Εισηγητικά μίλησαν ο Δημήτρης Παυλίδης και η Φωτεινή Σαλονικίδου. Αναφέρθηκαν στην σημασία της εφημερίδας για την διάδοση των πολιτικών θέσεων και των κατευθύνσεων της οργάνωσης του ΚΚΕ(μ-λ) και στην αξιοποίηση του έντυπου μέσου από μια κομμουνιστική οργάνωση. Άνοιξαν παράλληλα την συζήτηση γύρω από την χρήση των ηλεκτρονικών μέσων για την διάδοση ειδήσεων και την προπαγάνδιση απόψεων και των ορίων που έχει το διαδίκτυο.
Στην συζήτηση που ακολούθησε των εισηγήσεων, υπήρξε πληθώρα τοποθετήσεων από νέους και μεγαλύτερους συντρόφους και συναγωνιστές, από αναγνώστες της εφημερίδας, από ανθρώπους που συμμετέχουν ενεργά στο κίνημα και παρακολουθούν την πορεία και την εξέλιξη αυτού του εντύπου. Πολύ χρήσιμη ήταν η μεταφορά εμπειρίας από συντρόφους στο πως η διάδοση της εφημερίδας "χέρι με χέρι" έδωσε δυνατότητα για την ανάπτυξη δεσμών με κόσμο. Ιδιαίτερα απασχόλησε την συζήτηση το κατά πόσο διαβάζει ο νέος κόσμος σήμερα, τι είναι αυτό που διαβάζει και πόσο απορροφάται στα ηλεκτρονικά μέσα ή επιλέγει τα έντυπα. Αναδείχθηκε μέσα από την κουβέντα ότι είναι η συνολικότερη υποχώρηση του κινήματος και της απήχησης των αριστερών ιδεών ο κύριος παράγοντας που επηρεάζει το κατά πόσο αναζητά κανείς άρθρα αναλύσεων των πολιτικών εξελίξεων και ιδεολογικά κείμενα ή αρκείται στην γρήγορη πληροφορία που του δίνουν εφαρμογές τύπου tik tok.
Η ολοκλήρωση της εκδήλωσης δεν κλείνει την συζήτηση γύρω από την εφημερίδα και τα υπόλοιπα μέσα προπαγάνδισης της άποψής της οργάνωσης μας. Όπως έχει ειπωθεί και έχει γραφτεί, μέσα στα 44 αυτά χρόνια έκδοσης της Προλεταριακής Σημαίας, το έντυπο βελτιώθηκε σε μορφή και περιεχόμενο, η αρθρογραφία εμπλουτίστηκε.
Υπάρχουν, βέβαια, ακόμη πολλά βήματα να γίνουν, ώστε οι αναγνώστες της Προλεταριακής Σημαίας να πληθύνουν και το έντυπο αυτό να συμβάλλει αποτελεσματικότερα στην ερμηνεία των πολιτικών εξελίξεων και στην προβολή της επαναστατικής προοπτικής.
Ακολουθούν αποσπάσματα από τις εισηγήσεις των ομιλητών:
Δημήτρης Παυλίδης
"Η έκδοση της Προλεταριακής Σημαίας στον πρώτο σκληρό καιρό της
δικτατορίας το 1968 μέχρι το 1971 , η επανέκδοση της το 1976 με την
ίδρυση του ΚΚΕ (μ-λ), η διακοπή της στον καιρό της κρίσης και της
διάλυσης και πολύ σύντομα η δεύτερη επανέκδοση της το 1982 και το
ξεκίνημα αυτής της μεγάλης διαδρομής μέχρι σήμερα επιβεβαιώνει
πως η ιστορία αυτής της εφημερίδας είναι στενά δεμένη με την
ανάπτυξη, τις μεγάλες καμπές , τις προκλήσεις αλλά και τα προβλήματα
που αντιμετώπισε το κίνημα μας. Η τρίτη αδιάλειπτη περίοδος , η
πλέον μακροχρόνια, είναι στενά δεμένη, ταυτισμένη, με την διαδρομή
της οργάνωσης μας.(...)
ερώτημα αν βρισκόμαστε σε μια περίοδο οριστικής εξαφάνισης του
έντυπου λόγου. Αυτό το ζήτημα μπαίνει μερικές φορές με υπαρξιακό
τρόπο ιδιαίτερα για τις εφημερίδες. Η απάντηση είναι όχι ,
τουλάχιστον για την σημερινή περίοδο. (...) Αυτό που δεν
πρέπει να κάνουμε είναι να θεωρήσουμε πως μπορεί να
υποκαταστήσει την έντυπη έκδοση μια αποκλειστικά ψηφιακή . Και
αυτό όχι μόνο για λόγους διατήρησης της ανεξαρτησίας μας από
πλατφόρμες και μέσα που ελέγχονται σχεδόν απόλυτα από εταιρίες ,
πολυεθνικές και κράτη που έχει αποδειχθεί πολλές φορές πως
ασκούν συστηματική λογοκρισία και αποκλεισμούς. Τα όσα συνέβησαν
με τις δημοσιεύσεις ειδήσεων καταγγελιών και κινητοποιήσεων για
την σιωνιστική γενοκτονία στην Γάζα αποτελούν ένα πολύ χρήσιμο
δίδαγμα.
