Σε άρθρο του (Παρασκευή 20/02/2026) ο Ριζοσπάστης ζητά οι φωτογραφίες των μελλοθάνατων κομμουνιστών της Πρωτομαγιάς του 1944 να πάνε στο σπίτι τους, δηλαδή στο ΚΚΕ. Προσθέτει ακόμη ως προορισμό το Μουσείο της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης του δήμου Καισαριανής και τον δήμο Χαϊδαρίου, αυτήν την φορά με διαφορετική σειρά από την πρώτη ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου. Δικαίωμα του ΚΚΕ να διατυπώνει όποιο αίτημα θεωρεί σωστό και να το τροποποιεί κατά το δοκούν. Και δικαίωμα μας να μην ξεχνάμε!
Στο κείμενο παραθέτει, για να αντικρούσει τους διάφορους καλοθελητές που ανακυκλώνουν την παλιά βρωμιά ότι κρατάει κλειστό το Ιστορικό του Αρχείο -όπως γράφει χαρακτηριστικά- σειρά από δράσεις, εκδηλώσεις, εκθέσεις στις οποίες χρησιμοποιήθηκε υλικό από το αρχείο. Προσθέτει επίσης ένα κατάλογο από ιδρύματα, ιστορικά αρχεία και μέσα ενημέρωσης στα οποία έδωσε υλικό για διάφορους σκοπούς. Δεν έχουμε στοιχεία να αμφισβητήσουμε τον βαθμό ανταπόκρισης και πρόσβασης αν και σε αυτήν την περίπτωση αρμοδιότεροι να μιλήσουν για τις δυνατότητες πρόσβασης είναι οι ιστορικοί, οι νέοι ερευνητές.
Είναι αλήθεια πως το ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια έχει πάρει διαφόρων ειδών πρωτοβουλίες σχετικά με την ιστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, συμπεριέλαβε -δίχως τις αναστολές του παρελθόντος- και την περίοδο του ΔΣΕ, μίλησε επιτέλους για τον Άρη και τον τίμησε, έφτιαξε τοπικά μουσεία και μνημεία, οργάνωσε συνέδρια κλπ. Είναι μια άλλη συζήτηση για τον βαθμό που όλα αυτά τα παλιά ηρωικά συμβαδίζουν με τα σημερινά καθώς και το περιεχόμενο των διάφορων αυτοκριτικών, αναδρομών και δοκιμίων. Ο λόγος του παρόντος σημειώματος δεν είναι αυτός.
Στο τέλος του άρθρου στο σημείο που αντιπαραθέτει την χρήση και την (μη) δυνατότητα πρόσβασης στα αρχεία των αστικών κομμάτων, των καπιταλιστών, των ενώσεων τους και των κρατικών κατασταλτικών μηχανισμών σε παρένθεση προστίθεται η αναφορά ….. «όταν δεν καίγονται με επίσημες αποφάσεις σε υψικαμίνους».
Ο συντάκτης του άρθρου γνωρίζει καλά την άθλια ιστορία με το κάψιμο των αστυνομικών φακέλων το 1989, μια ιστορία πολύ σοβαρή για τα την περνά με μια παρένθεση. Πολύ περισσότερο να κάνει τον ανήξερο και να μιλά γενικώς και αορίστως για «επίσημες αποφάσεις» ποντάροντας στο ξεθώριασμα της μνήμης και στην άγνοια των νεότερων.
Η απόφαση για την τελετουργική μάλιστα καύση των φακέλων κοινωνικών φρονημάτων, όπως αποκαλούνταν, ήταν της συγκυβέρνησης Νέας Δημοκρατίας και του Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου. Στον οποίο Συνασπισμό πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιζε η ηγεσία του ΚΚΕ. Η οποία παρά τις αντιδράσεις (όλων σχεδόν των ιστορικών, ερευνητών και πολλών φακελωμένων ακόμη και μελών του ΚΚΕ) συμφώνησε με τον Κ. Μητσοτάκη (πατέρα) να τους κάψουν στην Αθήνα στην υψικάμινο της Χαλυβουργικής των Αγγελόπουλων!, στην Σιδενόρ στην Θεσσαλονίκη και σε φωτιές σε άλλες πόλεις παρουσία μάλιστα και στελεχών του ΚΚΕ! Καίγοντας με αυτόν τον τρόπο σημαντικά ιστορικά στοιχεία και γλυτώνοντας από την ιστορική καταδίκη τους μηχανισμούς του μετεμφυλιακού καθεστώτος που οργάνωσαν αυτό το εφιαλτικό συνεχές κυνηγητό. Και βέβαια τις κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις που το στήριξαν με τις οποίες μαζί η τότε ηγεσία του ΚΚΕ είχε αναλάβει να κάνει κάθαρση …στον καπιταλισμό! Επιστέγασμα αυτής της πράξης ήταν η ψήφιση στην Βουλή εκείνη την ημέρα του νόμου για την εθνική συμφιλίωση που πρότεινε η κυβέρνηση Τζανετάκη σε πανηγυρικό κλίμα, με τον Φλωράκη και τον Κύρκο να χειροκροτούν!
Καλό λοιπόν είναι να μην γράφει η ηγεσία του ΚΚΕ, τέτοιες ημέρες ειδικά, για υψικαμίνους … Διαφορετικά ας μιλήσει «ντόμπρα και καθαρά» αν θέλει να κοιτά πάντοτε στα μάτια τον λαό, σε αντίθεση με διάφορους πονηρούς, όπως λέει το άρθρο.
Δ.Π.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου