1) Η ωμή επίθεση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του Μαδούρο και της Φλόρες (η οποία επίθεση άφησε δεκάδες νεκρούς, για τους οποίους κανένας δεν μιλάει) αποτελεί μια άθλια, καουμπόικη και, νεοαποικιακής κουλτούρας, ενέργεια του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Εντάσσεται στη συνολική φάση όξυνσης των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και –όπως έχει τονίσει η οργάνωσή μας στις αποφάσεις της 10ης Συνδιάσκεψης- στην οικοδόμηση των όρων για την προετοιμασία του επόμενου παγκόσμιου πολέμου.
2) Η ενέργεια αυτή ανεβάζει τη σπείρα της όξυνσης και διαλύει τις αυταπάτες που υπήρξαν μετά την ανάληψη της Προεδρίας από τον Τραμπ, ακόμα και σε τμήματα της Αριστεράς, για υποτιθέμενη μετακίνηση της αμερικάνικης πολιτικής σε κατεύθυνση συνεννόησης και μοιρασιάς με τον ρώσικο ιμπεριαλισμό. Ανατινάζει, επίσης, όλες τις κοσμοπολίτικες θεωρίες περί νέας μετα-ιμπεριαλιστικής φάσης του καπιταλισμού, «καπιταλιστικών ολοκληρώσεων» και άλλων προσεγγίσεων που δεν βλέπουν την απλή (λενινιστική) αλήθεια: Ο ιμπεριαλισμός αποτελεί το τελευταίο στάδιο σήψης του καπιταλισμού και, από όπου περνάει, αφήνει ερήμωση και καταστροφή.
3) Γιατί έγινε η επίθεση στη Βενεζουέλα; Θα κάνουμε μια παρένθεση: Η σφαγή στη Γάζα ΔΕΝ γίνεται για να μετατραπεί η περιοχή σε μια Ριβιέρα ακριβού τουρισμού, όπως διαβάζουμε σε εκτός τόπου και χρόνου οικονομίστικες αναλύσεις. Αλλά για να συντριβεί το αγκάθι που λέγεται παλαιστινιακός λαός, ένα μόνιμο αγκάθι για τα σχέδια του ιμπεριαλισμού και του ατζέντη του, του σιωνισμού, για απρόσκοπτο γεωπολιτικό και δευτερευόντως οικονομικό έλεγχο όλης της περιοχής.
Αντίστοιχα, η επίθεση στη Βενεζουέλα δεν έγινε ΒΑΣΙΚΑ για την εκμετάλλευση του πετρελαίου της, αλλά για να πληγούν οι ανταγωνιστές ιμπεριαλιστές Κινέζοι και Ρώσοι, που έχουν αυξημένη επίδραση στη χώρα. Η δήλωση του Ρούμπιο είναι ενδεικτική: «Δεν χρειαζόμαστε το πετρέλαιο της Βενεζουέλας. Έχουμε άφθονο πετρέλαιο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αυτό που δεν πρόκειται να επιτρέψουμε είναι η πετρελαϊκή βιομηχανία στη Βενεζουέλα να ελέγχεται από αντιπάλους των Ηνωμένων Πολιτειών, τη Ρωσία, την Κίνα και το Ιράν. Αυτό είναι το Δυτικό Ημισφαίριο. Και δεν πρόκειται να επιτρέψουμε στο Δυτικό Ημισφαίριο να γίνει ορμητήριο για αντιπάλους, ανταγωνιστές και αντιπάλους των Ηνωμένων Πολιτειών, τόσο απλά» (https://fortune.com/2026/01/04/marco-rubio-venezuelan-oil-us-adversaries-control-trump-occupation-troops/). Αυτή η καθαρά γεωπολιτική δήλωση δεν ξέρουμε καν αν θα έχει άμεσο οικονομικό αντίκτυπο, μιας και κάθε μέρα που περνάει όλο και αυξάνουν οι δισταγμοί των αμερικάνικων εταιριών να επενδύσουν σε μη ασφαλές κοινωνικό-πολιτικό περιβάλλον, όπως εκπρόσωποί τους δηλώνουν (https://www.news247.gr/financial-times/poio-einai-to-sxedio-tou-trab-gia-to-petrelaio-tis-venezouelas/).
4) Και μετά τι θα μείνει; Μα, το αδυνάτισμα των αντιπάλων ιμπεριαλιστών στο… δυτικό ημισφαίριο που ανήκει στις ΗΠΑ (όπως, άλλωστε, σύμφωνα με την αντίληψή τους και το ανατολικό, αλλά και το βόρειο και το νότιο!). Το αντίστοιχο, περίπου υπονόησε ο Μεντβέντεφ με την απίστευτη δήλωσή του ότι «οι ενέργειες των ΗΠΑ είναι επιθετικές και μη νόμιμες, αλλά συνεπείς με τους στόχους της ομάδας Τραμπ να υπερασπιστεί τα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα της χώρας της, με δεδομένο ότι η Λατινική Αμερική είναι η πίσω αυλή των ΗΠΑ»! (https://tass.com/politics/2068573). Κλείνοντας και το μάτι, προφανώς, στην αναγνώριση του δικαιώματος του ρώσικου ιμπεριαλισμού στις δικές του ενέργειες στην… μπροστά αυλή του! Οι πρώτες, βέβαια, ελαφρότητες του Μεντβέντεφ διορθώθηκαν σύντομα από πιο σοβαρούς εκπροσώπους του ρώσικου ιμπεριαλισμού, που ύψωσαν κατακόρυφα τους τόνους.
Την αντίστοιχα καθόλου οικονομίστικη ανάλυσή του προσφέρει στα (ναζιστικού τύπου) παραληρήματά του ο CEO της Palantir, ο οποίος δηλώνει συχνά ότι η εταιρία του είναι «ταγμένη στην υπηρεσία της Δύσης και των ΗΠΑ», ότι είναι «εδώ για να τρομάξει τους εχθρούς και αν χρειαστεί να τους σκοτώσει»! Ενώ άλλο στέλεχος της εταιρίας δηλώνει ότι «δεν ντρεπόμαστε να παραδεχτούμε ότι είμαστε εδώ για λογαριασμό της αμερικάνικης πολεμικής μηχανής»! (Σημ: η Palantir είναι μια εταιρία, προσεχώς κολοσσός, που δηλώνει ότι προσφέρει επεξεργασία δεδομένων και εφαρμογές λύσεων με ΑΙ. Χρηματοδοτήθηκε από τη CIA και δεν επιθυμεί… γενικώς το κέρδος, μιας και απορρίπτει συνεργασίες με ανταγωνιστικά προς τις ΗΠΑ κράτη, όπως τη Ρωσία και την Κίνα, ενώ έχει συνάψει σύμβαση με την ελληνική κυβέρνηση).
5) Η άθλια αμερικάνικη επιδρομή στη Βενεζουέλα και η απαγωγή του προεδρικού ζεύγους έδωσε μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις για τη φάση που βρίσκεται ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός και για το πόσο αδίστακτος είναι. Απειλεί ανοιχτά με τον πιο πειρατικό, θρασύ και δολοφονικό τρόπο όχι μόνο στη Λατινική Αμερική αλλά σε κάθε γωνιά της γης. Ταυτόχρονα, κουρέλιασε όλα τα αστικά ψέματα περί υποτιθέμενης διεθνούς νομιμότητας, υποτιθέμενων ορίων στις κινήσεις των κρατών και άλλες τέτοιες αερολογίες.
Ωστόσο, δεν μπορεί να κάνει κάποιος μια ασφαλή εκτίμηση αν αυτή η κίνηση θα έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα. Δεν θεωρούμε περίπατο ούτε την αλλαγή ηγεσίας ούτε την απόλυτη ευθυγράμμιση της υπάρχουσας (με τον τρόπο που απαιτούν οι αμερικάνοι) αλλά ούτε ακόμα και να επιβληθεί ένα ενδεχόμενο στρατιωτικό πραξικόπημα. Και έχοντας, εμείς τουλάχιστον, ως εκτίμηση, ότι μια χερσαία επιχείρηση δεν θα είναι μια καθόλου εύκολη διαδικασία.
Σε κάθε περίπτωση, για την εξέλιξη των παραπάνω, κρίσιμος παράγοντας είναι η παρέμβαση του λαϊκού παράγοντα, ο οποίος για την ώρα δεν έχει μιλήσει. Αν, πάντως, τα πράγματα δεν εξελιχθούν σε κάτι παραπάνω από την εξαγωγή «κινηματογραφικών» εντυπώσεων σε σχέση με τις δυνατότητες του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, με βάση την επιχείρηση απαγωγής, τότε ίσως να μιλάμε για έναν αμερικάνικο τυχοδιωκτισμό που μπορεί να γυρίσει σε βάρος των εμπνευστών του και να δημιουργήσει ακόμα μεγαλύτερη επιθετική υστερία στην αμερικάνικη ηγεσία. Σε κάθε περίπτωση, οι κύκλοι του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που στηρίζουν τη λύση Τραμπ είναι πολύ πιθανό να δοκιμάσουν σύντομα την τύχη τους σε νέες δολοφονικές, τυχοδιωκτικές περιπέτειες είτε στη Βενεζουέλα είτε σε άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής αλλά και αλλού. Το Ιράν, με δεδομένα τα αμφίβολα αποτελέσματα των πρόσφατων αμερικάνικων (με την προβιά του Ισραήλ) βομβαρδισμών αλλά και τη διατήρηση του ελέγχου της χώρας από την ηγεσία του, παραμένει στόχος πρώτης γραμμής.
6) Ο τρόπος και το εύρος με τα οποία η ηγεσία Τραμπ έχει ανοίξει τα ζητήματα δεν μας μετακινεί από τη στέρεη εκτίμησή μας περί αναντιστοιχίας μέσων και σκοπών του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Με άλλα λόγια, από την εκτίμηση που λέει ότι ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός δεν διαθέτει τα απαιτούμενα μέσα για να επιτύχει το στόχο του να είναι δικά του η δύση, η ανατολή, ο βοράς και ο νότος στη γη, η παγκόσμια δηλαδή κυριαρχία. Όσο αυτός ο στόχος δεν υλοποιείται τόσο και απομακρύνεται, και αυτό απογειώνει τα άγχη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και τη συνακόλουθη αιματοβαμμένη επιθετικότητά του.
7) Ακόμη πιο στριμωγμένοι βρίσκονται από την εξέλιξη αυτή οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές, αλλά και από τη διακηρυγμένη συνέχιση της επιθετικής πολιτικής των ΗΠΑ που φτάνει μέχρι την ανοιχτή διεκδίκηση της Γροιλανδίας. Οι αντιφάσεις τους, οι αντιθέσεις τους και κυρίως η καταγεγραμμένη αδυναμία τους (πολιτική και στρατιωτική) να παρέμβουν με έναν αποφασιστικό τρόπο για τα δικά τους συμφέροντα στην ίδια την ευρωπαϊκή ήπειρο, δεν τους αφήνει παρά ελάχιστα περιθώρια διαφοροποίησης (πόσο μάλλον κριτικής) από αυτήν την ωμή ιμπεριαλιστική επέμβαση. Η "δημοκρατική" Ευρώπη κάνει τα στραβά μάτια για την επέμβαση και κρύβεται πίσω από κριτικές για το "καθεστώς Μαδούρο" (όπως ακριβώς κάνει με τη σφαγή στην Παλαιστίνη). Οι δηλώσεις «ανησυχίας» και τα καλέσματα σε «αυτοσυγκράτηση» (!!!) δεν είναι παρά δείγματα της αμηχανίας τους μπροστά σε μια εξέλιξη που για μια ακόμη φορά τους μετατρέπει σε απλούς θεατές μιας πολιτικής που τους προορίζει σε απόλυτα ευθυγραμμισμένους ακόλουθους των ΗΠΑ. Και γνωρίζουν πολύ καλά ότι η ανοιχτή αμφισβήτηση του λεγόμενου «διεθνούς δικαίου» είναι και μία ευθεία αμφισβήτηση ρόλων και ισορροπιών με τις οποίες κινήθηκε η Δύση όλο το διάστημα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
8) Περισσεύουν, βεβαίως, τα λόγια για την ελεεινή, υποτελή στάση της κυβέρνησης της ΝΔ, η οποία αναζητά ακόμη στην ατζέντα της πότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή να ασχοληθεί με τη «νομιμότητα ή μη» της επέμβασης των ΗΠΑ! Επιβεβαιώνεται διαρκώς η επιλογή της ντόπιας άρχουσας τάξης να υπηρετήσει αδιαμαρτύρητα τις επιλογές του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, καλλιεργώντας μωροφιλοδοξίες και ελπίζοντας σε ανταλλάγματα που, πριν απ’ όλα, υπονομεύουν τις ζωές και τις τύχες του λαού μας και των λαών της περιοχής.
9) Πολλοί στην εγχώρια αλλά και στην παγκόσμια ρεφορμιστική Αριστερά, μην αντλώντας κανένα δίδαγμα από την πραγματικότητα και την πείρα, συνεχίζουν πεισματικά να αποθεώνουν την σοσιαλδημοκρατική βενεζουελάνικη ηγεσία, ξεχνώντας ότι η λεγόμενη «Αριστερά του 21ου αιώνα» (όπως οι ίδιοι έλεγαν) δεν ήταν ένα κύμα από το μέλλον αλλά τα απόνερα της ήττας του επαναστατικού κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος. Δεν θα θυμίσουμε τους συμβιβασμούς της ηγεσίας αυτής με τη μεγαλοαστική τάξη και τις προσπάθειες καλής συνεννόησης με τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό και ενώ αυτός ήταν μέχρι πρόσφατα ο βασικός εμπορικός εταίρος της Βενεζουέλας. Ούτε την παραγωγική αποσυγκρότηση της χώρας αυτής (του πρωτογενούς και δευτερογενούς τομέα) που έφερε και αυτή η ηγεσία ποντάροντας μόνο στο πετρέλαιο και στο συνάλλαγμα και καταδικάζοντας το λαό της χώρας σε ανέχεια όταν κλιμακώθηκε η πολιτική των κυρώσεων και των εμπάργκο.
Μας αρκούν έτσι κι αλλιώς τα πρόσφατα πεπραγμένα της ηγεσίας αυτής. Που μέχρι τελευταία στιγμή επιζητούσε το συμβιβασμό, προσφέροντας γη και ύδωρ στον Τραμπ και στις αμερικάνικες εταιρίες. Που έψαχνε τη διέξοδο στα τηλεφωνήματα με τον Τραμπ και όχι στο λαό της Βενεζουέλας. Μόνο αυτά δεν ήταν αρκετά για τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό…
Ποιος είναι υπεύθυνος για το γεγονός ότι τα αμερικάνικα ελικόπτερα και αεροπλάνα πετούσαν ανενόχλητα επί δύο μήνες; Ποιος είναι υπεύθυνος για το γεγονός ότι κανείς δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς συντελείται αυτές τις μέρες σε επίπεδο προθέσεων στο εσωτερικό της ηγεσίας αυτής; Ποιος είναι υπεύθυνος, αν όχι αυτή η ηγεσία, που ο λαός δεν καλέστηκε στους δρόμους, να οργανωθεί να υπερασπίσει τη χώρα του και να απαντήσει την ιμπεριαλιστική επιδρομή;
10) Οι εξελίξεις στη Βενεζουέλα και η συνολική στάση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε όλο τον κόσμο (και πάνω από όλα στην Ουκρανία) ανεβάζουν κατακόρυφα τους κινδύνους για τους λαούς. Τον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, στον πόλεμο, στις ιμπεριαλιστικές επιδρομές και τις καταστροφές χωρών μπορούν να τον οργανώσουν και να τον οδηγήσουν μόνο οι ίδιοι οι λαοί και η εργατική τάξη. Καμία τάση του συστήματος δεν μπορεί να διεξάγει αντιιμπεριαλιστική αντιπολεμική πάλη, καμία αστική τάξη, καμία άλλη ιμπεριαλιστική δύναμη. Γιατί οι τάσεις του συστήματος από τη φύση τους επιζητούν μόνο έναν πιο επωφελή διακανονισμό για αυτές, ακριβώς μέσα στα πλαίσια της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας και της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης.
11) Με την έννοια αυτή, η ανάγκη να καταδικαστεί η αμερικάνικη επιδρομή στη Βενεζουέλα και η απαγωγή των Μαδούρο - Φλόρες, είναι μια ανάγκη που αφορά όλους τους λαούς του κόσμου. Πρέπει να εκφραστεί με κάθε τρόπο και στον δρόμο η καταγγελία αυτή.
Ειδικά για τη χώρα μας, αυτό δεν αρκεί. Είναι καθήκον πρώτης γραμμής η συγκρότηση αντιιμπεριαλιστικού – αντιπολεμικού κινήματος που θα κάνει μαζική γραμμή πάλης την απαίτηση να κλείσουν οι δολοφονικές αμερικάνικες βάσεις και να καταγγελθεί η παραχώρηση της χώρας στα δολοφονικά σχέδια του αμερικανονατοϊκού ιμπεριαλισμού.
Το ΚΚΕ(μ-λ) θα συνεχίσει να παλεύει αποφασιστικά σε αυτήν την αναγκαία, για το λαό, την εργατική τάξη και τη νεολαία, κατεύθυνση!
Τετάρτη 7 Ιανουαρίου 2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου