Μάης ’68: 50 χρόνια μετά (χρονολόγιο)

0

Δημοσιεύουμε παρακάτω το β’ μέρος (το α' εδώ) από το άρθρο-αφιέρωμα στον Μάη του 1968 όπως περιλαμβάνονταν στο Αντιπολεμικό Δελτίο νο 11 (Μάης του 2008). Το Αντιπολεμικό Δελτίο ήταν περιοδικό της Αντιπολεμικής Αντιιμπεριαλιστικής Επιτροπής Καρδίτσας με τακτική κυκλοφορία από το 2002 μέχρι και το 2009.

στη Γαλλία και…

1966 (Μάρτιος): Η Γαλλία αποχωρεί από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ και καταργεί τις Αμερικάνικες βάσεις που ήταν στο έδαφός της. Η έδρα του ΝΑΤΟ μεταφέρεται (1967) από το Παρίσι στις Βρυξέλλες.

… στον κόσμο

5-1-1968: Ο Αλεξάντερ Ντούμπτσεκ αναλαμβάνει την ηγεσία του Κ.Κ. Τσεχοσλοβακίας.

21-1-1968: Πτώση αμερικάνικου βομβαρδιστικού που μεταφέρει πυρηνικές βόμβες στη Γροιλανδία.

23-1-1968: Διεξάγεται η μεγαλύτερη μάχη από την αρχή της έναρξης του πολέμου στο Βιετνάμ (Κε Σαν).

25-1-1968: Αντιπροσωπεία του Παγκόσμιου Συμβούλιου Ειρήνης επισκέπτεται τα στρατόπεδα της Γυάρου και της Λέρου. Η στρατιωτική χούντα της Ελλάδας καταγγέλλεται διεθνώς για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων μετά από προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ των κυβερνήσεων της Ολλανδίας, της Σουηδίας και της Νορβηγίας.

30-1-1968: Ταυτόχρονη επίθεση των Βιετκόνγκ σε 100 πόλεις του Ν. Βιετνάμ (επίθεση του Τετ).

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πενήντα χρόνια από τον Μάη του '68 | Εκδήλωση - συζήτηση στο Εκτός των Τειχών

0

Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από τον γαλλικό Μάη του '68,

το βιβλιοπωλείο "Εκτός των τειχών"

διοργανώνει εκδήλωση-συζήτηση

την Παρασκευή 25 Μάη, στις 7:00 το απόγευμα.

Με τους γάλλους εργάτες ξανά ξεσηκωμένους,

θέλουμε να ανιχνεύσουμε το τότε και το σήμερα,

την παρακαταθήκη του Μάη και την αξιοποίησή της,

αλλά και την αστική προσπάθεια διαστρέβλωσής της.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Εμείς είμαστε η δύναμη». 50 χρόνια από το γαλλικό Μάη.

0

Διανύοντας τη δεύτερη δεκαετία του 2000, συναντιόμαστε με τις μεγάλες επετείους της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος που καθόρισαν την πορεία του. Αλλά και τις μεγάλες επετείους του κινήματος παντού στον κόσμο, που σημαδεύτηκε από αυτήν ακριβώς την πορεία, όπως είναι τα 50 χρόνια από το γαλλικό Μάη.

Τα ιστορικά γεγονότα τα προσεγγίζεις κάθε φορά κάτω από το πρίσμα της δικιάς σου εποχής. Γιατί είναι ένα πράγμα η ιστορική μνήμη και η διατήρηση της με έναν άγονο τρόπο και ένα άλλο η ουσιαστική αξιοποίηση της στα σύγχρονα ζητήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος ένας λαός.

Στεκόμαστε, λοιπόν, στην Ελλάδα του 2018, κοιτάζοντας 50 χρόνια προς τα πίσω τη Γαλλία. Και μεγαλύτερη σημασία έχει το σημείο από το οποίο κοιτάζουμε, παρά η χρονική και γεωγραφική απόσταση από τα γεγονότα. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η ήττα του κινήματος είναι αυτό που χαρακτηρίζει το δικό μας σημείο ανάγνωσης. Δίνεται έτσι η ευκαιρία στην αστική πλευρά να χρωματίσει με τις δικές της αποχρώσεις τα ιστορικά γεγονότα, να τα αφομοιώσει, να τα προβάλλει ως σημεία άλλων καιρών που σήμερα «δεν χρειάζονται». Άλλωστε, «είδαμε που κατέληξαν»... Ο ίδιος ο Κον Μπεντίτ έχει αναδειχθεί σε στέλεχος του συστήματος! Ήταν, λοιπόν, μια έκφραση του νεανικού ενθουσιασμού που είχε ημερομηνία λήξης; Ή, όπως έλεγε ο Ντε Γκολ στα τέλη του Μάη του 1968, «το διάλειμμα είχε τελειώσει»;

Τα ίδια τα γεγονότα του Μάη και Ιούνη του 1968 στη Γαλλία βάζουν και σημερινά ερωτήματα. Εκείνα που έχει σημασία να αναμοχλεύσει ο λαός και η εργατική τάξη και να προσπαθήσει να δώσει απαντήσεις με τη σημερινή ματιά. Ας δούμε λοιπόν, συνοπτικά, τα γεγονότα που συντάραξαν τη Γαλλία, κι όχι μόνο, εκείνον το Μάη.

Ιστορική φάση για τον ιμπεριαλισμό και τους λαούς

Το ιστορικό περίγραμμα της περιόδου έχει τη σημασία του. Τόσο για τη γαλλική αστική τάξη και το γαλλικό ιμπεριαλισμό, όσο και τη νεολαία και την εργατική τάξη που έκαναν το Μάη να συμβεί.
Στο πρόσωπο του Ντε Γκολ, που εκλέγεται στην προεδρία της Γαλλίας το 1958, αποτυπώνεται και εκφράζεται το σύνολο των πόθων της γαλλικής αστικής τάξης. Μιας αστικής τάξης που έχει βγει από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των νικητών μεν, αλλά ένα σκαλί παρακάτω, αφού οι ΗΠΑ έχουν πλέον ξεκάθαρα το πάνω χέρι στο νεαρό ΝΑΤΟ. Παράλληλα, η Γαλλία έχει αρχίσει να χάνει σημαντικό μέρος των αποικιών της, ενώ ο πόλεμος της Αλγερίας μαίνεται με αγριότητα έως το 1962, σε μια προσπάθεια να σωθεί το γόητρο του γαλλικού ιμπεριαλισμού. Και βέβαια, στην ίδρυση της ΕΟΚ το 1957 η γαλλική αστική τάξη βλέπει μια μεγάλη ευκαιρία να ηγεμονεύσει στην ευρωπαϊκή ήπειρο και να βρεθεί μπροστά από τις υπόλοιπες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις.

Την εποχή, επομένως, που συμβαίνει ο γαλλικός Μάης, η αστική τάξη της χώρας βρίσκεται σε μια φάση διεκδίκησης μιας αναβαθμισμένης θέσης στο παγκόσμιο πολιτικό σκηνικό. Γεγονός που φυσικά είχε αντίκτυπο και στον ίδιο το λαό της Γαλλίας.

Ο πόλεμος της Αλγερίας έπαιξε σημαντικό ρόλο στην πολιτικοποίηση της γαλλικής νεολαίας, που στάθηκε αγωνιστικά στο πλευρό του αλγερινού λαού και ενάντια στην ιμπεριαλιστική πολιτική της αστικής της τάξης. Αυτό, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο γαλλικός λαός, όπως και οι λαοί σε κάθε γωνιά του πλανήτη, μύριζαν τον αέρα της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης (ΜΠΠΕ) στην Κίνα που είχε εξαπολυθεί μόλις δύο χρόνια πριν, αλλά και της εποποιίας του βιετναμέζικου λαού απέναντι στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές, δημιούργησε μια εκρηκτική πολιτικά κατάσταση στο λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα.

Τα οδοφράγματα του γαλλικού Μάη

Ο Μάης στη Γαλλία ήταν η κορύφωση μιας ολόκληρης πορείας ενίσχυσης του φοιτητικού κινήματος. Αφορμή για το ξέσπασμα αποτέλεσαν οι διώξεις πέντε νεολαίων για την αγωνιστική τους δράση ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ το Μάρτη εκείνης της χρονιάς. Αναπτύσσεται κίνημα για την απελευθέρωση τους, το οποίο η γαλλική κυβέρνηση προσπαθεί να καταστείλει βίαια, και σύντομα η αντιπαράθεση παίρνει συνολικότερα χαρακτηριστικά. Στις καταλήψεις των πανεπιστημίων και τις φοιτητικές πορείες προστίθενται οι εργατικές κινητοποιήσεις με απεργίες, καταλήψεις εργοστασίων και τεράστια συμμετοχή στις διαδηλώσεις. Ο γάλλοι εργάτες βρίσκουν την αγωνιστική διέξοδο ύστερα από χρόνια εκμετάλλευσης και ταυτόχρονα τροφοδοτούν τον αγώνα της νεολαίας με τα εργατικά, ταξικά χαρακτηριστικά.

Ο Μάης κυλάει με τη νεολαία και τους εργάτες να βρίσκονται στα οδοφράγματα, απέναντι στη βία της κρατικής καταστολής. Αλλά και απέναντι στις συνδικαλιστικές ηγεσίες και την επίσημη ρεφορμιστική αριστερά, που πάσχιζαν να κρατήσουν τις διεκδικήσεις στο στενό οίκο νομικό πλαίσιο. Οι εργάτες όμως τις είχαν ήδη ξεπεράσει και έδιναν έναν καθαρά πολιτικό αγώνα που έβαζε μέχρι και ζητήματα μιας άλλης προοπτικής.

Απέναντι στον κίνδυνο η κατάσταση να ξεφύγει από κάθε έλεγχο για το σύστημα και η εξέγερση να βρει πραγματικά επαναστατική διέξοδο, ο Ντε Γκολ περνάει στην αντεπίθεση. Στις 30 Μάη προχωράει σε διάγγελμα με σαφείς αποδέκτες τα στρώματα που θα μπορούσε να πάρει με το μέρος του. Επισημαίνει τον κίνδυνο της «κομμουνιστικής δικτατορίας» και εξαγγέλλει δημοψήφισμα και εκλογές για το τέλος του Ιούνη. Από εκεί και μετά, αναλαμβάνει πιο αποφασιστικό ρόλο η καταστολή και επιστρατεύονται παρακρατικές και φασιστικές ομάδες. Οι εργάτες και οι νεολαίοι συνεχίζουν να βρίσκονται στους δρόμους όλο τον Ιούνιο, ενώ άλλοι κλάδοι εργαζομένων υποτάσσονται στα διλήμματα του διαγγέλματος του Ντε Γκολ. Εν όψει και των εκλογών πλέον, οι διαδηλώσεις απαγορεύονται και δέκα οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς κηρύσσονται παράνομες. Το κίνημα είχε ηττηθεί και η δεξιά του Ντε Γκολ απολαμβάνει μια συντριπτική εκλογική νίκη.

Το σημερινό σημείο ανάγνωσης

Ξαναγυρνώντας σε αυτό που αναφέραμε στην αρχή, τι βλέπουμε κοιτώντας το γαλλικό Μάη από τη σημερινή πολιτική και ιστορική θέση; Το προφανές είναι ότι βλέπουμε σημαντικές ομοιότητες -με τις αναλογίες τους φυσικά- στην πλευρά του αστικού και ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου. Οι αντιθέσεις είναι μεγάλες και οξύνονται, βάζοντας σε κίνδυνο όλη την υφήλιο. Ο ιμπεριαλισμός υποχρεώνει τη δική μας χώρα να παίζει επικίνδυνο ρόλο στη γεωστρατηγική του. Αλλά και στην προσπάθεια να ξεπεράσει την κρίση του, το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα έχει εδώ και χρόνια εξαπολύσει κατά μέτωπο επίθεση σε κάθε στοιχειώδες δικαίωμα του λαού και της νεολαίας.

Το άλλο γνώριμο και σε εμάς στοιχείο είναι η πολιτική της επίσημης ρεφορμιστικής αριστεράς και των συνδικαλιστικών ηγεσιών. Η προσπάθεια τους να κρατήσουν το κίνημα και την εξέγερση σε ένα ακίνδυνο πλαίσιο, που δεν οξύνει την αντιπαράθεση με το σύστημα και παραμένει ελεγχόμενο, είναι μια πολιτική τακτική που είναι στη φύση του ρεφορμισμού.

Η εξέγερση του Μάη στη Γαλλία έφτασε μέχρι το σημείο που μπορούσε να απαντήσει τα ζητήματα με τα οποία ερχόταν αντιμέτωπη κάθε φορά. Κι αν σήμερα εμείς βρισκόμαστε σε διαφορετική αφετηρία, χωρίς τη φωτοβολία από τις νίκες του κομμουνιστικού κινήματος, χωρίς εφόδους στον ουρανό και χωρίς καν να μπορούμε να συγκροτήσουμε στοιχειωδώς τους δικούς μας αγώνες, αυτό δεν σημαίνει ότι οι δικοί μας Μάηδες είναι αδύνατο να συμβούν. Από τη δική μας σημερινή αφετηρία μπορούμε να αναμετρηθούμε με την πραγματικότητα και να αναζητήσουμε τις δικές μας απαντήσεις.

Προλεταριακή Σημαία

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ξάνθη: Αφιέρωμα στο γαλλικό Μάη του '68

0

50 χρόνια μετά τα γεγονότα που συντάραξαν τη Γαλλία, η Ρωγμή πραγματοποιεί αφιέρωμα στο Μάη του '68.

Στην εκδήλωση της Κυριακής θα είναι μαζί μας ο Στέλιος Αγκούτογλου, που συμμετείχε στην κατάληψη της Αρχιτεκτονικής Σχολής στο Μιλάνο, και θα μας μεταφέρει το εξεγερσιακό κλίμα εκείνων των ημερών.

Επίσης, στο χώρο της Ρωγμής θα λειτουργεί έκθεση αφίσας-φωτογραφίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μάης ‘68. Μια αναδρομή στη θυελλώδη περίοδο του Μάη

0

του Γιάννη Βάρλα

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Έναυσμα» το 1998 

με αφορμή τα 30 χρόνια από την εξέγερση του Μάη του ’68 στη Γαλλία

Η δεκαετία

Η δεκαετία του '60 ήταν, από τη μια πλευρά, η περίοδος του εκφυλισμού του παλιού αριστερού και κομμουνιστικού κινήματος και της στροφής του προς τα δεξιά ("ειρηνικό πέρασμα στο σοσιαλισμό", κοινοβουλευτικές αυταπάτες, στήριξη της σοσιαλδημοκρατίας και πολιτική "ουράς"). Ήταν η περίοδος της παλινόρθωσης στη Σοβιετική Ένωση και τις άλλες ανατολικές χώρες, μιας νέας αστικής τάξης (παράλληλα με τις θεωρίες για "ειρηνική συνύπαρξη" με τον ιμπεριαλισμό). Από την άλλη πλευρά, χαρακτηρίστηκε από σημαντικά επαναστατικά γεγονότα, κινήσεις μαζών και αγώνες σε όλες σχεδόν τις γωνιές της γης. Από την καρδιά της Ευρώπης μέχρι τις "ζώνες των θυελλών". Από τη μακρινή Κίνα και μέχρι τις ίδιες τις ΗΠΑ.

Είναι η περίοδος των ηρωικών αντάρτικων εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Του ηρωικού αγώνα του λαού του Βιετνάμ και των άλλων λαών της Ινδοκίνας που κατέληξε στην παταγώδη ήττα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Της νίκης των αντιαποικιακών κινημάτων και της κρατικής ανεξαρτησίας των περισσοτέρων χωρών της Αφρικής που άλλαξε το χάρτη αυτής της ηπείρου. Της δράσης του Τσε Γκεβάρα. Της απαρχής του παλαιστινιακού κινήματος και της αφύπνισης του αραβικού έθνους. Της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης στη Λαϊκή Κίνα, που ενέπνευσε, επέδρασε, κινητοποίησε, άνοιξε ορίζοντες και προβληματισμούς.

Ο Μάης του '68 στη Γαλλία, μια πραγματική επαναστατική θύελλα κινητοποιήσεων φοιτητών, μαθητών, εργατών ακόμα και αγροτών και διανοουμένων αποτέλεσε ένα απ’ τα σημαντικότερα πολιτικά συμβάντα αυτής της δεκαετίας στην Ευρώπη (μαζί με τον "ιταλικό Μάη" και τα κινήματα στη Γερμανία). Αποτέλεσε απόπειρα ανατροπής στα πρόσφατα χρόνια. Παρακαταθήκη. Παράδειγμα. Αντικείμενο "μελέτης" από φίλους και εχθρούς: για να εντοπιστούν οι αδυναμίες του (από τους πρώτους) ή για να "διδαχθούν" (οι δεύτεροι) και να τον κάνουν ανώδυνο.

Γαλλία, Μάης-Ιούνης 1968

Οι χρονιές πριν το '68 στη Γαλλία δεν ήταν ήσυχες.
-Παράλληλα με τον αγώνα του λαού της Αλγερίας για ανεξαρτησία από τη γαλλική κυριαρχία, ένα έντονο κίνημα αλληλεγγύης στον αλγερινό λαό γεννιέται μέσα στην ιμπεριαλιστική Γαλλία. Διανοούμενοι και φοιτητές τάσσονται υπέρ της αλγερινής ανεξαρτησίας ενώ δραστηριοποιούνται και οι αντίθετες δυνάμεις (όπως η φασιστική ΟΑS). Τον Οκτώβρη του '61 Αλγερινοί διαδηλώνουν στο Παρίσι. Η αστυνομία διαλύει τη διαδήλωση και δολοφονεί 400 άτομα (εκδοχή του ΕΑΜ Αλγερίας, για 140 μιλούσε η αστυνομία).

-Διεργασίες στο εσωτερικό του "Κ"Κ Γαλλίας και ιδιαίτερα στη νεολαία του. Οι τάσεις που διαμορφώνονται είναι: οι "ορθόδοξοι" (φιλοσοβιετικοί), οι "ιταλοί" (ευρωκομουνιστές) και οι "αριστεροί" (που στην πλειοψηφία τους θα διαγραφούν, με συμμαχία πολλές φορές των δύο προηγουμένων). Στις προεδρικές του '65 το "Κ"ΚΓ στηρίζει τον Μιτεράν που ωστόσο ηττάται από τον Ντε Γκωλ.

-Αναπτύσσεται το κίνημα ενάντια στην ιμπεριαλιστική επέμβαση των αμερικάνων στο Βιετνάμ. Με πρωτοβουλία αγωνιστών της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ιδρύονται ή Εθνική Επιτροπή για το Βιετνάμ και οι Επιτροπές Βάσης Βιετνάμ.

Ωστόσο αυτό που πυροδότησε τη μετέπειτα εξέγερση δεν ήταν τα εξωτερικά στοιχεία (αλληλεγγύης). Αυτά τη συμπλήρωναν και την ενίσχυαν. Ήδη οι εργατικές μάζες και οι φοιτητές βρίσκονται σε αναβρασμό και δυσφορία. Για την καταπίεση, την εξαθλίωση, την ανεργία.

Την άνοιξη του '67 οι φοιτητές του πανεπιστημίου της Ναντέρ εξεγείρονται. Το σύστημα προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τη μαζικοποίηση της παιδείας και πιθανούς αγώνες λόγω των προβλημάτων που γεννιούνται σχεδίασε το πανεπιστήμιο με "νέες" προδιαγραφές: απομονωμένο, μακριά από το κέντρο της πόλης, αυταρχικά οργανωμένο, με ποινικοποίηση της πολιτικής δράσης αλλά και των ίδιων των σχέσεων των φοιτητών. Ένα "πανεπιστήμιο στρατώνας". Αντί όμως για την πειθάρχηση ήρθε η εξέγερση....

Με το μπάσιμο του '68 η αστυνομία συλλαμβάνει φοιτητές και μαθητές επειδή προέβαιναν σε "βίαιες" πράξεις διαμαρτυρίας για τον πόλεμο στο Βιετνάμ. Ακολουθεί κατάληψη του διοικητικού κτιρίου του πανεπιστημίου της Ναντέρ με αφορμή τις συλλήψεις και η ίδρυση του "Κινήματος της 22 του Μάρτη" του μετέπειτα ανανήψαντα Κον Μπεντίτ. Άλλες δυνάμεις που αρχίζουν να δραστηριοποιούνται είναι η Κομμουνιστική Επαναστατική Νεολαία (τροτσκιστές) και η Ένωση Κομμουνιστικής Νεολαίας της Γαλλίας (μαρξιστική - λενινιστική).

Στους μαθητές, από την άλλη, αρχίζει έντονος αναβρασμός. Κύρια στοιχεία η διεκδίκηση ελευθερίας πολιτικής δράσης και η αντίθεση στην ταξική παιδεία. Ιδρύονται οι Επιτροπές Δράσης Λυκείων.

Τον Απρίλη του '68 η αστυνομία επεμβαίνει στο πανεπιστήμιο της Τουλούζης. Στη Ναντέρ αποδοκιμάζεται ο Πιέρ Ζυκέν ("Κ"ΚΓ).

Στις 30 Απρίλη το πανεπιστήμιο της Ναντέρ κλείνει και οι διωκόμενοι καταφεύγουν στη Σορβόννη.

Στις 3 του Μάη η αστυνομία μπαίνει στη Σορβόννη, οι φοιτητές διώχνονται, στήνονται οδοφράγματα και ακολουθούν ολονύχτιες συγκρούσεις. Συλλαμβάνονται περίπου 600 άτομα. Οι σύλλογοι των φοιτητών καλούν σε αποχή από τα μαθήματα ενώ κομμάτι των πανεπιστημιακών σε απεργία.
Η Εθνική Ένωση Σπουδαστών Γαλλίας καλεί σε διαδήλωση για τις 6 του Μάη. Την πλαισιώνουν καθηγητές και μαθητές Λυκείων. Καταλήγει σε σκληρές συγκρούσεις με τα πρωτοεμφανιζόμενα ΜΑΤ-CRS (Δημοκρατικά (sic) Σώματα Ασφαλείας) στο Καρτιέ Λατέν. 150 τραυματίες, 422 συλλήψεις. Ταυτόχρονα πάμπολλες διαδηλώσεις σε μια σειρά επαρχιακών πόλεων.

Στις 7 Μάη, νέα διαδήλωση, με σημαίες και υπό τους ήχους της "Διεθνούς" (και στην επαρχία). 30.000 κόσμος. Γνωστοί διανοούμενοι σχηματίζουν επιτροπή υποστήριξης στους φοιτητές (Μπωβουάρ, Σαρτρ κ.λπ.).

8 Μάη: νέα διαδήλωση 20.000 κόσμου στο Καρτιέ Λατέν.

9 Μάη: Φοιτητές και πανεπιστημιακοί συνεχίζουν την αποχή. Συνάντηση με φοιτητικές οργανώσεις άλλων χωρών. Αρχίζουν να μπαίνουν στο παιχνίδι και τα εργατικά συνδικάτα.

10-11 Μάη: "Η νύχτα των οδοφραγμάτων". 15.000 άτομα διαδηλώνουν μετά από κάλεσμα της Ένωσης Σπουδαστών και του Συνδικάτου Ανώτατης Εκπαίδευσης. Κατευθύνονται προς τις φυλακές που βρίσκονται οι εκατοντάδες συλληφθέντες. Χτύπημα απ' την αστυνομία. Ακολουθούν συγκρούσεις σε όλη την "πανεπιστημιακή" περιοχή του Παρισιού και στήνονται δεκάδες οδοφράγματα. Τα "κυβερνητικά κλιμάκια" συνεδριάζουν ολονύχτια. Εργάτες από διάφορες συνοικίες ενώνονται με φοιτητές και μαθητές. Οι μάχες είναι σκληρές, σώμα με σώμα, πέφτουν δακρυγόνα, ενώ χαρακτηριστική είναι η στάση αλληλεγγύης του λαού των συνοικιών στους διαδηλωτές (και με υλική βοήθεια). Η νύχτα κλείνει με 367 τραυματίες και 450 συλλήψεις.

Παρά τις προσπάθειες του πρωθυπουργού Πομπιντού να κατευνάσει τα πνεύματα (αφιχθείς από επίσκεψη στο Σάχη του Ιράν), τα πράγματα κινούνται αλλιώς: Καταλαμβάνεται το πανεπιστήμιο του Στρασβούργου από φοιτητές με ενεργή συμπαράσταση και μαθητών, ενώ πανεπιστημιακοί καταλαμβάνουν τη Φιλοσοφική. Ακολουθούν καταλήψεις και άλλων ιδρυμάτων ενώ το κύμα απλώνεται στα εργοστάσια και τις δημόσιες υπηρεσίες.

13 Μάη: Γενική απεργία των συνδικάτων. 800.000 κόσμου. Απελευθερώνονται οι φυλακισμένοι φοιτητές. Αρχίζουν οι καταλήψεις εργοστασίων: στα εργοστάσια αεροναυπηγικής της Νάντης, σε εργοστάσια της Ρενώ και της Σιτροέν (η Νάντη για λίγες μέρες ουσιαστικά μοιάζει κατειλημμένη πόλη). Στα πανεπιστήμια δημιουργούνται φοιτητικά συμβούλια και σε κάποιους εργασιακούς χώρους αντίστοιχα εργατικά.

Χαρακτηριστικά στοιχεία αυτής της φάσης

Η πολιτικοποίηση και η προβολή των αριστερών επαναστατικών ιδεών. Από τις κόκκινες σημαίες και τα πορτραίτα των Λένιν, Ρόζας Λούξεμπουργκ, Τσε, Μάο, Χο-Τσι-Μινχ μέχρι τις ιδεολογικές αντιπαραθέσεις των διάφορων ρευμάτων του κινήματος. Από την αντίθεση στην κυβέρνηση Ντε Γκωλ μέχρι την κριτική του καπιταλισμού. Επίσης -προς μεγάλη δυσφορία των ρεβιζιονιστών του "Κ"Κ Γαλλίας- παρατηρούνται στοιχεία ενότητας και κοινής δράσης του φοιτητικού με το εργατικό κίνημα. Αμβλύνονται οι παλιές αντιθέσεις εργατών-αγροτών.

20 Μάη: Δέκα εκατομμύρια απεργοί σε μία γενική απεργία που κρατά σχεδόν ένα μήνα. Παραλύουν πανεπιστήμια, εργοστάσια, εναέριες και σιδηροδρομικές συγκοινωνίες, ταχυδρομεία, κάποια δημαρχεία και τράπεζες, μαγαζιά και ξενοδοχεία. Παρατηρούνται προβλήματα με τη βενζίνη. Ο Ντε Γκωλ βγαίνει με το χαρτί του δημοψηφίσματος.

25 Μάη: Αρχίζουν οι συνομιλίες κυβέρνησης-συνδικάτων. Το προηγούμενο βράδυ η Λυών και το Παρίσι ταράσσονται από τις σκληρότερες συγκρούσεις των τελευταίων δεκαετιών, μεταξύ λαού πια και δυνάμεων καταστολής. 800 συλλήψεις, 1500 τραυματίες και κάποιοι νεκροί! Οι διαδηλωτές καίνε το χρηματιστήριο του Παρισιού.

27 Μάη: Κυβέρνηση-συνδικάτα υπογράφουν τις συμφωνίες της Γκρενέλ. Πιεσμένη η κυβέρνηση προβαίνει σε παραχωρήσεις (μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς). Οι ρεφορμιστές των συνδικάτων (CGT, CFDT, FO) ευελπιστούν σε εκτόνωση. Οι εργατικές μάζες όμως δεν ικανοποιούνται, θέλουν κάτι παραπάνω. Την εξουσία ίσως. Το ίδιο βράδυ 35.000 άνθρωποι καταγγέλλουν σε συγκέντρωση τον Σεγκύ (ηγέτη της CGT -"Κ"Κ Γαλλίας, μιας "ΓΣΕΕ" ελεγχόμενης από δήθεν κομμουνιστές). Τα συνθήματα για επανάσταση και λαϊκή κυβέρνηση πληθαίνουν.

Παρόλα αυτά όμως, το συγκροτημένο επαναστατικό υποκείμενο απουσιάζει. Το "Κ"Κ Γαλλίας ποτέ δεν είδε με συμπάθεια την εξέγερση αυτή, ούτε βέβαια το κίνημα αλληλεγγύης στο λαό της Αλγερίας πιο πριν. Ερωτοτροπούσε με τον Μιτεράν, κατήγγειλε τους "προβοκάτορες" και κυρίως τους "μαοϊκούς", δεν επιθυμούσε ούτε την ενότητα φοιτητών-εργατών, ούτε το ξεπέρασμα των απλών οικονομικών αιτημάτων. Ήταν κόμμα αντεπαναστατικό.

Ο "Μάης" χτυπήθηκε. Ο Ντε Γκωλ εμφανίζεται θριαμβευτής, οι ντεγκωλικοί βγαίνουν στους δρόμους, κερδίζουν τις εκλογές (τέλη Ιούνη).

Οι "αριστερίστικες" οργανώσεις τίθενται εκτός νόμου. Ακολουθούν συλλήψεις. Στις 10 Ιούνη αστυνομικοί δολοφονούν το μαθητή Ζυλ Τωτέν, μέλος της ΕΚΝ(μ-λ) που συμπαραστεκόταν στους απεργούς της Ρενώ. Τη νύχτα συγκρούσεις με αφορμή τη δολοφονία.

Ο "Μάης" ηττήθηκε αλλά δεν "χάθηκε". Τίποτα δεν ήταν όπως παλιά. Ανήκει στο μέλλον να συμπληρώσει την ουσία του και να τον τιμήσει έμπρακτα....

Την ίδια περίοδο...

Στην Ιταλία αναπτύσσεται ένα έντονο κίνημα σε εργοστάσια και πανεπιστήμια, εκφρασμένο με καταλήψεις και στοιχεία έντονα πολιτικά, γνωστό ως "ιταλικός Μάης".

Φοιτητική αναταραχή σε όλο τον κόσμο. Κινήματα στη Γερμανία, εξεγέρσεις σε πανεπιστήμια της Ιαπωνίας, Βραζιλίας, Ουρουγουάης, Αργεντινής, Τουρκίας.

Επέμβαση των σοβιετικών σοσιαλ-ιμπεριαλιστών στην Τσεχοσλοβακία και στρατιωτική κατοχή αυτής της χώρας.

Έντονα κινήματα αναπτύσσονται στην καρδιά του ιμπεριαλισμού, τις ΗΠΑ. Αιχμή τους ο πόλεμος στο Βιετνάμ, ο ρατσισμός, ο μιλιταρισμός. Πολλά με πασιφιστικό χαρακτήρα, ωστόσο δεν έλειψαν και τα δυναμικά ("Μαύροι Πάνθηρες", ΡLΡ, Επαναστατικό Κίνημα της Νεολαίας, Weathermen κ.ά.) Δεν έλειψαν ούτε οι εξεγέρσεις των μαύρων, ούτε οι ειρηνικές διαμαρτυρίες της νεολαίας που καταστέλλονταν απ' την αστυνομία (όπως στο Δημοκρατικό Συνέδριο στο Σικάγο), οι καταλήψεις πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, ή οι διαδηλώσεις της "σακατεμένης γενιάς" του πολέμου του Βιετνάμ.

http://istoriakk.blogspot.gr/
 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μάης ’68: 50 χρόνια μετά

0

Το παρακάτω άρθρο είναι το α’ μέρος από το αφιέρωμα στον Μάη του 1968 που δημοσιεύτηκε στο Αντιπολεμικό Δελτίο νο 11 το Μάη του 2008. Το Αντιπολεμικό Δελτίο ήταν περιοδικό της Αντιπολεμικής Αντιιμπεριαλιστικής Επιτροπής Καρδίτσας και εκδίδονταν από το 2002 μέχρι και το 2009.

Βολεύει πολλούς, ακόμα και σήμερα, 40 χρόνια μετά, να παρουσιάζουν τον Μάη του ’68 σαν μια εξέγερση που έγινε για την ελεύθερη πρόσβαση στους γυναικείους κοιτώνες των φοιτητικών εστιών. Και για πολλούς όλα άρχισαν στις 8 Ιανουαρίου του 1968, τότε που στη πανεπιστημιούπολη της Ναντέρ, στα εγκαίνια μιας πισίνας από τον Γάλλο υπουργό Παιδείας, ο φοιτητής Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ γίνεται διάσημος επειδή παραβιάζοντας το πρωτόκολλο της τελετής, διασπά τον κλοιό των επισήμων, πλησιάζει τον υπουργό, του ζητάει φωτιά και στη συνέχεια λογοφέρνει μαζί του για τα σεξουαλικά προβλήματα των νέων.

Όλα αυτά τα χρόνια έχουν γραφτεί πολλά και από πολλούς για το Μάη του ‘68. Βιβλία, άρθρα, αφιερώματα, συνεντεύξεις… με το καθένα από αυτά να αποτελεί και μια ιδιαίτερη «ερμηνεία», μια ιδιαίτερη «ανάγνωση» του Μάη, των όσων έγιναν αλλά και των όσων προηγήθηκαν και ακολούθησαν. Ήταν μόνο μια φοιτητική εξέγερση; Ποια η συμμετοχή της εργατικής τάξης, των αγροτών, των μεσοστρωμάτων; Ποια η στάση της αριστεράς; Ποια τα αίτια, οι αφορμές, τα αιτήματα, οι συνέπειες, τα αποτελέσματα; Ξεφεύγει από τα όρια ενός άρθρου να αναφερθούμε στο σύνολο των ζητημάτων. Αναγκαστικά, η (μικρή) αναφορά μας στο Μάη θα περιοριστεί σε πλευρές μόνο της εξέγερσης. Πλευρές που έχουν να κάνουν με την αντιιμπεριαλιστική πάλη των λαών που διεξάγονταν εκείνη την περίοδο και πόσο αυτή η πάλη ώθησε, επηρέασε, τροφοδότησε, συντέλεσε, συνέβαλε στις μεγάλες κινητοποιήσεις του ’68. Κινητοποιήσεις που ταρακούνησαν συνολικά τον πλανήτη και που δεν περιορίστηκαν στον περίβολο της Σορβόνης ούτε στα λιθόστρωτα του Καρτιέ Λατέν.

Το 1968 θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η χρονιά που συμπυκνώνει όλα όσα σημάδεψαν συνολικά τη δεκαετία του ’60. Οι λαοί του κόσμου, πολύ γρήγορα μετά τη λήξη του Β’ παγκόσμιου πόλεμου, είδαν να διαψεύδονται οι υποσχέσεις των νικητών για «μακροχρόνια ειρήνη», οι ελπίδες τους για ένα κόσμο χωρίς πολέμους και ανταγωνισμούς. Μπορεί τον Ιανουάριο του 1968 ο Χάρολντ Ουίλσον να κηρύσσει στη Βουλή των Κοινοτήτων το τέλος της Βρετανικής αυτοκρατορίας, αλλά ήδη ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός πρόλαβε και διαδέχτηκε επάξια την βρετανική κοσμοκρατορία. Για να κατοχυρώσουν και να επεκτείνουν την κυριαρχία τους, για να εκτοπίσουν τους δυτικούς «συμμάχους» τους και για να ανταγωνιστούν την ανερχόμενη – τότε – ΕΣΣΔ, οι Αμερικάνοι ξεδιπλώνουν την ιμπεριαλιστική τους πολιτική σ’ όλες τις άκρες του πλανήτη. Περιφερειακοί πόλεμοι, επεμβάσεις, πραξικοπήματα, χούντες, είναι στην ημερήσια διάταξη. Στον αντίποδα της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας ξεσπούν μεγάλα λαϊκά επαναστατικά και εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα που συγκλονίζουν ολόκληρο τον πλανήτη. Από την Ινδοκίνα μέχρι τη Λατινική Αμερική, από τις ΗΠΑ μέχρι την Ευρώπη και Ασία και από τη Μέση Ανατολή μέχρι και την Αφρική, επικρατεί «μεγάλη αναταραχή-θαυμάσια κατάσταση» (Μάο).

Όλα αυτά τα χρόνια, στα πλαίσια του κομμουνιστικού κινήματος, βαθαίνει η ρήξη και η αντιπαράθεση γύρω από το «νέο πνεύμα» που εισήγαγε ο Χρουστσόφ και το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ (1956). Η τελευταία στην ιστορία κοινή διάσκεψη των κομμουνιστικών κομμάτων πραγματοποιήθηκε στη Μόσχα το 1960. Τον Απρίλη του 1968, από τη κοινή διάσκεψη των Κ.Κ. απέχουν Κίνα, Κούβα, Αλβανία, Ρουμανία, και Γιουγκοσλαβία. Στην Κίνα, με την καθοδήγηση του Μάο, ξεσπά (1966) η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση. «Βομβαρδίστε τα επιτελεία» προτρέπει ο Μάο με τον τίτλο του πρώτου δικού του τατζεμπάο (εφημερίδα τοίχου) τον Απρίλη του 1966. Απευθύνεται στη βάση, στις πλατιές μάζες των εργαζόμενων και της νεολαίας και τους καλεί να αμφισβητήσουν την αυθεντία του κόμματος, να αντιταχθούν στην αστική γραμμή μέσα στο κόμμα, να πάρουν στα δικά τους χέρια τη σοσιαλιστική οικοδόμηση και το προχώρημα της επανάστασης κόντρα στην καπιταλιστική παλινόρθωση. Δυο χρόνια αργότερα, το Μάη του ’68, στη Ναντέν και στη Σορβόννη τα ίδια συνθήματα: «Η επανάσταση δεν είναι των επιτροπών. Είναι δική σου», «η πολιτική διαμορφώνεται στους δρόμους».

Με την «επανάσταση μέσα στην επανάσταση» οι κομμουνιστές της Κίνας επιχειρούν να απαντήσουν τα προβλήματα του προχωρήματος της επαναστατικής υπόθεσης την ίδια στιγμή που στην ΕΣΣΔ είχε δρομολογηθεί η καπιταλιστική παλινόρθωση. Στο «καπιταλισμός ή υπαρκτός σοσιαλισμός» αντιπαραθέτουν το «καπιταλισμός ή επανάσταση». Στην κατάπνιξη εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στο όνομα της «ειρηνικής συνύπαρξης» αντιπαραθέτουν την ολόπλευρη στήριξη στους αγώνες των λαών. Δεν είναι τα όπλα αλλά οι μάζες που καθορίζουν τις εξελίξεις. «Χάρτινοι τίγρεις» είναι οι ιμπεριαλιστές και όλοι οι αντιδραστικοί, «να τολμάμε να αγωνιζόμαστε, να τολμάμε να νικάμε» έλεγε ο Μάο. «Να είμαστε ρεαλιστές, να ζητάμε το αδύνατο» ήταν ένα από τα συνθήματα του Γαλλικού Μάη.

Οι νέες, προωθημένες μορφές πάλης (καταλήψεις πανεπιστημίων - πραγματική «ιεροσυλία» για την περίοδο, καταλήψεις εργοστασίων μέσα από εργατικές επιτροπές, κλπ), η αμφισβήτηση της ιεραρχίας, η κριτική των ειδικών («οι εκπαιδευτές πρέπει να εκπαιδευτούν»), η κριτική της «ουδέτερης» επιστήμης, η ανάδειξη της αλλοτρίωσης του εργαζόμενου (πέρα από τη «στενή» εκμετάλλευση) και όλα όσα «σημάδεψαν» το Γαλλικό Μάη, είχαν το «άρωμα» της κινέζικης πολιτιστικής επανάστασης. Μια από τις τομές της ΜΠΠΕ ήταν οι αλλαγές στην εκπαίδευση και κυρίως την ανώτατη, με την ίδρυση και λειτουργία των εργοστασιακών πανεπιστημίων. Εκφραζόταν με τον πιο καθαρό τρόπο η αντίληψη των Κινέζων κομμουνιστών για το προχώρημα της ίδιας της παραγωγής σε σοσιαλιστική βάση, για την κατάργηση του διαχωρισμού χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας, για τις νέες παραγωγικές σχέσεις που διαμορφώνονταν. Οι εργάτες ανέβηκαν στα έδρανα και οι διανοούμενοι έγιναν εργαζόμενοι. Η πείρα από την παραγωγική διαδικασία εμπλουτιζόταν από την επιστημονική έρευνα και τον πειραματισμό, για να επιστρέψει πάλι πίσω στην παραγωγή.

Η ρήξη στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα εκφράστηκε σε όλα τα κομμουνιστικά κόμματα και σε όλα τα επίπεδα (ιδεολογικό, πολιτικό, οργανωτικό). «Μαοϊκές» οργανώσεις, τάσεις, κόμματα εμφανίστηκαν σ’ όλο τον κόσμο. Ως «μαοϊκοί», «κινέζοι», «αριστεριστές», «υπερεπαναστάτες» κλπ. κατηγορήθηκαν και οι εξεγερμένοι του Γαλλικού Μάη. Στη Ναντέν, στη Σορβόννη, στο “odeon”, στις φοιτητικές διαδηλώσεις κυριαρχούν τα πορτρέτα του Μάο, του Χο Τσι Μινχ, του Τσε.

Κεντρικό ζήτημα όλης αυτής της περιόδου: ο πόλεμος του Βιετνάμ. Το 1945 οι Βιετ Μινχ (αντάρτικο που συγκροτήθηκε από το Ι.Κ.Κ. ενάντια στην ιαπωνική εισβολή στη διάρκεια του Β’ παγκόσμιου πόλεμου) καταλαμβάνουν την εξουσία και ανακηρύσσεται η ανεξαρτησία του Βιετνάμ. Οι γάλλοι αποικιοκράτες αντιδρούν και το 1946 επιτίθενται στους Βιετ Μινχ στην Χαϊφονγκ. Έτσι, μετά τον πόλεμο ενάντια στους Ιάπωνες εισβολείς, ο Βιετναμέζικος λαός οδηγείται σ’ ένα νέο πόλεμο, αυτή τη φορά ενάντια στους Γάλλους αποικιοκράτες, που λήγει το 1954 μετά από τη συντριπτική στρατιωτική ήττα των Γάλλων στη μάχη του Ντεν Μπιεν Φου. Με τη Συμφωνία της Γενεύης (1954) η χώρα χωρίζεται σε Βόρειο και Νότιο Βιετνάμ με σύνορο τον 17ο παράλληλο. Ο ηρωικός Βιετναμέζικος λαός αφού νίκησε και ξωπέταξε από τη χώρα του τους Γάλλους αποικιοκράτες βρίσκεται τώρα αντιμέτωπος με τους Αμερικάνους ιμπεριαλιστές. Το Νότιο Βιετνάμ μετατρέπεται σε προτεκτοράτο των ΗΠΑ. Χιλιάδες «στρατιωτικοί σύμβουλοι» και πακτωλός δολαρίων στηρίζουν το δικτατορικό καθεστώς. Το 1964 - και «επίσημα» πλέον – οι ΗΠΑ κήρυξαν τον πόλεμο στο Βόρειο Βιετνάμ. Μέχρι το 1966 πάνω από 500.000 χιλιάδες Αμερικανοί στρατιώτες επιχειρούν στο Βιετνάμ.

Στο έμπα του 1968 (23/1) διεξάγεται η μεγαλύτερη μάχη από την αρχή της έναρξης του πολέμου στο Βιετνάμ (επίθεση των Βιετ Κονγκ κατά της μεγαλύτερης αμερικανικής στρατιωτικής βάσης του Κε Σαν). Στις 31 Γενάρη 1968, οι αντάρτες του Νότιου Βιετνάμ εξαπολύουν μια νέα γιγάντια επίθεση σε εκατοντάδες σημεία σε όλη την έκταση της χώρας. Η «Επίθεση της Τετ» -από τη βιετναμέζικη Πρωτοχρονιά- έδειξε σε όλο το κόσμο ότι οι ΗΠΑ δεν είναι αήττητες. Αντίθετα, ένα αντάρτικο αγροτών καταφέρνει και ταπεινώνει τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη του κόσμου: η αμερικάνικη πρεσβεία στη Σαϊγκόν πέφτει στα χέρια των ανταρτών. Ο αντίκτυπος ήταν τρομερός. Το αντιπολεμικό κίνημα πήρε τεράστια ώθηση. Μεγάλες αντιπολεμικές και αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις συγκλονίζουν ολόκληρο τον κόσμο. Οι λαοί του πλανήτη συμπαραστέκονται στον ηρωικό αγώνα που δίνει ο Βιετναμέζικος λαός. Ψυχή και μυαλό αυτού του αγώνα το Ινδοκινέζικο Κομμουνιστικό Κόμμα (ΙΚΚ) που ιδρύθηκε από τον Χο Τσι Μινχ το 1930.

Σ’ όλο τον κόσμο, όλο και πιο συχνά ακούγεται στις διαδηλώσεις το σύνθημα «Χο! Χο! Χο Τσι Μινχ!-Τσε! Τσε! Τσε Γκεβάρα!». Συμπυκνώνει τα μηνύματα που έρχονται από τις «ζώνες των θυελλών», ενάντια στην καθυπόταξη των λαών είτε με την απειλή ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος (που επισείουν οι ΗΠΑ) είτε με τα μηνύματα της «ειρηνικής συνύπαρξης» της «συνεργασίας» και της «οικονομικής άμιλλας» με τον ιμπεριαλισμό (που εκπορεύονταν από τη Μόσχα). Λίγα χρόνια πριν, το 1964, σε ομιλία του στον ΟΗΕ, ο Τσε κριτικάρει ξεκάθαρα τη γραμμή της «ειρηνικής συνύπαρξης»: «η ειρηνική συνύπαρξη ανάμεσα στα κράτη δεν περιλαμβάνει τη συνύπαρξη ανάμεσα στους εκμεταλλευτές και στους υπό εκμετάλλευση, ανάμεσα στους καταπιεστές και στους καταπιεζόμενους», ενώ το Φλεβάρη του 1965, πάλι ο Τσε επιμένει στη γραμμή της ολομέτωπης σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό: «Να δημιουργήσουμε δύο, τρία… πολυάριθμα Βιετνάμ. Αυτό είναι το σύνθημα!».

Οι εξεγέρσεις δεν είναι, δεν μπορεί να είναι «εισαγόμενες». Στη Γαλλία του ’68, υπήρχε η ικανή και αναγκαία συσσώρευση κοινωνικού φορτίου που επέτρεψε να εκδηλωθεί η έκρηξη του Μάη. Οι μεταπολεμικές δεκαετίες για τη Γαλλία είναι περίοδος απώλειας των αποικιών της. Μέχρι το 1960 η Γαλλία αναγκάστηκε να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία σε πάνω από 15 κράτη πρώην αποικίες της. Η απώλεια των αποικιών σήμανε όξυνση των ενδοαστικών αντιθέσεων της Γαλλικής αστικής τάξης και παράλληλα μείωσε τα περιθώρια για παροχές και εξαγορά μερίδων της εργατικής τάξης. Η έκρηξη της εκβιομηχάνισης που ακολούθησε τις καταστροφές του Β’ παγκόσμιου πόλεμου, στηρίχτηκε στην υπερεκμετάλλευση και την εξαθλίωση πλατιών στρωμάτων εργαζομένων, Γάλλων και μεταναστών. Κατακτήσεις που απόσπασαν οι εργαζόμενοι στη περίοδο πριν τον πόλεμο με το Λαϊκό Μέτωπο (π.χ. 40ωρο) πάρθηκαν πίσω στη μεταπολεμική περίοδο. Ο Έλληνας επιτετραμμένος στο Παρίσι Δ. Βελισαρόπουλος σε υπηρεσιακή του έκθεση (16-5-1968) διαπίστωνε ότι στη Γαλλία «υπάρχει απαράδεκτα μέγας αριθμός εργατών με μικρούς μισθούς (2.600 δρχ. μηνιαίως λαμβάνουν περί τους 3 εκατομμύρια εργατών)».

Ήταν «φοιτητικός» ή «εργατικός» λοιπόν ο Μάης; Να τον «μετρήσουμε», δηλαδή, με τις καταλήψεις πανεπιστημίων και τις φοιτητικές κινητοποιήσεις των 30-40-50.000 διαδηλωτών (στο Παρίσι, το σύνολο των φοιτητών δεν ξεπερνούσε τις 160.000), ή με τις διαδηλώσεις των εκατοντάδων χιλιάδων εργαζόμενων και τους πάνω από 10 εκατομμύρια απεργούς; Είναι μια «λογιστική» προσέγγιση (Ριζοσπάστης 4-5-2008) και για αυτό λαθεμένη. Στο Μάη «άνθισαν εκατό λουλούδια και συναγωνίστηκαν εκατό σχολές». Συνυπήρχαν το παλαιό μαζί με το καινούργιο. Από τη μια οι ελεγχόμενες από το ΚΚΓ διαδηλώσεις που στα βήματα του προπολεμικού Λαϊκού Μετώπου ζητούσαν «κυβέρνηση συνεργασίας με τη συμμετοχή των κομμουνιστών» και από την άλλη οι προωθημένες μορφές πάλης (καταλήψεις εργοστασίων κ.λπ.) που περιέκλειαν τη ρήξη και τη συνολική σύγκρουση με το αστικό καθεστώς. Από τη μια η πανίσχυρη συνδικαλιστική οργάνωση των επίσημων συνομοσπονδιών (CGT, CFDT, FO) και από την άλλη το ξεπέρασμά τους «από τα κάτω», από τις εργοστασιακές επιτροπές. Από τη μια οι «στενές» οικονομικές διεκδικήσεις των επίσημων εργατικών συνδικάτων και από την άλλη το «δεν ζητάμε πολλά, τα θέλουμε όλα». Η συμβολή του Μάη «μετριέται» με ότι «καινούργιο» μπόλιασε τους αγώνες των εργαζόμενων και της νεολαίας, και τότε και σήμερα.

Η «αποτίμηση» του Μάη δεν μπορεί να γίνει ούτε με τις 358 βουλευτικές έδρες του Ντε Γκώλ, ούτε με τις αυξήσεις στους μισθούς και τις άλλες παραχωρήσεις που αναγκάστηκε να κάνει η κυβέρνηση Πομπιντού («συμφωνητικό της Γκρενέλ») με στόχο να εκτονώσει την κατάσταση και να διασπάσει τους εργαζόμενους (άλλωστε, πάρθηκαν πίσω την αμέσως επόμενη χρονιά με μέτρα λιτότητας, περιστολής των δαπανών σε υγεία, παιδεία, πρόνοια, αύξηση της φορολογίας κ.λπ.). Δεν μπορεί επίσης να γίνει «αποτίμηση» του Μάη με βάση την κατάληξη του Κον-Μπεντίτ («πράσινος» ευρωβουλευτής με κατάμαυρες απόψεις), του Ανρί Βεμπέρ (από τους ηγέτες της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Νεολαίας το ‘68, ευρωβουλευτής των Γάλλων σοσιαλιστών σήμερα) ή του Μπερνάρ Κουσνέρ (από τους ηγέτες της Ένωσης Κομμουνιστών Φοιτητών το ‘68, υπουργός εξωτερικών του Σαρκοζί σήμερα) . Ο Μάης του ’68 ήταν ένας κρίκος στην αλυσίδα των αντιστάσεων και των εξεγέρσεων πλατιών μαζών ενάντια στην κυριαρχία της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, που παρά τις σημαντικές νίκες που πέτυχαν παραμένουν και σήμερα ανολοκλήρωτες. Και για αυτό ακριβώς παραμένουν και επίκαιρες.

ΣΚ

Πηγές:

- ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, ένθετα αφιερώματα της 16-5-2008 και 18-5-1968
- Η ΑΥΓΗ, Ημερολόγιο του 2008, αφιερωμένο στο Μάη του 1968, (Νοέμβρης 2007)
- Κομμουνιστική Επιθεώρηση, τεύχος 3/2008
- ΠΡΙΝ, 11-5-2008 και 18-5-2008
- Προλεταριακή Σημαία, 10-5-2008
- ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ, 4-5-2008
- ΤΑ ΝΕΑ, Ειδική Έκδοση για το Μάη του ’68 (Μάης 2008)
- www.kkeml.gr
- www.koel.gr

δική μας πηγή: http://aristerastikarditsa.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μια δεκαετία που σημάδεψε την ιστορία

0

 Ο Μάης του ’68 στη Γαλλία δεν ήταν ένα γεγονός αποκομμένο από τα μεγάλα γεγονότα της περιόδου. Η εξέγερση αυτή, όπως και άλλα κινήματα που αναπτύχθηκαν στην Ευρώπη το ίδιο διάστημα, είχε βέβαια τους δικούς της εσωτερικούς όρους και αιτίες, ωστόσο ήταν έντονο σε αυτήν το αντικαθρέφτισμα των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων που βρίσκονταν σ’ εξέλιξη εκείνη την περίοδο, κυρίως στην Ασία, την Αφρική και τη Λατινική Αμερική. Πάνω απ’ όλα, ο γαλλικός Μάης έκφραζε τη φωτοβολία της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης (ΜΠΠΕ) που εκείνα τα χρόνια εξελισσόταν στην Κίνα.

Τα αφιερώματα, οι αναλύσεις και οι συνεντεύξεις των «ειδικών» της περιόδου, με αφορμή τα 40 χρόνια του γαλλικού Μάη, έχουν ήδη αρχίσει να κατακλύζουν μέχρι και τον αστικό Τύπο. Πιστεύουμε ότι το βασικό πρόβλημα όλων αυτών, πέρα από την όποια άποψη εκφράζουν σε σχέση με το τι ήταν τελικά ο Μάης και πού κατέληξαν οι πρωταγωνιστές του, είναι το γεγονός ότι απομονώνουν τα γεγονότα της Γαλλίας από μια περίοδο συνολικής αναταραχής παντού στον κόσμο. Σαφώς και δεν περιμέναμε να αποδώσει οποιαδήποτε αστική τάξη τα εύσημα στην Κίνα της ΜΠΠΕ, ούτε στο κομμουνιστικό κίνημα του Βιετνάμ, ούτε καν στην Κούβα του Τσε Γκεβάρα. Ισως αυτό να δείχνει πως, αν και κατάφεραν να ενσωματώσουν κάποιες πλευρές του γαλλικού Μάη, το παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και οι νίκες των λαών, αποτελούν γι’ αυτούς ένα αγκάθι σε μια ιστορία που κάνουν πως δεν υπήρξε.

Με αυτή την έννοια, θεωρούμε ότι είναι απαραίτητη μια σκιαγράφηση των ιστορικών σταθμών της περιόδου, μια έστω και σύντομη αναφορά στους βασικούς ιστορικούς παράγοντες που ενέπνευσαν τη νεολαία και τους απεργούς του γαλλικού Μάη, αλλά και τους λαούς όλου του κόσμου.

Η Κίνα της Μεγάλης Προλεταριακής Πολιτιστικής Επανάστασης

Η ΜΠΠΕ στην Κίνα ήταν μια επανάσταση μέσα στην επανάσταση. Την περίοδο της ρεβιζιονιστικής στροφής που ξεκίνησε με το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ και επηρέασε τα Κομμουνιστικά Κόμματα παντού στον κόσμο, ο Μάο καθοδήγησε το επόμενο βήμα στην ιστορία του κομουνιστικού κινήματος. Αναμετρήθηκε στη θεωρία και στην πράξη με τα ερωτήματα που έμπαιναν για το στέριωμα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, τη στιγμή που οι δυνάμεις του παλιού καθεστώτος πάλευαν για την επάνοδό τους, που αγωνίζονταν για την καπιταλιστική παλινόρθωση.
«Βομβαρδίστε τα επιτελεία!». Αυτή την ιστορική φράση έβαλε ο Μάο για τίτλο του πρώτου δικού του τατζεμπάο, τον Αύγουστο του 1966. Γύρισε την πλάτη στο ίδιο το κόμμα και τα ανώτερα καθοδηγητικά του όργανα και απευθύνθηκε στο λαό, τη νεολαία, την εργατική τάξη και τους αγρότες. Το έναυσμα για την έναρξη της ΜΠΠΕ δόθηκε από τις δύο γραμμές στις τέχνες και τον πολιτισμό, για να φτάσουμε στην ανάδειξη των προβλημάτων της παραγωγικής διαδικασίας, των παραγωγικών σχέσεων, του συνόλου της κοινωνίας.

Οι ίδιες οι μάζες οικοδομούν νέες μορφές οργάνωσης και συμμετέχουν ενεργητικά στην πολιτική πάλη, την οικονομική διαχείριση, τον πολιτισμό. Εξαπολύουν τη μεγάλη αυτή επανάσταση ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα της οξείας πάλης ανάμεσα στις δύο τάξεις, τους δύο δρόμους και τις δύο γραμμές.

Μια από τις τομές της ΜΠΠΕ ήταν οι αλλαγές στην εκπαίδευση και κυρίως την ανώτατη, με την ίδρυση και λειτουργία των εργοστασιακών πανεπιστημίων. Εκφραζόταν με τον πιο καθαρό τρόπο η αντίληψη των Κινέζων κομμουνιστών για το προχώρημα της ίδιας της παραγωγής σε σοσιαλιστική βάση, για την κατάργηση του διαχωρισμού χειρωνακτικής και πνευματικής εργασίας, για τις νέες παραγωγικές σχέσεις που διαμορφώνονταν. Οι εργάτες ανέβηκαν στα έδρανα και οι διανοούμενοι έγιναν εργαζόμενοι. Η πείρα από την παραγωγική διαδικασία εμπλουτιζόταν από την επιστημονική έρευνα και τον πειραματισμό, για να επιστρέψει πάλι πίσω στην παραγωγή.

Η εξέγερση στη Γαλλία το Μάη του ’68 είχε το άρωμα της ΜΠΠΕ. Η αντιπαράθεση ανάμεσα στις δύο γραμμές στην Κίνα είχε προκαλέσει πριν από το ’68 τη διάσπαση της νεολαίας του επίσημου ΚΚ της Γαλλίας. Η μαοϊκή τάση έπαιξε αργότερα σημαντικό ρόλο στην οργάνωση και την εξέλιξη της εξέγερσης.

Η εποποιία του βιετναμέζικου κομμουνιστικού κινήματος

Ο βιετναμέζικος λαός στις αρχές της δεκαετίας του ’60 έχει βγει νικητής από την αναμέτρησή του με τους Γάλλους αποικιοκράτες και έχει ήδη αρχίσει να αντιμετωπίζει τη θηριωδία του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού. Κάτω από την ήδη 30χρονη καθοδήγηση του Κομμουνιστικού Κόμματος και την ηγετική μορφή του Χο Τσι Μινχ, ο λαός του Βιετνάμ από το 1959 πολεμάει ενάντια στο μεγαλύτερο ιμπεριαλιστή της Γης, για να τον χρεώσει με τη μεγαλύτερη ήττα της ιστορίας του.

Μετά την άρνηση του αμερικανοστήριχτου καθεστώτος της Σαϊγκόν να προχωρήσει στις εκλογές για την επανένωση του Βόρειου με το Νότιο Βιετνάμ, που «προσωρινά» διαχωρίστηκαν στον 17ο παράλληλο σύμφωνα με τη συμφωνία της Γενεύης, ιδρύεται το Επαναστατικό Μέτωπο για την Απελευθέρωση του Νότου (1960). Οι Βιετκόνγκ σύντομα έφτασαν τις 140.000 μαχητών και αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης για τα εκατομμύρια του νοτιοβιετναμέζικου λαού.

Απέναντι στην πιο καλοκουρδισμένη πολεμική μηχανή της υφηλίου, οι Βιετναμέζοι πάλεψαν με όλη τους την ψυχή. Αν η πείρα που απέκτησαν κατά τη νικηφόρα αντίστασή τους ενάντια στους Γάλλους κατακτητές φάνηκε πολύτιμη σε αυτή τη νέα μάχη, αυτό που πραγματικά τους ατσάλωνε ήταν η ακλόνητη πολιτική τους πίστη, το αταλάντευτο κομμουνιστικό κίνημα και η ηγεσία του. Γιατί αν κάτι έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη και την τελική νικηφόρα έκβαση του πολέμου, ήταν το γεγονός ότι στο Βιετνάμ υπήρχε συγκροτημένο κομμουνιστικό κίνημα. Αυτό ήταν που φώτιζε τη δράση του αντάρτικου στρατού, που όπλιζε το λαό του Βιετνάμ και τον οδήγησε στην κατάκτηση της Σαϊγκόν τον Απρίλη του 1975, με τους τελευταίους Αμερικάνους να κρέμονται από τα ελικόπτερα που προσγειώνονταν στην ταράτσα της πρεσβείας για να τους φυγαδεύσουν.

Η μάχη που έδινε ο βιετναμέζικος λαός ενάντια στην αγριότητα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ενέπνευσε τα λαϊκά κινήματα μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ αλλά και σε άλλες δυτικές μητροπόλεις. Η γαλλική νεολαία από τις αρχές του ’68 είχε αρχίσει να οργανώνει αντιιμπεριαλιστικές διαδηλώσεις. Είχαν συγκροτηθεί επιτροπές συμπαράστασης στο βιετναμέζικο λαό, ενώ ιδιαίτερα δραστήρια ήταν η μαθητική επιτροπή. Τα συνθήματα για τη νίκη του Απελευθερωτικού Μετώπου του Βιετνάμ έβαζαν σοβαρά στοιχεία αντιπαράθεσης με το ΚΚ Γαλλίας το οποίο προωθούσε την πασιφιστική λογική.

Ολη αυτή η ριζοσπαστικοποίηση της νεολαίας, έπαιξε αναμφίβολα ρόλο για την ίδια την πολιτική προετοιμασία του Μάη. Αλλά και κατά τη διάρκεια της εξέγερσης, νεολαίοι κρατούσαν στις διαδηλώσεις πικέτες με φωτογραφίες του Χο Τσι Μινχ, γεγονός που έδειχνε το κλίμα που διαμορφωνόταν μέσα στον αγώνα.

Μια μικρή αναφορά στις ζώνες των θυελλών

Αν και η επιρροή της Κίνας και του αντιιμπεριαλιστικού αγώνα του βιετναμέζικου λαού ήταν η πιο καθοριστική εκείνης της περιόδου, στις υπόλοιπες χώρες των ζωνών των θυελλών υπήρχε σημαντική παρουσία επαναστατικών κινημάτων και αγώνων.

Αφρική: Τα επαναστατικά κινήματα που αναπτύχθηκαν στην Αφρική έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στη συνολικότερη επαναστατική υπόθεση. Στην Αλγερία, στο Κονγκό, στην Αιθιοπία, στην Ερυθραία, στη Μοζαμβίκη, στη Ζιμπάμπουε, στη Ναμίμπια, από τα τέλη της δεκαετίας του ’50 εμφανίστηκαν μαζικά κινήματα με δεκάδες χιλιάδες μέλη και οπαδούς και επαναστατικά-λαϊκοδημοκρατικά προγράμματα. Διευρύνθηκαν τη δεκαετία του ’60 και ασπάζονταν τις μαρξιστικές-λενινιστικές ιδέες και τη σκέψη Μάο Τσετούνγκ.

Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά τη στροφή στην Κίνα στα μέσα της δεκαετίας του ’70, τα κινήματα αυτά της Αφρικής υπέστησαν την αρνητική επιρροή, αποθαρρύνθηκαν και απογοητεύτηκαν. Σε αυτό συνέτεινε και το γεγονός ότι το σύνολο των δυνάμεων της δύσης πάλεψαν με νύχια και με δόντια για να συκοφαντήσουν τα κινήματα και τις κατακτήσεις των λαών.

Ασία: Εκτός από τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα του Βιετνάμ, του Λάος και της Καμπότζης, αναπτύχθηκαν μια σειρά άλλων κινημάτων στην υπόλοιπη Ασία. Σε αυτό το σύντομο σημείωμά μας, αξίζει ιδιαίτερη αναφορά στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδονησίας και στα γεγονότα του 1965. Το ΚΚ Ινδονησίας μετρούσε ήδη 3.000.000 μέλη και πολλά εκατομμύρια αγωνιστές στις μαζικές μετωπικές οργανώσεις. Αυτό ακριβώς ήταν που δεν μπορούσαν να ανεχθούν οι Αμερικάνοι ιμπεριαλιστές. Μια ακόμη αναφορά για τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, έναν ακόμη εμπνευστή των λαών και μάλιστα σε μια περίοδο κατά την οποία η Κίνα ήταν προ των πυλών της ΜΠΠΕ. Αυτό που συνέβη στην Ινδονησία το φθινόπωρο του ’65, ήταν ένα πρωτοφανούς βιαιότητας δολοφονικό πογκρόμ εναντίον των κομμουνιστών της χώρας. Οι εκτιμήσεις για τον αριθμό όσων δολοφονήθηκαν βίαια κατά τη διάρκεια των γεγονότων, ξεκινάει από τις 500.000 και φτάνει το 1.500.000. Το νερό των ποταμών κυλούσε κόκκινο από το αίμα εκατοντάδων χιλιάδων λαού, εργατών, αγροτών, διανοούμενων, ανδρών, γυναικών και παιδιών που σφαγιάστηκαν χωρίς έλεος. Οι ιμπεριαλιστές χρησιμοποίησαν τα γεγονότα στην Ινδονησία για να εξαπολύσουν ένα νέο γύρο αντικομουνιστικής καμπάνιας, απειλώντας με «νέες Ινδονησίες» τους αγωνιζόμενους λαούς.

Προλεταριακή Σημαία 596, 10/05/08

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μάης 1968, στην Γαλλία και τον κόσμο

1

Ο Γαλλικός Μάης, η εξέγερση των φοιτητών-σπουδαστών και εργατών του Παρισιού και των άλλων πόλεων θεωρήθηκε και ακόμα θεωρείται από πολλούς αναλυτές της περιόδου σαν "κεραυνός εν αιθρία".

Ενα απρόσμενο γεγονός που συντάραξε την Ε’ Γαλλική Δημοκρατία από την "μακαριότητά "της και την "πλήξη" της.

Αλήθεια πόση "πλήξη" μπορεί να ένοιωθαν οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι εργάτες που πλήρωναν τις επιλογές της αστικής τάξης, πόση "μακαριότητα" μπορούσαν να νοιώθουν οι χιλιάδες άνεργοι νέοι και οι ξεριζωμένοι αγρότες της γαλλικής επαρχίας που πλήρωναν και αυτοί τον μονοπωλιακό εκσυγχρονισμό και τη συγκεντροποίηση των μέσων παραγωγής που τόσο ανάγκη είχε το μεγάλο κεφάλαιο για να προχωρήσει η ισχυροποίηση της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας, το γόητρό της οποίας είχε συντριβεί στο Ντιέν Μπιέν Φού (Βιετνάμ) και στην Αλγερία.

Τίποτα άραγε δεν προμηνούσε την εξέγερση;

Το σίγουρο είναι ότι σημαντική επιρροή στη συνείδηση πλατιών μαζών νεολαίας και εργαζόμενων εκείνη την περίοδο, τόσο στη Γαλλία αλλά και σε όλο τον κόσμο, έπαιξε η εποποιία του απελευθερωτικού κινήματος των λαών στις ζώνες των θυελλών (Ασία, Λ. Αμερική, Αφρική) ενάντια στα δεσμά του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας για κοινωνική και εθνική απελευθέρωση.

Είναι επίσης σίγουρο ότι βαθιά επίδραση, τόσο στο ιδεολογικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο, άσκησε η αντιπαράθεση των Κινέζων κομμουνιστών με επικεφαλής τον Μάο τσε Τούνγκ ενάντια στη ρεβιζιονιστική στροφή του ΚΚΣΕ και στις δυνάμεις της καπιταλιστικής παλινόρθωσης. Μάλιστα την περίοδο εκείνη η Μεγάλη Προλεταριακή Πολιτιστική Επανάσταση έστελνε το μήνυμα της μαζικής αντίστασης των εργαζόμενων και της νεολαίας της Κίνας απέναντι "σε αυτούς που είχαν πάρει τον καπιταλιστικό δρόμο".

Τέλος ο βρώμικος πόλεμος των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών ενάντια στο λαό του Βιετνάμ αποτελεί τον πυροδότη μαζικών λαϊκών κινητοποιήσεων από τα πανεπιστήμια και τους δρόμους της ιμπεριαλιστικής μητρόπολης έως την κάθε γωνιά του πλανήτη.

Το τοπίο στα μέσα και το τέλος της δεκαετίας του ’60 είναι αυτό μιας γενικευμένης αναταραχής και αμφισβήτησης από τους λαούς του ιμπεριαλιστικού-καπιταλιστικού συστήματος. Σε αυτές τις συνθήκες ξεσπάει η εξέγερση του Μάη. Αντιφατικό, θα μπορούσε να παρατηρήσει κάποιος, την περίοδο που ισχυροποιείται το ρεφορμιστικό μπλοκ και η Σοβιετική Ενωση μετατρέπεται στο αντίθετό της, οι λαοί όχι μόνο να μην το θεωρούν απαγορευτικό αλλά να ξεδιπλώνουν τους αγώνες τους και να κερδίζουν σημαντικές νίκες βάζοντας έτσι σε δοκιμασία το σύστημα. Καθόλου αντιφατικό, θα λέγαμε, αν πάρουμε υπόψη μας ότι σημαντικές δυνάμεις του κομμουνιστικού κινήματος και της αριστεράς, εκείνη την περίοδο, αντιστέκονταν σε όλο τον κόσμο στο "νέο πνεύμα" του ρεβιζιονισμού που εφάρμοζε την ταξική συνεργασία με την αστική τάξη στο εσωτερικό των καπιταλιστικών χωρών και είχε μετατρέψει την "ειρηνική συνύπαρξη" των Λένιν, Στάλιν από εξωτερική πολιτική στις διεθνείς σχέσεις μιας σοσιαλιστικής χώρας σε γέφυρα για το πέρασμα της σοσιαλ-ιμπεριαλιστικής πολιτικής της παλινόρθωσης .

Είναι αλήθεια ότι τα κινήματα και οι λαοί δεν έχουν συνηθίσει να παίρνουν άδεια για τις εξεγέρσεις τους από τους οπαδούς του "αντικειμενικά κανονικού", από όλους αυτούς που φρίττουν από την αποκοτιά μιας εξέγερσης χωρίς "σχέδιο" και έξω από τις "αντικειμενικές συνθήκες", φρίττουν ουσιαστικά με την απόφαση των μαζών να αντισταθούν απέναντι στο σύστημα έστω και αν οι συσχετισμοί είναι δυσμενείς, έστω και αν φαίνεται ότι η μάχη είναι εκ των προτέρων χαμένη.

Η εξέγερση του Μάη ξεκινάει από τα πανεπιστήμια του Παρισιού και γρήγορα εξαπλώνεται σε όλη τη χώρα με μαχητικές πορείες, σκληρές συγκρούσεις με τα γαλλικά CRS (ΜΑΤ) καταλήψεις εργοστασίων και απεργίες στους εργασιακούς χώρους. Τα συνθήματα και οι στόχοι είναι ένα μίγμα που είχε "από όλα". Από το "η φαντασία στην εξουσία" μέχρι το "χλωροφόρμιο στους ρεφορμιστές" δείχνουν τη γενική αμφισβήτηση τόσο του καπιταλιστικού συστήματος όσο και την αντιπαράθεση με την κυριαρχία του ρεφορμισμού, κυρίως στα εργατικά συνδικάτα.

Συνθήματα όπως "οι εργάτες να πάρουν την σημαία της επανάστασης από τα αδύναμα χέρια των φοιτητών" σε πανό πάνω στα κάγκελα των εργοστασίων της Ρενώ δείχνουν τόσο την αγωνία αλλά και την αντίληψη που υπήρχε ότι χωρίς την άμεση συμμετοχή της εργατικής τάξης αλλά και των άλλων στρωμάτων των εργαζομένων καμία κοινωνική ανατροπή δεν είναι εφικτή.

Βέβαια εδώ έχουμε το "παράδοξο" οι διανοούμενοι να καλούν την εργατική τάξη να "σταθεί στο ύψος" των περιστάσεων και αυτό τις περισσότερες φορές δεν γινόταν με τον καλύτερο τρόπο. Θα λέγαμε ότι με τον τρόπο που γινόταν ευνοούσε τους ρεβιζιονιστές του Γαλλικού ΚΚ να κρατούν μακριά και μερικές φορές εχθρικά τις μεγάλες μάζες των εργαζόμενων από την εξέγερση.

Το σίγουρο είναι ότι οι ρεβιζιονιστές έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να απομονώσουν το εργατικό κίνημα από το εξεγερτικό πνεύμα του Μάη, γιατί αντιλαμβάνονταν ότι αυτή η συνάντηση θα σήμαινε σοβαρή πολιτική και ιδεολογική ήττα γι’ αυτούς και τις επιδιώξεις τους. Ήταν πραγματικά σημαντικές οι υπηρεσίες που πρόσφεραν οι ρεβιζιονιστές σε μία πολύ δύσκολη περίοδο για το σύστημα και όχι μόνο στη Γαλλία. Ακόμα και τα πρώτα οργανωμένα "κορδόνια" περιφρούρησης με καδρόνια που συχνά-πυκνά τα έχουμε δει και νοιώσει και στην Ελλάδα είναι "ανακάλυψη" εκείνης της περιόδου.

Από την άλλη πλευρά η έλλειψη ενός ενιαίου πολιτικά και ιδεολογικά "κέντρου" με κομμουνιστικά χαρακτηριστικά που θα επηρέαζε την εξέγερση, θα έβαζε μαζικούς ενοποιητικούς στόχους και θα οργάνωνε τις κινητοποιήσεις έπαιξε καθοριστικό ρόλο τόσο στο χαρακτήρα όσο και στη διάρκεια και την αποτελεσματικότητα της εξέγερσης.

Οι δυνάμεις που πολιτικά και ιδεολογικά κυριάρχησαν στο κίνημα του Μάη δεν μπορούσαν να δώσουν μία τέτοια προοπτική και ήταν μακριά από την αντίληψη της ανασυγκρότησης και αναγέννησης του κομμουνιστικού κινήματος και θεωρούσαν τις εξελίξεις τόσο στην ΕΣΣΔ όσο και στο ΓΚΚ σαν μία ενιαία εξέλιξη, άλλοι του μαρξισμού, άλλοι του λενινισμού και άλλοι του σταλινισμού.

Την ίδια περίοδο οι μαρξιστικές-λενινιστικές ομάδες και οργανώσεις ήταν ανήμπορες να σηκώσουν αυτό το βάρος κυρίως γιατί δεν αντιλαμβάνονταν το ρόλο τους σαν δύναμη που στα πλαίσια του κινήματος οφείλει να παίξει έναν πρωτοπόρο ρόλο, αλλά σαν μεταφραστικά και εκδοτικά τμήματα των κινέζικων εκδόσεων.

Υποτίμησαν την εξέγερση γιατί υπήρχε έλλειψη ουσιαστικής σύνδεσης τόσο με τη νεολαία όσο και με τους εργαζόμενους κάτι για το οποίο άλλωστε δεν προσπαθούσαν και ιδιαίτερα.

Έτσι μεγάλα τμήματα νεολαίας και εργαζόμενων επηρεασμένοι από τις εξελίξεις στρέφονται προς απόψεις και θεωρίες που δίνουν μεγαλύτερες "εγγυήσεις" ότι οι διαθέσεις τους μπορούν να προωθηθούν και να μην βαλτώσουν στο ρεφορμιστικό τέλμα.

Φυσικά αυτές οι "εγγυήσεις" όχι μόνο δεν ίσχυσαν αλλά πολύ σύντομα μετατράπηκαν στο αντίθετό τους.

Η απογοήτευση που προκάλεσε η μη σύνδεση της εξέγερσης με το εργατικό στοιχείο και το γεγονός ότι το σύνθημα "τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα" έμεινε μετέωρο κάτω τόσο από την βίαιη καταστολή της αστικής τάξης όσο και τη δράση του ρεφορμισμού οδήγησε τμήματα της "ηγεσίας" του Μάη στην αγκαλιά του νεορεφορμισμού με την μορφή των "ριζοσπαστικών" προτάσεων στα πλαίσια του συστήματος.

Σαν τέτοια μπορούμε να δούμε την περίφημη αυτοδιοίκηση των πανεπιστημίων και την συνδιοίκηση στα όργανα διοίκησης σαν "εξειδίκευση" της γραμμής της λεγόμενης αυτοδιεύθυνσης.

Βέβαια είναι αναγκαίο να ξεκαθαρισθεί ότι η κατάληξη του Κον Μπετίτ σε αυτό που είναι σήμερα, ένας "πράσινος" με κατάμαυρη ιδεολογία και πρακτική, δεν εκφράζει τις αγωνίες, τις ελπίδες, τα όνειρα και τις διαθέσεις εκατομμυρίων ανθρώπων που στους δρόμους του Παρισιού και της Γαλλίας ολόκληρης συγκρούστηκαν με την αστική τάξη και αντιπαρατέθηκαν με τον ρεφορμισμό για μια άλλη κοινωνία χωρίς καταπίεση και εκμετάλλευση. Όπως και η κατάληξη του Λαλιώτη και της Δαμανάκη δεν χαρακτηρίζουν το εξεγερτικό πνεύμα του Νοέμβρη του ’73.

Ο γαλλικός Μάης του ’68 ήταν ένας κρίκος στην αλυσίδα των αντιστάσεων και των εξεγέρσεων πλατιών μαζών ενάντια στην κυριαρχία της αστικής τάξης και του ιμπεριαλισμού, που παρά τις σημαντικές νίκες που πέτυχε (Ινδοκίνα) έμεινε ανολοκλήρωτη. Το γεγονός αυτό επηρέασε αρνητικά και αποτέλεσε το υλικό για την παραγωγή "νέων" θεωριών απαξίωσης του κομμουνιστικού κινήματος, περί ενσωμάτωσης της εργατικής τάξης και προσπάθειες ανακάλυψης του νέου υποκειμένου. Άλλοι αυτό το υποκείμενο το αναζήτησαν στους "προλετάριους του πνεύματος", άλλοι στο περιθώριο και την άγρια νεολαία και άλλοι στα "νέα κινήματα".

Ενώ κάποιοι άλλοι αποφάσισαν να αποτελέσουν τους πυροδότες της "κοιμισμένης" συνείδησης της εργατικής τάξης με παραδειγματικές ενέργειες, οι οποίες, μόνο αυτό το αποτέλεσμα δεν είχαν .

Είναι γεγονός ότι πολλές ελπίδες είχαν στηριχθεί στους μαζικούς αγώνες εκείνης της περιόδου και η διάψευσή τους ή καλύτερα η μη ολοκλήρωσή τους και κυρίως το ότι δεν αντιστράφηκαν οι όροι στο κομμουνιστικό κίνημα οδήγησε σε "απογειώσεις" και "προσγειώσεις" κάθε είδους.

Σήμερα τριάντα πέντε χρόνια μετά ο Μάης είναι τόσο κοντά μας, μέσα στα εκατομμύρια των αντιπολεμικών-αντιιμπεριαλιστικών διαδηλώσεων, στους αγώνες των εργαζόμενων ενάντια στον εργατικό μεσαίωνα, στους αγώνες της νεολαίας ενάντια στην ανεργία και τους ταξικούς φραγμούς στη μόρφωση.

Σήμερα όπως και τότε το "κενό" στην ανασυγκρότηση του κομμουνιστικού κινήματος και της Αριστεράς γενικότερα όχι μόνο δεν αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα για μαζικές κινητοποιήσεις και διεκδικήσεις αλλά ακριβώς η ύπαρξή τους είναι αυτή που υποδηλώνει ότι όσο πιο γρήγορα καλυφθεί τόσο πιο γρήγορα και αποτελεσματικά οι αγώνες των λαών θα βρουν τη προοπτική τους.

* Το κείμενο αυτό, δημοσιεύτηκε στην «Προλεταριακή Σημαία» φύλλο 478 - 24, Μάη 2003, με τίτλο «Μάης ’68 τριανταπέντε χρόνια πριν… αλλά τόσο κοντά μας!»

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο ελληνικός Μάης του '68 στη Γερμανία

0

Του Νταντόν*

Αρχές του Απρίλη 1968 έγινε η απόπειρα δολοφονίας ενάντια στον ηγέτη του φοιτητικού κινήματος και της παράταξης «S.D.S.» (διάσπαση της φοιτητικής παράταξης του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος) Ρούντι Ντούσκε (ο οποίος ποτέ δεν ανένηψε ολοκληρωτικά από τη σφαίρα που του αφαίρεσαν, κοντά στον εγκέφαλο, και πέθανε τελικά πρόωρα σε νεαρή ηλικία, 39 χρονών το 1979). Σε απάντηση ξέσπασε ένα κύμα διαμαρτυριών που εξελίχθηκε σε μαζικό κίνημα, κυρίως της φοιτητικής νεολαίας . Ηδη από την πρώτη βραδιά της φασιστικής δολοφονικής απόπειρας "βγήκε το συμπέρασμα" ότι ο ηθικός αυτουργός του εγκλήματος, αυτός που παρακίνησε, προέτρεψε και όπλισε το χέρι του δολοφόνου, ήταν τα Μ.Μ.Ε. και ιδιαίτερα ο εκδότης της μαζικότερης "εφημερίδας του δρόμου", της "BILDZEITUNG", Αξελ Σπρίνγκερ. Επί δύο χρόνια η εφημερίδα των 5 εκατομμυρίων αντιτύπων και των "πηχυαίων τίτλων-καδρόνια" έγραφε υβριστικά και συκοφαντικά σχόλια και άρθρα ενάντια στους "βρομιάρηδες - μακρυμάλληδες - τεμπέληδες και αναρχοκομμουνιστές" που διαδήλωναν ενάντια στο βρώμικο ιμπεριαλιστικό πόλεμο του Βιετνάμ και στον εγκληματία και έμπορο κοκαΐνης Σάχη της Περσίας (οι μαζικές αντιιμπεριαλιστικές και αντιφασιστικές διαδηλώσεις ξεκίνησαν στη Γερμανία το 1967, με πρώτο θύμα τον φοιτητή Μπένο Ονεζοργκ στις 2 Ιουνίου 1967).

Επί μία εβδομάδα μπλοκαρίστηκαν μαζικά όλες οι έξοδοι των τυπογραφείων που τύπωναν την "οπλοφορούσα-πυροβολούσα εφημερίδα" (Revolverblatt). Η αστυνομία προσπαθούσε με κλομπ, με αντλίες νερού και "ντου" έφιππων ουλαμών να ανοίξει δρόμο για τα φορτηγά με τις φρεσκοτυπωμένες "Bild". Οδομαχίες, χαρακώματα, πετροπόλεμος. Διαδηλωτές που σκαρφάλωναν πάνω στους πυργίσκους των αντλιών για να ανεμίσουν τις κόκκινες σημαίες.

Οι διάδρομοι και οι αίθουσες των πανεπιστημίων γεμάτες συνθήματα:

"Να υπηρετούμε το Λαό" (Μάο), "Η Εξουσία βγαίνει μέσα από τις κάνες των ντουφεκιών" (Μάο), "Κάντε ένα, δύο, τρία, πολλά Βιετνάμ" (Τσε). Στους ιστούς των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, των φοιτητικών λεσχών και εστιών κυματίζουν "με επίσημο τρόπο" κόκκινες σημαίες. Σου δίνουν την αίσθηση μιας άλλης πολιτείας, μιας άλλης εποχής. Και όλα αυτά στη Γερμανία των άξιων κληρονόμων του Γ' Ράιχ, τη «Δημοκρατική» Γερμανία, που είχε στελεχώσει τα υπουργεία Δικαιοσύνης, Εξωτερικών, Οικονομίας και Αμυνας με πρώην ενεργά στελέχη του ναζιστικού κόμματος και του χιτλερικού καθεστώτος!

Στο Μόναχο δύο πολίτες έχασαν τη ζωή τους τη Δευτέρα του Καθολικού Πάσχα (ο ένας άτυχος ήταν φωτογράφος ). Η αστυνομία ισχυρίζεται ακόμα και σήμερα πως σκοτώθηκαν από πέτρες που εκσφενδόνιζαν οι διαδηλωτές…

Στις 11 Απρίλη, 200 διαδηλωτές μπουκάρουν στο Τυπογραφείο της Bild στην Barer Strasse. Φάκελοι εκσφενδονίζονται από τα αρχεία. Οι μηχανές σταματούν και στους συγκεντρωμένους εργάτες και τυπογράφους εκφωνούνται λόγοι όπου καταγγέλλεται το σύστημα του εκδότη Springer. Στους έλληνες εργάτες εκφωνείται λόγος στα ελληνικά για την ανάγκη καταπολέμησης του ανερχόμενου φασισμού στην Ευρώπη. Τις επόμενες ημέρες στα διάφορα "ντου" της αστυνομίας συλλαμβάνεται σε ένα οδόφραγμα ένας Ελληνας, που ήταν και πρόεδρος της "Νεολαίας Λαμπράκη" Μονάχου (λίγο αργότερα απεχώρησε, καταγγέλλοντας την ΕΔΑ-ΚΚΕ και τη θεωρία του "ειρηνικού περάσματος στο σοσιαλισμό" σαν μια από τις αιτίες για την επιτυχία του φασιστικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου). Ο συλληφθείς είναι βέβαια "ανυπότακτος" από τον ελληνικό στρατό, που δεν ήθελε να υπηρετήσει και το ελληνικό του διαβατήριο ήταν άκυρο. Δηλαδή παράνομος, χωρίς νόμιμη άδεια παραμονής στην τότε Δ. Γερμανία. Αμέσως τον έθεσαν "υπό κράτηση για απέλαση" στη φασιστική χούντα.

Τις επόμενες μέρες και παράλληλα με το κίνημα ενάντια στη δολοφονική απόπειρα στον Ρούντι Ντούσκε και το εκδοτικό συγκρότημα Σπρίνγκερ διοργανώνονται στη Γερμανία οι καθιερωμένες "Πασχαλιάτικες Πορείες Ειρήνης". Η πορεία στο Μόναχο καταλήγει έξω από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση "με το σύνθημα "Λευτεριά στον Νίκο-Λευτεριά στην Ελλάδα", "Οχι στην Απέλαση στους Δήμιους της Ελληνικής Χούντας". Τελικά, την τελευταία στιγμή έκαναν δεκτή την αίτηση για χορήγηση πολιτικού ασύλου και αφέθηκε "ελεύθερος". Σε λίγες μέρες γιορτάζεται η Εργατική Πρωτομαγιά του 1968.

Η Ευρώπη σε αναβρασμό. Η Κίνα εκπέμπει τα τότε πειστικά μηνύματα της αντιγραφειοκρατικής «διαρκούς επανάστασης» ("Μεγάλη Πολιτιστική Επανάσταση").

Το Βιετνάμ δείχνει πως ένας μικρός λαός μπορεί να νικήσει μία πάνοπλη παγκόσμια αυτοκρατορία. Οι εργατικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις στην Πολωνία, Τσεχοσλοβακία και Γιουγκοσλαβία δείχνουν ότι η «δικτατορία του προλεταριάτου» είναι δικτατορία και «επί του προλεταριάτου» και πλησιάζει στο τέλος της, συνεπώς το ζητούμενο είναι μία «Νέα Επαναστατική–Ουμανιστική Αριστερά».

Δεν έχει κλείσει χρόνος από την εκτέλεση-δολοφονία ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ που σημάδεψε τα όνειρα και τις ελπίδες μιας γενιάς, του Τσε Γκεβάρα, ο οποίος φωτίζει ακόμα και σήμερα, σαράντα χρόνια μετά, τους νέους και τους λαούς όλου του κόσμου στους αγώνες τους για δικαιοσύνη, ελευθερία, κοινωνική και εθνική απελευθέρωση.

Η καθιερωμένη συγκέντρωση των ρεφορμιστικών σοσιαλδημοκρατικών συνδικάτων (D.G.B.) γίνεται στη "Βασιλική Πλατεία", μπροστά από τα δύο νεοκλασικά κτίρια όπου στεγάζεται η λεγόμενη "Γλυπτοθήκη" του Μονάχου (ΚΛΕΠΤΟ-ΘΗΚΗ την ονόμαζαν οι Ελληνες, διότι στεγάζονται σχεδόν τα μισά γλυπτά από τις ανασκαφές της Αίγινας).

Το πνεύμα της «Νέας Αριστεράς» (S.D.S.) εμφανίστηκε στην πλατεία μαζικά με φωτογραφίες όλων των ηγετών του Επαναστατικού Σοσιαλιστικού Κινήματος, Μαρξ, Ενγκελς, Λένιν, Στάλιν, Μάο, Τρότσκι, Τσε Γκεβάρα, Χο-Τσι-Μινχ, Μπακούνιν και Ρόζα Λούξεμπουργκ. Και τους είχαν μάλιστα σε μία σειρά! Το πνεύμα ήταν επαναστατικό–ενωτικό. Δεν αφορίζουμε. Αναγνωρίζουμε τη συμβολή του καθενός που έλαβε μέρος στο μεγάλο κίνημα της κοινωνικής απελευθέρωσης.

Μια ομάδα ελλήνων μαθητών-νέων-εργατών με την επωνυμία "Επαναστατική Σοσιαλιστική Νεολαία Ελλάδας - Σωτήρης Πέτρουλας" (με πλούσια αντιφασιστική δράση σε όλη την Επταετία στη νότια Γερμανία, είχαν αποχωρήσει από τη Νεολαία Λαμπράκη) εμφανίζεται αποφασισμένη να μετατρέψει την καθιερωμένη συγκέντρωση των Συνδικάτων σε διαδήλωση κατά της φασιστικής δικτατορίας στην Ελλάδα, δηλαδή σε διαδήλωση αλληλεγγύης με τον ελληνικό λαό. Παρόντες ήτανε για πρώτη φορά επίσης και η Μ.-Λ. Ομάδα "Α.Μ.Ε.Ε.- Αγωνιστικό Μέτωπο Ελλήνων του Εξωτερικού", που είχε δυναμική δράση στην Ευρώπη, όπως και μαχητικά στελέχη της "Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Ενωσης-Γερμανίας" (Σοσιαλιστές, με τον Κάρολο Παπούλια, που αργότερα μέσα στη δικτατορία ένα μέρος της ριζοσπαστικοποιήθηκε και πέρασε στο "Ε.Κ.Κ.Ε.") και του «ΑΚΕ» που είχε συστηματική παρουσία στη Βάδη- Βυτεμβέργη-Βαυαρία και στο Παρίσι (Αντιφασιστικό Κίνημα Ελλάδας -με καταβολές στους «Φίλους Νέων Χωρών»- Ψυρούκη).


Μόλις εκφωνήθηκε και ο τελευταίος λόγος της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, οι Ελληνες αρπάζουν τα πλακάτ με τις φωτογραφίες του Τσε, Μάο, Μαρξ και Χο-Τσι-Μινχ και φωνάζουν «πορεία - πορεία αλληλεγγύης για την Ελλάδα».

Σχεδόν δέκα χιλιάδες άτομα δεν πάνε στα σπίτια τους, όπως περίμεναν οι ηγέτες των συνδικάτων, αλλά μπαίνουν στην πορεία. Τα συνθήματα που κυριαρχούσαν ήταν:

Ελευθερία για την Ελλάδα, Εξω οι Αμερικάνοι και το ΝΑΤΟ από την Ελλάδα, Θάνατος στο Φασισμό, Λαοί όλου του Κόσμου Ενωθείτε -Ζήτω-Ζήτω η Διεθνής Αλληλεγγύη, Ο καπιταλισμός οδηγεί στον πόλεμο - ο καπιταλισμός πρέπει να καταργηθεί, Λεύτερη Ελλάδα-Κόκκινη Ελλάδα. Τα μεγάφωνα της αστυνομίας ανακοίνωναν πως η πορεία ήταν παράνομη και έπρεπε να διαλυθεί. Σύμφωνα με το γερμανικό νόμο, οι υπαίθριες συγκεντρώσεις-διαδηλώσεις πρέπει να δηλώνονται με έναν «κατά το νόμο υπεύθυνο», εκτός, λέει ο ίδιος ο νόμος, εάν η διαδήλωση έχει συγκροτηθεί "αυθορμήτως". Οι διαδηλωτές συνεπώς απαντούσαν με το σύνθημα "είμαστε αυθόρμητοι".

Λόγω της ημέρας, του γενικότερου εξεγερτικού κλίματος του Μάη και του όγκου της διαδήλωσης, η αστυνομία απέφυγε να διαλύσει την "παράνομη" πορεία. Η οποία αφού πέρασε από τους κεντρικότερους δρόμους του Μονάχου αυτοδιαλύθηκε. Ο στόχος είχε επιτευχθεί. Το θέμα Δικτατορία στην Ελλάδα παρέμενε στο προσκήνιο για τη διεθνή κοινή γνώμη. Τα Μ.Μ.Ε. κατέγραψαν την αντιδικτατορική μαχητική διάθεση των ελλήνων μεταναστών.

Θα μου πει κανείς, «οι άλλοι» , ΕΔΑ-ΚΚΕ-ΠΑΜΕ-Ε.Κ.-ΠΑΚ πού ήταν;
Εκεί ήταν, τότε ήταν "όλοι ενωμένοι" και "ισότιμοι", αλλά δεν είχαν να πουν πολλά πράγματα, απλά ακολουθούσαν. Τι να πουν μπροστά σε ένα τέτοιο κλίμα; «Εμπρός να "αποκαταστήσουμε" τη "Δημοκρατία" στην Ελλάδα"; Ποιος πίστευε σε τέτοιες κοτσάνες και ποιος θα θυσίαζε τη ζωή του για ένα τέτοιο πράγμα σαν και αυτό που έχουμε σήμερα;

Τις κρίσιμες στιγμές οι "ρομαντικοί" και οι "εξτρεμιστές" παίζουν πρωταρχικό ρόλο. Αργότερα γίνονται περιθώριο και κυβερνούν οι "ρεαλιστές", οι "δημοκράτες" και οι "καλοί κομμουνιστές". "Νομοτέλεια" που έχει να κάνει με τη "φύση" του ανθρώπου, όπως λένε ορισμένοι.

Αυτή ήταν η ιστορία μιας φωτογραφίας που στο αντίκρισμά της προκάλεσε μνήμες και δάκρυ ψυχής. Για αυτούς που συμμετείχαν και έφυγαν πρόωρα από τη ζωή.

Για εκείνους που απεικονίζονται μέσα στη φωτογραφία και σήμερα υποφέρουν υπό το καθεστώς ανίατων ασθενειών. Για κείνους που πρόδωσαν συνειδητά, αλλά και για αυτούς τους ωραίους ανθρώπους που επέζησαν -δεν έζησαν- μέχρι σήμερα, με χιλιάδες δυσκολίες και απογοητεύσεις, ψάχνοντας ακόμα "τις αιτίες που τους άφησαν μισούς"...

Πριν 40 χρόνια, την Πρωτομαγιά του 1968, σχεδόν όλες οι εργατικές συγκεντρώσεις στη Δυτική Ευρώπη μετατράπηκαν σε εκδηλώσεις Διεθνιστικής Αλληλεγγύης για τον ελληνικό λαό, σε διαδηλώσεις κατά της αμερικανονατοϊκής στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα.

Σε αυτό το κίνημα συνέβαλε και το δημοκρατικό αντιφασιστικό μεταναστευτικό κίνημα των ξεριζωμένων -"ξενιτεμένων"- από τον ελληνικό καπιταλισμό Ελλήνων (όχι βέβαια οι «ομογενείς», ούτε οι υπό το Πατριαρχείο ορθόδοξες ελληνικές κοινότητες και ενορίες). Ηταν το "μετόπισθεν" και "εμπροσθοφυλακή" του ελληνικού λαού. Ενα μεταναστευτικό κίνημα που δεν διεκδικούσε το δικαίωμα στην "ενσωμάτωση" στην ιμπεριαλιστική μητρόπολη, αλλά το δικαίωμα της επιστροφής στην πατρίδα. Γι' αυτό αγωνιζόντουσαν για να αλλάξουν οι κοινωνικές συνθήκες, πρώτα από όλα στη χώρα από όπου καταγόντουσαν, για να μπορέσουν μια μέρα να επιστρέψουν σε αυτήν. Δεν αρνήθηκαν ποτέ την κοινή μοίρα με το λαό τους.

* Με αυτό το ψευδώνυμο αυτό το κείμενο δημοσιεύτηκε στις 29/4 στο https://athens.indymedia.org/post/861008/. Εγιναν μερικές περικοπές, λόγω της έκτασής του, χωρίς να αλλαχτούν τα βασικά σημεία του. Σύμφωνα με το συγγραφέα, «αφορμή για την παρέμβαση αυτή έδωσε ένα αφιέρωμα στην ιστοσελίδα της κρατικής ραδιοφωνίας της Βαυαρίας για τον «Μάη του ΄68» και τις μεγάλες διαδηλώσεις και καταλήψεις στο Μόναχο. Από τις επτά φωτογραφίες που δημοσιεύουν, η πιο χαρακτηριστική για το πνεύμα της εποχής είναι αυτή με τους έλληνες αντιφασίστες στη μεγάλη πορεία της Πρωτομαγιάς, με τον περίεργα λανθασμένο υπότιτλο "Φοιτητές του Μονάχου σε διαδήλωση της εποχής". Μια απλή ματιά με τους μελαχρινούς εργάτες και τα νεαρά παιδιά που κρατούν τα πανό, τα οποία είναι γραμμένα στα ελληνικά, είναι απόδειξη για το λάθος. Η αναδημοσίευση δεν συνιστά απαραίτητα και συμφωνία με τις απόψεις που διατυπώνονται.

• Εμείς το αναδημοσιεύουμε από το αρχείο της παλιάς ιστοσελίδας του ΚΚΕ(μ-λ), δημοσιεύτηκε στην Προλεταριακή Σημαία αρ. φύλλου 596 το 2008.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