Με επιτυχία ολοκληρώθηκε το 2ο Οδοιπορικό Αντίστασης και Μνήμης (το Σαββατοκύριακο 25-26 Απρίλη) που διοργάνωσαν οι οργανώσεις του ΚΚΕ(μ-λ) στην Πελοπόννησο. Σύντροφοι, συναγωνιστές και φίλοι της οργάνωσης επισκέφθηκαν τα μέρη που ο ΕΛΑΣ έδωσε ηρωικές μάχες ενάντια στις κατοχικές δυνάμεις.
Την πρώτη ημέρα έγινε επίσκεψη στο χωριό Δάφνες (Στρέζοβα) και στο προαύλιο της εκκλησία όπου έγινε η πρώτη παμπελοποννησιακή συνέλευση του ΕΑΜ. Στο μέρος αυτό και με την βοήθεια του φιλόξενου Στρεζοβίτη μπαρμπα-Γιάννη έγινε η περιγραφή της συνέλευσης και όσων συνέβησαν εκείνες τις ημέρες.
Η συγκρότηση της ΙΙΙ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου.
Στις 25-26-27 Νοέμβρη του ’43 πραγματοποιήθηκε η πρώτη παμπελοποννησιακή Διάσκεψη του ΕΑΜ με σκοπό την συνένωση των διάσπαρτων ανταρτοομάδων (4000-5000 αντάρτες) της περιοχής κάτω από την καθοδήγηση της ΙΙΙ Μεραρχίας. Για τρείς ημέρες η Στρέζοβα (Δάφνη Καλαβρύτων) έγινε η πρωτεύουσα της Λαϊκής Εξουσίας στην Πελοπόννησο. Οι νέες συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί στην περιοχή, με την εδραίωση της Λαϊκής Εξουσία και τον εκμηδενισμό της δράσης όλων των αντιδραστικών στοιχείων αλλά και την νέα ακόμα πιο σκληρή Γερμανική κατοχή μετά την συνθηκολόγηση των Ιταλών, επέβαλαν την προσαρμογή και την αναβάθμιση του αντιστασιακού κινήματος σε ολόκληρο τον Μοριά. Σε αυτήν την σύσκεψη συμμετείχαν 300 αντιπρόσωποι που ήρθαν με τα πόδια από ολόκληρη την Πελοπόννησο ενώ την παρακολούθησαν πάνω από 1000 επισκέπτες. Με τοποθετήσεις γύρω από τα στρατιωτικά και πολιτικά ζητήματα της περιόδου οι σύνεδροι αποφασίζουν την ίδρυση της ΙΙΙ Μεραρχίας και στην 3μελή διοίκηση (όπως την ορίζουν οι λαϊκοστρατιωτικοί κανόνες) μπαίνουν οι:
Πολύδωρος Δανιηλίδης(Αχιλλέας)- Πολιτικός Επίτροπος
Δημήτρης Μίχος-Καπετάνιος
Δημήτρης Κασσάνδρας (Αλέξανδρος)- Στρατιωτικός
Η δομή της ΙΙΙ Μεραρχίας:
8η Ταξιαρχία (Βορράς) με δυνάμεις του 6ου και του 12ου Συντάγματος
9η Ταξιαρχία (Νότος) με δυνάμεις του 8ο και 9ο Συντάγματος
Το οδοιπορικό συνεχίστηκε δίπλα από το ποτάμι του Λάδωνα όπου έγινε η εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) αφιερωμένη στην διαδρομή του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ Πελοποννήσουν και τα πολιτικά συμπεράσματα-διδάγματα της εποποιΐας του λαού μας κατά την διάρκεια του μεγάλου ξεσηκωμού.
Την επόμενη ημέρα βρεθήκαμε στο σημείο που ο ΕΛΑΣ έδωσε μια από τις σημαντικότερες μάχες στην περιοχή έξω από το χωριό «Γλόγοβα» στις 20 Απρίλη του ’44. Αφού έγινε μια σύντομη περιγραφή της μάχης και των αποτελεσμάτων ξεκίνησε η επιστροφή των συμμετεχόντων στο «οδοιπορικό», μια επιστροφή γεμάτη από γεγονότα και στιγμές του λαϊκού ξεσηκωμού που συνεχίζουν να εμπνέουν τους αγώνες του μέλλοντος.
Η μάχη στις 20/4/44 περιγράφεται στο παρακάτω απόσπασμα από το βιβλίο «…Ο Πολύδωρος θυμάται»
«…Πρότεινα, τότε, στο Μίχο και τον Κασσάνδρα πως, μια και διαθέταμε αυτά τα τμήματα, θα μπορούσαμε να κάνουμε αντεπίθεση στους Γερμανούς. Μου πρόβαλαν χίλιες δυο αντιρρήσεις, τονίζοντάς μου ότι δεν ήξερα εγώ από τέτοια πράγματα. Ήμαστε και οι τρεις καβάλα στ’ άλογα, πάνω σ’ ένα ύψωμα και συζητούσαμε. Κάτω μακριά βλέπαμε τις γερμανικέ φάλαγγες που κινούνταν. Εγώ επέμενα στην πρότασή μου. Απευθύνθηκα και στον επιτελάρχη μας, τον Παντελάκη, λοχαγό του πυροβολικού-ένα εξαιρετικό παιδί-που στεκόταν πιο πέρα. Μου είπε πως συμφωνούσε με την πρότασή μου. Ενθαρρυμένος ξαναπίεσα και πάλι τους δύο αξιωματικούς. Φάνηκαν ενοχλημένοι και μου είπαν πως τους έφερνα μπροστά σε αδιέξοδο. Είπαν ακόμα πως η απόσταση ήταν πολύ μακρινή για να δτάσει έγκαιρα μια τέτοια διαταγή στα τμήματα. Τότε επενέβηκε ο επιτελάρχης και πρότεινε να πάει ο ίδιος τη διαταγή. Οι δύο αξιωματικοί, λοιπό, αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν.
Η μάχη της Γλόγοβας
Ο Παντελάκης, με τη διαταγή στο χέρι, έτρεξε και συνάντησε τα τμήματα, εξήγησε στους επικεφαλής, Στασινόπουλο και Χαλκιά, το σκοπό της αποστολής του, συγκέντρωσε και τα άλλα τμήματα και έκαναν από κοινού ένα σχέδιο για να χτυπήσουν τους Γερμανούς-μια φάλαγγα που κινούνταν τώρα προς την κατεύθυνση της Τρίπολης. Όπως μου διηγήθηκαν αργότερα, ο κίνδυνος ήταν να πάρουν οι Γερμανοί μια κατεύθυνση (προς Τρίπολη) που δεν ευνοούσε το χτύπημα των ανταρτών. Οι ντόπιοι πατριώτες, που ήξεραν καλά την τοποθεσία, υπέδειξαν στους αντάρτες το καταλληλότερο σημείο. Πράγματι, οι ελασίτες έστησαν ενέδρα και κανόνισαν έτσι τα πράγματα, ώστε οι Γερμανοί να μπουν μέσα στην χαράδρα, τη «Χούνη», όπως την έλεγαν οι ντόπιοι…
…Το τμήμα των Γερμανών, ένα επίλεχτο τμήμα από μοτοσικλετιστές, αλεξιπτωτιστές κ.λπ., πραγματικά θερίστηκε. Ήταν ένα σοβαρό πλήγμα και πολύ κόστισε στους Γερμανούς. Από 280 ανθρώπους περίπου (πάνω από 4 λόχους) ήταν ζήτημα αν γλίτωσαν καμιά εικοσαριά ή τριανταριά. Κι αυτούς τους καταδίωξαν οι δικοί μας, αλλά δεν μπόρεσαν να τους πιάσουν. Πήραμε, όμως, πολύ οπλισμό στα χέρια μας…»
(Π. Δανιηλίδης…Ο Πολύδωρος θυμάται-εκδόσεις Εκτός των Τειχών, 2018)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου