Ένα σχόλιο για τον Σκλαβενίτη… Και για κάθε Σκλαβενίτη.

Εδώ και πολύ καιρό, σε κάθε επίσκεψή μου στο υποκατάστημα του Σκλαβενίτη της γειτονιάς μου παρατηρώ τους εργαζόμενους εκεί. Τις πρώτες φορές παρατήρησα ότι οι περισσότεροι δεν «καλησπερίζουν», ενώ κάποιες φορές μπορεί το μόνο που θα σου πουν να είναι το ποσό που πρέπει να πληρώσεις φεύγοντας. Μετά από κάποιους μήνες, αυτό που παρατήρησα ήταν πως όποια μέρα ή ώρα και να πήγαινα για ψώνια, οι εργαζόμενοι που είχαν «βάρδια» ήταν περίπου οι ίδιοι. Ώσπου, ένα Σάββατο μεσημέρι, με αισθητά περισσότερο κόσμο απ’ ό, τι συνήθως, περίμενα στο ταμείο και άκουγα τις εργαζόμενες να λένε άλλη ότι είναι κουρασμένη και άλλη ότι θα κλείσει το ταμείο. Εκεί που περίμενα εγώ, η ταμίας είπε στην κοπέλα που περίμενε πίσω από εμένα να πάει στο δίπλα ταμείο και ο κύριος που ήταν μπροστά μου αστειεύτηκε: «Εκεί, στην πεθαμένη». Η ταμίας, αφού εξυπηρέτησε κι εμένα, έκλεισε κατευθείαν λέγοντας άλλη μια φορά ότι δεν αντέχει άλλο.

Έτσι, αποφάσισα να ψάξω στην ιστοσελίδα του Σωματείου (Σωματείο Εργαζομένων στις Επιχειρήσεις του Ομίλου Σκλαβενίτης στη Βόρεια Ελλάδα), όπου βρήκα τελικά πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες.

Στα κείμενα αναφέρονται μεταξύ άλλων:

«Τα τμήματα δεν διαθέτουν το απαραίτητο ανθρώπινο δυναμικό, με αποτέλεσμα ο φόρτος εργασίας να αυξάνεται, οι ρυθμοί να εντατικοποιούνται και η πίεση στους εργαζόμενους να γίνεται καθημερινά μεγαλύτερη.»

Μισθοί «που δεν φτάνουν ούτε για ένα δεκαπενθήμερο»

«Μέσα σε αυτές τις συνθήκες είναι απαράδεκτο οι εργαζόμενοι να καλούνται να απολογούνται για παράπονα […] πελατών, σαν να είναι οι ίδιοι υπεύθυνοι για τα προβλήματα που δημιουργούν η έλλειψη προσωπικού και η εντατικοποίηση της εργασίας.»

«… ολοένα και συχνότερα φαινόμενα εργασιακού εκφοβισμού, προσβολών, απαξιωτικής συμπεριφοράς και αυταρχισμού από στελέχη της Εταιρείας απέναντι στους εργαζόμενους.»

Τέλος, για την περίοδο του καύσωνα το καλοκαίρι στην ανακοίνωση του Σωματείου αναφέρεται πως δεν τηρούνταν επαρκώς τα μέτρα, όπως κλιματισμός και ανεμιστήρες σε χώρους όπως αποθήκες και παραλαβές.

Παράλληλα, δεν πρέπει να ξεχνάμε τα πρόσφατα «εργατικά ατυχήματα», ένα στη Θεσσαλονίκη στα τέλη Ιουνίου που ένας εργαζόμενος τραυματίστηκε από κλαρκ και ένα στην Αθήνα στα τέλη Αυγούστου που ένας εργαζόμενος έσπασε τον αυχένα του, και οι δύο κατά την παραλαβή εμπορευμάτων.

Όταν ο μισθός δε φτάνει ούτε για τα βασικά, όταν λόγω της υποστελέχωσης η εντατικοποίηση στην εργασία αυξάνεται όλο και περισσότερο, όταν ο εργαζόμενος δουλεύει όλη μέρα για ψίχουλα και η εργοδοσία τον τρομοκρατεί αν τολμήσει να διαμαρτυρηθεί, δεν είναι αγένεια το γεγονός ότι δεν καλησπερίζει τον πελάτη. Δεν είναι αγένεια, είναι ΕΞΑΝΤΛΗΣΗ!

Πόσο αστείο έκανε άραγε ο κύριος που είπε «εκεί, στην πεθαμένη;». Πόσο αστείο είναι να πηγαίνεις στη δουλειά εξαντλημένος, χωρίς να ξέρεις αν θα γυρίσεις στο σπίτι σου το βράδυ; Πόσο αστεία ήταν τα ατυχήματα των δύο εργαζόμενων στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, αλλά και όλα τα υπόλοιπα εργοδοτικά εγκλήματα, όπου οι εργάτες και οι εργαζόμενοι δεν ήταν αρκετά τυχεροί για να γυρίσουν στο σπίτι τους;

Δεν είναι μόνο ο Σκλαβενίτης, δεν είναι μόνο τα σούπερ μάρκετ, είναι τα εργοστάσια, είναι οι οικοδομές, οι μεταφορές, ο τουρισμός, η εστίαση. Είναι οι πέντε νεκρές εργάτριες στη Βιολάντα στα Τρίκαλα, ο νεκρός 52χρονος που καταπλακώθηκε από σωλήνα ενός τόνου στον Εύοσμο πριν λίγες μέρες, ο 70χρονος που έπεσε από τη σκαλωσιά, ο 50χρονος χειριστής γερανού που σκοτώθηκε στα έργα του Μετρό στη Θεσσαλονίκη, οι διανομείς και οι μεταφορείς που βρίσκονται 10 και 12 ώρες στον δρόμο και σκοτώνονται σε τροχαία. Είναι ο διπλανός μας, ο συνάδελφός μας, ο υπάλληλος που θα μας εξυπηρετήσει στο σούπερ μάρκετ.

Είναι η πολιτική των εργοδοτών και των εταιρειών, που για να αυξήσουν τα κέρδη τους, δε διστάζουν να θυσιάσουν τη ζωή των υπαλλήλων τους.

Κανένας εργοδότης δε θα μας χαρίσει αυξήσεις στους μισθούς, ανθρώπινες συνθήκες εργασίας και ασφαλείς χώρους δουλειάς, αν δεν τα διεκδικήσουμε ΕΜΕΙΣ με αγώνες!

Ειρήνη Σ.-Κ., φοιτήτρια Φιλολογίας ΑΠ