ΠΑΤΡΑ | 72 Χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη (εκδήλωση Σάββατο 30 Μάρτη)

0

 Το ΚΚΕ(μ-λ) διοργανώνει εκδήλωση με αφορμή τα 72 χρόνια από την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη το Σάββατο 30 Μάρτη στις 19:00

Η έντονη επαναστατική δράση του Μπελογιάννη είναι συνυφασμένη με την ιστορία του κομμουνιστικού κινήματος. Μέσα στις δύσκολες συνθήκες των πολέμων και της ανοιχτής τρομοκρατίας ο ίδιος κατάφερε και άφησε ισχυρές παρακαταθήκες για το προχώρημα της υπόθεσης που με επιμονή υπηρετούσε. Η συμβολή του στην οργανωτική και πολιτική αναβάθμιση του ΚΚΕ είναι αδιαμφισβήτητη. Ο ίδιος βοήθησε στην παραπέρα εξέλιξη των επαναστατικών κατακτήσεων του ΚΚΕ με την συγγραφή της μελέτης του για "Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα", κείμενο που παραμένει ακόμα και σήμερα επίκαιρο ως περιεχόμενο και μορφή.

 Από την συμμετοχή του στις αγροτικές κινητοποιήσεις στην γενέτειρα του Αμαλιάδα, την δράση του στην Πάτρα, στο πρώτο και δεύτερο αντάρτικο μέχρι και τις δίκες των "ασυρμάτων" ο Μπελογιάννης εκπροσώπησε με ακεραιότητα τους χιλιάδες κομμουνιστές που έδωσαν και την ζωή τους για λευτεριά και ανεξαρτησία.

 Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στον χώρο του στεκιού "Ανάστροφα" όπου θα υπάρχει έκθεση με ντοκουμέντα της πορείας του και θα προβληθούν σκηνές από την ταινία του Νίκου Τζίμα "Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο".

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Νίκος Μπελογιάννης

0

Πριν ξημερώσει η Κυριακή 30 Μάρτη του 1952, στις 4 παρά δέκα το πρωί, εκτέλεσαν στο Γουδί τον Μπελογιάννη με τους τρεις συντρόφους του, τον Νίκο Καλούμενο, τον Δημήτρη Μπάτση και τον Ηλία Αργυριάδη. Πάρα τις διεθνείς αντιδράσεις που εκφράστηκαν από εκατομμύρια εργαζομένων, συνδικάτων, επιστημονικών φορέων, κομμάτων αλλά και προσωπικοτήτων (Πικάσο, Πωλ Ελυάρ, Λουί Αραγκόν, Πάμπλο Νερούδα, Τσάρλι Τσάπλιν, Ναζίμ Χικμέτ κ.ά.), η κυβέρνηση Πλαστήρα προχώρησε στην εκτέλεση των τεσσάρων. Το απαιτούσαν εξάλλου οι αμερικάνοι!

Ο Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από τα μαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ, ενώ το 1934 έγινε μέλος του ΚΚΕ. Δεν τελείωσε ποτέ τη Νομική. Συνελήφθηκε και φυλακίστηκε στην Ακροναυπλία, στα χρόνια της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου του Μεταξά. Τον Απρίλιο του 1941 παραδόθηκε στις γερμανικές αρχές Κατοχής μαζί με τους άλλους κομμουνιστές κρατουμένους. Το 1943 απέδρασε από το Νοσοκομείο «Σωτηρία», όπου είχε μεταφερθεί. Καπετάνιος μεραρχίας του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο και μέλος του Γραφείου Περιοχής Πελοποννήσου του ΚΚΕ στα χρόνια της κατοχής και Πολιτικός Επίτροπος στη 10η και την 1η Μεραρχία του ΔΣΕ ξεχώρισε για τη δράση του. Στην 7η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ, εκλέχθηκε αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του Κόμματος.

Τον Ιούνιο του 1950 ο Μπελογιάννης επέστρεψε κρυφά στην Ελλάδα, με σκοπό να ανασυγκροτήσει τις παράνομες οργανώσεις του ΚΚΕ στην Αθήνα που είχαν αποδεκατιστεί από τις συλλήψεις και εκτελέσεις. Ο Μπελογιάννης έδωσε όλες τις δυνάμεις του για την ανάπτυξη των Κομματικών Οργανώσεων. Ωστόσο, η δράση του δεν κράτησε για πολύ. Συνελήφθη στις 20 Δεκεμβρίου 1950, κατηγορήθηκε ως κατάσκοπος και δικάστηκε με τον Αναγκαστικό Νόμο 509/1947, σύμφωνα με τον οποίο το Κομμουνιστικό Κόμμα είχε κηρυχθεί παράνομο. Ακολούθησαν δύο δίκες. Στις 15 Νοέμβρη του 1951 και στις 15 Φλεβάρη του 1952. Την 1η του Μάρτη εκδόθηκε η απόφαση του Στρατοδικείου.

Ο Μπελογιάννης τελείωσε την απολογία του με τα παρακάτω λόγια:

«Εμείς πιστεύουμε στην πιο σωστή θεωρία που διανοήθηκαν τα πιο προοδευτικά μυαλά της ανθρωπότητας. Και η προσπάθειά μας, ο αγώνας μας είναι να γίνει η θεωρία αυτή πραγματικότητα για την Ελλάδα και τον κόσμο ολόκληρο! Αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από τους κατηγόρους μας. Το δείξαμε όταν εκινδύνευε η ελευθερία, η ανεξαρτησία και η ακεραιότητά της και ακριβώς αγωνιζόμαστε για να ξημερώσουν στη χώρα μας καλύτερες μέρες χωρίς πείνα και πόλεμο. Για τον σκοπό αυτό αγωνιζόμαστε και όταν χρειαστεί θυσιάζουμε και τη ζωή μας. Πιστεύω ότι δικάζοντάς μας σήμερα, δικάζετε τον αγώνα για την ειρήνη, δικάζετε την Ελλάδα. Δεν έχω τίποτα άλλο να προσθέσω».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο Μπελογιάννης στο Ρίμινι

0

Στις 21 Σεπτεμβρίου συμπληρώνονται εβδομήντα πέντε χρόνια από την απελευθέρωση του Ρίμινι από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Στα πλαίσια των εκδηλώσεων που πρόκειται να γίνουν στην πόλη, έχει προγραμματιστεί η παρουσίαση της έκθεσης ιστορικής φωτογραφίας για την Ελλάδα (1912-1974). Στο επίκεντρο της έκθεσης είναι η μορφή και η προσωπικότητα του Νίκου Μπελογιάννη.

Η έκθεση και οι παράλληλες εκδηλώσεις γίνονται υπό την αιγίδα του δήμου του Ρίμινι και οργανώνεται από τον Σύλλογο Πιεμόντε -Ελλάδα “Σαντόρρε ντι Σανταρόζα”, το Μουσείο για την ιστορία της Αντίστασης της περιφέρειας του Ρίμινι, το τοπικό τμήμα της Εθνικής Ένωσης Παρτιζάνων (ANPI) και την Associazioni Cristiane Lavoratori Italiani (ACLI).

Η έκθεση θα φιλοξενηθεί στο Δημοτικό Μουσείο και θα είναι ανοικτή στο κοινό από τις 8 έως τις 29 Σεπτεμβρίου 2019. Στις 7 Σεπτεμβρίου θα γίνει η εναρκτήρια εκδήλωση με ομιλία του Dario De Jaco, επιμελητή της έκθεσης και στις 21 Σεπτεμβρίου θα προβληθεί το φιλμ του Νίκου Τζίμα «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο».

π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι εννέα τέχνες για τον άνθρωπο με το γαρύφαλλο

0

Ούτε οι Ναζί δεν εκτελούσαν Κυριακές", ήταν η τραγική ειρωνεία της εκτέλεσης του Νίκου Μπελογιάννη από το μετεμφυλιακό αμερικανόδουλο καθεστώς της Ελλάδας 67 τριακοστές Μάρτη πριν. Αυτός ήταν ο φόβος του ελληνικού κράτους για την αντίδραση που προκλήθηκε από την ανακοίνωση της καταδίκης του κομμουνιστή διεθνούς φήμης, που όχι μόνο ήταν συμβολική φιγούρα για το κίνημα της χώρας μας, αλλά απασχόλησε έντονα και τις τέχνες.

Πράγματι, καθεμία (σχεδόν) από τις εννέα τέχνες έχει και ένα λόγο να δώσει για τον Μπελογιάννη.

Ζωγραφική: ο Πάμπλο Πικάσσο ήταν από τους διεθνείς υποστηρικτές της υπόθεσης αθώωσης του Μπελογιάννη από το στρατιωτικό δικαστήριο. Μαθαίνοντας τα νέα την επομένη της εκτέλεσης, τη Δευτέρα 31 Μάρτη 1952 δίνει στη δημοσιότητα το παρακάτω σκίτσο του:

Λογοτεχνία: μεταξύ άλλων, για το Μπελογιάννη έγραψε ποίημα και ο Κώστας Βάρναλης κατόπιν της εκτέλεσης, που το ονόμασε "Οι Μπελογιάννηδες":

Χαραβγή κατεπάνω του θανάτου

βάδιζεν η καρδιά σου, Παληκάρι,

λες κ’ είταν άλλος: άγουρος που ορθρίζει

ν’ ανταμώσει κρυφά την πρώτη αγάπη.

Σε κάθε βήμα ψήλωνε η κορφή σου,

το ηλιοστεφάνι τ’ ουρανού να φτάσει.

Κι αν χάραζε για σένα αιώνια Νύχτα,

η προδοσιά χορέβοντας σε φτυούσε.

Με χέρι’ αλυσωμένα, που αγαπούσαν

να κρατάνε για τον οχτρό ντουφέκι

και γαρούφαλο για το μάβρο Νόμο

σε βάλανε σημάδ’ οι πλερωμένοι

οι αρματολόγοι το χεροδεμένο,

τον Έναν οι πολλοί, τον άντρα οι φούστες,

οι τρίδουλοι το λέφτερο κ’ η λάσπη

τον πρωτανθό της Αρετής, Εσένα!

Δεν έχεις τάφο, άλλ’ όπου ηλιοβολιέται

γαρούφαλο στητό κι όπου βροντάει

καριοφίλι της λεφτεριάς, ολόρθον

η Μούσα σε φιλεί κι ο Μακρυγιάννης.

Δεν έχεις κι όνομα. Οι μάβροι το μαβρίσαν.

Μα το λένε στη ρεματιά τ’ αηδόνια,

οι ανέμοι στα πλατάνια και στα ελάτια

και τα νερά σε θάλασσα και βρύσες.

Μην κλαίτε, μάνες μαβρομαντηλούσες

και συ, Μεγάλη Μάνα των μανάδων!

Όπου να ναι, θα τον νεκραναστήσει

μέγας λαός κι αφτός αναστημένος.

Κινηματογράφος: το 1980 προβάλλεται στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες η εμβληματική ταινία του Νίκου Τζίμα "Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο", με κορυφαία στιγμή υποκριτικής την ανατριχιαστική απολογία του Νίκου Μπελογιάννη δια στόματος Φοίβου Γκικόπουλου ο οποίος τον υποδύεται.

Μουσική: τη μουσική της παραπάνω ταινίας αναλαμβάνει να συνθέσει ο Μίκης Θεοδοράκης, του οποίου τα τραγούδια παραπάνω από συχνά ήταν η φωνή των λαϊκών αγώνων στη χώρα μας. Ερμηνεύτρια του κλασικού θέματος της ταινίας ήταν η Μαργαρίτα Ζορμπαλά.

Φωτογραφία: η φωτογραφία που έκανε κι αυτή το γύρο του κόσμου, όπως λίγα χρόνια αργότερα έκανε η φωτογραφία του Τσε Γκεβάρα, ήταν αυτή του Μπελογιάννη να κρατάει χαμογελαστός ένα γαρύφαλλο, χλευάζοντας το θάνατο και το αστικό κράτος της Ελλάδας που τον καταδίκασε, ήταν αυτή που επηρέασε το σκίτσο του Πικάσσο (οι ομοιότητες άλλωστε είναι εμφανείς). Μαζί με αυτήν, κυκλοφόρησαν και πολλές άλλες φωτογραφίες από την επίμαχη δίκη, που αποδεικνύουν πως ένας κομμουνιστής πραγματικά δεν έχει λόγο να μη χαμογελά, έχοντας επιτελέσει το επαναστατικό του καθήκον προς το λαό του.

Γλυπτική: στη νεοσύστατη τότε Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας, στις 21 Νοεμβρίου 1952 υπογράφηκε συμβόλαιο μεταξύ του Οικονομικού Πανεπιστημίου του Βερολίνου και του γλύπτη René Graetz, ο οποίος γνωρίζοντας για την υπόθεση Μπελογιάννη, δέχτηκε με χαρά την κατασκευή μπρούτζινου αγάλματος προς τιμή του. Τα επίσημα αποκαλυπτήρια έγιναν παραμονή Πρωτομαγιάς του 1956.

Κόμιξ, θέατρο: παρ'όλο που δεν υπάρχουν μεγάλα έργα σε αυτές τις δύο τέχνες συγκεκριμένα με θέμα τη δίκη Μπελογιάννη, έχουν κατά καιρούς ανέβει θεατρικές παραστάσεις με θέμα τον εμφύλιο και πρόσφατα, τον Ιούνιο του 2017 εκδόθηκε το κόμικ του Λευτέρη Παπαθανάση "Τέρμινους", στις σελίδες του οποίου βρίσκονται συγκρίσεις με την υπόθεση Μπελογιάννη και τις δίκες κομμουνιστών και λοιπών αγωνιστών.

Αρχιτεκτονική: Μπορεί να μην υπάρχει κανένα αρχιτεκτονικό κατασκεύασμα εμπνευσμένο από τη μνήμη του Νίκου Μπελογιάννη, ωστόσο το 2017 εγκαινιάστηκε μουσείο Νίκου Μπελογιάννη, ενώ ένα χωριό της Ουγγαρίας στο οποίο κατοικούσαν Έλληνες πολιτικοί πρόσφυγες, πήρε λίγες μέρες μετά την εκτέλεσή του το 1952, το όνομά του· το χωριό Beloiannisz.

https://kallitechnistis.blogspot.com/
 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο τσίφτης Αντρέας Ιωσήφ

0

Ήταν κάποτε ένας νέος και πολλά υποσχόμενος πολιτικός, μόλις 37 χρονών, που, αν και δεξιός, είχε γίνει υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ στην κεντρώα κυβέρνηση του Νικολάου Πλαστήρα το 1952. Ήταν ο Αντρέας Ιωσήφ, δημοσιογράφος στο επάγγελμα, σύζυγος της επίσης δημοσιογράφου Μαρίας Ρεζάν. Επί κατοχής συνδέθηκε με ταγματασφαλίτικες ομάδες (ο ίδιος έλεγε ότι ήταν Χίτης) και αργότερα, στον Εμφύλιο πόλεμο, δούλευε ως δημοσιογράφος σε ακροδεξιές και δεξιές εφημερίδες ("Ελληνικό Αίμα", "Ακρόπολις" και "Απογευματινή"). Στις 5 Μαρτίου 1950 εκλέχτηκε με την ΕΠΕΚ του Πλαστήρα. Τότε συγκροτήθηκε κυβέρνηση (και εκ νέου μετά τις εκλογές της 9ης Σεπτεμβρίου 1951) των τριών κεντρώων κομμάτων Πλαστήρα-Σοφοκλή Βενιζέλου-Γεωργίου Παπανδρέου, από την οποία ο ελληνικός λαός ανέμενε να πάρει μέτρα για τον καταλαγιασμό της τρομοκρατίας και για την ειρήνευση. Γενικά, για την ομαλοποίηση του πολιτικού κλίματος, μετά και την ήττα του λαϊκού κινήματος το 1949. Αυτή ήταν κατεύθυνση και της εξόριστης ηγεσίας του ΚΚΕ. Το ίδιο πίστευε και ο Ιωσήφ, ο οποίος άλλαξε τις εμφυλιοπολεμικές απόψεις του, μάλλον επηρεασμένος από τις φρικαλεότητες που είδε, τα εκτελεστικά αποσπάσματα και τα βάσανα χιλιάδων εκτοπισμένων και φυλακισμένων. Και τότε η Ασφάλεια συνέλαβε τον Μπελογιάννη, με όλο το παράνομο κλιμάκιο του ΚΚΕ.

Ο Νίκος Μπελογιάννης πιάστηκε στις 20 Δεκεμβρίου 1950, μαζί με άλλα ενενήντα δυο μέλη και στελέχη του ΚΚΕ. Στις 19 Οκτωβρίου 1951 ξεκίνησε η δίκη τους (ένας από τους στρατοδίκες ήταν ο μετέπειτα δικτάτορας Παπαδόπουλος). Ως αποτέλεσμα και της αγωνιστικής στάσης των περισσοτέρων κατά τη διάρκεια της δίκης, μετά από μόλις έναν μήνα πέσανε οι καταδίκες: Δώδεκα από τους ενενήντα τρεις καταδικάστηκαν σε θάνατο με τον αντικομμουνιστικό ΑΝ.509/1947. Ένας εξ αυτών ήταν και ο Μπελογιάννης. Ο Πλαστήρας δήλωσε ότι οι θανατικές ποινές δεν θα εκτελεστούν. Οι αμερικάνοι όμως είχαν άλλη άποψη. Δυο μέρες πριν ολοκληρωθεί η δίκη, ραδιογωνιόμετρα που χρησιμοποιούσαν στο αεροπλανοφόρο "Φρανγκλίνος Ρούζβελτ", το οποίο αγκυροβολούσε εκείνες τις μέρες στον Πειραιά, ανακάλυψαν τους ασυρμάτους του ΚΚΕ στο Φάληρο. Μέσω αυτών επικοινωνούσε το παράνομο κλιμάκιο με την εξόριστη καθοδήγηση του κόμματος στο Βουκουρέστι.

Ο Μπελογιάννης προσήχθη μαζί με άλλους είκοσι οκτώ σε νέα δίκη, στις 15 Φεβρουαρίου 1952, με την κατηγορία αυτήν τη φορά της κατασκοπίας, με βάση τις διατάξεις του (μεταξικού) Ν.375/1936. Την περίοδο εκείνη δρομολογούνταν και οι εκτελέσεις του ζεύγους Ρόζενμπεργκ, πρώην μελών του ΚΚ Αμερικής, με την ίδια κατηγορία, της κατασκοπίας (και κλοπής των μυστικών της πυρηνικής βόμβας) προς όφελος των σοβιετικών. Στις 1 Μαρτίου 1952 ο Μπελογιάννης καταδικάζεται ξανά (δις) εις θάνατο, το ίδιο και άλλοι πέντε σύντροφοί του. Ξεκίνησε αμέσως να εκδηλώνεται ένα πρωτόγνωρο παγκόσμιο κίνημα αντίδρασης για την απόφαση, με διαδηλώσεις και διαβήματα. Ο Πλαστήρας έλαβε 250.000 επιστολές διαμαρτυρίας. Εκτός από τους Πάμπλο Πικάσσο, Τσάρλυ Τσάπλιν, Αλβέρτο Αϊνστάιν, Ζαν Πωλ Σαρτρ και άλλους παγκοσμίως γνωστούς προοδευτικούς, μέχρι και ο Ντε Γκωλ ζήτησε να δοθεί χάρη. Η κυβέρνηση αυτήν την φορά χωρίστηκε σε αυτούς δεν επιθυμούσαν να πραγματοποιηθούν οι εκτελέσεις, αλλά που υπέκυπταν στις πιέσεις της Πρεσβείας, και σε αυτούς που ούτως ή άλλως ήθελαν τη συνέχιση της τρομοκρατίας, όπως ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Ιωάννης Ρέντης. Το αποτέλεσμα φυσικά και στη μια και στην άλλη περίπτωση ήταν η εκτέλεση των Μπελογιάννη-Μπάτση-Αργυριάδη-Καλούμενου. Τα χαράματα της Κυριακής 30 Μάρτη 1952. Κυριακή, ούτε οι Γερμανοί δεν εκτελούσαν.

Μέσα σε όλους αυτούς που απάρτιζαν το μίνι υπουργικό συμβούλιο που θα αποφάσιζε την τύχη των κομμουνιστών ήταν και ένας νεαρός που ύψωσε το μεγάλο του ηθικό ανάστημα και τις ηθικές του αρχές: ο Αντρέας Ιωσήφ. Ο οποίος είπε σε συνέντευξη στον Στέλιο Κούλογλου το 2002:
«Είχαμε συνεδρίαση του λεγομένου μικρού υπουργικού συμβουλίου. Εξήταζε τα κάπως μυστικά ζητήματα. Και το θέμα ήταν το αποτέλεσμα της δίκης και το τι γίνεται παραπέρα. Ηταν ένα συμβούλιο στο οποίο μετείχαν μόνο ο Σοφοκλής Βενιζέλος, φυσικά ο Πλαστήρας, ο Γιώργος Καρτάλης, ένας έκτακτος άνθρωπος, έντιμος, καλός οικονομολόγος που είχε το βάρος του υπουργείου Συντονισμού, ο υπουργός Ρέντης, απόγονος του Ζαΐμη και εγώ. Και ακούω σε κάποια στιγμή να λέει ο Ρέντης: "Πόσους να στείλουμε στο απόσπασμα; Τέσσερις ή έξι;" Και φαίνεται πετάχτηκα αυθόρμητα και είπα: Κύριε Υπουργέ μιλάμε για εκτελέσεις. Δεν απήντησε αλλά μου έστειλε ένα φονικό βλέμμα (...)»

Λίγες μέρες πριν την εκτέλεση, ο Ιωσήφ δέχτηκε τη μητέρα του Μπελογιάννη στο γραφείο του. Μετά από μια έντονη συναισθηματική κουβέντα, κρατώντας το χέρι της έδωσε την υπόσχεση:
«Άκουσε μάνα, δεν μπορώ να υποσχεθώ ότι κάποιος άλλος θα προστατεύσει εσένα και το γιο σου. Το μόνο που μπορώ να υποσχεθώ είναι ότι όσον αφορά εμέ, αν ο μη γένοιτο, γίνουν οι εκτελέσεις, εγώ θα φύγω από αυτή την καρέκλα.»

Την Κυριακή το πρωί μαθαίνει από το ραδιόφωνο ότι πριν λίγες ώρες εκτελέστηκε ο Μπελογιάννης. Σηκώνει αμέσως το τηλέφωνο, παίρνει τους δημοσιογράφους και τους ανακοινώνει ότι παραιτείται: «Παρακαλώ πολύ να μεταδώσετε στο επόμενο δελτίο ότι ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ Ιωσήφ παραιτήθηκε το πρωί. Όπως το είπα. Ούτε περισσότερα ούτε λιγότερα». Ούτε δέχτηκε να συζητήσει ανάκληση κλπ. Ο Ιωσήφ δεν ξαναπολιτεύτηκε. Εκεί τελείωσε η πολιτική καριέρα του, οριστικά και αμετάκλητα. Την «κατέστρεψε για τον εχθρό του» - έτσι χαρακτήρισε στην συνέντευξή του τον Μπελογιάννη. Του αφαιρέθηκε και η πρακτόρευση του διεθνούς ημερήσιου Τύπου που είχε ως επάγγελμα.
Κέρδισε όμως κάτι πολύ σπουδαίο: Άγνωστοι σε αυτόν που περνούσαν έξω από το σπίτι του τού φώναζαν: "ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΙΩΣΗΦ ΤΣΙΦΤΗ!" και έφευγαν.

Τσίφτης: (αλβ. ή τουρκ.) ο ικανός, ο άξιος άνθρωπος.
Γεια σου: Ευχή. (Να έχεις την υ)γειά σου.

Πηγές:
https://www.rizospastis.gr/story.do?id=5613185
https://www.rizospastis.gr/page.do?publDate=26/3/2011&id=13322&pageNo=11
http://kalodia.blogspot.gr/2009/03/30-1952.html
http://www.pronews.gr/istoria/560353_i-istoria-toy-nikoy-mpelogianni-foto
https://www.youtube.com/watch?v=DC5XUN3tyuE

Δική μας πηγή: http://giati-baba.blogspot.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο Μπελογιάννης στο Τορίνο!

0

Συντάκτης: Δημήτρης Παυλίδης

Εκδηλώσεις, συζητήσεις, βραδιά με μουσική και χορό, προβολή της ταινίας «Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο» και παράλληλα μια έκθεση 180 ιστορικών φωτογραφιών για την πολιτική ιστορία της Ελλάδας του 20ού αιώνα (περίοδος 1912 - 1974) οργανώνουν από κοινού, ολόκληρο τον Οκτώβριο, στο Τορίνο φορείς και συλλογικότητες της πόλης και της επαρχίας Πιεμόντε.

Με επίκεντρο το συγκρότημα των παλιών φυλακών «Le Nuove», το οποίο λειτουργεί ως μουσείο-μνημείο, οι εκδηλώσεις είναι αφιερωμένες στον Νίκο Μπελογιάννη.

Ο σύλλογος

Τις εκδηλώσεις προετοίμασε ο Σύλλογος Πιεμόντε-Ελλάδα «Σαντόρε ντι Σανταρόζα». Ο σύλλογος από το 1986 έχει πλούσια δράση για την προώθηση του σύγχρονου ελληνικού πολιτισμού. Πήρε το όνομά του προς τιμήν του Ιταλού αντιμοναρχικού επαναστάτη και φιλέλληνα, ο οποίος σκοτώθηκε στη Σφακτηρία το 1825 πολεμώντας ως εθελοντής.

Ανάμεσα στις πλούσιες δραστηριότητες του συλλόγου είναι η διοργάνωση μαθημάτων νεοελληνικών, η διάδοση της ελληνικής λογοτεχνίας, μουσικής και κινηματογραφίας, η ανάδειξη της ελληνικής ιστορίας κ.ά.

Η επιλογή των παλιών φυλακών, στις οποίες μεταξύ άλλων φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν ή και δολοφονήθηκαν αντιφασίστες, κομμουνιστές και Εβραίοι στα χρόνια του Μουσολίνι και της γερμανικής κατοχής, αναδεικνύει έναν ισχυρό συμβολισμό.

Οι δυο λαοί, παρά τις διαφορετικές ιστορικές διαδρομές στον 20ό αιώνα, πίστεψαν και πάλεψαν για κοινές αξίες. Αξίες για τις οποίες έδωσε τη ζωή του και ο Νίκος Μπελογιάννης.

Συνδιοργανωτές του αφιερώματος ο Εθνικός Σύλλογος Διωχθέντων Αντιφασιστών (ANPPIA), το Εθνικό Μουσείο Κινηματογράφου του Τορίνου, το Εθνικό Κινηματογραφικό Αρχείο για την Αντίσταση (ANCR), το Μουσείο της φυλακής «La Nuove» και η επαρχιακή επιτροπή της Εθνικής Ενωσης Παρτιζάνων του Μιλάνο (ANPI), που φέρει το όνομα του Μπελογιάννη.

Τις εκδηλώσεις έχει θέσει υπό την προστασία της η πόλη του Τορίνου και τη φωτογραφική έκθεση επισκέπτονται φοιτητές και μαθητές από σχολές και λύκεια της πόλης.

Η έκθεση βρίσκεται σε μία από τις πτέρυγες των φυλακών και οι φωτογραφίες κατά χρονολογικές και θεματικές ενότητες εκτίθενται μέσα στα αντικρινά κελιά ενός μεγάλου τσιμεντένιου διαδρόμου.

Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν την Παρασκευή 5 Οκτωβρίου με μια συζήτηση για τον πολιτικό Νίκο Μπελογιάννη στην οποία έκαναν παρεμβάσεις ο Αλέξης Τσουκιάς, πρόεδρος του Συλλόγου Πιεμόντε-Ελλάδα, ο επίτιμος πρόεδρος Dario De Jaco, η Felice Tagliente, πρόεδρος του Μουσείου των φυλακών Nuove, ο Roberto Ferraris, πρόεδρος της ANPI του Μιλάνου, και ο Bruno Segre, παλιός παρτιζάνος και πρόεδρος της ANPPIA στο Τορίνο.

Στη συνέχεια μίλησε ο καθηγητής Σπύρος Σακελλαρόπουλος, επιμελητής της πρόσφατης έκδοσης των πρακτικών των δύο δικών του Μπελογιάννη, παρουσιάζοντας την εξέλιξη των γεγονότων της δεκαετίας του ’40 και τις συνθήκες μέσα στις οποίες δικάστηκαν και εκτελέστηκαν οι Μπελογιάννης, Μπάτσης, Καλούμενος και Αργυριάδης. Εκδηλώσεις πρόκειται να γίνουν στις 14, 16 και 22 Οκτωβρίου.

Το πρόγραμμα είναι αναρτημένο στην ιστοσελίδα του μουσείου.

http://www.efsyn.gr/

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τορίνο | Ένας μήνας αφιερωμένος στον Νίκο Μπελογιάννη

0

Ολόκληρο τον Οκτώβριο θα είναι ανοικτή στο κοινό μια έκθεση ιστορικής φωτογραφίας, αφιερωμένη στον Νίκο Μπελογιάννη στο Τορίνο. Στον μήνα αυτόν είναι προγραμματισμένες να γίνουν παράλληλα συζητήσεις, προβολή ταινίας και μουσική εκδήλωση. Στις συζητήσεις θα συμμετάσχουν Ελληνες και Ιταλοί πανεπιστημιακοί και εκπρόσωποι ελληνο-ιταλικών συλλόγων φιλίας και αντιφασιστικών συνδέσμων.

Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο επιβλητικό και ιστορικό κτιριακό συγκρότημα των παλιών φυλακών της πόλης, "Le Nuove". Οι φυλακές οι οποίες άρχισαν να λειτουργούν το 1870, την περίοδο της βασιλείας του Βιτόριο Εμμανουέλλε Β΄ και στα χρόνια του φασισμού και αργότερα της γερμανικής κατοχής υπήρξαν τόπος μαρτυρίου για πάρα πολλούς Ιταλούς αντιφασίστες, κομμουνιστές και Εβραίους, μετατράπηκαν στις τελευταίες δεκαετίες σε τόπο διατήρησης της ιστορικής μνήμης και ανοικτό μουσείο.

Οι εκδηλώσεις συνδιοργανώνονται από τον Σύλλογο Πιεμόντε-Ελλάδα "Σαντόρρε ντι Σανταρόζα" και την Εθνική Ένωση Διωχθέντων Ιταλών Αντιφασιστών Πολιτικών (ANPPIA) και βρίσκονται υπό την προστασία του Δήμου του Τορίνο.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σφεντόνα-Θεσσαλονίκη. Παρουσίαση του βιβλίου "Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα" (βίντεο - φωτογραφίες)

0

Σε ένα πυκνό ακροατήριο στο στέκι νεολαίας και πολιτισμού "Σφεντόνα" την Παρασκευή 7 Απριλίου το βράδυ έγινε η παρουσίαση του βιβλίου «Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα. Πλήρη πρακτικά και ιστορικό των δικών Μπελογιάννη. Τα σήματα Βαβούδη» των Γρηγόρη και Σπύρου Σακελλάρόπουλου των εκδόσεων Τόπος. 

Για την έκδοση αλλά και ευρύτερα για την υπόθεση Μπελογιάννη μίλησαν ο Δημήτρης Παυλίδης, ο Χρήστος Μάης και ο επιμελητής της έκδοσης Σπύρος Σακελλάροπουλος. Ακολούθησε συζήτηση με παρεμβάσεις και ερωτήσεις.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΠΟΤΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΙΚΟΥ ΚΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΕΡΓΟΥ ΤΟΥ Ν.ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

0

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί την εισήγηση της σ. Κ.Ζ. στην εκδήλωση των Αγωνιστικών Κινήσεων για τον Νίκο Μπελογιάννη που πραγματοποιήθηκε τη προχθεσινή Δευτέρα στο βιβιλοπωλείο - καφέ "Εκτός των Τειχών".

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.». Αυτός ο στίχος από το γνωστό ποίημα του Ρίτσου αρκεί και μόνο για να περιγράψει κάποιος τη συνεισφορά και το έργο αυτού του μεγάλου λαϊκού αγωνιστή. Είναι όντως διδακτική όλη η ζωή και το έργο του Μπελογιάννη. Για το πλούσιο συγγραφικό του έργο μάλιστα δυστυχως λίγοι γνωρίζουν. Ο Μπελογιάννης ήταν ένας πραγματικός μαχητής της πένας, και τα έργα του αναδεικνύουν φοβερές διανοητικές ικανότητες και κλίσεις, όπως στη λογοτεχνία.

Οι σκληρές συνθήκες της εποχής για τους κομμουνιστές, οι φυλακίσεις, οι διωγμοί δεν τον απέκοψαν από το αγωνιστικό του καθήκον να συμβάλλει ιδεολογικά στο κίνημα. Σε εκείνες τις εποχές προσωπικότητες σαν το Μπελογιάννη, που είχαν δέσει τη θεωρητική δουλειά με την ορθή πολιτική δράση και πρακτική ήταν αναγκαίες στους κόλπους των κομμουνιστών. Για αυτό και ο Μπελογιάννης ως πιστός εργάτης του πνεύματος, επιδιδόταν στο συγγραφικό του έργο μέσα από τις φυλακές και τη φωτιά του ένοπλου αγώνα.

Τα έργα του αποτελούν μια πρωτότυπη και εμπεριστατωμένη πολιτική και ιστορική έρευνα, που επιπλέον θέτουν άμεσα τα καθήκοντα των κομμουνιστών στη χώρα μας. Κατηγόρησαν αισχρά για συνομωσία κατά της Ελλάδας τον άνθρωπο που με τα έργα του έσκυψε όσο κανένας άλλος πάνω από την ιστορία αυτού του τόπου. Και όλα αυτά γιατί αυτή ακριβώς την ιστορία ήθελε να αλλάξει και πάλεψε ηρωικά σε αυτή την κατεύθυνση. Αποκατέστησε με τα έργα του τη διαστρεβλωμένη από την κυρίαρχη τάξη ιστορική αλήθεια, και έγραψε την ιστορία με βάση τα δίκια του πολυβασανισμένου καταπιεσμένου λαού αυτής της χώρας.

Ο Μπελογιάννης στο «Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα»

Το «Ξένο Κεφάλαιο στην Ελλάδα» αποτελεί ένα έργο βαθιάς πολιτικής και ιστορικής μελέτης, δεδομένου ότι η πολιτική ιστορία αυτού του τόπου είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την επιβολή του ξένου παράγοντα. Για αυτό και το πρώτο μέρος του βιβλίου που αφορά την ιστορία του Ξένου Κεφαλαίου στη χώρα, είναι πολύ πλούσια πηγή ιστορικών δεδομένων για τον τόπο. Στο δεύτερο μέρος που αφορά τις συνέπειες των δανείων και της εισχώρησης του ξένου κεφαλαίου στη χώρα εκφράζονται πολιτικά συμπεράσματα και θέτει άμεσα τα αντιιμπεριαλιστικά καθήκοντα του λαού στην πάλη του για ανεξαρτησία. Είναι ξεκάθαρος ο πολιτικός σκοπός του έργου, που έρχεται να απαντήσει σε μια δεδομένη ιστορική συγκυρία. Αφού το έργο αυτό γράφτηκε μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανοιταλούς, όταν η παρουσία του Αγγλικού ιμπεριαλισμού ήταν έντονή και οι εκπρόσωποι της αστικής τάξης είχαν αναδειχτεί σε πιστούς συνεργάτες των κατακτητών. Το έργο αυτο έθετε πιο ηχηρά από ποτέ την απάντηση στο αν μπορεί αυτή η χώρα να σταθεί χωρίς προστάτες.

Αναδεικνύει με ακριβή στοιχεία και με παραστατικό τρόπο τον ατέρμονο κύκλο των δανείων από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής, που ήταν η απαρχή της οικονομικής και πολιτικής υποδούλωσης της χώρας στον ξένο παράγοντα. Ο λαός αυτής της χώρας είχε δωσει τότε όλες του τις δυνάμεις για να αποτινάξει τον τούρκικο ζυγό, και η τότε ντόπια πλουτοκρατία,οι αστοκοζαμπάσηδες, οι Φαναριώτες και οι καραβοκυραίοι έδεσαν το λαό σε άλλα δεσμά, σε αυτά των μεγάλων δυνάμεων της Δύσης. Ο Μπελογιάννης περιγράφει πολύ χαρακτηριστικά το πως αυτές οι δυνάμεις της νεογέννητης τότε πλουτοκρατικής ολιγαρχίας, αντέδρασαν στην επανάσταση, ρίχτηκαν στο πλιάτσικο, πήραν την ηγεμονία της επανάστασης και επέβαλλαν την κυριαρχία της τάξης τους, δένοντας ταυτόχρονα την Ελλάδα με τα δεσμά της εξάρτησης. Γράφει ο Μπελογιάννης: «Οι αστοί και οι τσιφλικάδες δε φοβούνται τον τούρκικο ζυγό, όσο φοβούνται το λαικό ποτάμι που πάλευε για την απελευθερωση. Ενδιαφερόντουσαν ώστε να αλλάξει ζυγό η Ελλάδα στο δυτικοευρωπαικό πολιτισμό».

Είναι ξεκάθαρο πως η χώρα με την ευθύνη αυτών των δυνάμεων βρισκόταν σε μια κατάσταση χρόνιας εσωτερικής κρίσης και οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις εκμεταλλέυτηκαν τη συγκυρία ώστε να εδραιώσουν τα συμφέροντα τους στην περιοχή. Ο Μπελογιάννης περιγράφει πολύ γλαφυρά στο έργο του πως οι τυχοδιωκτισμοί των ντόπιων κυβερνώντων του τόπου και η αδηφαγία τους οδηγούσαν τη χώρα σε μια μόνιμη χρεωκοπία και σε ένα φαύλο κυκλο δανείων. Εδραιωνόντουσαν οι πιο ληστρικοί όροι για τη χώρα, με αμέτρητα δάνεια εκατομμυρίων, που φυσικά κανένα από αυτά δεν πήγαινε στο λαό και τη ρημαγμένη αγροτιά, που στέναζε κάτω από τη βαριά φορομπηξία. Αυτό το ανεμοσκόρπισμα των εκατομμυριών από τις κυβερνήσεις του τόπου περιγράφεται πλήρως στο έργο, αλλά και το πως αυτά εν τέλει κατέληγαν στα χέρια των ξένων διαχειριστών. Έτσι τα δάνεια εξαργυρωνόντουσαν για τη χλιδή των διορισμένων τότε από τους ξένους βασιλιάδες, για δημόσια έργα που ποτέ δεν ολοκληρωνόντουσαν και στην ενίσχυση της πολεμικής μηχανής για να εξυπηρετηθεί το ιδεολόγημα της αστικής τάξης για το οποίο ο Μπελλογιάννης στάζει χολή, αυτό της «Μεγάλης Ιδέας».

Στο έργο του παραθέτει και στοιχεία για την είσοδο του ξενου κεφαλαίου που εισχώρησε στη χώρα όχι με τη μορφή ληστρικού δανείου αλλά σαν τοκογλυφική τραπεζική επιχείρηση ή τοποθετήθηκε σε άλλου είδους επιχειρήσεις στην παραγωγή. Το πρώτο συμπεθέριασμα ξένου και ελληνικού κεφαλαίου έγινε με τη δημιουργία της λεγόμενης εθνοτράπεζας το 1841. Έτσι ο Μπελογιάννης αναφέρει χαρακτηριστικά: «τα πρώτα τα δημόσια δάνεια μοιάζουν με την παγωνιά που μαραίνει κάθε χλωρό κλαρί, το δεύτερο, το ιδιωτικό ξένο κεφάλαιο μοιάζει με κρυφό σαράκι που σακατεύει ακόμα και γίγαντες». Εξηγεί στη συνέχεια πλήρως το πώς ο καπιταλισμός στα τέλη του 19ου αιώνα μεταβαίνει στο στάδιο του ιμπεριαλισμού και πως το δάνειο θεοποιείται για τις ιμπεριαλιστικές χώρες-τοκογλύφοι. Το πως αναδύεται το λεγόμενο «χρηματιστηριακό κεφάλαιο» μέσα από την ένωση τραπεζικού και βιομηχανικού κεφαλαίου.

Ο Μπελογιάννης στο δεύτερο μέρος του βιβλίου του τολμάει να θέσει το ερώτημα αν πάντοτε είναι καταστρεπτικά τα εξωτερικά δάνεια και απάντα ως εξής: «...ένα δάνειο μπορεί να είναι ωφέλιμο, μα και τότε μονάχα ένα λαοκρατικό καθεστώς αποτελεί εγγύσηση, ότι το δάνειο δε θα σπαταληθεί σε ρεμούλες και σε πολεμικές, τυχοδιωκτικές περιπέτειες και δε θα χρησιμοποιηθεί τελικά εις βάρος του λαού.». Αναφέρεται στο παράδειγμα της ΕΣΣΔ που δεν αναγνώρισε το ληστρικό δάνειο που είχε πάρει ο τσαρισμός από ξένους τοκογλύφους. Παρόλα συτα περίπου ως το 1929 επέτρεψε ως ένα βαθμό ξένο κεφάλαιο, το οποίο φυσικά δεν είχε την κατάληξη που περιγράφτηκε παραπάνω, αλλά αξιοποιήθηκε προς τα συμφέροντα του λαού και στην κατεύθυνση οικοδόμησης σοσιαλισμού.

Δε θα μπορούσε και να μη θέσει στο έργο του για το ποια πρέπει να είναι η ηγέτιδα κοινωνική δύναμη στην αναμέτρηση με τον ιμπεριαλισμό, ώστε αυτή να είναι νικηφόρα, που δεν είναι άλλη από την εργατική τάξη. Έτσι αναφέρει το εξής: «Το ξένο κεφάλαιο που μπαίνει σε μια καθυστερημένη χώρα και ιδιαίτερα με τη μορφή ιδιωτικής επιχείρησης και τοποθετείται σε βιομηχανικές επιχειρήσεις για να εκμεταλλεύεται τα πάμφθηνα εργατικά χέρια και να τρυγάει υπέρογκα κέρδη, συντελεί παράλληλα λίγο-πολύ και παρά την θέληση του στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων αυτής της χώρας και-τοσπουδαιότερο-δημιουργιέται το προλεταριάτο, η κυριότερη πολιτική δύναμη που μπαίνει επικεφαλής όλων των εθνικών δυνάμεων, για την απαλλαγή της χώρας από την ιμπεριαλιστική εξάρτηση».

«Οι πρώτες μακρινές ρίζες της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» του Ν. Μπελογιάννη

Στο έργο αυτό ο Μπελογιάννης πέρα από το ότι ενσωματώνει μια μοναδική λογοτεχνική ανάλυση των έργων της λαϊκής δημιουργίας αυτού του τόπου, εξάγει πολυ ουσιώδη πολιτικά συμπεράσματα. Ισοπεδώνει το σάπιο αστικό ιδεολόγημα της «Μεγάλης Ιδέας» γκρεμίζοντας μέσα από πλούσια ιστορική μελέτη την ακτινοβολία του Βυζαντίου, που δήθεν υπερασπιζόταν τον πολιτισμό εναντίον των βαρβάρων. Μας διαβεβαιώνει πως δεν υπήρχε Βυζαντινός πολιτισμός που οδήγησε στη διαμόρφωση της νεοελληνικής γλώσσας και των ενοποιητικών στοιχείων για τη μετέπειτα δημιουργία της νεοελληνικής εθνότητας. Ο λαϊκός πολιτισμός των καταπιεσμένων από τους άρχοντες της εποχής έθεσε τη μαγιά για αυτή την εξέλιξη. Ήταν αυτοί που εναντιώθηκαν στην πνευματική αποχτήνωση και στο σκοταδισμό που καταδίκαζε η αυτοκρατορία και η εκκλησία τον λαό. Ήταν αυτά τα έργα λαϊκής τέχνης και γλώσσας, που το Βυζάντιο ήθελε να κάψει, που οδήγησαν στη διαμόρφωση του νεοελληνικού έθνους.

Η βυζαντινή αυτοκρατορία δεν είχε να επιδείξει κανένα πολιτισμό ήταν καταδικασμένη σε ένα μακροχρόνιο ψυχορράγημα, με την καταλήστευση και την οργανωμένη καταπίεση αυτού του μωσαικού των λαών, με την πάλη της μικρής και μεγάλης ιδιοκτησίας, με τον παρασιτισμό λούμπεν πληθυσμού. Η έντονη μάλιστα αντίθεση ανάμεσα στους λαούς και στην αυτοκρατορία αποτυπωνόταν κατά τον Μπελογιάννη και στην αντίθεση ανάμεσα στη λαϊκή και λόγια δημιουργία.

Οι λόγιοι στις αυλές των αυτοκρατόρων και των αρχόντων, περιφρονούν την λαϊκή γλώσσα, και πάντοτε την μασκαρεύουν με την αρχαία. Οι εκκλησιαστικοί λόγιοι καταδιώκουν και αυτή τη γλώσσα του λαού. Γράφει ο Μπελογιάννης: «Η στάση των λογίων απέναντι στο λαό, στη γλώσσα του και στη λαϊκή δημιουργία ζημίωσε, βέβαια, σοβαρά την ανέλιξη της νεοελληνικής γλώσσας και τη διαμόρφωση της Νεοελληνικής εθνότητας. Γι’ αυτό και αιώνες ολόκληρους, μέχρι το πέσιμο του Βυζαντίου, ενώ σ’ όλες τις ευρωπαϊκές χώρες είχε αρχίσει να διαμορφώνεται οριστικά η λογοτεχνία τους, όμως για τη νεοελληνική λογοτεχνία μόνο τις πρώτες μακρυνές ρίζες της, το υπέδαφός της, πρέπει ν’ αναζητάμε όλη αυτή την περίοδο. Και πάλι ό,τι δημιουργήθηκε, το οφείλουμε αποκλειστικά στις λαϊκές μάζες και στη ζωντανή γλώσσα τους. Και δεν ήταν η Ορθοδοξία, αλλά η λαϊκή γλώσσα και η λαϊκή τέχνη η πρωταρχική μαγιά, που συντέλεσε στη διαμόρφωση του έθνους μας.»

Ο Μπελογιάννης σε αυτό το σημαντικό έργο οδηγεί τον αναγνώστη σε ένα ουσιαστικό συμπέρασμα, στο ότι αυτοί που γράφουν εν τέλει την ιστορία και ωθούν προς τα εμπρός την εξέλιξη των πολιτισμών είναι οι καταπιεσμένοι λαοί, οι προοδευτικές δυνάμεις της ιστορίας. Ο πολιτισμός που έχουν να επιδείξουν οι ψευτοδιανοούμενοι της άρχουσας τάξης, είναι ο πολιτισμός του σαπισμένου κόσμου τους. Για αυτό και ο Μπελογιάνης γράφει για τον λογιωτατισμό των αρχόντων της εποχής: « Η ποίηση βγαίνει μέσα από τη ζωή και όχι μέσα από τη μούχλα του παρδαλού λογιωτατισμού.»

Ο Μπελογιάννης για την «Ελληνική Νομαρχία» Ανωνύμου Έλληνος

Ο Μπελογιάννης κρατούμενος το 1951 στις φυλακές της Κέρκυρας γράφει μια αποτίμηση του έργου «Ελληνική Νομαρχία», που γράφτηκε γύρω στο 1806 και φέρει την υπογραφή «Ανωνύμου Έλληνος», αλλά υπάρχει το ενδεχόμενο να γράφτηκε με τρόπο κολλεκτιβιστικό. Χαρακτηρίζει το βιβλίο ως «πολιτικό, επαναστατικό βιβλίο» και μέσα από αυτό διερευνά τις ταξικές δυνάμεις της επανάστασης του 1821. Καθορίζει τις κινητήριες δυνάμεις της επανάστασης, φανερώνει τα δεσμά της αγροτιάς, των χειροτεχνών,νοικοκυραίων και πραματευτών. Ταυτόχρονα, αναδεικνύει χαρακτηριστικά πως αυτό το βιβλίο «ξεσκεπάζει και μαστιγώνει αλύπητα τους εχθρούς τους, τους Φαναριώτες, τους κοζαμπάτσηδες και πολλούς ξενιτεμένους Έλληνες εμπόρους».
Θεωρεί πολύ προοδευτικό αυτό το βιβλίο για τις συγκυρίες της εποχής, αφού απουσιάζει ο Μεγαλοϊδεατισμός και Βυζαντινός σκοταδισμός που χαρακτήριζε τα έργα της εποχής. Ένω αναδεικνύει το πόσο σημαντικό είναι το συμπέρασμα που θέτει το έργο: «να στηριχτεί η επανάσταση στις δικές της δυνάμεις και όχι στου ξένους». Αξιοσημείωτο πως εκτός από την πολιτική ανάλυση του βιβλίου, προβαίνει και στο μεγάλος του πάθος, σε μια λογοτεχνική ανάλυση σχετικά με το ύφος και τη γλώσσα που χρησιμοποιείται!

Άλλα άρθρα και λόγοι του Μπελογιάννη

Ο Μπελογιάννης πέρα από τα δυο μεγάλα του έργα έχει γράψει αμέτρητες σελίδες άρθρων την περίοδο εποποιίας του ΔΣΕ, άρθρα που μέσα στη φωτιά του ένοπλου αγώνα, θίγουν τα προβλήματα του ένοπλου και δίνουν άμεσα λύσεις. Στο άρθρο του «Ο μαχητής και ο αξιωματικός του Δημοκρατικού Στρατού» θίγει τα ανίκητα όπλα του ΔΣΕ, που δεν είναι τίποτα άλλο απο τα ιδανικά που υπηρετεί και η αγάπη του λαού που έχει κατακτήσει. Στη συνέχεια παρουσιάζει τις κατευθύνσεις που πρέπει να υπηρετεί και να παλεύει ένας μαχητής του ΔΣΕ. Φαίνεται πως μέσα σε αυτό το άρθρο του όπως και σε πολλά άλλα επιχειρούσε να συμβάλλει στην ανάπτυξη ξεχωριστού χαρακτήρα και κομματικού και αγωνιστικού ήθους στους μαχητές της εποχής. Γράφει: «Οι μαχητές του ΔΣΕ εξευτιλίζουν τον Αμερικάνικο και Εγγλέζικο ιμπεριαλισμό, γιατί να μη νικήσουν αν όχι όλες τις περισσότερες αδυναμίες και τα ελαττώματα τους;». Δεν παραλείπει να θέσει και τα χαρακτηριστικά του αξιωματικού του ΔΣΕ, που θα είναι αυτά που θα πρέπει να τον αναδείχνουν σε πρωτοπόρο λαϊκό αγωνιστή, που θα σύρει τα στρατεύματα σε νίκες του λαού.

Σε μια σειρά από άρθρα όπως το «Αντάρτικο στην Πελοπόννησο», «Επίθεση σε κατοικημένους τόπους», «Μερικά διδάγματα από τη μάχη του γράμμου», «Μερικές παρατηρήσεις για τη διεύθυνση της μάχης», δίνει μια σειρά από ντιρεκτίβες για την άμεση αντιμετώπιση των προβλημάτων του δημοκρατικού στρατού, θέτει τα στρατιωτικά και πολιτικά καθήκοντα των μαχητών και των αξιωματικών του. Ανέλυσε πλήρως αυτά τα καθήκοντα γιατί όπως και ο ίδιος γράφει: «Ποτέ ίσως στη ζωή ενός καθοδηγητή δε δοκιμάζονται τόσο έντονα η ψυχική του αντοχή, η οξύτητα και η ευλυγισία της σκέψης, η αποφασιστικότητα και η αγωνιστική του επιμονή-όσο την ώρα που διευθύνει μια μάχη. Έρχονται μάλιστα στιγμές, που πάνω σε μια λιγόλογη διαταγή βάζεις σε κίνδυνο την τύχη ολόκληρου του τμήματος σου, μαζί με την τιμή σου»

Είναι φοβερό πως αναλύει όλο το πλέγμα της στρατηγικής και τακτικής που πρέπει να τηρεί ο δημοκρατικός στρατός, το πως θα πρέπει να οργανώνεται το αντάρτικο, ο αιφνιδιασμός τους απέναντι στους εχθρους κ.λ.π. Διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, τολμάμε να βγάλουμε άμεσα το συμπέρασμα πως ο συγγραφέας αυτών άρθρων πρόκειται για μια στρατιωτική διάνοια, για ένα βαθιά γνώστη της τέχνης του πολέμου, που με ζήλο πρόσφερε αυτές ακριβώς τις γνώσεις και τα ταλέντα του στον μεγαλειώση αγώνα του λαού. Εξάλλου το πνεύμα της αυτοθυσίας που εμφυσούσε στα μέλη του ΔΣΕ, τήρησε και αυτός μετέπειτα στη ζωή του.

Επίλογος

Αυτή αποτελεί μια μικρή και σύντομη μόνο αποτίμηση του έργου αυτού του μεγάλου λαϊκού αγωνιστή, που ίσως λίγοι γνωρίζουν το πόσο ουσιαστικά συνέβαλε στην ανάπτυξη της σκέψης των κομμουνιστών αυτού του τόπου με το συγγραφικό του έργο. Το τέλειο δέσιμο της επαναστατικής θεωρίας και πράξης είναι αυτό που αρμόζει σε έναν αγωνιστή της πάστας του Μπελογιάννη, σε ένα «αήττητο, πραγματικό μπολσεβίκο, οδηγητή και μπροστάρη», όπως ο Ζαχαριάδης τον παρουσιάζει.

Το συγγραφικό έργο του Μπελογιάννη αποτελεί θησαυρό ιστορικής και πολιτικής έρευνας για τον τόπο. Μίλησε για τα βάσανα αυτού του λαού, έκανε ταξική ανάλυση για κάθε περίοδο, από τις φεουδαρχικές σχέσεις του Βυζαντίου, μέχρι την επανάσταση του 1821, τα λεγόμενα «δάνεια ανεξαρτησίας» και την εδραίωση του ιδιωτικού κεφαλαίου στην Ελλάδα. Το αντιιμπεριαλιστικό καθήκον αυτού του λαού, η αποτίναξη των δεσμών της εξάρτησης, που εδω και περίπου δυο αιώνες η αστική τάξη αυτής της χώρας δίνει τη δυνατότητα στους ιμπεριαλιστές να αφαιμάζουν αυτό το λαό, μένει ανικανοποίητο.

Η εκμετάλλευση που βιώνει σήμερα ο λαός και η εργατική τάξη στην χώρα, μέσα από τους ληστρικούς ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς όπως το ΔΝΤ και η ΕΚΤ, οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει με την ιμπεριαλιστική θηριωδία στην περιοχή και την αξιοποίηση από τους ιμπεριαλιστές της γεωστρατηγικής θέσης της Ελλάδας, είναι αποτέλεσμα βαθιάς ιστορίας. Είναι οι ρίζες του ξένου κεφαλαίου και των συμφερόντων των ιμπεριαλιστών στη χώρα. Όσο και να θέλουν κομμάτια της αριστεράς να διαγράφουν τα συμπεράσματα του Μπελογιάννη για την ξένη εξάρτηση, δε μπορεί να αμφισβητηθεί πως η ελληνική αστική τάξη είναι από την αρχή της ύπαρξης της εξαρτημένη, και όσο θα υπάρχει θα βιώνουμε στη χώρα την ιμπεριαλιστική βαρβαρότητα. Για αυτό και τα καθήκοντα των κομμουνιστών και των αγωνιστών αυτής της χώρας πρέπει να είναι και αντιιμπεριαλιστικά, ενάντια στα δεσμά της εξάρτησης.

Ο Μπελογιάννης κοίταξε πολύ πίσω στην ιστορία, έδωσε απαντήσεις στα ζητήματα της εποχής του, αλλά και διορατικά έθεσε τα καθήκοντα των μετέπειτα γενιών αγωνιστών. Η αυτοθυσία αποτελεί πρότυπο ηρωισμού για τις γραμμές των κομμουνιστών. Πρέπει όμως να ξεκαθαρίσουμε πως οι λαϊκοί ήρωες αγωνιστές δεν αναδεικνύονται από παρθενογένεση, αν δε συντρέξει μαζικό λαϊκό κίνημα, αν ο λαός δεν είναι στο προσκήνιο και παίρνει την τύχη του στα χέρια. Ο ηρωισμός είναι προιόν μιας τέτοιας συνείδησης που χαλκεύτηκε με την σπίθα του αγώνα αυτού του λαού απέναντι στην εκμετάλλευση των αστών, στο φασισμό, στη θηριωδία του πολέμου και του ιμπεριαλισμού. Το μόνο σίγουρο είναι πως η αναμέτρηση του λαού και της εργατικής τάξης με τους ταξικούς της εχθρούς, το κεφάλαιο και τον ιμπεριαλισμό μπορεί να αναδείξει τέτοιους αγωνιστές. Μέσα από την αντίσταση και το σχολείο της ταξικής πάλης ζει ο Μπελογιάννης, και όχι από τα μουσεία,τις φανφαρολογίες των ρεφορμιστών, που στην πράξη έχουν απεμπολήσει το έργο του. Μέσα από αυτή την αναμέτρηση, όπου ο λαός θα πάρει την υπόθεση στα χερια του θα οργανωθεί και θα αντισταθεί, θα φανεί πως «Η Ελλάδα έχει Μπελογιάννηδες πολλούς», όπως υμνεί και το γνωστό τραγούδι.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σφεντόνα, Θεσσαλονίκη: "Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα" | βιβλιοπαρουσίαση (7 Απρίλη, 7.30μμ)

0

Ο χώρος νεολαίας και πολιτισμου ΣΦΕΝΤΟΝΑ και οι εκδόσεις ΤΟΠΟΣ
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου των Σπύρου και Γρηγόρη Σακελλαρόπουλου





“ Έτσι αγαπάμε εμείς την Ελλάδα”
Πλήρη πρακτικά και ιστορικό των δικών Μπελογιάννη-Τα σήματα Βαβούδη

Θα μιλήσουν:
Χρήστος Μάης,
Ιστορικός
Δημήτρης Παυλίδης,
Οικονομολόγος
και ο Σπύρος Σακελλαρόπουλος,
Αναπληρωτής Καθηγητής Παντείου Πανεπιστημίου
& Επιμελητής της έκδοσης


Παρασκευή 7 Απριλίου 2017, στις 7.30 μ.μ.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΝΙΚΟ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΟ "ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΤΕΙΧΩΝ"

0

«Εκδήλωση-συζήτηση για το Νίκο Μπελογιάννη»

Εξήντα πέντε χρόνια μετά την εκτέλεση του Νίκου Μπελογιάννη στις 30 Μαρτίου 1952,

οι Αγωνιστικές Κινήσεις ΑΕΙ-ΤΕΙ διοργανώνουν εκδήλωση-συζήτηση

στο βιβλιοπωλείο-καφέ «Εκτός των Τειχών».

Τιμώντας το μεγάλο κομμουνιστή ηγέτη που θυσιάστηκε για τις σοσιαλιστικές ιδέες,

και απαντώντας συνάμα και στους τόνους λάσπης που έχουν χυθεί

και συνεχίζουν να χύνονται ακόμη και σήμερα, μάταια,

απ’ όσους τρομοκρατούνται από την ιδέα της ανασυγκρότησης

του επαναστατικού κομμουνιστικού κινήματος

και της ανατροπής του συστήματος

της εκμετάλλευσης και της βαρβαρότητας.

Στο βιβλιοπωλείο-καφέ «Εκτός των τειχών» την

Δευτέρα 3 Απριλίου

στις 7:30 μ.μ.

ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ-ΚΑΦΕ

Εκτός των τειχών

Γραβιάς 10-12 - Εξάρχεια

Τηλ. 210-3303348

www.ektostonteixon.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αφιέρωμα της Αναγέννησης στο Νίκο Μπελογιάννη

0

Αναδημοσιεύουμε εδώ το αφιέρωμα της Αναγέννησης, το Μάρτη του 1965, στο Νίκο Μπελογιάννη. Το κατεβάσαμε από το τεύχος του περιοδικού από την ιστοσελίδα των Μορφωτικών Εκδόσεων. Όπως λέει ο Ισαάκ Ιορδανίδης, εκδότης της Αναγέννησης, σε άρθρο του το 1980, το οποίο γράφτηκε με αφορμή τη ταινία  «O άνθρωπος με το γαρύφαλλο» και αναδημοσιεύει ο Λαϊκός Δρόμος (εδώ):  "όταν στα 1965 στην επέτειο της εκτέλεσης του Mπελογιάννη κυκλοφόρησε η «Aναγέννηση» με τη φωτογραφία του Mπελογιάννη στο εξώφυλλό της και με ειδικό αφιέρωμα στη θυσία και στον αγώνα του, οι υπεύθυνοι της EΔA και του ψευτοKKE στο εξωτερικό λύσσαξαν κυριολεχτικά"!

Το αφιέρωμα περιέχει:

• Αποσπάσματα από το ποίημα του Γιάννη Ρίτσου "Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο"

• Κείμενο για τον Νίκο Μπελογιάννη

• Δήλωση του Νίκου Μπελογιάννη στην εφημερίδα "Προοδευτική Αλλαγή" 9 Μάρτη 1952

• Αποσπάσματα από την απολογία του στο Έκτακτο Στρατοδικείο όπου δικαζόταν με βάση τον 509, Δημοκρατική 9/11/1951

• Αποσπάσματα από την απολογία του στο Διαρκές Στρατοδικείο όπου δικαζόταν με βάση τον 375, Προοδευτική Αλλαγή 8/3/1952

Μπελογιάννης-Αναγέννηση by antigeitonies on Scribd

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εκδήλωση των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ για τον Νίκο Μπελογιάννη

0

Εκδήλωση

των Αγωνιστικών Κινήσεων ΑΕΙ-ΤΕΙ

για τον Νίκο Μπελογιάννη,

Δευτέρα 3 Απρίλη 7:30 μ.μ.,

βιβλιοπωλείο Εκτός των Τειχών

“Δεκάδες φορές μπήκε το δίλλημα: να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου,

την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω παραμένοντας πιστός σε αυτές. 

Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω”

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Τέτοιες τιμές βεβήλωσης δεν αξίζουν ούτε στο Μπελογιάννη ούτε στο κομμουνιστικό κίνημα!

2

«Εάν έκανα δήλωση αποκήρυξης θα αθωωνόμουνα κατά πάσα πιθανότητα μετά μεγάλων τιμών… Αλλά η ζωή μου συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του… Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ’ αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο και σήμερα τον ξαναδιαλέγω». [Απολογία του Νίκου Μπελογιάννη στο στρατοδικείο]

65 χρόνια μετά, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, (η "αριστερά" του δρόμου της προδοσίας των αγώνων του λαού και του κομμουνιστικού κινήματος, της πλήρους υποταγής σε αυτούς που οδήγησαν το Μπελογιάννη και όλο το λαό στο απόσπασμα και η ακροδεξιά της συνέχειας αυτών που στράφηκαν ενάντια στο λαό και κατά τη διάρκεια όλης της δεκαετίας του '40  και του "χωρίς τους Αμερικανούς -που έδωσαν την εντολή για την εκτέλεση- δεν θα ήμασταν εδώ"), σχεδιάζει να βεβηλώσει την τιμή του Νίκου Μπελογιάννη, να ξεφτιλίσει το κομμουνιστικό κίνημα και την Αριστερά, διοργανώνοντας μέσω της Βουλής έκθεση και εκδήλωση στην Αμαλιάδα, στην οποία μάλιστα συμμετέχει και νομιμοποιεί στις συνειδήσεις του λαού και η ηγεσία του σημερινού ΚΚΕ επιβεβαιώνοντας για άλλη μια φορά για το κατά πόσο (δεν) ξέκοψε από οππορτουνισμούς και λεγκαλισμούς, δίνοντας μάλιστα και τμήμα από το αρχείο του. Μάλλον ως συνέχεια της συμφιλίωσης των ...Ελλήνων που υπογράφτηκε και με νόμους κάπου εκεί στα τέλη της δεκαετίας του '80!

Αναρωτιέται μάλιστα η «σοβαρή αντικομμουνιστική» Καθημερινή, «αν όντως αξίζει την τιμή ένας καταδικασμένος για κατασκοπία». Θα απαντήσουμε εμείς στην Καθημερινή. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ σκοπεύει να βεβηλώσει, όπως έκανε και με το σκοπευτήριο της Καισαριανής, το ελληνικό κομμουνιστικό κίνημα, ώστε να ωραιοποιήσει την εικόνα της, για να προωθήσει ύστερα την βάρβαρη πολιτική της εξάρτησης, της υποτέλειας, της εξαθλίωσης. Είναι η πολιτική των ξένων και ντόπιων αφεντικών σας, για την ανατροπή της οποίας ο Νίκος Μπελογιάννης πρόταξε τα γυμνά στήθη του απέναντι στα ντουφέκια και πέρασε για πάντα στην συνείδηση του ελληνικού λαού, ως ήρωας της λευτεριάς και της ανεξαρτησίας. Ενώ η «Καθημερινή» έχει καταγραφεί στην ιστορία ως κατοχική φυλλάδα που καλωσόρισε τα Ες-Ες και σήμερα υποστηρίζει το ξεπούλημα λαού και χώρας στους σύγχρονους ιμπεριαλιστές της Αμερικής και της Ευρώπης κάνωντας διαγωνισμό ακόμη περισσότερης υποτέλειας με τους κυβερνώντες!

Τέτοιες "τιμές" λοιπόν δεν αξίζουν σε κανένα αγωνιστή του κομμουνιστικού και λαϊκού κινήματος! Και όλοι όσοι έχουν διαλέξει να κρατήσουν τους αγώνες αυτούς ζωντανούς και στο σήμερα, και στο μέλλον, θα έπρεπε να είναι απέναντι σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις και να τις καταγγέλουν αντί να νοιώθουν χαρά περηφάνια για την "αναγνώρισή" τους από τον αντίπαλο και τους λακέδες του! Αυτή η ιστορία δε μπαίνει στα μουσεία! Είναι ζωντανή και κανείς δε μπορεί να τη σβήσει από τη μνήμη του λαού όσο κι αν προσπαθεί!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Γράμμα του Νίκου Ζαχαριάδη για το Νίκο Μπελογιάννη

0

Σαν σήμερα (22/12/1915) γεννήθηκε ο κομμουνιστής ήρωας Νίκος Μπελογιάννης. Ο Μπελογιάννης βάδισε αλύγιστος το δρόμο της υπέρτατης θυσίας: «Η ζωή μου», τόνισε ο ίδιος, «συνδέεται με την ιστορία του ΚΚΕ και τη δράση του. Δεκάδες φορές μπήκε μπροστά μου το δίλημμα: να ζω προδίδοντας τις πεποιθήσεις μου, την ιδεολογία μου, είτε να πεθάνω, παραμένοντας πιστός σ' αυτές. Πάντοτε προτίμησα το δεύτερο δρόμο…».

Το γράμμα «σε Επονίτες και Επονιτοπούλες» του Γενικού Γραμματέα της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη, δημοσιεύτηκε στο εφημεριδάκι “ΛΕΒΕΝΤΙΑ”, της ΕΠΟΝ Αθήνας, στις 24 του Ιούνη 1952. Είχε δημοσιευτεί πρώτα στον παράνομο Ριζοσπάστη και μεταδόθηκε και απ’ το ραδιοφωνικό σταθμό Ελεύθερη Ελλάδα.
Η μεταγραφή έγινε από το πρωτότυπο που απόκειται στα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ).

Αγαπητοί φίλοι και αγωνιστές,

Η δολοφονία του Μπελογιάννη συντάραξε το Λαό μας κι όλο τον κόσμο και πρώτα απ’ όλα τη νεολαία. Από παντού όπου ζουν και δουλεύουν νέοι και νέες έρχονται γράμματα στο Κόμμα όλο αγανάχτηση για το έγκλημα, μα και πίστη και αποφασιστικότητα για τον αγώνα, που θα απαλλάξει το Λαό μας απ’ τον αμερικάνικο γκαγκστερισμό. Σπάνια ο εχθρός φανέρωσε τόσο αιμοβόρο σαδισμό. Μα αν η δολοφονία του Μπελογιάννη ξεσήκωσε την πιο μεγάλη αγανάχτηση, στο Λαό και στη νεολαία, το παράδειγμά του ξεσηκώνει στην πάλι χιλιάδες νέους και νέες.

Ο Μπελογιάννης έζησε σαν τίμιος, σεμνός αγωνιστής, που όσα είχε τάδινε όλα στον αγώνα. Με δυο λόγια: Στάθηκε σ’ λολη την αγωνιστική του ζωή άξιος κουκουές, αητός, συνειδητός μπολσεβίκος, αφοσιωμένος στην υπόθεση του Λαού και όταν έπεσε απ’ τα αμερικάνικα βόλια, στάθηκε πάλι ορθός. Ακριβώς γιατί πάντα στάθηκε υποδειγματικός κουκουές, γι’ αυτό κι η πιο καλή κι άξια θύμηση στη μνήμη του είναι να φωτιζόμαστε απ’ το παράδειγμά του, να βαδίζουμε το δρόμο του, να σταθούμε άξιοι σαν κι αυτόν κουκουέδες, άξιοι μπροστάρηδες του Λαού, όπως ήταν κι αυτός. Ο δρόμος του Μπελογιάννη ήταν δύσκολος και γεμάτος εμπόδια, ήταν όμως και ο μόνος τίμιος δρόμος του παλικαριού που από μικρό παιδί είδε την καταπίεση και την αδικία και που γι’ αυτό τοποθέτησε τον εαυτό του στις γραμμές του ΚΚΕ. Γέννημα και θρέμμα του ηρωικού Μωρηά, γαλουχήθηκε με τις παραδόσεις του 1821, έθρεψε μέσα του όλη την αλυγισιά του Κολοκοτρώνη. Κι απ’ τη στιγμή που ο νεαρός Μπελογιάννης διάλεξε το δρόμο της τιμής, του χρέους, του αγώνα, δεν τον άφησε πια. Ολοκληρωτικό δόσιμο που δεν γνώρισε ποτέ δισταγμό, ταλαντεύσεις, υποχωρήσεις, τέτοια ήταν η ζωή του Μπελογιάννη. Η Αμερικανοκρατία κι ο Μοναρχοφασισμός πάνω στη μανία τους τον δολοφόνησαν. Μα βγήκαν γελασμένοι, γιατί δεν τον σκότωσαν, τον πέρασαν στην αθανασία. Και στο ΚΚΕ δώσαν ένα ακόμα φλάμπουρο, ένα δαυλό που καίει άσβυστα πλάι στους τόσους άλλους των ηρωικών αγωνιστών μας. Ο Μπελογιάννης αντίκρισε το θάνατο με το χαμόγελο γιατί ένιωθε πλάι του το Λαό. Κι ο Λαός είναι η δύναμη που φωτίζει τον άξιο αγωνιστή ατάραχος και χαμογελαστός να συντρίβει τον εχθρό, που αναγκάζει τους βασανιστές κι όταν ακόμα δολοφονούν, να σκάβουν το δικό τους το λάκκο. Γιατί όλα μπορούν να τα κάνουν, αλλά δεν μπορούν να πνίξουν το φρόνημα του Λαού. Η αδούλωτη θέλησή του για Νίκη τελικά θα τους θάψει.

Ο Μπελογιάννης έπεσε, μα τη σημαία που κρατούσε, την άφησε ακόμα πιο ψηλά ν’ ανεμίζει, περήφανη, νικηφόρα, πάντα πιο ψηλά, προς τα ιδανικά του Λαού και της ανθρωπότητας.

Οι αξέχαστοι ήρωές μας Βαλλιανάτος, Μαλτέζος, Σουκατζίδης, Ηλέκτρα, Σταθοπούλου, Ισμήνη Σιδηροπούλου, Κούλα Ελευθεριάδου, Κ. Γιαννόπουλος, Διαμαντής, Βαμβακάς, Νικηφορίδης και χιλιάδες άλλοι, όλοι άξιοι, όλοι αθάνατοι δώσανε τη ζωή τους στο βωμό του αγώνα, γιγάντωσαν και στέριωσαν το έργο της απελευθέρωσης της Πατρίδας. Τώρα περνά στην αθανασία κι ο Μπελογιάννης, ένας απ’ την πλειάδα που ανάδειξε ο Λαός μέσα απ’ τα σπλάχνα του. Δεν τον κλαίμε, γιατί τους αντρειωμένους δεν τους κλαιν. Δεν τον κλαίμε, μα δίνουμε όρκο να σταθούμε άξιοι σαν αυτόν.

Ο Μπελογιάννης συγκέντρωνε κι άλλες αρετές που τον προβάλλουν σαν παράδειγμα για μίμηση. Μελέτησε βαθιά τον Μαρξισμό-Λενινισμό κι αποτέλεσμα αυτής της μελέτης ήταν τα έργα του «Οικονομική ανάπτυξη της Ελλάδας», «Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας».

Πέρασε από μπουντρούμια και βασανίστηκε χρόνια στις φυλακές κι εξορίες, καθοδήγησε μαζικές κινητοποιήσεις κι αγώνες, δούλεψε σαν καθοδηγητικό στέλεχος. Απ’ τον ένοπλο αγώνα πέρασε στην παράνομη δουλειά. Σωστά εφάρμοσε το συνδυασμό της παράνομης και νόμιμης δουλειάς. Πάλαιψε στο ιδεολογικό μέτωπο σαν δημοσιογράφος. Πάλαιψε το γερμανό καταχτητή κι αναδείχτηκε στους αγώνες του ΕΛΑΣ. Πολέμησε και στο δεύτερο ένοπλο αγώνα, όπου τραυματίστηκε βαριά στα 1948 στο Γκόλιο του Γράμμου.

Στέλεχος με θεωρητική μαρξιστική κατάρτιση κι ατσαλωμένο στην πάλη, δούλεψε σ’ όλους τους τομείς δουλειάς. Και μέσα στο Κόμμα σαν διαφωτιστής και σαν οργανωτής σε λαϊκούς αγώνες, και με την πένα και το όπλο, και με το οργανωτικό του ταλέντο, τάβγαλε άξια πέρα σ’ όλους τους τομείς πάλης. Είχε πάντα στραμμένο το αυτί του στον πόνο και τους αναστεναγμούς του Λαού μας, ήξερε πάντα να τον διδάσκει μα και να διδάσκεται απ’ αυτόν.

Μα και σαν χαρακτήρας ο Μπελογιάννης μπορεί και πρέπει να σταθεί σαν πρότυπο για τη νεολαία. Πάντα γελαστός, πρόθυμος, τον χαρακτήριζε ρωμαλέα αισιοδοξία και πίστη στην τελική έκβαση του αγώνα. Αχτινοβολούσε σιγουριά, ηρεμία, πεποίθηση, αποφασιστικότητα. Σεμνός και μετρημένος, δεν ήξερε κομπασμούς. Τον χαρακτήριζε καλή κομματική μετριοφροσύνη. Ξένος προς κάθε συγκαταβατικότητα κι υποχώρηση προς τα κάτω και προς τα πάνω και δεν ανεχόταν ξεσκονίσματα. Όπως κριτικάριζε κάθε δική του πράξη, έτσι έλεγε σταθερά τη γνώμη του για κάθε ζήτημα.

Όταν έπαιρνε μιας απόφαση, ενεργούσε γρήγορα, αποφασιστικά, πρωτόβουλα, επίμενε ως το τέλος για την πραγματοποίηση της γραμμής του Κόμματος. Ενθάρρυνε κάθε απλό άνθρωπο για ν’ αναπτυχθεί και να γίνει αγωνιστής χρήσιμος στο Λαό.

Ο Μπελογιάννης πάλαιψε αμείλιχτα για την κομματική γραμμή, για την ενότητα του Κόμματος. Πάλαιψε αδυσώπητα ενάντια στους συνθηκολόγους, οπορτουνιστές, πουλημένους, ενάντια στους φανερούς και κρυφούς εχθρούς. Γι’ αυτούς δε γνώρισε υποχωρήσεις και συμβιβασμούς.

Αφοσιωμένος στον αγώνα έφτανε μέχρι την αυτοθυσία. Τόδειξε αυτό στην πράξη. Αφού αποστόμωσε και κατακουρέλιασε τους δήμιους του Λαού μας, με το παράδειγμά του καταπάτησε κι όλους τους προδότες και δειλούς. Τον Μπελογιάννη περιμένει η αιώνια δόξα. Τους προδότες περιμένει η λησμονιά και η γενική καταφρόνια. Το παράδειγμα των Μπάτση κι Αργυριάδη δείχνει ότι κι η πιο ταπεινή προδοσία δε σώζει τη ζωή. Την αγανάχτηση και την περιφρόνηση του Λαού προκάλεσαν κι άλλοι προδότες. Τέτοιοι είναι οι αποστάτες και πράχτορες του Παπάγου σαν τον Μιχάλη Κύρκο και τους άλλους που αρνήθηκαν την υποψηφιότητα του Μπελογιάννη στις τελευταίες εκλογές. Τέτοιοι είναι κι οι εργατοκάπηλοι που ζήτησαν με την υπογραφή τους την εχτέλεση του Μπελογιάννη. Πιο βρωμερά σαπίλα και πώρωση δύσκολα συναντάει κανείς.

Τον Μπελογιάννη χαρακτήριζε αγνός διεθνισμός. Αγαπούσε μ’ όλη του την ψυχή την ΕΣΣΔ κι ένα απ’ τα πιο γλυκά όνειρά του ήταν να πάει να την δει, να γνωρίσει από κοντά τους ανθρώπους και τις καταχτήσεις της χώρας του Σοσιαλισμού.

Ο Μπελογιάννης ήταν άξιος αγωνιστής, πολέμαρχος, μπροστάρης κουκουές, μπολσεβίκος αγωνιστής. Ακριβώς γιατί τον διέκρινε η μετριοφροσύνη, γι’ αυτό κι ο Λαός μας κι ο κόσμος όλος έμαθε γι’ αυτόν όταν οι συνθήκες ξεφανέρωσαν όλα τα προσωπικά του γνωρίσματα, τη φωτεινή του προσωπικότητα. Τώρα κάτω απ’ την Αττική Γη και το γαλανό μας ουρανό ο τάφος του έγινε παλλαϊκό προσκυνητάρι. Κι όλη η ανθρωπότητα τιμά τη θύμησή του. Εξαίρεση αποτέλεσε μονάχα η τιτική Γιουγκοσλαβία που με την ένοχη σιωπή της έδειξε την επιδοκιμασία της στο έγκλημα.

Οι Αμερικάνοι θέλησαν τη διάσπαση του Λαού βάζοντας τον προδότη Πλαστήρα να βάψει τα χέρια του στο αίμα. Όμως το αίμα του Μπελογιάννη δε χώρισε το Λαό όπως το θέλησαν οι δολοφόνοι, μα αντίθετα τον ένωσε πιο πολύ. Ο χαμός του έγινε σύνθημα, έγινε ορόσημο στην εσωτερική μας εξέλιξη, που παρουσιάζεται τώρα μ’ ένα καινούργιο χαρακτηριστικό γνώρισμα: Σήμερα βαδίζουν όλοι πιο αποφασιστικά στην πάλη αψηφώντας και περιφρονώντας την Αμερικανοκρατία, τους προδότες, τους προσκυνημένους, τους δολοφόνους. Το πνεύμα της αισιοδοξίας ξαπλώνει. Ο Κουκουές σαν σύμβολο ανεβαίνει πιο ψηλά στη συνείδηση του Λαού. Οι φονιάδες καταλαβαίνουν πως έκαναν φοβερό λάθος. Είδαν ακόμα μια φορά πως όταν ανοίγουν τον λάκκο του Λαού, το δικό τους τάφο ετοιμάζουν. «Απ’ όλες τις σπορές το αίμα των ηρώων δίνει την πιο πλούσια σοδειά» είπε ο Γάλλος συγγραφέας Μπαλζάκ. Ένας έπεσε και εκατοντάδες παίρνουν τη θέση του με την στέρεα απόφαση και την αδάμαστη θέληση να συνεχίσουν και ν’ αποτελειώσουν το έργο του. Ένας σεμνός τάφος δέχτηκε ένα σεμνό παλικάρι, έναν φλογερό πατριώτη, έναν αδάμαστο κουκουέ. Δεν μπορεί να υπάρξει πιο ευγενική φιλοδοξία για κάθε νέο απ’ το να σταθεί αντάξιος του Μπελογιάννη. Καρδιά μεγάλη που αγκαλιάζει όλο το Λαό, όλο τον κόσμο, που δίνει γι’ αυτόν όλη του την ψυχή. Δρα σίγουρα. Δίνει όλα για την υπόθεση του Λαού. Για τους εχθρούς του Λαού δεν ξέρει υποχώρηση και συμβιβασμούς. Αμείλιχτος στους προδότες. Οργανωτής που χτίζει ατρόμητα τη γερή παράνομη οργάνωση. Κουκουές και μπροστάρης: Αυτό τα λέει όλα.

Ο Μπελογιάννης είχε μάνα που τον αγάπησε και του παραστάθηκε άξια. Στην πονεμένη της καρδιά ας τον αντικαταστήσει κάθε νέος. Θ’ αποχτήσει έτσι πολλά παιδιά που θα συνεχίσουν το έργο του άξιου γιου της. Ο Λαός κάνει τον ήρωα τραγούδι. Τον μαρμάρωσε. Κάποια ψηλή κορφή θα πάρει τ’ όνομά του. Κι όπως πιστεύει στους θρύλους του ο Λαός μας, ο Μπελογιάννης θα βρίσκεται μαζί του, όταν ξαναφουντώσει το τελικό πάλαιμα.

Η νεολαία μας όλη ας θυμάται κι ας τιμά τον Μπελογιάννη.

Γεια χαρά.

Νίκος Ζαχαριάδης

http://e-oikodomos.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς

2

Ένα τραγούδι σχεδόν άγνωστο πια. Πρόκειται για ελληνική μελοποίηση του ποιήματος του Αλβανού ποιητή Μωϋσή Ζαλόσνια, αφιερωμένο στο Νίκο Μπελογιάννη.
Η εκτέλεση είναι από την ΠΠΣΠ (Προοδευτική Πανσπουδαστική Συνδικαλιστική Παράταξη), παράταξη του ΚΚΕ(μ-λ) στα πανεπιστήμια, εν έτει 1977.

Στίχοι:

Μαύρο μαντάτο και πικρό την Αλβανία γέμισε και λέει:
Τον Μπελογίαννη ξάπλωσαν νεκρό, κι ήτανε σαν να χάσαμε δικό, σαν τον Κεμάλ η καρδιά τον κλαίει.
Σύμβολο λευτεριάς, αγνό στεφάνι το αίμα σου που εχύθη Μπελογιάννη.
Μιλάει ο Εμβέρ στο Κόμμα μας μπροστά…
Ενός λεπτού σιγή στο συντροφό μας.
Τον πόνο μας με λόγια αδερφικά να πούμε στα συντρόφια τα πιστά στο κόμμα της Ελλάδας τ’ αδερφό μας.
Του Τσώρτσιλ, του Τρούμαν τα σκυλιά, οι άτιμοι προδότες της Αθήνας τον σκότωσαν στη νύχτα τη βαθιά.
Μα η Ελλάδα το παιδί της το τιμά, η ματωμένη Ελλάδα η αδερφή μας.
Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς.
Το αίμα τους, ποτάμι φουσκωμένο, ποιος της ζωής θα πνίξει τους χυμούς μεσ’ στης Ελλάδας ζούνε τους βωμούς οι ήρωες – στεφάνι δοξασμένο.

[Ο Κεμάλ που αναφέρεται στην πρώτη στροφή είναι ο Qemal Stafa (Κεμάλ Στάφα) αγωνιστής της αντίστασης ενάντια στον ιταλό κατακτητή. Εξέχον μέλος του Κ.Κ. Αλβανίας ο οποίος σκοτώθηκε στις 5 Μαΐου 1941 στα Τίρανα και τον καιρό εκείνο ήταν επικεφαλής της Νεολαίας του Κ.Κ. Αλβανίας.
Η 5 Μαΐου ακόμα και σήμερα στην Αλβανία που είναι η δεξιά στην κυβέρνηση, αποτελεί ήμερα μνήμης για τους ήρωες του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, για τους ήρωες της πατρίδας]

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για τον Νίκο Μπελογιάννη

0

Είναι γνωστά τα γεγονότα που σημάδεψαν τα τελευταία χρόνια της ζωής του Νίκου Μπελογιάννη: Η αποστολή του στην Ελλάδα το 1950 για την αναδιοργάνωση των οργανώσεων του ΚΚΕ, η σύλληψή του τον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου, μαζί με άλλους συντρόφους του, την πρώτη του δίκη το 1951, η προσπάθεια από τους Αμερικάνους και την Ασφάλεια να παρουσιαστούν ως κατάσκοποι, τα πολιτικά παιχνίδια Παλατιού-Πλαστήρα-Παπάγου στην πλάτη των αγωνιστών, η υπόθεση των ασυρμάτων, η εμπλοκή του Πλουμπίδη, η δεύτερη δίκη και τελικά η εκτέλεση την Κυριακή 30 Μαρτίου 1952, τα ξημερώματα, μέρα και ώρα που ούτε οι Γερμανοί κατακτητές εκτελούσαν.

Eπίσης, είναι αρκετά γνωστό το παγκόσμιο κίνημα συμπαράστασης ενάντια στις επιχειρούμενες εκτελέσεις. Θα πρέπει, όμως, να τονιστεί εδώ ότι οι προσωπικότητες δεν ήταν μόνο αριστεροί-προοδευτικοί άνθρωποι, αλλά και πολιτικοί αντίπαλοι των κομμουνιστών, όπως ο στρατηγός Ντε Γκωλ, και ο ίδιος ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών Σπυρίδων, ο οποίος μόνο κομμουνιστής δε θα μπορούσε να χαρακτηριστεί. Η δήλωση του, μάλιστα, είναι χαρακτηριστική της εντύπωσης που είχε προκαλέσει η προσωπικότητα του Μπελογιάννη: «Έχω συγκλονιστεί απ’ το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο κι από των πρώτων Χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».
Υπάρχουν, όμως, μερικά στοιχεία για τη ζωή του Νίκου Μπελογιάννη, τα οποία δεν είναι τόσο γνωστά, κυρίως επειδή επισκιάζονται από τη λεβέντικη στάση του μπροστά στους κατηγόρους του, το ξεσκέπασμα όλων των στημένων κατηγοριών και ο θαρραλέος τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισε το εκτελεστικό απόσπασμα.

Αξίζει, λοιπόν, να δει κανείς τις προσωπικές θυσίες τις οποίες έκανε ο νέος από την Αμαλιάδα, ο οποίος είχε μπροστά του μια καριέρα δικηγόρου, αλλά προτίμησε να περάσει από φυλακές και εξορίες χωρίς να λυγίσει.
Αξίζει να νιώσει το δράμα της μητέρας του, η οποία είχε ήδη χάσει δύο κόρες, τη μία στην κατοχή από φυματίωση και την άλλη από τα φρικτά βασανιστήρια της χωροφυλακής το 1948. Αυτή η μάνα, όχι μόνο δε ζήτησε από τον γιο της να κάνει δήλωση μετανοίας, αλλά τον καμάρωνε σε όλη τη διάρκεια της κράτησης και της δίκης του, πνίγοντας τον πόνο της στη χαρά που γέννησε τέτοιο λεβέντη.
Αξίζει να δει κανείς τη μόρφωση του κομμουνιστή, ο οποίος έγραψε δυο βιβλία μέσα στις φυλακές: Το «Ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα», το οποίο γράφτηκε στην Ακροναυπλία και στο σανατόριο «Σωτηρία» και ολοκληρώθηκε λίγο μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας και το «Σχέδιο για μια ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας», το οποίο άρχισε να γράφει λίγους μήνες πριν την εκτέλεση του.
Δεν είναι μόνο το εκπληκτικό γεγονός του κομμουνιστή, ο οποίος βλέπει τον θάνατο κατάματα και γράφει για τους ανθρώπους που θα ζήσουν μετά από αυτόν, αλλά και το καθαρό βλέμμα, η διεισδυτική ματιά, η μαρξιστική ανάλυση, βασισμένη στην πραγματικότητα, με την οποία αναλύονται σπουδαίες πτυχές της Ελληνικής πραγματικότητας. Ειδικά στο Ξένο κεφάλαιο, αναλύονται οι δεσμοί εξάρτησης της χώρας και το ιδεολογικό της περίβλημα, ανάλυση που είναι εξαιρετικά επίκαιρη στις μέρες μας, όπου η Ελλάδα δοκιμάζει τα δεσμά του ιμπεριαλισμού σε μεγάλο βαθμό.
Ένας Αλβανός ποιητής, ο Μωυσή Ζαλόσνια, έγραψε μετά τον θάνατο του Μπελογιάννη ένα ποίημα: «Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς…».

Ας μην απογοητεύσουμε ούτε τον ποιητή, ούτε τον Μπελογιάννη.

Δημοσιεύτηκε στη Προλεταριακή Σημαία το 2013, εμείς το αναδημοσιεύουμε από: http://istoriakk.blogspot.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΝΙΚΟΣ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

0

Στην ιστορία αυτού του τόπου υπήρξαν πολλά παραδείγματα ηρωισμού και αυτοθυσίας, από ανθρώπους που αφιέρωσαν όλη τους τη ζωή, αλλά και πέθαναν για κάποια πανανθρώπινα ιδανικά όπως η λευτεριά, η ειρήνη, η ανεξαρτησία και η δημοκρατία.
Είναι επίσης γνωστό ότι οι κομμουνιστές έχουν γράψει τις πιο λαμπρές σελίδες της ιστορίας αυτού του τόπου, υπερασπιζόμενοι αυτά τα ιδανικά. Οι θυσίες τους ήταν τεράστιες και αμέτρητες.
Ανάμεσα στα ονόματα των χιλιάδων αγωνιστών που έρχονται στο νου μας, ξεχωρίζει η αθάνατη μορφή του Νίκου Μπελογιάννη. Είναι ο φλογερός επαναστάτης που δε λύγισε ούτε μια στιγμή στη σύντομη, αλλά τόσο πλούσια σε αγώνες ζωή του. Είναι ένας από τους ανθρώπους που δε λύγισαν μπροστά σε φυλακές, εξορίες και βασανιστήρια.
Είναι ένας επαναστάτης που δε δίστασε να προσφέρει απλόχερα την ίδια του τη ζωή για να ζήσουν οι επόμενες γενιές ελεύθερα και ειρηνικότερα.
Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα στα τέλη του 1915. Από τα εφηβικά του χρόνια οι προοδευτικές ιδέες και τα σοσιαλιστικά ιδανικά σημάδεψαν τον τρόπο σκέψης του. Με δικιά του πρωτοβουλία έγιναν στο γυμνάσιό του δύο μαθητικές απεργίες. Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο το 1932 ξεκινάει τις σπουδές του στη Νομική της Αθήνας αλλά θα αναγκαστεί να τις εγκαταλείψει λίγο αργότερα όταν θα διωχθεί για την πολιτική του δράση.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

«Ο Μπελογιάννης ζει μες στις καρδιές μας» 60 χρόνια από τη θυσία του

1

«Ο Μπελογιάννης μας έμαθε άλλη μια φορά
πώς να ζούμε και πώς να πεθαίνουμε.
Μ’ ένα γαρύφαλλο ξεκλείδωσε όλη την αθανασία.
Μ’ ένα χαμόγελο έλαμψε τον κόσμο για να μη νυχτώσει» (Γ. Ρίτσος)

Ο Νίκος Μπελογιάννης γεννήθηκε στην Αμαλιάδα το 1915. Από τα εφηβικά του χρόνια εντάσσεται ενεργά στο μαθητικό κίνημα της εποχής, υπερασπιζόμενος πάντα τις προοδευτικές ιδέες και τα σοσιαλιστικά ιδανικά. Στα φοιτητικά του χρόνια (Νομική Αθήνας) θα διωχθεί για την πολιτική του δράση και θα σταματήσει τις σπουδές. Μόλις στα είκοσί του χρόνια θα γίνει γραμματέας της κομματικής οργάνωσης του ΚΚΕ της Αμαλιάδας. Τα νεανικά του χρόνια θα σημαδευτούν από συλλήψεις, βασανιστήρια, εξορίες και φυλακίσεις.
Την περίοδο της κατοχής ήταν φυλακισμένος στην Ακροναυπλία μαζί με άλλους κομμουνιστές και παρά το γεγονός ότι οι πολιτικοί κρατούμενοι ζήτησαν να αφεθούν ελεύθεροι για να υπερασπιστούν την πατρίδα, η κυβέρνηση τους παρέδωσε στους Γερμανούς.
Σύντομα όμως θα δραπετεύσει για να γίνει καπετάνιος του ΕΛΑΣ στην Πελοπόννησο. Αργότερα στον εμφύλιο θα είναι πολιτικός επίτροπος της 10ης Μεραρχίας του ΔΣΕ και μετά το 1949 μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ.
Μετά την ήττα του 1949 αρχίζει μια νέα περίοδος για τη χώρα μας, από τις πιο σκοτεινές. Οι ελληνικές κυβερνήσεις, εκτελώντας πιστά τις επιταγές των ΗΠΑ, δημιουργούν ένα κλίμα τρομοκρατίας που απλώνεται σε όλη τη χώρα. Στημένες δίκες, εξορίες, εκτελέσεις αριστερών αλλά και δημοκρατών που πήραν μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Ετσι, το Δεκέμβρη του 1950 συλλαμβάνεται και ο Μπελογιάννης μαζί με τη σύντροφό του Ελλη Ιωαννίδου και άλλους αγωνιστές. Μετά από περίπου 10 μήνες θα ξεκινήσει η δίκη στο στρατοδικείο της Αθήνας. Η κατηγορία βασίζεται στον Αναγκαστικό Νόμο 509/1947. Με το νόμο αυτό το ΚΚΕ θεωρήθηκε παράνομο, προδοτικό και ξενοκίνητο κόμμα που δρούσε ενάντια στην εδαφική ακεραιότητα της Ελλάδας. Ας σημειωθεί ότι οι κατηγορούμενοι ήταν συνολικά 93 και όλα αυτά γίνονται επί κυβερνήσεως του «μετριοπαθούς» Πλαστήρα. Η δίκη διεξάγεται σε κλίμα πιέσεων και εκβιασμών από τη μεριά των Αμερικάνων. Ταυτόχρονα όμως θα δημιουργηθεί κι ένα παγκόσμιο κλίμα αλληλεγγύης στους κατηγορούμενους.
Στην απολογία του ο Μπελογιάννης με θάρρος και χωρίς περιστροφές υπερασπίζεται τις ιδέες του και η δίκη εξελίσσεται σε δριμύ κατηγορώ προς το αντιδραστικό καθεστώς. Οι όροι αντιστρέφονται και ο κατηγορούμενος γίνεται κατήγορος.
«Είμαι μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και ακριβώς για την ιδιότητά μου αυτή δικάζομαι, γιατί το κόμμα μου παλεύει και χαράζει το δρόμο της Ειρήνης, της Ανεξαρτησίας και της Ελευθερίας. Στο πρόσωπό μου δικάζεται η πολιτική του ΚΚΕ (…) Τα δικαστήριά σας είναι δικαστήρια σκοπιμότητας. Γι’ αυτό δε ζητώ την επιείκειά σας. Αντικρίζω την καταδικαστική σας απόφαση με περηφάνια και ηρεμία. Με το κεφάλι ψηλά θα σταθώ μπροστά στο εκτελεστικό σας απόσπασμα. Αλλά είμαι σίγουρος πως θα ‘ρθει η μέρα που οι ίδιοι δικαστές που τώρα με δικάζουν θα ζητήσουν χάρη απ’ τον ελληνικό λαό. Δεν έχω άλλο τίποτε να πω.»
Στις 16 Νοέμβρη του 1951 το στρατοδικείο ανακοινώνει την απόφασή του. Ο Μπελογιάννης μαζί με άλλους 11 καταδικάζονται σε θάνατο. Η απόφαση θα προκαλέσει παγκόσμιο κύμα αντιδράσεων και αναγκάζει την κυβέρνηση Πλαστήρα να δηλώσει ότι δεν θα γίνει η εκτέλεση.
Μια νέα σκευωρία όμως έχουν ήδη ετοιμάσει για τον Μπελογιάννη οι ΗΠΑ με την ελληνική κυβέρνηση. Ο Μπελογιάννης θα οδηγηθεί σε νέα δίκη στις 15 Φλεβάρη του 1952 μαζί με άλλους 28 κατηγορούμενους, με βαρύτερες κατηγορίες, όπως η κατασκοπία, που βασίζονται στον Αναγκαστικό Νόμο 375/1936 που θέσπισε ο Μεταξάς.
Ξανά όμως ο Μπελογιάννης θα καταρρίψει όλες τις συκοφαντίες στο δικαστήριο. «Εμείς αγαπάμε την Ελλάδα και το λαό της περισσότερο από εκείνους που μας κατηγορούν. Το αποδείξαμε τότε που η λευτεριά, η ανεξαρτησία και η εδαφική ακεραιότητα βρίσκονταν σε κίνδυνο. Παλεύουμε για να ξημερώσουν και για την πατρίδα μας καλύτερες μέρες, χωρίς πείνα και πόλεμο. Κι αν χρειαστεί θυσιάζουμε γι’ αυτό και τη ζωή μας.» Η απόφαση όμως ήταν ήδη ειλημμένη. Θάνατος για τον Μπελογιάννη και άλλους 7.
Οι προοδευτικοί άνθρωποι σ’ όλο τον κόσμο ξεσηκώνονται και απαιτούν να μην εκτελεστεί η απόφαση. Δημιουργήθηκε η Παγκόσμια Οργάνωση αλληλεγγύης για τη σωτηρία του Μπελογιάννη, που πραγματοποίησε συγκεντρώσεις και έστειλε διαμαρτυρίες στην κυβέρνηση και τον ΟΗΕ. Διαμαρτυρίες απ’ όλο τον κόσμο κατακλύζουν το διεθνή Τύπο και ζητούν τη ματαίωση της εκτέλεσης. Διεθνούς φήμης καλλιτέχνες όπως ο Τσάρλι Τσάπλιν, συγγραφείς όπως ο Σαρτρ, ο Κοκτό, ο Μπενουά, ο ίδιος ο Ντε Γκολ, στέλνουν τηλεγραφήματα εναντίωσης στις εκτελέσεις.
Ακόμα και ο συντηρητικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Σπυρίδων Βλάχος, ζητεί από το βασιλιά να μη γίνουν εκτελέσεις, δηλώνοντας: «Εχω συγκλονιστεί απ’ το ηθικό μεγαλείο του Μπελογιάννη. Το θεωρώ ανώτερο κι από των πρώτων Χριστιανών, γιατί ο Μπελογιάννης δεν πιστεύει ότι υπάρχει μέλλουσα ζωή».
Η σοβιετική Επιτροπή στον ΟΗΕ κάνει τα πάντα για να σώσει τον Μπελογιάννη και τους συντρόφους του. Ομως η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, κάτω από τις νέες απειλές των Αμερικάνων, δεν προβαίνει σε καμιά ενέργεια.

Ο Ν. Μπελογιάννης (δεξιά) και ο Ν. Καλούμενος 
προσάγονται στο δικαστήριο για τη δίκη τους. 
(φωτ. Κ. Μεγαλοκονόμου)

Παρά τις διαμαρτυρίες, η απόφαση θα εκτελεστεί για τους 4 από του 8 αγωνιστές. Οι υπόλοιποι θα πάρουν χάρη από το Συμβούλιο Χαρίτων. Ο Νίκος θα πέσει νεκρός από τις σφαίρες του εκτελεστικού αποσπάσματος το πρωί της Κυριακής της 30ής Μάρτη του 1952. Μαζί του και οι σύντροφοί του Νίκος Καλούμενος, Ηλίας Αργυριάδης και Δημήτρης Μπάτσης.
Η σύντομη ζωή του Μπελογιάννη ήταν γεμάτη με αγώνες για τη λευτεριά της πατρίδας μας. Η μορφή του θα παραμείνει αθάνατη. Για μας θα είναι πάντα ο φλογερός επαναστάτης που δεν λύγισε ούτε μια στιγμή και που δεν δίστασε να προσφέρει την ίδια του τη ζωή για την πατρίδα.
Τέλος, αξίζει να αναφερθούμε και σε μια όχι και τόσο γνωστή πτυχή της ζωής του, το συγγραφικό του έργο. Στο πολύ σημαντικό βιβλίο του «Το ξένο κεφάλαιο στην Ελλάδα» αναφέρεται αναλυτικά στα εξωτερικά δάνεια που πήρε η Ελλάδα από τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής (από το 1824 μέχρι την εποχή της συγγραφής του βιβλίου) και τον τρόπο που συνέβαλαν αυτά στην υποτέλεια και την εξάρτηση της χώρας μας και την αποτροπή της αυτοδύναμης ανάπτυξής της. Το δεύτερο σημαντικό έργο του «Οι μακρινές ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας» αναφέρεται στις απαρχές της ιστορίας της νεοελληνικής λογοτεχνίας, στα χρόνια της βυζαντινής αυτοκρατορίας, όπου η καταπίεση απέτρεψε οποιαδήποτε προσπάθεια προοδευτικής σκέψης. Στην ουσία οι πρώτες γνήσιες ρίζες της νεοελληνικής λογοτεχνίας ήταν η λαϊκή ποίηση και τα ακριτικά τραγούδια που περιφρονήθηκαν (στην καλύτερη περίπτωση) από το θεοκρατικό καθεστώς των Βυζαντινών.
Στέφανος Σκοδράνης από την Προλεταριακή Σημαία

Δείτε επίσης ένα τραγούδι για τον Μπελογιάννη: Έχει η Ελλάδα Μπελογιάννηδες πολλούς 
καθώς και  Το τελευταίο γράμμα του Νίκου Μπελογιάννη

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ένα "παλιό" κείμενο ιδιαίτερα επίκαιρο!!!

0

Από την Αττική Αιχμή:

ΕΝΑ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ

“για τον Διεθνή Οικονομικό έλεγχο της χώρας”

“…Ο ΔΟΕ είναι ένα από τα δώρα που χάρισε στην Ελλάδα η πολιτική των αστοκοτζαμπάσηδων και το ξένο κεφάλαιο. Είναι το σήμα κατατεθέν της ιεράς συμμαχίας των ντόπιων με τους ξένους κεφαλαιούχους. Όλος ο κόσμος βουίζει πως η επιβουλή του αποτέλεσε και αποτελεί σοβαρή μείωση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας μας. Και όμως εμείς, η «επίσημη» Ελλάδα, καμαρώνουμε γιατί τάχα ο ΔΟΕ έσωσε την Ελλάδα!

Δεν είναι λίγοι οι αστοί πολιτικοί και οικονομολόγοι που τον υμνήσανε και τον δοξολογήσανε επειδή, καθώς λένε, έσωσε τον τόπο μας από την οικονομική καταστροφή.

Ανάφερα αρκετά στο κεφάλαιο που περιγράφω τον τρόπο της επιβολής του. Ακόμα κι ο Άγγελος Αγγελόπουλος το 1937 έγραφε ότι «η εγκαθίδρυσις του ελέγχου είχεν αναμφισβητήτως αγαθά αποτελέσματα επί της ελληνικής οικονομίας».

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