Δύο εικόνες...

Δύο εικόνες τόσο συγκλονιστικές και τόσο διαμετρικά αντίθετες μεταξύ τους, σαν τα δύο άκρα αυτού που λέμε ανθρώπινη φύση. 

Από τη μια, οι φωτογραφίες κάποιων από τους διακόσιους κομμουνιστές που την πρωτομαγιά του 1944  πήγαιναν για εκτέλεση, όπως ακριβώς το φανταζόμασταν. Όπως ακριβώς μας το περιέγραψαν όσοι έζησαν εκείνα τα γεγονότα. Όπως ακριβώς τα διηγήθηκαν συγγραφείς και ποιητές και τα ζωντάνεψαν στην οθόνη σκηνοθέτες...

Σιγά μην έγιναν έτσι τα πράγματα, μας λέγανε..

Προϊόν μυθοπλασίας και τραβηγμένο όσο δεν πάει. Δεν ταιριάζουν όσα  μας λέτε στην ανθρώπινη φύση. Σε ποιόν χαρίζουν τη ζωή λίγο πριν την εκτέλεση  και λέει "όχι, δε θα αφήσω άλλον να εκτελεστεί στη θέση μου";  Ποιος μπορεί να αντικρίσει το εκτελεστικό απόσπασμα και, αντί να κάνει το σταυρό του για ένα θαύμα, να σηκώνει τη γροθιά του και με τα τελευταία του λόγια να εκφράζει τη σιγουριά  ότι η προσφορά του δε θα πάει χαμένη;

Ποιος μπορεί να αντέχει βασανιστήρια και να μην υπογράφει δήλωση;

Μόνο όποιος είναι πεισμένος ότι μπορεί να υπάρξει μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και δίνει ως και τη ζωή του γι' αυτό..

Μα και άλλοι πολέμησαν τον κατακτητή μάς λένε.. Σαν Έλληνες πολεμήσαμε... Φυσικά, κανείς δεν ισχυρίζεται ότι μόνο οι κομμουνιστές πολέμησαν. 

Μόνο που οι συγκεκριμένοι ήταν πολιτικοί κρατούμενοι από τον Μεταξά. Ζήτησαν να πάνε στο μέτωπο να πολεμήσουν και τους το αρνήθηκαν. Κι όταν ήρθαν οι Γερμανοί τους άφησαν στις φυλακές για να τους εκτελούν, σαν αντίποινα, κάθε φορά που είχαν θύματα...

Όσο για τους άλλους αντιστασιακούς, αυτούς που πάντα είναι στη σωστή πλευρά της ιστορίας, στιγμή δε δίστασαν να πουν στον Σκόμπι "στρατηγέ μου ιδού ο στρατός σας", για να φερθεί με αυτόν τον στρατό σαν σε κατακτημένη πόλη μετά από διαταγή του Τσόρτσιλ..

Η άλλη εικόνα τώρα, που σε κάνει να ντρέπεσαι και να αναρωτιέσαι πόσο μετράει για μας η ζωή η δική μας και του συναδέλφου μας...

Είναι δυνατόν να μαζεύονται εργάτες που δεν κάηκαν ζωντανοί από τύχη και να υπερασπίζονται τον εργοδότη τους; που για να γλιτώσει ένα ευτελές γι' αυτόν ποσό, έστειλε στο θάνατο πέντε εργάτριες;

Δυστυχώς είναι... Για ένα μεροκάματο καθημερινά μεγάλο μέρος της εργατικής τάξης ρισκάρει τη ζωή του.

Κι όσο θα λείπουν τα σωματεία που θα κάνουν τους εργαζόμενους να πιστέψουν στη δύναμή τους, που δεν θα τους καλλιεργούν αυταπάτες για τους νόμους, την επιθεώρηση εργασίας, τη δικαιοσύνη, την αλλαγή των συσχετισμών μετά από κάθε είδους εκλογές, όσο ο καθένας θα είναι μόνος του απέναντι στον εργοδότη του, η κατάσταση μπορεί να γίνει ακόμα χειρότερη. 

Στους μαζικούς αγώνες βρίσκεται η προοπτική  λοιπόν. 

Αν δεν μας αρέσει η δεύτερη εικόνα ας παλέψουμε να την εξαλείψουμε.

Α.Λ.