17 Νοεμβρίου 2026

ΕΙΣΗΓΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ(μ-λ) ΣΤΙΣ 15.11.26 ΣΤΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ



Δημοσιεύουμε, παρακάτω, τις εισηγήσεις του Δημήτρη Βασιλάκη και του Δημήτρη Χαρτζουλάκη στην εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ), την πρώτη ημέρα του 3ημέρου, Κυριακή 15 Νοέμβρη με θέμα «Η νεολαία στην πρώτη γραμμή των εξεγέρσεων και των αγώνων - Να οικοδομήσουμε την επαναστατική κομμουνιστική κατεύθυνση».

Εισήγηση σ. Δημήτρη Βασιλάκη:

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλοι και φίλες.

Σας καλωσορίζουμε στην εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) με τίτλο «Η νεολαία στην πρώτη γραμμή των εξεγέρσεων και των αγώνων - Να οικοδομήσουμε την επαναστατική κομμουνιστική κατεύθυνση» στον ιστορικό χώρο του Κάτω Πολυτεχνείου, 53 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη.

Θέλουμε να ξεκινήσουμε αυτή την εκδήλωση με μια καταγγελία. Μια καταγγελία στην πρυτανεία του ΕΜΠ, το υπουργείο και την κυβέρνηση που προχώρησαν στην αλλαγή των όρων διεξαγωγής του 3ήμερου εορτασμού. Με τον αέρα της φασιστικοποίησης της δημόσιας και της πολιτικής ζωής και αξιοποιώντας διάφορες αφορμές και χρήσιμους ηλίθιους (χωρίς να θέλουμε να επεκταθούμε) προσπαθεί να θέσει τους όρους με τους οποίους θα διεξαχθεί ο εορτασμός. Προσπαθεί να ικανοποιήσει τη χρόνια βλέψη κυβερνήσεων και ιμπεριαλιστών για:

  • Να αποκόψει λαό και νεολαία από τον ιστορικό χώρο και να τους τρομοκρατήσει.
  • Να αποτρέψει την έμπνευση που η εξέγερση ακόμα και σήμερα τροφοδοτεί τις μάζες.
  • Να μη συνδέσει ο κόσμος τους αγώνες του χτες με το σήμερα.
Ο φετινός τριήμερος εορτασμός, η φετινή αντιιμπεριαλιστική διαδήλωση στις 17 Νοέμβρη έρχεται σε μια περίοδο που η νεολαία και οι λαοί σε μια σειρά χώρες ξαναβγαίνουν στο προσκήνιο. Από την Αμερική μέχρι την Ασία και από την Ευρώπη μέχρι την Αφρική οι μάζες ξαναβγαίνουν στους δρόμους γιατί ασφυκτιούν, γιατί αυτό το σάπιο σύστημα τάζει μόνο επίθεση, γιατί δεν έχει να προσφέρει καμία προοπτική. Και για να μη συνδεθούν τα ξεσπάσματα αυτά με τον τόπο μας κυβέρνηση – υπουργείο – πρυτανεία θα κάνουν τα πάντα.Γιατί ξέρουν πολύ καλά ότι είμαστε και εμείς ένα καζάνι που βράζει και είναι έτοιμο να σκάσει. Και η οργή αυτή που νιώθουμε και εμείς ξέρουν επίσης πολύ καλά ότι δεν χωράει στις κάλπες τους. Για αυτό επιχειρούν να κλείνουν το Πολυτεχνείο στις 18:00, για αυτό δε θα ανοίξουν κανένα κτίριο, για αυτό έχουν φροντίσει να είναι περικυκλωμένο με πάνοπλες αστυνομικές δυνάμεις. Φοβούνται ένα τέτοιο πιθανό ξέσπασμα και στη χώρα μας και θα κάνουν ό,τι περνάει από το χέρι τους για να το αποτρέψουν.

Σε αυτό το πλαίσιο λοιπόν διεξάγεται το φετινό τριήμερο. Μία ακόμα χρονιά βρισκόμαστε σε αυτόν εδώ τον χώρο για να τιμήσουμε την εξέγερση, του νεκρούς μας, να εμπνευστούμε για τους αγώνες μας στο σήμερα. Τέτοια είναι η παρακαταθήκη του Πολυτεχνείου, η στάμπα του στην ιστορία αυτού του τόπου, που 53 χρόνια τώρα συνεχίζει και κατεβάζει δεκάδες χιλιάδες στους δρόμους.

Το Πολυτεχνείο:

  • Αποτέλεσε την αρχή του τέλους του δικτατορικού καθεστώτος, που έληξε με την κατάρρευση της χούντας του Ιωαννίδη το ’74 μετά την τούρκικη εισβολή στην Κύπρο. Απέδειξε στην πράξη ότι η αμερικανοστήρικτη δικτατορία που τσάκιζε τον λαό και τη νεολαία δεν είναι ανίκητη, καθιστώντας την πολιτικά νεκρή.

  • Ακύρωσε τις προσπάθειες αμερικάνων ιμπεριαλιστών και των ντόπιων αστών να βάλουν λαό και νεολαία στον γύψο. Οι πρώτες κιόλας δράσεις ενάντια στη χούντα έδωσαν τη θέση τους σε μαζικές εκδηλώσεις λαού και νεολαίας, που ταράξαν το καθεστώς. Από τη μαζική αποχή από τις στημένες από τη χούντα φοιτητικές εκλογές του ΄72, μέχρι την ταράτσα της Νομικής και το τριήμερο που συγκλόνισε την Ελλάδα…

  • Έριξε στο κενό τις προσπάθειες φιλελευθεροποίησης της χούντας με τον Μαρκεζίνη, τις προσπάθειες νομιμοποίησης του καθεστώτος στα μάτια του κόσμου. Γιατί ακριβώς η επαναστατική γραμμή που πρότασσε την ανατροπή της χούντας, την έξοδο των αμερικάνων ιμπεριαλιστών από τη χώρα κατατρόπωσε τη ρεφορμιστική γραμμή ΚΚΕ, ΚΚΕ εσωτερικού που καλοέβλεπαν τον εκδημοκρατισμό της χούντας, που στην κατάληψη πρότειναν τη σταδιακή απαγκίστρωση από το Πολυτεχνείο.

  • Κατοχύρωσε τη λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων σαν όργανα ανεξάρτητα από το κράτος και τους μηχανισμούς του. Κατοχύρωσε το λαϊκό άσυλο αγώνων και μια σειρά από δικαιώματα. Έπαιξε τον ρόλο του στη μαζικοποίηση της τριτοβάθμιας. Όλα αυτά τα δικαιώματα και τις κατακτήσεις εδώ και χρόνια κυβερνήσεις αξιοποιώντας τον δυσμενή συσχετισμό σε βάρος του φοιτητικού κινήματος προσπαθούν να λυσσαλέα να τα χτυπήσουν.

