πρακτική του ΠΑΜΕ-ΚΚΕ που αποδυναμώνει τους εργατικούς - λαϊκούς αγώνες.
Η συζήτηση και οι διαφορετικές εκτιμήσεις πάνω στα σοβαρά ζητήματα του εργατικού - λαϊκού κινήματος είναι σημαντική και ενισχύει τους αγωνιστές στην προσπάθειά τους να υπηρετήσουν την κατεύθυνση της ταξικής πάλης από την μεριά της εργατικής τάξης και του εργαζόμενου λαού.
Γ.Α.
Δημοσίευση σχολίου