Αλλά αυτός δεν είναι ο μοναδικός λόγος που δεν πρέπει να
εγκαταλείψουν οι συλλογικότητες των κομμουνιστών τα έντυπα μέσα
και να τα αντιμετωπίσουν ως λείψανα μιας περασμένης εποχής.
Μια εφημερίδα δεν βοηθά μόνο στο κτίσιμο μιας κομμουνιστικής
οργάνωσης σύμφωνα με τον λενινιστικό ορισμό αλλά βοηθά και τους
κομμουνιστές να έρθουν σε επικοινωνία με εργαζόμενους σε χώρους
δουλειάς , με πρωτοπόρους νέους σε σχολές και σχολεία, με
ανθρώπους του λαού εκεί που ζούνε με τρόπο που καμία ιστοσελίδα ή
παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης δεν μπορεί να κάνει . Η
διάδοση της εφημερίδας σε συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, η χρέωση
για πώληση της εφημερίδας σε εργατικές και λαϊκές συνοικίες , σε
σχολές και εργοστάσια, το γράψιμο και η ανανέωση των συνδρομητών,
αποτελούν σημαντικές γέφυρες επικοινωνίας διπλής κατεύθυνσης με
πρωτοπόρα τμήματα του λαού.(...)
Η Σημαία με την συμβολή παλιότερων στελεχών ήδη βρίσκεται στα
χέρια νεότερων συντρόφων και σε αυτήν την συνεχή προσπάθεια
πρέπει να συμμετέχουν οι πιο νέοι, να μεταφέρουν με
εποικοδομητικό τρόπο το κλίμα και τις ανάγκες που επικρατούν έξω ,
να επεξεργαστούν νέες ιδέες και προτάσεις, να αντιμετωπίσουν την
εφημερίδα ως μια ζωντανή και συνεχώς μεταβαλλόμενη απόπειρα
σύνδεσης-επικοινωνίας με τους απέξω, με ένα συνεχώς πιο ευρύτερο
δυναμικό όχι απαραίτητα μόνο ομοϊδεατών. Την σκυτάλη που
παρέδωσε ο Βασίλης Κουζέλης, αξιωματικός του ΕΛΑΣ και
Μακρονησιώτης, εκδότης της Σημαίας στην δεύτερη περίοδο της
στον Στέλιο Αγκούτογλου το 1982 και αυτός στην συνέχεια έδωσε σε
νεότερους συντρόφους ας φροντίσουμε πριν την μεταφέρουμε και
εμείς, να βάλουμε στους εαυτούς μας αυξημένες απαιτήσεις και να
θέσουμε πιο φιλόδοξους στόχους για το μέλλον."
Φωτεινή Σαλονικίδου:
"Από την αρχή της έκδοσής της η Προλεταριακή Σημαία αποτελεί το βήμα
του καθοδηγητικού οργάνου του ΚΚΕ (μ-λ) για να προβάλει τις εκτιμήσεις
του και να διατυπώσει τα καθήκοντα που εκτιμά ότι βρίσκονται κάθε φορά
μπροστά στην οργάνωση και το λαό. Δεν περιορίζεται όμως σε αυτό, δεν
είναι δηλαδή ένα πολιτικό δελτίο. (...)
του καθοδηγητικού οργάνου του ΚΚΕ (μ-λ) για να προβάλει τις εκτιμήσεις
του και να διατυπώσει τα καθήκοντα που εκτιμά ότι βρίσκονται κάθε φορά
μπροστά στην οργάνωση και το λαό. Δεν περιορίζεται όμως σε αυτό, δεν
είναι δηλαδή ένα πολιτικό δελτίο. (...)
Στα εργατικά ζητήματα η εφημερίδα έχει κάνει ουσιαστικά βήματα στην
κατεύθυνση της προβολής τους. Καθιέρωσε τις εργατικές σελίδες,
καταφέρνοντας με έναν ζωντανό τρόπο να υπηρετήσει τρεις ανάγκες.
Πρώτον, την ανάγκη της περιγραφής και της ανάλυσης της αντεργατικής
επίθεσης. Με άρθρα που εξηγούν το περιεχόμενο των αντεργατικών
νόμων και να αναδεικνύουν τους στόχους τους. Με άρθρα που να
μεταφέρουν εικόνα για το τι προωθείται στους εργασιακούς χώρους και τα
ιδιαίτερα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι σε δημόσιο και
ιδιωτικό τομέα.
Δεύτερον, την ανάγκη αντιπαράθεσης με απόψεις εχθρικές ή
ανταγωνιστικές στο εργατικό κίνημα. Με άρθρα πολεμικής στον
κυβερνητικό συνδικαλισμό και στις ξεπουλημένες ηγεσίες, με άρθρα
αντιπαράθεσης στο ρεφορμισμό και τη διαλυτική δουλειά που κάνει στα
σωματεία.
Τρίτον, την ανάγκη της ανάδειξης των πρωτοβουλιών της Ταξικής Πορείας
και των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών. Τόσο της αυτοδύναμης
παρέμβασής τους, όσο και των πρωτοβουλιών κοινής δράσης που
παίρνουν για μια σειρά ζητήματα, όπως η αξιολόγηση και οι διώξεις, οι
νόμοι Χατζηδάκη-Γεωργιάδη, το 13ωρο, τα εργοδοτικά εγκλήματα.
Πέρα από αυτά, η εφημερίδα προσπαθεί να προβάλει και ευρύτερα
ζητήματα όπως η καταστροφή του περιβάλλοντος, η διάλυση του
πρωτογενή τομέα και της αγροτιάς. Με άρθρα που αφορούν τη λεηλασία
και την εξάρτηση της χώρας, το ρόλο της ΕΕ και του ντόπιου κεφαλαίου.
Ενδεικτικά, κατά τη διάρκεια του αγροτικού ξεσηκωμού η Προλεταριακή
Σημαία κοντραρίστηκε με την απάτη του διαλόγου, έβαλε την κατεύθυνση
της σύνδεσης με τους εργαζόμενους, συνομίλησε με τους αγρότες στα
μπλόκα και πρόβαλε τις πραγματικές τους ανησυχίες.
Παράλληλα, θέλουμε η εφημερίδα μας να συγκρούεται και στο πεδίο του
πολιτισμού, των κοινωνικών σχέσεων και γενικότερα του
εποικοδομήματος.
Επιδιώκουμε, όχι με τη συνέπεια και τη συχνότητα που χρειάζεται είναι η
αλήθεια, να καταθέσουμε πολιτιστικές προτάσεις που θεωρούμε ότι είναι
άξιες προσοχής, σε όλο το φάσμα των τεχνών και να προβάλλουμε
προοδευτικά καλλιτεχνικά ρεύματα κόντρα στον αντικομμουνισμό και την
αισθητική των κυρίαρχων. Έχοντας επίγνωση των ορίων που θέτει στους
προοδευτικούς καλλιτέχνες η σημερινή κατάσταση του λαϊκού κινήματος,
θεωρούμε σημαντικό να ανοίγουμε διάλογο κόντρα στην πολιτιστική
σαπίλα που μας κατακλύζει.
Προσπαθούμε να φωτίσουμε μέσα από τα άρθρα της εφημερίδας τις
πλευρές της επίθεσης που δέχεται η γυναίκα του λαού, η εργάτρια, η νέα
εργαζόμενη, η φοιτήτρια, η μητέρα.(...)
κατεύθυνση της προβολής τους. Καθιέρωσε τις εργατικές σελίδες,
καταφέρνοντας με έναν ζωντανό τρόπο να υπηρετήσει τρεις ανάγκες.
Πρώτον, την ανάγκη της περιγραφής και της ανάλυσης της αντεργατικής
επίθεσης. Με άρθρα που εξηγούν το περιεχόμενο των αντεργατικών
νόμων και να αναδεικνύουν τους στόχους τους. Με άρθρα που να
μεταφέρουν εικόνα για το τι προωθείται στους εργασιακούς χώρους και τα
ιδιαίτερα ζητήματα που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι σε δημόσιο και
ιδιωτικό τομέα.
Δεύτερον, την ανάγκη αντιπαράθεσης με απόψεις εχθρικές ή
ανταγωνιστικές στο εργατικό κίνημα. Με άρθρα πολεμικής στον
κυβερνητικό συνδικαλισμό και στις ξεπουλημένες ηγεσίες, με άρθρα
αντιπαράθεσης στο ρεφορμισμό και τη διαλυτική δουλειά που κάνει στα
σωματεία.
Τρίτον, την ανάγκη της ανάδειξης των πρωτοβουλιών της Ταξικής Πορείας
και των Αγωνιστικών Κινήσεων Εκπαιδευτικών. Τόσο της αυτοδύναμης
παρέμβασής τους, όσο και των πρωτοβουλιών κοινής δράσης που
παίρνουν για μια σειρά ζητήματα, όπως η αξιολόγηση και οι διώξεις, οι
νόμοι Χατζηδάκη-Γεωργιάδη, το 13ωρο, τα εργοδοτικά εγκλήματα.
Πέρα από αυτά, η εφημερίδα προσπαθεί να προβάλει και ευρύτερα
ζητήματα όπως η καταστροφή του περιβάλλοντος, η διάλυση του
πρωτογενή τομέα και της αγροτιάς. Με άρθρα που αφορούν τη λεηλασία
και την εξάρτηση της χώρας, το ρόλο της ΕΕ και του ντόπιου κεφαλαίου.
Ενδεικτικά, κατά τη διάρκεια του αγροτικού ξεσηκωμού η Προλεταριακή
Σημαία κοντραρίστηκε με την απάτη του διαλόγου, έβαλε την κατεύθυνση
της σύνδεσης με τους εργαζόμενους, συνομίλησε με τους αγρότες στα
μπλόκα και πρόβαλε τις πραγματικές τους ανησυχίες.
Παράλληλα, θέλουμε η εφημερίδα μας να συγκρούεται και στο πεδίο του
πολιτισμού, των κοινωνικών σχέσεων και γενικότερα του
εποικοδομήματος.
Επιδιώκουμε, όχι με τη συνέπεια και τη συχνότητα που χρειάζεται είναι η
αλήθεια, να καταθέσουμε πολιτιστικές προτάσεις που θεωρούμε ότι είναι
άξιες προσοχής, σε όλο το φάσμα των τεχνών και να προβάλλουμε
προοδευτικά καλλιτεχνικά ρεύματα κόντρα στον αντικομμουνισμό και την
αισθητική των κυρίαρχων. Έχοντας επίγνωση των ορίων που θέτει στους
προοδευτικούς καλλιτέχνες η σημερινή κατάσταση του λαϊκού κινήματος,
θεωρούμε σημαντικό να ανοίγουμε διάλογο κόντρα στην πολιτιστική
σαπίλα που μας κατακλύζει.
Προσπαθούμε να φωτίσουμε μέσα από τα άρθρα της εφημερίδας τις
πλευρές της επίθεσης που δέχεται η γυναίκα του λαού, η εργάτρια, η νέα
εργαζόμενη, η φοιτήτρια, η μητέρα.(...)
Μία εφημερίδα καταγράφει, αναδεικνύει και γενικεύει την πείρα των
αγώνων: από τους χώρους δουλειάς, τη νεολαία, τους αγρότες, τις
γειτονιές. Δεν μιλά μόνο “από τα πάνω προς τα κάτω”, αλλά λειτουργεί και
ως χώρος συμπύκνωσης της συλλογικής εμπειρίας, των ερωτημάτων και
των αναζητήσεων του ίδιου του κινήματος.(...)
αγώνων: από τους χώρους δουλειάς, τη νεολαία, τους αγρότες, τις
γειτονιές. Δεν μιλά μόνο “από τα πάνω προς τα κάτω”, αλλά λειτουργεί και
ως χώρος συμπύκνωσης της συλλογικής εμπειρίας, των ερωτημάτων και
των αναζητήσεων του ίδιου του κινήματος.(...)
Και λίγο πριν κλείσω, να δανειστώ τα λόγια του συντρόφου Αντώνη στην
εκδήλωση για τα 1000 φύλλα που έγινε κάτω στην Αθήνα. Η ΠρολεταριακήΣημαία, εξάλλου, δεν είναι παρά μια μορφή ενσάρκωσης του συνθήματος
που χαρακτηρίζει όλη μας την πορεία: «Να στηριζόμαστε στις δικές μας
δυνάμεις!». Σε κάθε πτυχή της, από την αρχή μέχρι το τέλος: στο
περιεχόμενο που προβάλλει και υπερασπίζεται, στη μορφή της, στον
σχεδιασμό, τη συγγραφή, τη διόρθωση, τη σελιδοποίηση, την έκδοση, τη
διακίνησή της. Όλα αυτά πατάνε στις δικές μας δυνάμεις, αλλά και στις
εντελώς δικές μας αδυναμίες.
1000 φύλλα λοιπόν και προχωράμε λέω και εγώ.
Όχι από νοσταλγία, ούτε γιατί είθισται.
Αλλά γιατί ξέρουμε ότι χωρίς υλική παρουσία, χωρίς οργανωμένη
διακίνηση και πολιτική σχέση, καμία άποψη –όσο σωστή κι αν είναι– δεν
γίνεται δύναμη ανατροπής."
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου