Ψευτοριζοσπαστιμός που θέλει να καλύψει τη γύμνια και υποδηλώνει παραίτηση

Η νέα «μόδα» στις αντιπολεμικές-αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις είναι διαδηλωτές να υψώνουν σημαίες κρατών που δέχονται επίθεση από τον ιμπεριαλισμό. Πρόκειται για μία δήθεν «ριζοσπαστική» πολιτική που «τολμά» να «διαλέγει πλευρά», αντίθετα με τη δική μας γραμμή, που κάνει ξεκάθαρο το διαχωρισμό ανάμεσα στους λαούς και τις κυβερνήσεις τους. Χωρίς… «αστερίσκους»!

Κατ’ αρχάς πριν προχωρήσουμε σε θεωρητικά και ιδεολογικά ζητήματα, πρέπει πρώτα να αναρωτηθούμε ποιες είναι αυτές οι δυνάμεις που υιοθετούν αυτή τη στάση. Πρόκειται για δυνάμεις που έπαιξαν πρωταγωνιστικό ρόλο στο αντιπολεμικό, αντιιιμπεριλιαστικό, αντιΝΑΤΟϊκό κίνημα στη χώρα μας; Ή για δυνάμεις που πολλές φορές απείχαν από σημαντικές κινητοποιήσεις; Σίγουρα πρόκειται για μια σειρά δυνάμεις που έχουν υιοθετήσει με παρόμοια λογική το πολιτικό αίτημα «κάτω η κυβέρνηση» και πολλές από αυτές έχουν συνταχθεί πίσω από ψευτοαριστερά, σοσιαλδημοκρατικά μέτωπα και κυβερνητικές δυνάμεις. Μερικές φορές στην πολιτική παίζει ρόλος και ποιος λέει τι.

Κατά τη άποψη μας, αυτός ο ψευτοριζοσπαστισμός, δεν προέρχεται από τα γνήσια αντιαμερικάνικα αισθήματα του αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Αλλά θέλει να καλύψει τη γύμνια αυτών των δυνάμεων και την παραίτηση τους από την επιδίωξη να στερεωθεί ένα ισχυρό αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό κίνημα στην Ελλάδα, σε ανεξάρτητη ταξική πολιτική βάση, στηριγμένο στις δυνάμεις του ελληνικού λαού, και δεμένο με την προοπτική να γίνει αφέντης στον τόπο του, με την εργατική τάξη στην εξουσία.

Αντίθετα, οι δυνάμεις αυτές, περιμένουν την αλλαγή να έρθει μέσα από το καπιταλιστικό σύστημα, με εναλλαγή κυβερνητικού διαχειριστή και ξένο ιμπεριαλιστή «σπόνσορα». Μπροστά στην αδυναμία τους να επιχειρηματολογήσουν για τη δυνατότητα του λαού μας να είναι ανεξάρτητος και να ορίσει τη μοίρα του, υιοθετούν τη «ρεαλιστική» άποψη να αλλάξουμε τον έναν ιμπεριαλιστική με έναν άλλον. Και γι’ αυτό το λόγο πίσω από τις σημαίες του Ιράν, του Λιβάνου, της Μπουργκίνα Φάσο, της Κούβας κτλ, κρύβεται η άποψη τους ότι Ρωσία-Κίνα δεν είναι ιμπεριαλιστές και έχουν προοδευτικό ρόλο να παίξουν στην ανθρωπότητα.

Λίγα λόγια για τις σημαίες…

Ο Στάλιν στο ιστορικό του βιβλίο «ο μαρξισμός και το εθνικό ζήτημα», συνοψίζει το ζήτημα σε λίγες γραμμές: «Αν το προλεταριάτο θα μπει κάτω από τη σημαία του αστικού εθνικισμού, αυτό εξαρτιέται από το βαθμό ανάπτυξης των ταξικών αντιθέσεων, από το βαθμό συνείδησης και οργάνωσης του προλεταριάτου. Το συνειδητό προλεταριάτο έχει τη δική του δοκιμασμένη σημαία και δεν έχει κανένα λόγο να μπει κάτω από τη σημαία της αστικής τάξης.»

Ο ηγέτης του ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης, στο ιστορικό του γράμμα που καλούσε τον ελληνικό λαό να πάρει μέρος στην υπεράσπιση της πατρίδας από τον Ιταλικό φασισμό, κάλεσε τον ελληνικό λαό να πολεμήσει τον πόλεμο που «τον διευθύνει η κυβέρνηση Μεταξά, όλοι μας πρέπει να δώσουμε όλες μας τις δυνάμεις, δίχως επιφύλαξη». Παρόλα αυτά όμως, κανείς δεν διανοήθηκε ποτέ να ταυτίσει το λαό που πολέμησε με το καθεστώς της 4^ης Αυγούστου, ούτε αυτό άλλαξε την εκτίμηση του ΚΚΕ για τον χαρακτήρα του καθεστώτος.

Και η Παλαιστινιακή σημαία; Τι διαφορά έχει;

Η Παλαιστινιακή σημεία αφορά σε ένα έθνος που δεν έχει ακόμα κράτος, πατρίδα, δικαίωμα ύπαρξης και παλεύει να το κατακτήσει. Όχι ότι δεν υπάρχουν και εκεί ταξικές αντιθέσεις. Είναι όμως ποιοτικά διαφορετική μια συνθήκη όπου ένας λαός κυβερνάται από ένα κράτος, με τα όποια χαρακτηριστικά έχει αυτό, σε σχέση με έναν λαό που είναι υπό ξένη κατοχή ενός άλλου κράτους.

ΥΓ1: Άραγε προβληματίζονται αυτοί οι διαδηλωτές για τη στάση που κρατάει η κυβέρνηση του Λιβάνου, και κατά πόσο πατριωτική είναι, όταν ο σιωναζιστικός στρατός εισβάλλει στη χώρα της, κατέχει έδαφος, και αυτή δεν ρίχνει ούτε μια σφαίρα, κρατώντας δυνάμεις για να κάνει τη βρώμικη δουλειά ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στη Χεζμπολάχ και το ίδιο το λαό της; Αυτή η κυβέρνηση δεν εκπροσωπεί τη λιβανέζικη σημαία ως κράτος σήμερα;

ΥΓ2: Άραγε προβληματίζονται αυτοί οι διαδηλωτές από τη στάση της κυβέρνησης της Βενεζουέλας που ναι μεν καταδίκασε την επέμβαση των ΗΠΑ στο Ιράν, πλην όμως πολύ χλιαρά και φροντίζοντας να καταδικάσει επίσης και τις (δικαιολογημένες) απαντήσεις του Ιράν ενάντια στις χώρας του Κόλπου; Μήπως αυτή η στάση της κυβέρνησης Ροντρίγκεζ (πρέσβεις της οποίας μερικές φορές παρελαύνουν σε ελληνικά αριστερά πάνελ), αντανακλά την επιθυμία της να κάνει μπίζνες με τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, τη στιγμή που ο νόμιμος πρόεδρος Μαδούρο δικάζεται; Αυτή η κυβέρνηση δεν εκπροσωπεί τη σημαία της Βενεζουέλας ως κράτος σήμερα;

ΥΓ3: Μήπως τελικά χρειάζεται περισσότερη σκέψη όταν ταυτίζουμε τους λαούς με τις κυβερνήσεις τους; Μήπως χρειάζονται, τελικά, οι… αστερίσκοι;

ΚΚ