  • Πότισε το λαϊκό αίσθημα με το μίσος ενάντια στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Γιατί ο λαός μας ξέρει πολύ καλά (όσο και αν διάφοροι προσπαθούν να ξαναγράψουν την ιστορία) ποιος ήταν πίσω από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου, ποιος έσπρωξε και έθρεψε το δικτατορικό καθεστώς… 53 χρόνια αργότερα ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός συνεχίζει να μετατρέπει τη χώρα σε ένα απέραντο αμερικανονατοϊκό ορμητήριο για να εξυπηρετήσει τα σχέδιά του…

  • Έθιξε το ζήτημα της κοινωνικής αλλαγής. Έβαλε ζητήματα λευτεριάς και λαοκρατίας, τονίζοντας παράλληλα τη σημασία της ανεξαρτησίας στην προσπάθεια αυτή, αφού αποκάλυψε τον ρόλο των Αμερικάνων στην κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα της χώρας.

  • Ενίσχυσε την αριστερή ιδεολογία και τα πολιτικά της προτάγματα στις συνειδήσεις λαού και νεολαίας.

Το Πολυτεχνείο απέδειξε:

  • Ότι ο λαός μπορεί να ανατρέψει πολιτικούς σχεδιασμούς από ντόπιους και ξένους δυνάστες με τις μάζες στο προσκήνιο. Ότι μπορεί να προσπερνάει τα αδιέξοδα του ρεφορμισμού που φαντασιώνεται την πιο ήπια επίθεση – εν προκειμένω την βελτίωση της χούντας.

  • Ότι η καταστολή δεν είναι ανίκητη. Ότι ακόμα και απέναντι στα τανκς και τις δυνάμεις καταστολής μπορεί να υψώνει ανάστημα ακόμα και αν αυτό κοστίζει νεκρούς, που γράφουν το όνομά τους με χρυσές σελίδες στην ιστορία του λαού μας. Που ο λαός μας και η νεολαία τους τιμούν ακόμα και σήμερα!

  • Ότι οι επαναστατικές δυνάμεις μπορούν να ξεμπροστιάσουν τις ρεφορμιστικές και να τραβήξουν μαζί τους τις λαϊκές μάζες με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Αυτά και πολλά άλλα δίδαξε και συνεχίζει να διδάσκει στον λαό μας η εξέγερση του Νοέμβρη. Τέτοια ήταν η εμβέλειά της, τόσο εμπλουτισμένοι ήταν οι στόχοι της. Και είναι αλήθεια ότι τα αιτήματα της εξέγερσης παραμένουν ανεκπλήρωτα και αδικαίωτα! Η πάλη για ψωμί παιδεία ελευθερία λευτεριά λαοκρατία, η πάλη ενάντια σε ιμπεριαλισμό φασισμό, η πάλη για ανεξαρτησία είναι ζητήματα του σήμερα και σαν τέτοια πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε.

Μνημονεύουμε το Πολυτεχνείο, όχι με μουσειακούς, αλλά ουσιαστικούς όρους. Γιατί ήρθε σαν ιστορική συνέχιση της εποποιίας του ΕΑΜ – ΕΛΑΣ απέναντι σε ιταλικό και γερμανικό φασισμό και εγγλέζικο ιμπεριαλισμό. Σαν συνέχεια του ηρωικού ΔΣΕ απέναντι στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Γιατί ήρθε σε μια περίοδο όπου τα διεθνή κινήματα άνθιζαν. Οι επιρροές από τη ΜεγάληΠρολεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση στην Κίνα, αλλά και τον Μάη του ΄68 στη Γαλλία ήταν εμφανείς! Όπως επίσης εμφανής ήταν και η έμπνευση από τη συντριβή των Αμερικάνων στην Ινδοκίνα από τους κομμουνιστές και τα κινήματα για ανεξαρτησία στις ζώνες των θυελλών.Η διεθνής αναταραχή της περιόδου από τα μεγάλα ιμπεριαλιστικά κέντρα σε Γαλλία, Γερμανία, Ιαπωνία ακόμα και στις ΗΠΑ μέχρι τις χώρες της Λατινικής Αμερικής, της Μέσης Ανατολής, της Αφρικής και της Ινδοκίνας συγκλόνιζαν, ενέπνεαν, παρέσυραν και την ελληνική νεολαία, που δε θα καθόταν με τα χέρια σταυρωμένα μπροστά στο τέρας του φασισμού - ιμπεριαλισμού.

Η εξέγερση λοιπόν του Πολυτεχνείου είναι κάτι πολύ παραπάνω και από αυτό που παρουσιάζει το σύστημα, αλλά και οι ρεφορμιστές. Δεν είναι μια γιορτή της δημοκρατίας όπως χοντροκομμένα θέλουν να παρουσιάσουν οι συστημικοί, ούτε όμως χωράει στο ρεφορμιστικό καναλιζάρισμα. Μπορεί να συνεχίσει να εμπνέει, να βγάζει κόσμο στον δρόμο, να διδάξει τους αγώνες. Για αυτό και την φοβάται τόσο το σύστημα 53 χρόνια μετά.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλοι και φίλες.

Ζούμε σε μια χώρα που από το ’74 και μετά το αστικό της προσωπικό συγκροτήθηκε πατώντας στις δύο βάρκες της εξάρτησης. Από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό από τη μία που ανέλαβε κυρίως την πολεμική διάταξη της χώρας με τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετούνται τα σχέδιά του, που συνέχισε να τη μετατρέπει σε ένα απέραντο νατοϊκό ορμητήριο. Και από τον ευρωπαϊκό ιμπεριαλισμό από την άλλη που επέβαλε κυρίως τον οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας, την κοστολόγηση της ζωής και το ξεκλήρισμα του πλούτου της.

Η πολιτική της εξάρτησης μακριά από την οποία δεν μπορεί να ζήσει και να αναπνεύσει η ντόπια αστική τάξη μόνο δεινά σημαίνει για τον λαό μας. Γιατί επικυρώνει τη μεταφορά του πλούτου από μέσα προς τα έξω, αλλά και από πάνω προς τα κάτω, αλλά και ορίζει ότι η Ελλάδα με τις αμερικάνικες βάσεις θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ΗΠΑ.

Η επιλογή της αστικής τάξης τα τελευταία χρόνια να πατάει περισσότερο στην αμερικάνικη παρά στην ευρωπαϊκή βάρκα έχει δημιουργήσει μια σειρά από αντιδράσεις. Και ενδοαστικές, μα πρώτα και κύρια περισσότερο στα ίδια τα ιμπεριαλιστικά επιτελεία.

Η παράδοση γης και νερού στον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό, η εγκατάσταση νέων βάσεων, η αναβάθμιση των παλιότερων στέλνουν το σήμα στις ΗΠΑ ότι θα ματώσουμε στο πλάι των συμμάχων όπως άλλωστε πολλάκις έχουν ομολογήσει επίσημα χείλη…

Οι γιγαντιαίες πολεμικές δαπάνες, το σφιχταγκάλιασμα του αστικού πολιτικού προσωπικού με το κράτος δολοφόνο τους Ισραήλ, η ασπίδα – πραγματικός μαγνήτης πολέμου μας βάζουν στο στόχαστρο. Μπροστά στις επικίνδυνες επιλογές τους δε λογαριάζουν τις ζωές μας.

Σε αυτά τα πλαίσια εξελίσσεται και ο άδικος και αντιδραστικός ελληνοτουρκικός ανταγωνισμός. Άδικος και αντιδραστικός και από τις δύο μεριές. Γιατί εδράζεται στα συμφέροντα και τον ρόλο που θέλουν να παίξουν οι αστικές τάξεις στις δυο μεριές του Αιγαίου. Αλλά και γιατί καθορίζεται, και τροφοδοτείται από την διαιτησία και τις ανάγκες του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, που κατά καιρούς σιγοντάρει ανάλογα με το ποια πλευρά επιδιώκει να πιέσει. Και να σου τα χειροκροτήματα στο Κογκρέσο που απαιτούν βέβαια υποκλίσεις και στρατηγικές συμφωνίες υποτέλειας. Και να σου οι υποσχέσεις για νέους εξοπλισμούς και μαχητικά αεροσκάφη που απαιτούν περιορισμό της Ρώσικης επιρροής. Γιατί οι ΗΠΑ θέλουν και τις δυο χώρες στο άρμα τους. Άλλωστε για τον Αμερικάνικο ιμπεριαλισμό ο ανταγωνισμός αποτελεί κρίσιμο όρο της επικυριαρχίας τους και στη μια και στην άλλη χώρα, αποτελεί ισχυρό λόγο της ενίσχυσης της παρουσίας τους στην περιοχή και εργαλείο διαμόρφωσης των εξελίξεων σε αυτήν. Ο ανταγωνισμός αυτός είναι αντιδραστικός γιατί οι δυο αστικές τάξεις παλεύουν σε αυτό το πλαίσιο για όμορο χώρο. Η αστική τάξη στη χώρα μας φιλοδοξεί μέσω των διαφόρων κινήσεων (με τις απειλές για επέκταση στα 12 μίλια), να μετατρέψει το Αιγαίο μια κλειστή ελληνική λίμνη. Ενώ αντίστοιχα η Τούρκικη αστική τάξη, φιλοδοξώντας να παίξει πιο καθοριστικό ρόλο στην ευρύτερη περιοχή «προς ανατολάς» αντιλαμβάνεται την σημασία της Νοτιανατολικής μεσογείου για αυτό. Πρόκειται λοιπόν για έναν ανταγωνισμό άλυτο στα πλαίσια των δυο αστικών τάξεων, καθώς έχει να κάνει με τα εγγενή χαρακτηριστικά τους. Πόσο δε μάλλον όταν αυτή την υπόθεση μπορούν και καθορίζουν τα Αμερικάνικα σχέδια. Με αυτή την έννοια η όλη συζήτηση για το καλώδιο διασύνδεσης εντάσσεται σε αυτή την υπόθεση. Της δημιουργίας όρων διεκδίκησης επιπλέον ζωτικού χώρου από τις δυο αστικές τάξεις. Για αυτό θεωρούμε ότι είναι μια υπόθεση εχθρική προς τον λαό. Που γίνεται αφορμή για περισσότερο εθνικιστικό δηλητήριο και καλλιέργεια μίσους. Όχι μόνο από την κυβέρνηση και τα αστικά κόμματα αλλά και από την υπόλοιπη θεσμική (και μη θεσμική) αντιπολίτευση –αριστερά και δεξιά- που απαιτεί από την αστική τάξη μεγαλύτερη αποφασιστικότητα και όχι κατευνασμό. ΟΙ λαοί όμως δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν αλλά έχουν κάθε συμφέρον να παλέψουν ενάντια στις ντόπιες αστικές τάξεις και τους ιμπεριαλιστές.

Όλα τα παραπάνω δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα για τον λαό και τη νεολαία που ασφυκτιούν. Που δεν δέχονται:

  • Να τους πετάνε έξω από την εκπαίδευση ήδη από το σχολείο. Να αποκλείονται βίαια από την τριτοβάθμια με τους πολλαπλούς ταξικούς κόφτες τις πολλαπλές πανελλήνιες, την Ελάχιστη Βάση Εισαγωγής και τις διαγραφές.

  • Να πρέπει να δουλέψουν δυο και τρεις δουλειές για να τα βγάλουν πέρα. Να δουλεύουν σπαστά και ελαστικά όπως και όποτε ζητήσουν τα αφεντικά. Να ξεζουμίζονται για το μεροκάματο.

  • Να βλέπουν τους συναδέλφους τους να σκοτώνονται στους δρόμους, τα εργοστάσια και τα γιαπιά για ένα κομμάτι ψωμί. Να βλέπουν τους εργοδότες να πλουτίζουν όσο αντιμετωπίζουν τους εργαζόμενους σαν αναλώσιμους.

  • Να βλέπουν συνολικά τα δικαιώματά τους να τσακίζονται το ένα μετά το άλλο.

  • Ότι προετοιμάζονται οι όροι για έναν επόμενο παγκόσμιο μακελειό.

  • Ότι θα πρέπει να σφαχτούν σε αυτόν τον πόλεμο για τα ξένα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών.

  • Ότι θα μένουν αμέτοχοι όσο εξελίσσεται μια γενοκτονία στη γειτονιά τους. Πόσο μάλλον όταν εξελίσσεται ένα διεθνές κύμα αλληλεγγύης στον αδούλωτο παλαιστινιακό λαό.

  • Να βλέπουν τους φασίστες να ξαναπαίρνουν τον χώρο που τους αφήνει η πολιτική του συστήματος, που βρωμίζουν τις πλατείες και τις γειτονιές με την ύπαρξή τους

Που δεν δέχονται δηλαδή τη σαπίλα για την οποία τους ετοιμάζει το σύστημα. Αυτή η οργή δεν ξεκίνησε σήμερα. Συσσωρεύεται εδώ και χρόνια από το βάρος της επίθεσης, εκφράστηκε στους δρόμους όταν δόθηκε η δυνατότητα. Από τις μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις για το έγκλημα των Τεμπών που πλημμύρισαν τις πόλεις της χώρας, μέχρι τις φοιτητικές συνελεύσεις καταλήψεις διαδηλώσεις ενάντια στην ψήφιση του νόμου Πιερρακάκη και τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τις πορείες αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό…

Η ίδια οργή που εκφράστηκε στους δρόμους τα τελευταία χρόνια ψάχνει να βρει την έκφρασή της στο σήμερα. Στις διαδηλώσεις της 21ης Οκτώβρη, στις 5 Νοέμβρη φάνηκε ότι οι εικόνες από το ξέσπασμα στη Γαλλία δεν είναι αδιάφορες για τους νέους και τις νέες στη χώρα μας. Φάνηκε ότι αντανακλαστικά και αυθόρμητα ο κόσμος στη χώρα μας τάσσεται με το δίκιο. Η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση άλλωστε, σύσσωμο το αστικό πολιτικό προσωπικό από την αρχή ξεκαθάρισαν ότι θα κάνουν ότι μπορούν για να μην γίνει της Γαλλίας. Άλλωστε γνωρίζουν πολύ καλά ότι παρά τα αφηγήματα της ανάπτυξης και σταθερότητας σε μια εποχή αστάθειας και αβεβαιότητας, το πολιτικό προσωπικό και το σύστημα στη χώρα έχει σοβαρά προβλήματα που θα δυσκολευτεί να προσθέσει σε αυτά και τον λαϊκό παράγοντα!

Αυτή την οργή προσπαθεί το σύστημα να καταπνίξει. Με την ωμή κρατική καταστολή και την τρομοκρατία. Αξιοποιεί μέχρι και τις φασιστικές εφεδρείες, που προσπαθούν παρουσιαστούν ως αντισυστημικές, ενώ είναι βγαλμένες από τα σπλάχνα αυτού του σάπιου συστήματος. Που ξαναέχουν τον αέρα να κυκλοφορούν, να τραμπουκίζουν και να μαχαιρώνουν κόσμο. Αυτή την άνεση τους τη δίνει το ίδιο το σύστημα, που όσο δυσκολεύεται τόσες περισσότερες δυνατότητες θα τους δίνει. Τσακίστε τους είπε η Λεπέν στη Γαλλία. Το ίδιο θα πουν και στα δικά μας αντίστοιχα ξεσπάσματα, γιατί ακριβώς εχθρεύονται τον λαό μας και τις κατακτήσεις του. Γιατί είναι τσιράκια των αστών και των ιμπεριαλιστών.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, φίλοι και φίλες.

53 χρόνια μετά την εξέγερση του Νοέμβρη είναι ακόμα επίκαιρο να συζητάμε για τα αιτήματα, τους στόχους και την εμβέλεια του Πολυτεχνείου. Η επίθεση στα δικαιώματα λαού και νεολαίας, η ασφυξία που αυτοί νιώθουν από το στραγγάλισμα του συστήματος τους κάνει να ψάχνουν λύσεις. Και η διέξοδος που φαίνεται να ανοίγεται σε αυτή τη φάση είναι αυτή του δρόμου, των διαδηλώσεων και των ξεσπασμάτων. Ο δρόμος αυτός βέβαια από μόνος του δεν είναι αρκετός. Αυτό φαίνεται από τη νεολαία σε όλο τον πλανήτη που αναζητά το κάτι παραπάνω. Προσπαθεί να αναζητήσει μια άλλη κοινωνία, έναν άλλο κόσμο πιο δίκαιο από αυτόν της σαπίλας του καπιταλιστικού – ιμπεριαλιστικού συστήματος.Για αυτό ανεμίζει τις παλαιστινιακές σημαίες, τις κόκκινες με τα σφυροδρέπανα. Γιατί καταλαβαίνει ότι η οργή της αυτή είναι ασυμβίβαστη με τον σάπιο κόσμο τους. Και είναι στοίχημα για κάθε κομμουνιστική και επαναστατική οργάνωση να μπολιάσει αυτές τις κινήσεις με τις κόκκινες ιδέες, να τις συγκροτήσει απέναντι στο σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Με την προοπτική την αναμέτρηση με αυτό το σύστημα, την οικοδόμηση μιας κοινωνίας χωρίς εκμετάλλευση.


Εισήγηση σ. Δημήτρη Χαρτζουλάκη:

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΣΕΩΝ

ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΧΩΡΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ


Τυγχάνει στην επέτειο του Πολυτεχνείου (17/11) να συμπληρώνονται 2 μήνες από το ξεκίνημα των επίμονων μαζικών κινητοποιήσεων νεολαίας και λαού στη Γαλλία, που ξεκίνησαν στις 17 Σεπτεμβρίου με μαθητική κινητοποίηση σε λύκειο (Saint-Exupery) σε προάστιο του Παρισιού. Εδώ και 2 μήνες η νεολαία στο Παρίσι αλλά και σε πολλές άλλες πόλεις και χώρες της Ευρώπης και του κόσμου εξεγείρονται, δημιουργώντας πολλαπλούς πονοκεφάλους στα κέντρα του συστήματος.

Αψηφούν τη σκληρή καταστολή και το ξύλο από τις δυνάμεις της αστυνομίας. Τις πλαστικές σφαίρες, τις χειροβομβίδες μέσα στα πλήθη, τις χιλιάδες συλλήψεις κυρίως ανηλίκων.

Αψηφούν και προσπερνούν τις φωνές που θέλουν να τους παρουσιάσουν ότι στρώνουν τον δρόμο στην ακροδεξιά και τον φασισμό. Συμβαίνει το αντίστροφο! Το σύστημα αναζητά στον φασισμό τη διέξοδο για την καταστολή του πλήθους. Αυτό εκφράζει η αγωνία της Λεπέν για την επιβολή της τάξης.

Αψηφούν την κινδυνολογία, τις προβοκάτσιες, τη συκοφάντηση από τα ΜΜΕ που θέλουν να παρουσιάσουν μια νεολαία «βάνδαλη», «βίαιη», «αυταρχική». Που θέλουν στην πραγματικότητα να αποκρύψουν τη βία και τον αυταρχισμό του συστήματος.

Αψηφούν τις όποιες οικτρές προσπάθειες των επίσημων κέντρων του συστήματος να χειραγωγήσουν και να εκτονώσουν την οργή.

Και συνεχίζουν! Γιατί ανακαλύπτουν, μέρα με τη μέρα όλο και περισσότερο, ότι μόνο μέσα στην πάλη, μέσα από τη σύγκρουση με το σύστημα αυτό μπορούν να οικοδομήσουν το δικό τους μέλλον. Γι’ αυτό άλλωστε πολύ γρήγορα οι αφορμές, τα πρώτα «αιτήματα» της πάλης (όπως ήταν στο γαλλικό ξέσπασμα τα εκπαιδευτικά αιτήματα) συνολικοποιούνται, παίρνουν ευρύτερα χαρακτηριστικά. Όπως έγινε και στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του ’73. Και ενώνονται με τους εργαζόμενους στις απεργίες και απαιτούν μισθούς και μέτρα για την ακρίβεια, τη στέγαση, καταδικάζουν την κρατική καταστολή, τη φασιστικοποίηση αλλά και το κλίμα πολεμικής προετοιμασίας που καθορίζει πλέον την πολιτική και κοινωνική ζωή παντού.

«ΥΠΟΚΙΝΗΤΗΣ» ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Τα ξεσπάσματα που βλέπουμε ανά τον κόσμο με επίμονες, μαζικές και σκληρές κινητοποιήσεις δεν αποτελούν τυχαία γεγονότα. Ούτε τυχαίο θεωρούμε το γεγονός ότι πρωταγωνιστής σε αυτά, για ακόμα μια φορά, είναι η νεολαία.

Τα ξεσπάσματα αυτά κινούνται πάνω στη γραμμή της ΑΡΝΗΣΗΣ του κόσμου αυτού όπως διαμορφώνεται σήμερα από το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα:

  • Ζούμε στην περίοδο όπου πολιτική του κεφαλαίου και των ιμπεριαλιστών είναι μόνο η επίθεση στην εργατική τάξη, στον εργαζόμενο λαό και στα δικαιώματά του. Αυτό που προβαλλόταν τις προηγούμενες δεκαετίες σαν κοινωνικό κράτος, σαν προοπτική κοινωνικής ανέλιξης, σαν τη δυνατότητα των αστικών τάξεων να συγκροτούν κοινωνικές συμμαχίες έχει τελειώσει οριστικά. Είναι πολύ χαρακτηριστική η αδυναμία των αστικών κομμάτων -είτε βρίσκονται στην κυβέρνηση είτε στην αντιπολίτευση- να παρουσιάσουν επί της ουσίας μια εναλλακτική αστική πολιτική σε αυτόν τομέα. Αυτό αποτελεί άλλωστε και τη χρεοκοπία και τη βαθιά κρίση στα λεγόμενα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας.

  • Ζούμε στην περίοδο όπου όλα τα κράτη έχουν μπει στη διαδικασία προετοιμασίας ενός γενικευμένου πολέμου. Δεν είναι απλά ότι ενισχύεται η πολεμική βιομηχανία και αυξάνονται οι αμυντικές δαπάνες. Είναι η βασική διέξοδος του συστήματος απέναντι στην κρίση του. Έτσι θα λυθούν οι αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών που συγκρούονται, περιφερειακά στη Μέση Ανατολή αλλά και δι’ αντιπροσώπων στην Ουκρανία. Ειδικά η αντιπαράθεση της Ουκρανίας επιμένουμε στην εκτίμησή μας ότι αποτελεί εργαστήριο στην πορεία προετοιμασίας για τον γενικευμένο πόλεμο. Γιατί συμπυκνώνει τις αντιθέσεις των κυρίαρχων ιμπεριαλιστών ΗΠΑ-Ρωσίας στην καρδιά της Ευρώπης. Πέντε χρόνια μετά την αναβάθμιση του πολέμου που άρχισε με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία αναδεικνύεται ξανά η στρατηγική κρισιμότητα του μετώπου αυτού. Θα γίνουν υποχωρήσεις από τη μεριά της Δύσης (με παραχωρήσεις εδαφών στη Ρωσία) προκειμένου να δοθεί μια προσωρινή διέξοδος στο αδιέξοδο που έχει δημιουργηθεί; Και πώς θα επηρεάσει αυτό τις διαμορφούμενες ισορροπίες και συσχετισμούς των προηγούμενων δεκαετιών όπου η Ρωσία βρισκόταν σε υποδεέστερη θέση; Ερωτήματα που τροφοδοτούν τα αδιέξοδα και τις εσωτερικές αντιθέσεις τόσο στη Δύση, που δεν είναι και πολύ ενιαία, όσο και στις Ρωσία-Κίνα.

Το σίγουρο είναι ότι όλη αυτή η πολεμική προετοιμασία απαιτεί ιδεολογική προετοιμασία των κοινωνιών, της νεολαίας που θα καλεστεί να υπηρετήσει αυτά τα σχέδια.

  • Ζούμε την περίοδο όπου έχουν καταρρεύσει με πάταγο όλα τα ψεύτικα αφηγήματα του συστήματος των προηγούμενων δεκαετιών. Όπου απουσιάζει πλήρως η οποιαδήποτε θετική προοπτική. Η «παγκοσμιοποίηση και το τέλος των πολέμων», η «ΕΕ της κοινωνικής ευημερίας και του πλούτου», η «εκπαίδευση των ίσων ευκαιριών και της κοινωνικής ανέλιξης», όλα αυτά τα ωραία λογάκια έχουν αντικατασταθεί από την αβεβαιότητα, την έλλειψη προοπτικής. «Οι νέες γενιές θα ζήσουν χειρότερα από τις πατεράδες τους και τις μανάδες του», παραδέχονται ωμά εκπρόσωποι των αστικών κομμάτων.

  • Ζούμε την περίοδο που η φασιστικοποίηση της δημόσιας ζωής είναι η βασική πολιτική του κράτους. Γιατί δεν μπορεί αλλιώς να επιβάλει τις παραπάνω πολιτικές. Δεν μπορεί να παρουσιάσει πειστικά αφηγήματα προς τον λαό. Επιστρατεύει μόνο την καταστολή.

  • Ζούμε την περίοδο που αποκαλύπτεται πλατιά και σε όλους τους τόνους η σήψη και η παρακμή του συστήματος. Κάθε εξέλιξη φανερώνει τη διαπίστωση. Ένα κράτος πλήρως εχθρικό με οτιδήποτε έχει να κάνει με λαϊκά δικαιώματα. Ένα πολιτικό προσωπικό πλήρως στοιχισμένο στην υπηρέτηση των συμφερόντων της εργοδοσίας, του κεφαλαίου αλλά και των ιμπεριαλιστών σχεδίων.

Η ΝΕΟΛΑΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ

Δεν είναι να απορεί κανείς γιατί η νεολαία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή των εξεγέρσεων. Γιατί έχει από τη φύση της ριζοσπαστικά και εξεγερτικά χαρακτηριστικά. Επιπρόσθετα σε αυτό, είναι τελείως εμπρηστικό το γεγονός της πλήρους απουσίας οράματος και μέλλοντος από τη μεριά του συστήματος. Γι’ αυτό άλλωστε την έχουμε δει να βγαίνει ορμητικά και πρόσφατα στη χώρα μας, στις επίμονες κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό και στην Αντίστασή του. Στις κινητοποιήσεις για το έγκλημα στα Τέμπη, που φανέρωσε ακόμα μια φορά με τον πιο ωμό τρόπο την πλήρη αδιαφορία του συστήματος για την ανθρώπινη ζωή. Στις κινητοποιήσεις ενάντια στην καταστολή και στην αστυνομοκρατία.

Αλλά βλέπουμε ότι σε αυτές τις συνθήκες, σε αυτά

τα ξεσπάσματα, αναδεικνύεται και το ταξικό υπόβαθρο: τόσο η μαζική συμμετοχή νέων από φτωχά προάστια και περιοχές όσο και το ταξικό περιεχόμενο των διεκδικήσεών τους.

Με τον πιο καθαρό τρόπο η εξεγερμένη νεολαία θέτει το ζήτημα τόσο της ζωής στο σήμερα όσο και τη διεκδίκηση ενός μέλλοντος έξω από τη σημερινή κατάσταση.

Με κάθε τρόπο παντού στον κόσμο δηλώνουν δεν είναι διατεθειμένοι να θυσιαστούν στον βωμό του συστήματος της βαρβαρότητας. Και για αυτό θα συνεχίσουν να αγωνίζονται και να αντιστέκονται, κόντρα σε αρνητικούς συσχετισμούς και σκληρή καταστολή.

Αρνούνται την προοπτική του πολέμου και του γενικευμένου σφαγείου σαν το μέλλον που τους ετοιμάζεται.

Επιβεβαιώνεται, δηλαδή, για ακόμα μια φορά ότι η νεολαία μπορεί εύκολα να ριζοσπαστικοποιηθεί, να ακουμπήσει και να εμπνεύσει ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα. Μπορεί να αποτελέσει πυροκροτητή των λαϊκών κινημάτων και ξεσπασμάτων. Μπορεί να ανοίξει τον δρόμο ώστε και το εργατικό κίνημα να μπει και αυτό στον αγώνα, και να του προσδώσει άλλη συγκρότηση και άλλα χαρακτηριστικά. Αυτό άλλωστε έγινε και στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, με τη συνένωση φοιτητών με τους εργάτες, και γίνεται εδώ και δύο μήνες στη Γαλλία.

Αυτό ακριβώς φοβούνται τα κέντρα του συστήματος τόσο στη Γαλλία όσο και στις υπόλοιπες χώρες - και στη δική μας. Για αυτό επιχειρεί, παράλληλα με τη σκληρή επίσημη κρατική τρομοκρατία, να χρησιμοποιήσει όλα του τα προπαγανδιστικά εργαλεία για να απομονώσει τις κινητοποιήσεις. Από την καταδίκη της βίας «αυτών που δέχονται πλαστικές σφαίρες, χάνουν τα δόντια τους, τους σπάνε τα σαγόνια οι δυνάμεις καταστολής» μέχρι την ανοικτή συστράτευση των κατά τα άλλα αντισυστημικών ακροδεξιών και φασιστικών ομάδων που ανοικτά τάσσονται με μίσος ενάντια στην εξεγερμένη νεολαία.

Εδώ φαίνεται για ακόμα μια φορά πόσο μεγάλο σχολείο αποτελεί η συμμετοχή στην ταξική πάλη. Τόσο στην αποκάλυψη του ρόλου του φασισμού όσο και για τον χαρακτήρα του κράτους! Γιατί και οι δύο λειτουργούν συντονισμένα και οργανωμένα ενάντιά τους!

Γι’ αυτό όμως και η απάντηση σε αυτό είναι η οργάνωση των μαζών σε ακόμα υψηλότερο επίπεδο. Τόσο οργανωτικά όσο και πολιτικά και ιδεολογικά. Για να μπορέσει να αντιμετωπίσει «ισάξια» τον οργανωμένο και με πλήρη συνείδηση εχθρό.

ΝΑ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ

ΝΑ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Είμαστε λοιπόν σε αυτή τη φάση. Όπου οι λαοί, όλο και πιο συχνά, όλο και πιο επίμονα επιχειρούν και βγαίνουν στο προσκήνιο, αντιστέκονται στη βαρβαρότητα, αρνούνται τον κόσμο που διαμορφώνει το κεφάλαιο και ο ιμπεριαλισμός.

Την ίδια στιγμή όμως αναζητούν. Αναζητούν όλο και περισσότερο το νέο που θα μπορούσε να γεννηθεί, ποια θα μπορούσε να είναι η απάντηση στο σύστημα αυτό που γεννά βία και αδιέξοδα.

Το βλέπουμε σε όλα τα ξεσπάσματα των τελευταίων χρόνων. Στην ιδιαίτερη αδυναμία που δείχνει η νεολαία (από τις ΗΠΑ μέχρι και την Ευρώπη, αλλά και σε όλο τον κόσμο) στην έκφραση αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση. Που δεν αποτελεί απλά και μόνο εναντίωση στη γενοκτονία, στον εποικισμό και στον συνεχόμενο πόλεμο εις βάρος του παλαιστινιακού λαού. Αποτελεί πηγή έμπνευσης για το πώς ένας λαός μπορεί με το όπλο στο χέρι να τα βάζει επίμονα και θαρρετά με τους πιο ισχυρούς και εξοπλισμένους στρατούς του κόσμου, και όμως να αντέχει, να συνεχίζει και να παλεύει για τη λευτεριά του.

Την αναζήτηση αυτή τη βλέπουμε και στις κόκκινες σημαίες με τα σφυροδρέπανα που πληθαίνουν και φαίνονται δίπλα στις παλαιστινιακές σημαίες που κατακλύζουν τις πλατείες και τους δρόμους στη Γαλλία. Και ας μην υπάρχουν οργανωμένες και συγκροτημένες δυνάμεις με αναφορά σε αυτά (άλλωστε, πάνε πάνω από 10 χρόνια που το κατ’ όνομα μόνο Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα εγκατέλειψε το σφυροδρέπανο ως σύμβολό του).

Αυτή η αναζήτηση είναι πάνω και πρώτα από όλα αποτέλεσμα των ίδιων των αδιεξόδων και των αδυναμιών του συστήματος. Που δεν μπορεί να αφομοιώσει κοινωνικά στρώματα με βάση την επίθεσή του. Που δεν μπορεί να δώσει κάποιο όραμα για τη νεολαία με βάση τη βαθιά και δομική του κρίση.

Αυτή η αναζήτηση δεν είναι αποτέλεσμα μιας ολοκληρωμένα διαμορφωμένης ιδεολογικά, πολιτικά και οργανωτικά επαναστατικής πρωτοπορίας (ποτέ άλλωστε δεν υπήρξε μια τέτοια γραμμική διαδρομή). Άλλωστε οι δυνάμεις με τέτοιες αναφορές σε όλο τον κόσμο συνεχίζουν να έχουν σημαντικές αδυναμίες στο να καθορίζουν και να επηρεάζουν τα πράγματα. Γι’ αυτό και η αναζήτηση αυτή έχει χαρακτηριστικά ανώριμα, με πισωγυρίσματα, είναι ευαίσθητη στις απογοητεύσεις αλλά και σε χειρισμούς που μπορεί να κάνει το σύστημα.

ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΓΝΟΗΘΕΙ! Δεν μπορούμε να μην τη λάβουμε υπόψη ως επιπλέον χαρακτηριστικό της εποχής μας. Ως κομμάτι της απάντησης στην εκ νέου συγκρότηση του επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος.

Γιατί, παρά τα διάφορα πισωγυρισμάτα, τις ήττες ή και, σε ορισμένες φάσεις, την αφομοίωση ή τα όρια που μπορεί να έχουν τα ξεσπάσματα αυτά, η αλήθεια είναι ότι η αντικειμενική πραγματικότητα που διαμορφώνεται θα επιβάλει τη γέννηση και άλλων ξεσηκωμών και νέων εξεγέρσεων. Και αυτοί με τη σειρά τους θα μπορούν να δημιουργούν τους όρους και τις προϋποθέσεις ώστε οι επόμενοι να γίνουν πιο γρήγορα, πιο αποφασιστικά, πιο οργανωμένα.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΩΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

Είναι δεδομένο ότι απουσιάζει από τη σημερινή διαμόρφωση της κατάστασης η συγκρότηση που θα μπορούσε να προσφέρει η οργανωμένη παρέμβαση της εργατικής τάξης στις εξελίξεις. Που θα μπορούσε να δώσει άλλη πνοή και προοπτική στην υπόθεση του αγώνα. Αλλά και αυτό είναι ένα στοίχημα που διαμορφώνεται και εξελίσσεται μέσα και στη διαδικασία της πάλης.

Για αυτό, όχι μόνο δεν αρκούν τα συμπεράσματα για τις αδυναμίες και τις ανεπάρκειες στο κίνημα, αλλά πολλές φορές μπορούν να δημιουργήσουν εμπόδια και λαθεμένες εκτιμήσεις για την πορεία και την εξέλιξη της πάλης. Και αυτό όχι μόνο από τις ρεφορμιστικές-ρεβιζιονιστικές δυνάμεις (που πάντα επικαλούνται τους συσχετισμούς για να δηλώσουν την υποταγή τους), αλλά και από τις δυνάμεις με αναφορά στην επαναστατική ανατροπή.

Γι’ αυτό μπορούμε να πούμε ότι είναι έως και λάθος το ερώτημα που λέει «πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν τα ξεσπάσματα αυτά στο σήμερα;» ΑΠΛΑ για να διαπιστώσει την ΥΠΑΡΚΤΗ έλλειψη πολιτικών κινητήρων. Είναι ένα συμπέρασμα που δεν μπορεί να δει τη δυνατότητα ενεργής παρέμβασης των επαναστατικών δυνάμεων και τη διαμόρφωσή τους μέσα σε αυτές τις συνθήκες. Γιατί είναι και αυτό ακόμα ένα χαρακτηριστικό της εποχής μας. Η γρήγορη διαμόρφωση δυνάμεων και οργανώσεων προς τη μία ή προς την άλλη κατεύθυνση.

Γι’ αυτό, η πιο προωθητική συζήτηση που ΠΡΕΠΕΙ να γίνει είναι για την ΑΠΟΛΥΤΗ ανάγκη οι επαναστατικές δυνάμεις να συμμετέχουν ενεργά, με αναβαθμισμένη παρέμβαση μέσα στους αγώνες αυτούς. Ακριβώς για να μεταβάλουν τα όρια των κινημάτων προς μια πιο αναβαθμισμένη πολιτικά στόχευση, διαμορφώνοντας έτσι και τους νέους πολιτικούς κινητήρες που απουσιάζουν από την ταξική πάλη! Σε αυτή τη διαδικασία θα μετρηθούν και θα δοκιμαστούν οι επαναστατικές απόψεις, αλλά και οι αγωνιστές.

Γι’ αυτό είναι λειψή η απάντηση στο ερώτημα «γιατί δεν έχουμε αντίστοιχες εξεγερτικές διεργασίες στη χώρα μας;», που λέει μόνο ότι φταίει είτε απλά η ηγεμονία στα σωματεία, στους συλλόγους κτλ της υποταγμένης ρεφορμιστικής γραμμής του ΚΚΕ – που είναι γεγονός ότι έχει διαλύσει τις συλλογικές διαδικασίες και είναι επίσημος θεσμοφύλακας της εκτόνωσης της λαϊκής οργής και της διοχέτευσής της στην κάθε κάλπη - είτε που λέει μόνο ότι φταίει η απογοήτευση - που πράγματι έχουν αφήσει οι αυταπάτες της άλλης πτέρυγας της σοσιαλδημοκρατίας (του ΣΥΡΙΖΑ) που επικράτησε μετά το ‘10-12.

Αλλά για να απαντήσουμε ολοκληρωμένα πρέπει, μαζί με την αντιπαράθεση σε αυτούς, να δούμε τις συνθήκες που κυοφορούν και μπορούν να γεννήσουν τις εξεγέρσεις της εποχής μας. Και σε αυτό πρέπει να προετοιμαστούμε.

Γιατί τα ξεσπάσματα που βλέπουμε είναι φανερό ότι δεν μπορούν να υποταχτούν ή να χωρέσουν τόσο στα αστικά αφηγήματα και διλήμματα όσο και στα σχέδια και τις επιδιώξεις των ρεφορμιστικών δυνάμεων. Είναι άλλωστε πολύ χαρακτηριστικές οι εικόνες της εξεγερμένης νεολαίας και του λαού στο Νεπάλ, πέρσι περίπου τέτοια εποχή, ενάντια σε αυτούς που αναζήτησαν τα προηγούμενα χρόνια την «ειρηνική μετάβαση» με τις δυνάμεις της αντίδρασης και μετατράπηκαν από πολιτικές δυνάμεις που ηγήθηκαν στην επανάσταση ενάντια στη φεουδαρχία σε δυνάμεις που αποτέλεσαν μέρος της διαχείρισης του συστήματος. Άλλο ένα δείγμα ξεσηκωμού με ανώριμα, ανοργάνωτα χαρακτηριστικά, αλλά παράλληλα αναζήτησης της επαναστατικής διεξόδου.

Γι’ αυτό σε μας είναι καθαρό ότι όλες αυτές οι προσπάθειες αναζητούν και χρειάζονται τη δική τους ιδεολογική και πολιτική συγκρότηση, αλλά και τη δική τους οργανωτική αυτοτέλεια.

ΝΑ ΦΤΙΑΞΟΥΜΕ ΤΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ

Είναι δεδομένο ότι ζούμε μια περίοδο όπου οι εξελίξεις απαιτούν την αναβαθμισμένη παρέμβαση των κομμουνιστικών οργανώσεων, τη διαμόρφωση της φυσιογνωμίας τους, όπως απαιτεί η εποχή μας.

Άλλωστε, η αναζήτηση που αναφέραμε παραπάνω μένει λειψή όταν δεν συνδέεται πειστικά με τις επαναστατικές προσπάθειες των λαών τους προηγούμενους αιώνες. Από την Παρισινή Κομμούνα, στον Οκτώβρη του ’17, στη συντριβή του φασισμού από τους λαούς, στην εποποιία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΔΣΕ στη χώρα μας, μέχρι και τις προσπάθειες των Κινέζων κομμουνιστών να αντιστρέψουν τους όρους της καπιταλιστικής παλινόρθωσης στην Κίνα με την Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση. Γι’ αυτό χρειάζεται παράλληλα να δοθούν και οι απαραίτητες απαντήσεις στο γιατί, από ποιες κοινωνικές δυνάμεις και πώς η πορεία αυτή ανατράπηκε.

Άλλωστε, η επιτυχία (αν και ανολοκλήρωτη) του δικού ΜΑΣ Νοέμβρη του ’73 ήταν ακριβώς ότι, παρ’ όλο που οι επαναστατικές δυνάμεις που συνέβαλαν στην εξέγερση μπορεί να μην ηγεμόνευαν στην Αριστερά (ΚΚΕ, ΚΚΕεσ.) ή να είχαν και δικά τους προβλήματα συγκρότησης, αλλά άντλησαν δύναμη και έμπνευση από ακριβώς όλες αυτές τις προσπάθειες και κατάφεραν να συσπειρώσουν την πλειοψηφία των λαϊκών και εργατικών στρωμάτων.

Πρώτο ζητούμενο αποτελεί η ενεργή συμμετοχή στην πάλη. Ως πρωτοπόροι οργανωμένοι, συγκροτημένοι αγωνιστές:

  • Με την ακλόνητη πεποίθηση ότι το μέλλον τον λαών, της νεολαίας, διαμορφώνεται στις εξεγέρσεις, στην πάλη και όχι στις εκλογές και στους συσχετισμούς στην κάλπη.

  • Με διαμόρφωση των δικών μας όρων για την ΑΝΑΤΡΟΠΗ των σημερινών συσχετισμών.

  • Με καθοριστική παρέμβαση μέσα στους αγώνες, στους χώρους δουλειάς, στους χώρους της νεολαίας και με αναζήτηση των τρόπων και των μέσων πάλης (όχι απλά και ΜΟΝΟ των καθιερωμένων) προκειμένου να ευνοείται η ολοένα και πιο αναβαθμισμένη οργάνωση των μαζών στην αντιπαράθεσή τους με τις δυνάμεις του συστήματος, αλλά και το ξεπέρασμα των εμποδίων που βάζουν οι κυρίαρχες δυνάμεις που ηγεμονεύουν στα σωματεία, σε μια κατεύθυνση Αντίστασης και Διεκδίκησης!

  • Με «καθαρό μυαλό» και θέσεις σε σχέση με τον ρόλο του κράτους και των μηχανισμών του. Ότι δεν αποτελούν πεδίο με δυνατότητες παρέμβασης από το κίνημα, αλλά όργανα της επικυριαρχίας της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού πάνω στους λαούς, που πρέπει εν τέλει να τσακιστούν.

  • Έχοντας επίγνωση ότι οι λαοί, η νεολαία που εξεγείρεται είναι οι μόνοι μας σύμμαχοι απέναντι στη φρίκη του πολέμου και του φασισμού που σκορπάει ολοένα και περισσότερο το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα.

Γιατί η επαναστατική κομμουνιστική κατεύθυνση είναι η μόνη 

-που επιμένει να κρατά τις μάζες στον αγώνα και δεν αναζητά να υποταχτούν ξανά στο σύστημα

-που στοχεύει να συγκροτηθούν η εργατική τάξη, ο λαός και η νεολαία σε δύναμη αναμέτρησης με το σύστημα

-που επιδιώκει να πάρουν στα χέρια τους τις τύχες τους, για μια χώρα χωρίς δυνάστες και μια κοινωνία χωρίς εκμεταλλευτές.

Για αυτό, άλλωστε, πέρα από το ξεκαθάρισμα με τις δυνάμεις του συστήματος (σε όλες τις μορφές και εκδοχές του), απαιτείται η σκληρή αντιπαράθεση και μέτωπο με τον ρεφορμισμό και τις απόψεις του:

Τον βασικό του εκφραστή, το ΚΚΕ, που έχει καταφέρει, ενώ καμώνεται πως «δυναμώνει» στα σωματεία, στους συλλόγους και στις Ομοσπονδίες, να έχει οδηγήσει το οργανωμένο κίνημα σε χειρότερους όρους διεξαγωγής της πάλης, με εξαφάνιση των συλλογικών διαδικασιών (συνελεύσεις), με ανάθεση και συνδιοίκηση με το σύστημα και τους μηχανισμούς του. Αλλά και στην ανοικτή υιοθέτηση των αστικών αφηγημάτων –περί αμυνόμενης Ελλάδας απέναντι στην Τουρκία- στον άδικο και αντιδραστικό ελληνοτουρκικό ανταγωνισμό.

Αλλά και με οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που εξακολουθούν να αναζητούν σαν βασικό τους πεδίο παρέμβασης και καταγραφής την εκλογική μάχη, με τις διάφορες διεργασίες που βλέπουμε να γίνονται το τελευταίο διάστημα ενόψει και των εθνικών εκλογών.

Που ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι τους εξακολουθεί να βλέπει συμμαχίες με αντιδραστικά καθεστώτα, ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (όπως η Ρωσία ή η Κίνα), παραδεχόμενο επί της ουσίας ότι οι λαοί όχι μόνο δεν μπορούν να νικήσουν τον ιμπεριαλισμό με τις δικές τους δυνάμεις, αλλά στην πραγματικότητα έχουν ανάγκη από προστάτες!

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο εξεγερμένος ελληνικός λαός τον Νοέμβρη του ’73 αναζήτησε την επαναστατική προοπτική της λαοκρατίας, της ανεξαρτησίας από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό. Συναντήθηκε και δέθηκε με τις επαναστατικές δυνάμεις εκείνης της εποχής, που επιχειρούσαν να απαντήσουν και να αντιπαρατεθούν (έστω και όχι με ομοιογένεια) με τη ρεβιζιονιστική στροφή στο κομμουνιστικό κίνημα, εμπνεόμενοι από την ΜΠΠΕ αλλά και τα κινήματα της εποχής (Μάης ’68 κτλ). Γι’ αυτό η εξέγερση του Πολυτεχνείου –αν και δεν ολοκλήρωσε τους στόχους της- έχει τόσο μεγάλο βάθος, που 53 χρόνια μετά καταφέρνει όχι μόνο να συγκινεί, αλλά και να εμπνέει νέους αγώνες, παρ’ όλη την υπονόμευσΉ της από τις δυνάμεις του συστήματος και όχι μόνο.

Σήμερα οι επαναστατικές και κομμουνιστικές δυνάμεις, η οργάνωσή μας, το ΚΚΕ(μ-λ), έχουμε σοβαρά καθήκοντα και μάχες. Στη διαμόρφωση της πάλης της οργάνωσης των μαζών σε όλα τα επίπεδα. Έχοντας ως δεδομένο την αναγκαιότητα της πλέον εκ νέου συγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος, με δεδομένη όχι μόνο την ολοκλήρωση της καπιταλιστικής παλινόρθωσης, αλλά και την πλήρη αδυναμία του συστήματος να αντιμετωπίσει έστω και προσωρινά την παρακμή του μέσα στην κρίση.

Θα μετρηθούμε στο κατά πόσο θα καταφέρουμε και εμείς να διαμορφώσουμε τα χαρακτηριστικά εκείνα, από τη μία, μάχιμης, αποφασιστικής, πλατιάς παρέμβασης στα ξεσπάσματα, στην κατεύθυνση αντίστασης στη βαρβαρότητα του συστήματος, και από την άλλη, οικοδόμησης των κομμουνιστικών στοιχείων που χρειάζονται οι εξεγέρσεις της εποχής μας.

Εμπρός, λοιπόν, για τα νέα Πολυτεχνεία, που αποτελούν το πεδίο αναμέτρησης με το σύστημα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, με στόχο την ανατροπή του.

Δεν υπάρχουν σχόλια: