Περί αποχής, συμμετοχής, αδρανοποίησης και ενεργοποίησης!

0

Ξαφνικά, λίγα λεπτά αφού έκλεισε η κάλπη, έτρεξαν όλοι οι εκπρόσωποι των κυβερνώντων κομμάτων στα πάνελ να μας υπενθυμίσουν ότι ο κόσμος δεν ψήφιζε για εθνικές εκλογές αλλά για ευρωκοινοβούλιο και ότι οι κάλπες αυτές δεν έχουν την ίδια σημασία. Η ΝΔ, αφού παρουσίασε success story και πρωτογενή πλεονάσματα, τώρα διαλαλούσε για τα «σταθερά βήματα μπροστά» που κάνει η χώρα. Από δίπλα και το ΠΑΣΟΚ, με όλα του τα προβλήματα, προσπαθούσε με την Ελιά να στήσει τη «δημοκρατική παράταξη» και να περισώσει ό,τι μπορεί από τα σπασμένα. Το «25 ψηφίζουμε και 26 φεύγουν» του ΣΥΡΙΖΑ δείχνει το πώς προσπάθησαν όλοι να παρέμβουν στις ευρωεκλογές. Έδωσαν δηλαδή στις ευρωκάλπες χαρακτήρα εθνικών εκλογών.

Στην ουσία, από τη μία, ο ιμπεριαλισμός προσπαθούσε να ντύσει με ένα δημοκρατικό περίβλημα την ίδια του την ύπαρξη, στήνοντας αυτήν την παρωδία που ονομάζεται ευρωκοινοβούλιο. Επεδίωκε να προσδώσει μια επίφαση δημοκρατίας στις επιλογές του, να ματοκυλά λαούς και να εκμεταλλεύεται τις εργαζόμενες μάζες με τις ευρωεκλογές. Από την άλλη, τα κόμματα που αναπαρήγαγαν το «συμμετέχω ίσον αποφασίζω» δεν έκαναν τίποτα άλλο από το να βγάζουν λάδι την ΕΕ και τον ιμπεριαλισμό. Σύμπτωμα δημοκρατικού ελλείμματος και αδιαφορία για τα κοινά, μας λένε σήμερα οι δυνάμεις του συστήματος, για να φτάσουμε στις πιο ντούρες κομμουνιστικές απόψεις που θέλουν την αποχή να μεταφράζεται σαν παραίτηση και ανοχή στο πολιτικό σύστημα. Τουτέστιν, «ψηφίζω στις ευρωκάλπες» για όλους αυτούς σημαίνει και αποφασίζω.

Να ξαναπούμε για πολλοστή φορά, ότι το ΚΚΕ (μ-λ) δεν θεωρούσε και δεν θεωρεί ότι τα ποσοστά της αποχής εκπροσωπούν ένα συμπαγές ανατρεπτικό ρεύμα ή έστω μια αντιιμπεριαλιστική συγκροτημένη στάση του ελληνικού λαού και των λαών της Ευρώπης. Να πούμε όμως και το εξής: οι λαοί της Ευρώπης και ο ελληνικός λαός έχουν ισχυρά αισθήματα δυσφορίας οργής και αγανάκτησης απέναντι σε αυτόν τον μηχανισμό που ονομάζεται ΕΕ. Αυτό είναι κάτι που δεν έχει προκύψει από παρθενογένεση αλλά είναι αποτέλεσμα της πολιτικής του ιμπεριαλισμού των βάρβαρων μέτρων που επιβάλλει και της μεσαιωνικής κατάστασης που έχει φτάσει τις πλατιές λαϊκές μάζες. Τα μνημόνια, η φτώχεια, η ανεργία, η ανασφάλεια για το μέλλον, το βάρβαρο χτύπημα των νέων γενιών, η διάλυση της φτωχομεσαίας αγροτιάς, η φτωχοποίηση των μεσοστρωμάτων και η άγρια ταξική επίθεση στην εργατική τάξη είναι αποτελέσματα αυτής της πολιτικής. Η πολιτική, λοιπόν, αυτή εφαρμόστηκε στην Ελλάδα όχι από το ευρωκοινοβούλιο αλλά από ένα σωρό άλλους μηχανισμούς (Τρόικα, ΔΝΤ, ΕΚΤ κλπ.). Βέβαια δεν κρατιούνται ούτε τα προσχήματα, αφού το ευρωκοινοβούλιο και για τους ίδιους τους ιμπεριαλιστές δεν είχε κανέναν ρόλο ως τώρα στην προσπάθεια μεταφόρτωσης της κρίσης στις πλάτες του Ελληνικού λαού. Χαρακτηριστικά, μάλιστα, μια πρόσφατη έρευνα του Ευρωβαρόμετρου, της ευρωπαϊκής υπηρεσίας που εξετάζει την κατάσταση της κοινής γνώμης στην ΕΕ, έδειξε ότι σχεδόν δύο στους τρεις Ευρωπαίους πολίτες (ποσοστό 67%) πιστεύουν πως η δική τους φωνή «δεν μετράει» στις Βρυξέλλες.

Αυτά βέβαια είναι ψιλά γράμματα μπροστά στις μεγάλες ευκαιρίες της αριστεράς να κυβερνήσει και για την ώρα της ανατροπής που έρχεται (μόνο όταν έχουμε εκλογές βέβαια). Είναι ψιλά γράμματα και για τον Ν. Μπογιόπουλο, που μας λέει στο άρθρο του η «Δημοκρατία μίλησε», για τα μεγάλα ποσοστά της αποχής: «Ε, και; Τουτέστιν, όπως η αποχή στις ευρωεκλογές του 2009 σε τίποτα δεν εμπόδισε την ΕΕ να κηρύξει μνημονικές πολιτικές διαρκείας για όλες τις χώρες και όλους τους λαούς της ΕΕ, έτσι και η αποχή της Κυριακής δεν πρόκειται να εμποδίσει το ιερατείο των Βρυξελλών να εγκαθιστά τρόικες, μηχανισμούς επιτήρησης και πολιτικές που ισοδυναμούν με “δάκρυα και αίμα”». Δηλαδή, για να καταλάβουμε και εμείς, η αύξηση της συμμετοχής το 2009, ή και να το πάμε παραπέρα, τα αυξημένα ποσοστά της αριστεράς θα μπορούσαν να σταματήσουν όλα αυτά τα πράγματα; Και το ευρωκοινοβούλιο είναι αυτό που αποφάσισε να εγκατασταθεί η τρόικα στην Ελλάδα; (Ή μήπως τώρα, το 2014, που η συμμετοχή στην Ελλάδα αυξήθηκε, μαζί και τα ποσοστά της Αριστεράς, αλλάζει κάτι, έστω και ελάχιστα;). Σε καμία περίπτωση, λέμε εμείς.

«Γράφει κάπου ο Ενγκελς ότι οι εκλογές είναι ένας δείκτης πολιτικής ωριμότητας της εργατικής τάξης. Δεν συνιστά αυθαιρεσία κατά τη γνώμη μας να υποστηρίξουμε ότι η αποχή συνιστά έναν δείκτη με τον οποίο η άρχουσα τάξη μετρά τον βαθμό αδρανοποίησης που έχει επιτύχει επί των θυμάτων της». Είναι τουλάχιστον αυθαίρετο να θεωρεί κάποιος ότι η αποχή σήμερα εκφράζει την «ανωριμότητα» και την αδρανοποίηση, (ενώ η κινηματική απραξία των δύο τελευταίων χρόνων δεν παίζει κανένα ρόλο στην αδρανοποίηση που τη μετρά η άρχουσα τάξη, με μεγαλύτερη μάλιστα ευχαρίστηση, για να περνάει τα μέτρα της; Η πολιτική ωριμότητα της εργατικής τάξης μόνο στις εκλογές μετριέται; Η αποσυγκρότησή της, οι έλλειψη συνολικών αντιστάσεων και διεκδικήσεων, το ότι ελάχιστοι συμμετέχουν στα σωματεία τους, όλα αυτά και πολλά άλλα δεν παίζουν κανένα ρόλο στην ...πολιτική ωριμότητά της;) αλλά όπως ο ίδιος ο Ν. Μπογιόπουλος λέει μερικές γραμμές πιο πριν, «Η εκλογική αποχή θα μπορούσε να είναι και χρήσιμη πολιτικά; Ναι, αλλά μόνο υπό μια προϋπόθεση: Ότι θα αποτελούσε την πολιτική εκείνη τακτική που, σε συγκεκριμένες συνθήκες, θα κλόνιζε το καθεστωτικό οικοδόμημα ή θα συγκέντρωνε δυνάμεις εναντίον του». Σήμερα, δεν είμαστε προφανώς στη φάση που κλονίζεται το καθεστωτικό οικοδόμημα, θεωρούμε όμως ότι οι ευρωεκλογές και η αποχή του κόσμου από αυτές δίνουν τη δυνατότητα να παρέμβει η αριστερά και να ενισχύσει τα αντανακλαστικά του κόσμου που τον οδηγούν στην αποχή. (Από την άλλη ποιες είναι οι προϋποθέσεις για να μετατραπεί η εκλογική συμμετοχή στην πολιτική τακτική που θα κλονίσει το καθεστωτικό οικοδόμημα ή θα συγκέντρωνε δυνάμεις εναντίον του; Θα ήταν ενδιαφέρον να πάρουμε μια απάντηση σε αυτό.).

Η αριστερά σήμερα στο σύνολό της έχει επιλέξει να κινείται στα πλαίσια της αστικής νομιμότητας και να απέχει ενεργά από οποιαδήποτε διαδικασία αφύπνισης και ριζοσπαστικοποίησης των μαζών. Έχει επιλέξει με την αποθέωση όλων των εκλογικών διαδικασιών να δείχνει την ανοχή της στο σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης. Δεν μπορεί και δε θέλει να δει ότι πρέπει να παρέμβει ενεργά στο λαό που σήμερα οργίζεται και αγανακτεί με την ΕΕ και να δώσει αγωνιστική διέξοδο στα προβλήματά του. Αντίθετα, του ενισχύει τις αυταπάτες για την Ευρώπη των λαών αλλά και την αλλαγή των συσχετισμών που θα γίνει στις κάλπες. Υπάρχει σίγουρα και ένα κομμάτι κόσμου το οποίο απέχει γιατί αδιαφορεί . «Ε, ΚΑΙ;» θα πούμε εμείς. Οι αριστερές δυνάμεις θα το προσεγγίσουν και θα το πολιτικοποιήσουν ή θα του χρυσώσουν το χάπι; Θα το πείσουν να παλέψει και να αγωνιστεί ή θα το κάνουν συμμέτοχο σε αυτή τη διαδικασία επίφασης δημοκρατίας;

(Θα γίνει τελικά κάποια στιγμή μια σοβαρή συζήτηση για το τι φταίει και εδώ και δεκαετίες μας έχουν πάρει τα πάντα, όλα όσα είχαν κατακτήσει οι προηγούμενες γενιές, πίσω; Θα γίνουν επιτέλους ανάλογες συζητήσεις για το ζήτημα της συμμετοχής ή της αποχής από το κίνημα της συντριπτικής πλειοψηφίας των εργατών, όλου του εργαζόμενου λαού, και της νεολαίας; Γιατί το δίχρονο 2010 - 2012, που ο λαός ήταν μαζικά στους δρόμους, δεν υπήρχαν ανάλογες συζητήσεις, με την ίδια ένταση τουλάχιστον, ώστε να "μετρηθεί" ο δείκτης ταξικής συγκρότησης της εργατικής τάξης και όλου του λαού; Ο ρόλος της Αριστεράς, των κομμουνιστών ιδιαίτερα, είναι να πείσουν το λαό να ασκεί τα ...δημοκρατικά του δικαιώματα σε κάθε εκλογική διαδικασία, ανεξαρτήτως χαρακτηριστικών, ή να ασκεί τα ταξικά, αντικαπιταλιστικά και αντιιμπεριαλιστικά, του "καθήκοντα" σε καθημερινή βάση, να τον πείσουν ότι αυτός έχει τη δύναμη όχι μόνο "να αποφασίζει" ή "να δείχνει το δείκτη ωριμότητάς του" σε κάθε εκλογές αλλά να ανατρέψει μια για πάντα αυτό το σύστημα που τον καταδυναστεύει; Σε μόνιμη βάση, όχι χθες, σήμερα, αύριο, ούτε πριν ή μετά τις εκλογές. 

Αλλά από ποιον να γίνει; Από την Αριστερά που θεώρησε ανώριμο τον ξεσηκωμό της νεολαίας το 2008, τον λαϊκό ξεσηκωμό του καλοκαιριού του 2011, τις δεκάδες γενικές απεργίες τη διετία 2010 - 2012, τις δεκάδες, ασύνδετες μεταξύ τους δυστυχώς, απεργίες σε εργοστάσια και εργασιακούς χώρους τα τελευταία χρόνια και πάει λέγοντας; Τι έκανε αυτή η αφ' υψηλού Αριστερά που βγάζει το λαό ανώριμο σε όλα αυτά τα γεγονότα για να τον ...ωριμάσει; Συγκεντρώσεις για ακήρυχτες και μη εκλογές! Ή στην καλύτερη περίπτωση όταν συμμετείχε, (η Αριστερά στις κινητοποιήσεις), του έλεγε ότι δεν φτάνουν οι αγώνες αλλά ότι πρέπει και να την ψηφίσει! Δίνοντας ανατρεπτικό χαρακτήρα στις, κατά τα άλλα, αστικές εκλογές και όχι στους αγώνες του. Για να δείξει την ωριμότητά του. Έτσι του έλεγαν και του λένε οι τόσο πολύ ώριμοι που δεν κατάλαβαν ότι σάπισαν πια!)

Το άρθρο αυτό δεν ήταν εξαρχής δικό μου. Έπεσε στα χέρια μου και το συμπλήρωσα (με τα bold) στις παρενθέσεις. Και η υπογράμμιση σε κάποιο σημείο είναι επίσης δική μου)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συμμετοχή του μειονοτικού κόμματος DEB στις ευρωεκλογές: ένα ηχηρό παρών για μελλοντική χρήση

16

Πριν τις εκλογές, είχαμε τις επιλογές του ΣΥΡΙΖΑ για τη Σαμπιχά. Τώρα, μετά τις εκλογές, έχουμε το DEB (Κόμμα Φιλίας-Ισότητας-Ειρήνης) και τις εκλογικές του επιδόσεις. Τα όσα συμβαίνουν γύρω από τη μειονότητα της Θράκης (όχι όμως και τα ίδια τα προβλήματα που αυτή βιώνει) πάντα προκαλούν «ενδιαφέρον και ανησυχίες» στο πανελλήνιο.
Από μια άποψη, δικαιολογημένα. Γιατί ο απλός λαός γνωρίζει ότι οι μειονότητες (παντού) μπορούν να γίνουν «εργαλείο» στα χέρια αστικών και ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, για την όξυνση αντιθέσεων και ανταγωνισμών, που ενώ καμία σχέση δεν έχουν με τα πραγματικά λαϊκά προβλήματα, μπορούν να προκαλέσουν σοβαρούς κινδύνους για όλους. Από την άλλη, αυτό που αναδεικνύεται σε κάθε παρόμοια περίπτωση είναι οι κραυγές των πατριδοκάπηλων για «εκτουρκισμό της Θράκης» και για την «ανοχή» που έδειξε το ελληνικό κράτος και πρέπει να σταματήσει με την εφαρμογή φυσικά πρόσθετων μέτρων καταπίεσης.
Τι σηματοδοτεί λοιπόν η κάθοδος του DEB στις ευρωεκλογές; Ενός μειονοτικού κόμματος (αντίστοιχου με την ΟΜΟΝΟΙΑ της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία), που ιδρύθηκε το 1991 εν μέσω όξυνσης του εθνικισμού, που έμεινε στην αφάνεια μέχρι σήμερα, που έχει σαν μοναδικό του πρόταγμα το «είμαστε Τούρκοι, πρέπει να είμαστε ενωμένοι, θέλουμε ίσα δικαιώματα» και κατόρθωσε να συγκεντρώσει με άνεση και χωρίς την μετακίνηση (παρά ελάχιστων) μειονοτικών από την Τουρκία, το 75% περίπου των μειονοτικών ψήφων στην Ξάνθη και το 90% στην Ροδόπη;
Μήπως μία νέα όξυνση στην περιοχή της Θράκης με προοπτική αναβίωσης της εθνικιστικής υστερίας της περιόδου 89-93, ή μια ανοιχτή παρέμβαση της Τουρκίας που θα σηματοδοτήσει νέα όξυνση στις ελληνοτουρκικές σχέσεις;
Κατά την άποψή μας, τίποτε από τα δύο δεν συμβαίνει. Όχι επειδή δεν υπάρχει –που υπάρχει- το έδαφος για μια τέτοια εξέλιξη. Οι μόνιμοι ανταγωνισμοί ανάμεσα στις αστικές τάξεις της Ελλάδας και της Τουρκίας και η δυνατότητα των ιμπεριαλιστών να παρεμβαίνουν σ’ αυτές, η εθνική καταπίεση της μειονότητας που πάει χέρι-χέρι με την κοινωνική καταπίεση του συντριπτικά μεγαλύτερου κομματιού της, η όλο και πιο αντιδραστική στροφή στα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα και η ισχυροποίηση εθνικιστικών και ρατσιστικών πολιτικών, και η παρέμβαση της Τουρκίας για τα δικά της συμφέροντα με την ενίσχυση του δικού της εθνικισμού, αποτελούν μόνιμη πρώτη ύλη για οποιαδήποτε σοβαρή αρνητική εξέλιξη. Ωστόσο, θεωρούμε (και έτσι δείχνουν τα γεγονότα) ότι η στόχευση της καθόδου του μειονοτικού συνδυασμού στις ευρωεκλογές ήταν «χαμηλότερου» επιπέδου. Το αν θα αποτελέσει σκαλοπάτι (για την τουρκική κυβέρνηση) ή πρόσχημα (για την ελληνική) για περαιτέρω αντιδραστικές εξελίξεις, αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να το πει κανείς από τώρα.
Προς το παρόν, αυτό που έχει αναδειχθεί είναι η πλατειά συσπείρωση της μειονότητας, σαν αντίδραση στην κοινωνική και εθνική καταπίεση που υφίσταται. Η επιβεβαίωση της θέλησής της να αποτελεί μια ενιαία οντότητα και να προσδιορίζεται σαν «τουρκική μειονότητα» (στα τζαμιά δινόταν η προτροπή: «ψηφίζουμε τούρκικα»). Και παράλληλα, η δυνατότητα του DEB, ως εκφραστής ενός ολόκληρου πλέγματος πολιτικών, θρησκευτικών και κοινωνικών παραγόντων που οι άκρες τους φτάνουν στο τούρκικο πολιτικό σύστημα, να διαπραγματεύεται εξ ονόματος της μειονότητας, με τα ελληνικά πολιτικά κόμματα, την κυβέρνηση, τους δημάρχους και τους περιφερειάρχες της περιοχής. Ήταν ένα ηχηρό «παρών» για μελλοντική χρήση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η κάθοδος του μειονοτικού συνδυασμού στον εκλογικό στίβο έγινε σε μια διαδικασία (ευρωεκλογές) χωρίς άμεσο πολιτικό αποτέλεσμα. Ότι μάλλον ευνοούσε από άποψη ψήφων τα κυβερνητικά κόμματα (που καθόλου δεν την πολέμησαν) και αφαιρούσε από τον ΣΥΡΙΖΑ τη δυνατότητα να συγκεντρώσει μειονοτικούς ψήφους (αν και οι επιλογές του στη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του σε σχέση με την περιοχή, έτσι κι αλλιώς είχαν δημιουργήσει αρνητικά δεδομένα). Επίσης νομίζουμε ότι δηλωτικό των προθέσεων της ηγεσίας του DEB αλλά και των αστικών κομμάτων είναι και το γεγονός ότι στις περιφερειακές εκλογές ψηφίστηκε μαζικά από τη μειονότητα ο συνδυασμός που υποστηρίχθηκε από τη ΝΔ, με αποτέλεσμα να εκλεγούν έξη μειονοτικοί σύμβουλοι στους επτά που εξέλεξε ο συνδυασμός στο νομό Ροδόπης, ενώ στο δήμο Κομοτηνής ψηφίστηκε ο υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ υποψήφιος Δήμαρχος.
Πρόκειται λοιπόν για μια καθαρή και επιτυχή προσπάθεια ποδηγέτησης του λαού της μειονότητας, σε μια (τουλάχιστον απατηλή) κατεύθυνση αντιμετώπισης των προβλημάτων της, μέσω της εκλογής μειονοτικών βουλευτών με το α ή β κόμμα στις επόμενες εκλογές, ή περισσότερων συμβούλων σε περιφερειακό ή τοπικό επίπεδο. Μια κατεύθυνση που τη ζει χρόνια τώρα η μειονότητα (μερικές φορές μάλιστα εκλέγοντας αριστερούς βουλευτές) και που φυσικά ουδόλως βελτίωσε τη θέση της. Μια κατεύθυνση που βασίζεται στη συνδιαλλαγή με το ελληνικό αστικό πολιτικό καθεστώς, ενώ παράλληλα ανοίγει την πόρτα στον τουρκικό εθνικισμό. Μια κατεύθυνση που αρνείται την πολιτική και κοινωνική χειραφέτηση της μειονότητας και ορθώνει φραγμούς στην ενότητά της με τους υπόλοιπους εργαζόμενους.
Η ευθύνη βεβαίως δεν βρίσκεται στο λαό της μειονότητας, ο οποίος βιώνει με τον πιο βάρβαρο τρόπο τη φτώχια, την εξαθλίωση, την ανεργία, την αμορφωσιά και την μετανάστευση, μαζί με την εθνική καταπίεση, τις διακρίσεις, την αμφισβήτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων, τον κοινωνικό αποκλεισμό και την απαξίωση.
Το έδαφος πάνω στο οποίο αναπτύσσονται αδιέξοδες και τελικά αντιδραστικές αυταπάτες δεν το καθορίζει η ίδια η μειονότητα. Η αναζήτηση διεξόδου στην υποστήριξη της «μητέρας-πατρίδας», ο υπερτονισμός της εθνικής-θρησκευτικής ταυτότητας, η συσπείρωση πάνω σε αναχρονιστικές κοινωνικές αντιλήψεις και η αποδοχή «εκπροσώπων» και «ηγετών» που θα καθορίσουν τη μοίρα της, είτε προέρχονται από τους κόλπους της είτε από τα αστικά κόμματα, έχουν κοινό παρονομαστή την καταπιεστική πολιτική που ασκείται (με τις όποιες διακυμάνσεις) από τις ελληνικές κυβερνήσεις και τους μηχανισμούς του συστήματος. Τα υπόλοιπα (τουρκικό προξενείο, εθνικιστικοί κύκλοι κλπ) δρουν πάνω σ’ αυτό ακριβώς το έδαφος.
Από την άλλη πλευρά, μολονότι η αρμοδιότητα για την ανατροπή αυτής της κατάστασης βρίσκεται στον ίδιο το λαό της μειονότητας, η ευθύνη για το γεγονός ότι δεν έχει ανοίξει ακόμη αυτός ο δρόμος βρίσκεται στην αριστερά. Οι διάφορες επίσημες εκφράσεις της είτε αποφεύγουν να αντιπαρατεθούν με την ασκούμενη πολιτική, υποβαθμίζοντας την εθνική καταπίεση στο όνομα μιας δήθεν ταξικής προσέγγισης των προβλημάτων (ΚΚΕ), είτε προσπαθούν να ενσωματωθούν στην «εθνική πολιτική» χρησιμοποιώντας παράλληλα τους ίδιους μηχανισμούς μ’ αυτούς που χρησιμοποιούν και τα αστικά κόμματα για να κερδίσουν την μειονοτική ψήφο (ΣΥΡΙΖΑ).
Η ανάγκη λοιπόν μιας άλλης διεξόδου, μέσα από την καταδίκη και την αντιπαράθεση στην εθνική και κοινωνική καταπίεση της μειονότητας, μέσα από την ενιαία και κοινή αντίσταση όλων των εργαζομένων στη βάρβαρη πολιτική του συστήματος, μέσα από την πάλη ενάντια στον εθνικισμό και τον ρατσισμό, με εμπιστοσύνη στις λαϊκές δυνάμεις, χωρίς μεσάζοντες και προστάτες, μακριά από αστικές εξαρτήσεις και επιρροές, αναδεικνύεται επιτακτική και άμεση. Αυτή την ανάγκη καλούνται να υπηρετήσουν όλοι όσοι θέλουν να βλέπουν την πραγματικότητα κατάματα και παράλληλα θέλουν να βρίσκονται με την πλευρά των λαϊκών συμφερόντων.

Προλεταριακή Σημαία 735, 7/6/2014 - www.kkeml.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ) για τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών

21

Τρίτη 27 Μαΐου 2014

Τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών αποτελούν μία καταδίκη της κυβερνητικής πολιτικής της επίθεσης στα δικαιώματα και τις κατακτήσεις των εργαζόμενων. Εκφράζουν την οργή και την αγανάκτηση του λαού απέναντι στην συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που αποδυναμώθηκε εκλογικά με μείωση εκατοντάδων χιλιάδων ψήφων σε σχέση με τις εκλογές του Ιούνη 2012. Ο ΣΥΡΙΖΑ, παρόλο που αποτελεί τον αδιαμφισβήτητο νικητή των ευρωεκλογών, δεν κατέγραψε καμία δυναμική, ούτε σε ψήφους ούτε σε ποσοστά.
Οι ευρωεκλογές, καθώς και ο β΄ γύρος των τοπικών εκλογών, κατέγραψαν ένα αποτέλεσμα που σφραγίστηκε από τους δυσμενείς πολιτικούς-ταξικούς συσχετισμούς του λαού απέναντι στις δυνάμεις του συστήματος της εκμετάλλευσης και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Συσχετισμοί που καθορίστηκαν και από την κινηματική κάμψη-οπισθοχώρηση στην κυβερνητική επίθεση. Η αναμονή και η υποχώρηση που επιβλήθηκαν στο εργατικό-λαϊκό κίνημα «ενόψει» της κάλπης, με κύρια ευθύνη των ρεφορμιστικών δυνάμεων της Αριστεράς και άλλων, αποκάλυψαν και τα όρια των κοινοβουλευτικών- εκλογικών αυταπατών. Οι κάλπες όχι μόνο δεν μπορούν να υποκαταστήσουν το μαζικό κίνημα αντίστασης και διεκδίκησης, αλλά ούτε να τροποποιήσουν ουσιαστικά τους πραγματικούς πολιτικούς συσχετισμούς υπέρ του εργαζόμενου λαού.
• Ο Σαμαράς δηλώνει ότι θα συνεχίσει την κυβερνητική πολιτική της επίθεσης ενάντια στο λαό, με επιτάχυνση του «κυβερνητικού έργου», θεωρώντας ότι τόσο το εύρος της διαφοράς του ΣΥΡΙΖΑ με τις κυβερνητικές δυνάμεις ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, όσο και τα αποτελέσματα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών, του δίνει τη δυνατότητα να κινηθεί απτόητος σε αυτή την κατεύθυνση. Η αποφυγή της συντριβής του ΠΑΣΟΚ, η εκτόνωση σε αναχώματα που «δούλεψαν», όπως το «Ποτάμι», η αύξηση σε ψήφους και ποσοστά της Χρυσής Αυγής, περιόρισαν τη ζημιά για τις δυνάμεις του συστήματος, μέσα κι έξω από τη χώρα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν προκαλεί «πονοκεφάλους» η μετεκλογική διαχείριση του αποτελέσματος, με δεδομένο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί πλέον τον υποψήφιο διαχειριστή του συστήματος.
• Το αποτέλεσμα για το ΠΑΣΟΚ-ΕΛΙΑ, σε συνδυασμό με την εκλογική συντριβή της ΔΗΜΑΡ, του δίνει τη δυνατότητα να αποτελέσει τον κύριο ρυθμιστή των εξελίξεων στον χώρο της «κεντροαριστεράς», με στόχο την ανασυγκρότηση ενός εκ των πυλώνων της αστικής κυριαρχίας και της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης. Η έκβαση των εξελίξεων στο χώρο αυτό ενδιαφέρει τόσο την αστική τάξη όσο και τους ιμπεριαλιστές πάτρονες στην αναζήτηση μεγαλύτερης πολιτικής βάσης στήριξης του συστήματος και την επόμενη περίοδο θα πιέσουν για γρήγορες «συγκροτήσεις».
• Η αύξηση της φασιστικής Χρυσής Αυγής τροφοδοτήθηκε μέσα από την ένταση του αντιδραστικού κλίματος της επίθεσης και της φασιστικοποίησης, που ενισχύει όλες τις αντιδραστικές και μαύρες δυνάμεις του συστήματος, όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και σε όλη την Ευρώπη όπως δείχνουν τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών. Όσο η επίθεση του συστήματος δεν βρίσκει πραγματική αντίσταση, όσο το εργατικό-λαϊκό κίνημα παραμένει σε αναμονή και οπισθοχώρηση, η απελπισία των εξαθλιωμένων θα αναζητεί «σωτήρες» ακόμη και στις πιο μαύρες δυνάμεις.
• Το εκλογικό αποτέλεσμα του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές ήταν κάτω από το αποτέλεσμα των περιφερειακών εκλογών του α΄ γύρου, δείχνοντας ότι το κόμμα αυτό παραμένει ευάλωτο στα διλήμματα της κάλπης και των αυταπατών που και το ίδιο καλλιεργεί για τη «δύναμη» της ψήφου. Από την άλλη, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ -που έδωσε «γραμμή» για ΣΥΡΙΖΑ στον β΄ γύρο δημοτικών-περιφερειακών- δεν μπόρεσε να αποτρέψει την επανάληψη ενός αποτελέσματος ανάλογου με τον Ιούνη του 2012.
Συνολικά, το εκλογικό αποτέλεσμα των δυνάμεων με κομμουνιστική αναφορά και έντονη την αντι-ΕΕ κατεύθυνση δεν νομίζουμε ότι αντιστοιχεί στις πραγματικές διαθέσεις του εργαζόμενου κόσμου απέναντι στην ιμπεριαλιστική ΕΕ και την καταστροφή που έχει προκαλέσει στην ζωή του.
• Η μαζική αποχή που ξεκίνησε στις ευρωεκλογές του 2009 μπορεί να μην πήρε ακόμα μεγαλύτερες διαστάσεις και να περιορίστηκε από την εκστρατεία του συστήματος (που «θυμήθηκε» και τις ποινές για όσους δεν ψηφίσουν) αλλά και με την παρέμβαση της Αριστεράς «μας» που προέτρεπε τον κόσμο να πάει να ψηφίσει, ωστόσο συνεχίζει να αποτελεί μία έκφραση αντίθεσης στην ιμπεριαλιστική ΕΕ που δεν μπορεί ούτε να προσπεραστεί ούτε να υποτιμηθεί..
Η αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση στο εργατικό-λαϊκό κίνημα δεν ενισχύεται στις κάλπες αλλά στους δρόμους του αγώνα και της διεκδίκησης, στη συγκρότηση μετώπων πάλης μέσα στους εργαζόμενους και τη νεολαία.
• Το ΚΚΕ(μ-λ) έδωσε με όλες του τις δυνάμεις μία σημαντική πολιτική μάχη που είχε ιδιαίτερες δυσκολίες, καθώς ήταν αντιμέτωπη όχι μόνο με τις δυνάμεις του συστήματος αλλά και με την επίθεση που δέχθηκε από την Αριστερά «μας» τόσο για την εκλογική στάση του ΛΕΥΚΟΥ-ΑΚΥΡΟΥ στις δημοτικές-περιφερειακές εκλογές όσο και -κυρίως- για την ΑΠΟΧΗ από τις ευρωεκλογές. Με εκδηλώσεις σε πολλές πόλεις, εξορμήσεις και παρεμβάσεις, προσπαθήσαμε να φτάσουμε το μήνυμα της συγκρότησης των εργατικών-λαϊκών δυνάμεων σε αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική-αντιδιαχειριστική κατεύθυνση όσο πιο πλατιά μπορούσαμε. Η επαφή μας με χιλιάδες εργαζόμενους και νεολαίους μας έφερε πιο κοντά με τους προβληματισμούς και τις αγωνίες των λαϊκών ανθρώπων και αύξησε τις ευθύνες μας για το επόμενο διάστημα.
Στο μετεκλογικό σκηνικό στη χώρα, όπου θα βαθύνει η ένταση της επίθεσης κυβέρνησης-ιμπεριαλιστών και θα διαμορφώνεται σε όλο και πιο αντιδραστική κατεύθυνση, μεγαλώνουν οι απαιτήσεις για την οργάνωσή μας αλλά και για όλους τους αγωνιστές και τις οργανώσεις που αναφέρονται στο κίνημα. Κεντρικό ζήτημα και κατεύθυνση παραμένει η συγκρότηση του ΜΕΤΩΠΟΥ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ και ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΗΣ των εργατικών-λαϊκών δυνάμεων απέναντι στις δυνάμεις του συστήματος, σαν το μοναδικό δρόμο που μπορεί αποτελεσματικά και νικηφόρα να απαντήσει στην επίθεση.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δώστε μου κάλπες να χαρώ

0

Με αφορμή τις εκλογές

Ακούγεται ότι μετά τις εκλογές οι δήμοι θα “ριζοσπαστικοποιηθούν”..., οι περιφέρειες θα “ουδετεροποιηθούν”..., το κράτος θα πάψει να είναι ταξικό..., η ΕΕ θα γίνει των λαών... και τράβα κορδέλα...
Παραξενεύομαι όταν ακούω, ότι ενώ ζούμε σε συνθήκες αποσυγκρότησης του εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος, “η αριστερά νίκησε”, “ο λαός θα εξουσιάσει” κλπ.
Απορώ που διερωτάται κάποιος “μα γιατί κρατιέται η ΧΑ τόσο ψηλά;;;”, όταν βλέπει ότι δεν κουνιέται φύλλο και δε δίνονται “εξ αριστερών” απαντήσεις στα προβλήματα που τίθενται...
Τελικά οι εκλογές είναι τακτική επιλογή, ή στρατηγικός στόχος; Είναι δηλαδή ένα μέσο για να παρέμβεις στις μάζες, ή για να δώσεις λύσεις;;;
Το “αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν τον κόσμο, θα ήταν παράνομες” ισχύει ή είναι και αυτό παρωχημένο;;;
Ωραία, έγιναν οι εκλογές... Ανακουφίστηκα... Ωχ, τελικά δεν ήταν βουλευτικές, αλλά ευρωεκλογές και ούτε “έπεσαν”, αλλά ούτε και θα αλλάξει η πολιτική της ΕΕ... Ρε μπας και με κορόιδευαν...;;;

Μώραλης στον Πειραιά με στήριξη Μαρινάκη και Κόκκαλη... Μπέος στο Βόλο με τη στήριξη της “παράγκας” και του υπόκοσμου... Ψινάκης στο Μαραθώνα με όλο το σκατολάιφ-στάιλ δίπλα του...

Ζούμε ή όχι σε ένα σύστημα που λειτουργεί για τα συμφέροντα των βιομηχάνων, των εφοπλιστών, που χρησιμοποιεί και προωθεί το φασισμό, το λαιφ-στάιλ;;; Ναι, παράξενες επιλογές, δε λέω, αλλά γιατί ανακαλύπτουμε τώρα την Αμερική;;; Όταν όλοι λένε ότι “ο τάδε είναι το σύστημα” ή ότι “ο δείνα είναι κομμάτι του συστήματος”, τότε γιατί όποιος βγει ...θα “ξεπεράσει” το σύστημα που υπηρετεί;;;
Νιώθω σα να βρισκόμαστε σε προεπαναστατική περίοδο και ευελπιστούσαμε ότι θα καταργήσουμε τον καπιταλισμό, μέσω των εκλογών, ενώ ο λαϊκός παράγοντας απλά παρακολουθεί τις εξελίξεις.
Πραγματικά έχω μεγάλη απορία τί θα κάνουν οι “κόκκινοι” δήμοι και οι “ροζ” περιφέρειες, όταν ο Καλλικράτης τους έχει δεμένους χειροπόδαρα στο Μνημόνιο και στην ΕΕ... Γιατί όταν λες “ψήφισέ με και θα βρω λύση στα προβλήματά σου”, πρέπει να δώσεις λύση! Γιατί αν δε δώσεις λύση, οι μάζες θα σε πουν “ψεύτη” και θα κοιτάξουν αλλού...

Όσο θα κυριαρχεί η αποσυγκρότηση στην εργατική τάξη και το λαό και θα βλέπουμε αντιδραστικότερη μετατόπιση παντού, το όποιο αποτέλεσμα πώς μπορεί να χαρακτηριστεί “ελπιδοφόρο”;;;
Γιατί η ταξική πάλη θα αντανακλαστεί στις εκλογές και δε θα τροφοδοτήσουν οι εκλογές το κίνημα... Από την άλλη όμως οι εκλογές μπορεί να απορροφήσουν το κίνημα...
Γιατί όσο και να λέμε ότι “αλλάζει” ο τόπος, ξεχνάμε τι σόι “αριστερή” αλλαγή είναι αυτή:

Οι νίκες του εργατικού κινήματος δεν ήταν παραχώρηση μιας “φιλολαϊκής” κυβέρνησης. Ήταν κατακτήσεις από σκληρές “δεξιές” κυβερνήσεις. Υπήρχε όμως κάτι: Η δύναμη μέσα από την οργάνωση και την ταξική πάλη.

Εκτός και αν “φοβηθούν” από το εκλογικό αποτέλεσμα οι αστοί και το βάλουν στα πόδια... Εκτός και αν το αμερικάνικο-ευρωπαϊκό κεφάλαιο “τρομάξει” και πάρει τις γαλέρες του από το Αιγαίο... Εκτός και αν “πειστεί” ο καπιταλισμός και γίνει “σοσιαλισμός”... Συγγνώμη ξέχασα ...είμαστε και με τους βιομήχανους και με την ΕΕ και με το ΝΑΤΟ...!!!

Αν χάσεις τη δύναμή σου και ξεχάσεις τι θες ...κλάφτα Χαράλαμπε!!!
Γιατί ο μόνος που μπορεί να κάνει την "αλλαγή" είναι ο οργανωμένος-μαζικός αγώνας, κόντρα σε λογικές ήττας, μοιρολατρίας και συμβιβασμού...

Τα παραπάνω ήταν σκέψεις του Δημήτρη

resistancetoujours.blogspot.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σχετικά με τα εκλογικά αποτελέσματα της «Χρυσής Αυγής» και άλλων αντιδραστικών εκφράσεων

0

(Το άρθρο αυτό γράφτηκε για την Προλεταριακή Σημαία πριν τις ευρωεκλογές όπου η Χρυσή Αυγή παρουσίασε πτώση των ψήφων της σε σχέση με τις εκλογές του α' γύρου. Για παράδειγμα στην Αθήνα έπεσε 8221 ψήφους παίρνοντας 27.728 ενώ συνολικά στην Αττική 5778 παίρνοντας 175.130, παράλληλα η προεκλογική της συγκέντρωση στο Κολωνό μόνο ως αποτυχημένη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί, το πολύ να μάζεψε 400 άτομα, παρ' όλα αυτά η άνοδός της και η σταθεροποίηση του φασιστικού μορφώματος είναι δεδομένη. Όσο για τον Μπέο και τον Μώραλη τελικά βγήκαν δήμαρχοι. Τα λεγόμενα λοιπόν του κειμένου επί της ουσίας δεν αλλάζουν.)

Άνοδο σε ψήφους και σε ποσοστά παρουσίασε στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές το νεοναζιστικό μόρφωμα της «Χρυσής Αυγής» στην Αττική. Ενώ πανελλαδικά οι ψήφοι που πήρε στις περιφερειακές εκλογές ήταν 455.000, έναντι 425.000 στις βουλευτικές του Ιούνη του 2012, στην Περιφέρεια της Αττικής, το ποσοστό της έφτασε στο 11,13% και 180.908 ψήφους (έναντι 144.335 του Ιούνη του 2012, σε Α’ και Β’ Αθήνας και Πειραιά και στην Αττική) και στο Δήμο της Αθήνας 16,12% και 35.949 ψήφους (έναντι 22.486 στην Α’ Αθήνας τον Ιούνη του 2012). Σε εργατικές και λαϊκές συνοικίες μάλιστα, όπως στη Νίκαια, στο Πέραμα και στο Κερατσίνι, του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα, ή στη Σαλαμίνα, η άνοδός της είναι ιδιαίτερα μεγάλη. Στο Κερατσίνι, τα ποσοστά της στις περιφερειακές εκλογές ξεκινούν από το 5,97% και φτάνουν το 15,41%. Στον Κολωνό και στα Σεπόλια έφτασε σε ποσοστά του 20%.
Η ανησυχητική για το λαό αυτή εξέλιξη θα μπορούσε σε πολλούς να προκαλέσει «έκπληξη», μομφή σε τμήματα του λαού, ή… αδυναμία ερμηνείας. Σε λογικές που ερμηνεύουν την πραγματική λαϊκή θέληση κυρίως με βάση το «εκλογικό ταμπλό». Σε λογικές που υποτιμούν τις σοβαρές συνέπειες της ανυπαρξίας λαϊκού κινήματος αντίστασης και διεκδίκησης και ουσιαστικής πολιτικής παρέμβασης και δουλειάς της Αριστεράς. Σε λογικές που «δε βλέπουν» πού ακριβώς ρίχνει το δηλητήριό του το σύστημα της εξάρτησης και της εκμετάλλευσης. Κι ακόμα περισσότερο, που δε βλέπουν τις αιτίες γέννησης του φασιστικού φαινομένου και την καθημερινή τροφοδότησή του απ’ την κυρίαρχη πολιτική, η οποία φασιστικοποιείται μέρα με τη μέρα και σ’ όλα τα επίπεδα.
Φαίνεται πως η «επιχείρηση κοντέματος» της «Χρυσής Αυγής» που δρομολογήθηκε όχι βέβαια από «αντιφασιστικές» αφετηρίες και στοχεύσεις, αλλά για να μην αποδυναμωθεί η επίσημη πολιτική διαχείριση του συστήματος (και κυρίως η ΝΔ), αυτή που διαχειρίζεται δηλαδή σήμερα την αντιλαϊκή επίθεση και την πολιτική της φασιστικοποίησης και που δεν θα «θυσιαζόταν» για χάρη οποιουδήποτε φασιστικού παράγωγού της, δεν έπιασε. Γιατί αν το «κόντεμα» και η φυλάκιση του Μιχαλολιάκου και των άλλων 4 βουλευτών της «Χρυσής Αυγής» και οι εκκρεμείς υποθέσεις των υπόδικων αποτελούν τη μία πλευρά του νομίσματος, υπάρχει και η άλλη. Αυτή των σχέσεων του φασιστικού μορφώματος με εκφραστές της κυρίαρχης πολιτικής της φασιστικοποίησης, όπως ανέδειξε περίτρανα η υπόθεση Μπαλτάκου. Αυτή του ρόλου του «μπράβου» μερίδων του κεφαλαίου (όπως του εφοπλιστικού για παράδειγμα) απ’ τη «Χρυσή Αυγή» και της ανάλογης στήριξής της. Ή ακόμα κι αυτή του ενδεχόμενου της ένταξης μιας «σοβαρής» «Χρυσής Αυγής» και σημερινών στελεχών της, στο πλαίσιο της μελλοντικής επίσημης διαχείρισης του συστήματος. Γιατί, όπως είπε και η Τρέμη, «άλλο ο Κασιδιάρης, άλλο η “Χρυσή Αυγή”»… Στο πλαίσιο μιας πολιτικής που δεν παραμένει «στάσιμη» όσον αφορά τα ολοένα και πιο αντιδραστικά, επιθετικά απέναντι στο λαό και φασίζοντα χαρακτηριστικά που αποκτά, αλλά που βαθαίνει και εξελίσσεται.
Την ίδια στιγμή, βέβαια, σε μια σειρά εργατικές και λαϊκές συνοικίες στις πόλεις, αλλά και στη νεολαία, με δεδομένη την απουσία ενός πραγματικού αριστερού επαναστατικού λόγου -και κυρίως έργου- με μαζική απεύθυνση, σε συνθήκες απανωτών μέτρων και «μνημονίων», φτωχοποίησης, ξεπουλήματος, και εκτίναξης της ανεργίας στα ύψη, η «Χρυσή Αυγή» συνεχίζει τη «δουλειά της». Αυτο-παρουσιαζόμενη μάλιστα και ως διωκόμενη. Κραυγάζοντας «ενάντια στους ξένους», αναφερόμενη τόσο στα ταξικά αδέλφια των ελλήνων εργατών, τους μετανάστες, που αποτελούν πραγματικό της στόχο, στο πλαίσιο της επιχείρησης διάσπασης της εργατικής τάξης, όσο και –υποτίθεται- ενάντια στους «ισχυρούς», στη Μέρκελ, στους «τοκογλύφους», στους σιωνιστές -κι όχι βέβαια στην… ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας, από κάθε «προστάτη»- παρουσιαζόμενη μάλιστα πως κάνει και… «εθνική αντίσταση» και αγώνα «ενάντια στο σύστημα». Μαζί βέβαια με την «αντι-συστημική» αστυνομία, τον «αντι-συστημικό» στρατό, το «αντι-συστημικό» «ελληνικό κεφάλαιο», ή ακόμα και θέτοντας και προβληματισμούς αναζήτησης «αντι-συστημικών» ξένων προστατών…
Για να αποκαλυφθεί όμως ο βαθειά αντιλαϊκός και αντιδραστικός χαρακτήρας του σημερινού νεοναζιστικού φαινομένου, και για να απομονωθεί το «αυγό του φιδιού» σήμερα, δεν αρκεί η καταγγελία της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα, των τραμπουκισμών απέναντι σε έλληνες και μετανάστες και των δολοφονιών άλλων μεταναστών απ’ τη συμμορία αυτή. Δεν αρκεί η αναφορά στα εγκλήματα του Χίτλερ, των γερμανών κατακτητών της χώρας, του ναζισμού και του φασισμού, παγκόσμια. Δεν θα γίνει «αυτόματα» μετά από «κάποιες αποκαλύψεις», ούτε θ’ αντιμετωπιστούν οι αιτίες του με λογικές και πρακτικές «κλεφτοπολέμου». Χρειάζεται να γίνεται ορατή στο λαό, στην εργατική τάξη και τη νεολαία, η αγωνιστική, η διεκδικητική, η ταξική, η αντιιμπεριαλιστική, κατεύθυνση και δράση και τ’ αποτελέσματα που μπορεί να φέρουν η αντίσταση στην επίθεση κι οι αγώνες του λαού. Σε επίπεδο «αποκαλύψεων», το αποκρουστικό του πρόσωπο ο φασισμός κι ο νέο-ναζισμός το δείχνουν καθημερινά, και χωρίς να… κοπιάζει η Αριστερά. Απ’ τις θηριωδίες του, στην Οδησσό και στη Μαριούπολη της Ουκρανίας, μέχρι τις πρόσφατες μισάνθρωπες δηλώσεις του Λεπέν για το λαό της Νιγηρίας (και όχι μόνο…) πως ο «ιός του ‘Έμπολα μπορεί να λύσει το δημογραφικό πρόβλημα μέσα σε τρεις μήνες»! Ό, τι δηλαδή θα μπορούσε να κάνει κατ’ αυτόν κι ένας πυρηνικός πόλεμος, ή οι «θάλαμοι αερίων» των ναζίδων…
Εκτός απ’ τους φασίστες της «Χρυσής Αυγής» όμως, στις πρόσφατες εκλογές ήταν χαρακτηριστική η άνοδος κι άλλων αντιδραστικών εκφράσεων του συστήματος και του ντόπιου κεφαλαίου. Ενός κεφαλαίου που, πέρα απ’ τη «νόμιμη» καθημερινή κλοπή κι εκμετάλλευση του εργαζόμενου, είναι βουτηγμένο και στην «αρπαχτή», τα «σκάνδαλα» και την κοινώς λεγόμενη «λαμογιά». Και με κάθε είδους διασυνδέσεις βέβαια με μηχανισμούς του κράτους, της εκκλησίας και του αθλητισμού. Όπως η περίπτωση του Μώραλη, αντιπρόεδρου του Ολυμπιακού, με 27.449 ψήφους και 33,28%, για τη δημαρχία του Πειραιά, και του Μαρινάκη, του εφοπλιστή προέδρου του Ολυμπιακού, συνεχιστή και συνεργάτη του Κόκκαλη και «υπόπτου για στημένα στοιχήματα» το 2011, για δημοτικός σύμβουλος, μαζί με τον πρώτο. Σ’ έναν Πειραιά, με το ξεπούλημα του λιμανιού και του Ο.Λ.Π. και τα «φιλέτα» που ανοίγονται προ των πυλών. Ή του Αχιλλέα Μπέου, του Ολυμπιακού Βόλου και «επιχειρηματία της νύχτας», που έχει θητεύσει στον Κορυδαλλό για «στημένα παιχνίδια», και που παρουσιάζεται κι αυτός ως… «αντι-συστημικός», ενάντια «στα λαμόγια τους πολιτικούς» και «αναμορφωτής» του Βόλου σε περίπτωση που γίνει δήμαρχος, που πήρε 25.559 ψήφους και 38, 29%. Φαίνεται πως η πολύχρονη δουλειά που έχουν κάνει όλοι αυτοί οι κρατικοδίαιτοι επιχειρηματίες και μέσα απ’ τους αθλητικούς συλλόγους, όπου διοχετεύουν στη νεολαία το δηλητήριο της απολιτικής και του χουλιγκανισμού, δεν πήγε «στο βρόντο». Αλλά και η περίπτωση του Ψηνάκη, γνωστού παράγοντα της αποβλακωτικής –πλην όμως ιδιαίτερα επικερδούς- «σόου μπήζνες» και των Μ.Μ.Ε., υποψήφιου με το ΛΑ.Ο.Σ. στις εκλογές του 2009 και του 2012, που βγήκε δήμαρχος Μαραθώνα, με 53% απ’ την πρώτη Κυριακή, «φιλοξενώντας» μάλιστα και χρυσαυγίτη στο ψηφοδέλτιό του, μπορεί να συγκαταλεχθεί στις παραπάνω περιπτώσεις.
Όπως και στην περίπτωση της «Χρυσής Αυγής», έτσι κι εδώ, σε μια κατάσταση όπου δεν εκφράζεται η κατεύθυνση της αντίστασης και της πάλης ως διέξοδος για το λαό, οι κάθε είδους «φελλοί» της αστικής τάξης όχι μόνο «επιπλέουν» αλλά προβάλλονται και αξιοποιούνται κατάλληλα απ’ το σάπιο αυτό σύστημα, για τον εγκλωβισμό του λαού και για την πραγματοποίηση των αντιδραστικών επιδιώξεων του συστήματος. Αξιοπρόσεκτο επίσης είναι πως οι ψήφοι και το ποσοστό της «Χρυσής Αυγής» στις δημοτικές εκλογές του Πειραιά («Ελληνική Αυγή για τον Πειραιά») είναι, σε αντίθεση με τη γενική εικόνα, εξαιρετικά μειωμένα σε σχέση με τον Ιούνη του 2012 (4.673 ψήφοι και 5,67%, έναντι 26.000 και περίπου 9%), ενώ στο Βόλο η «Χρυσή Αυγή» δεν κατέβασε συνδυασμό, στις δημοτικές εκλογές… Για να ενισχυθούν ποιοι άραγε;

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΕ- ΑΠΟΧΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΡΩΚΑΛΠΗ! Αντιιμπεριαλιστικό παρών κόντρα στις αντιδραστικές διεργασίες

3

Κουμάντο στο οικοδόμημα που λέγεται ΕΕ κάνουν οι ιμπεριαλιστικές αστικές τάξεις της Γερμανίας, της Γαλλίας και κάπως «απ' έξω» της Αγγλίας. Κανείς άλλος! Οι «αποκαλύψεις» για τα όσα έγιναν στις Κάνες το Νοέμβρη του 2011 είναι άλλη μια κυνική ομολογία αυτής της πασίγνωστης αλήθειας. Τα όργανα και τα συμβούλια είναι για τα μάτια του κόσμου και για να επικυρώνουν τις αποφάσεις που ο συσχετισμός των ιμπεριαλιστών διαμορφώνει. Το Ευρωκοινοβούλιο είναι μια χοντροκομμένη φάρσα και ένα εκτροφείο καλοπληρωμένων υπαλλήλων της «ευρωπαϊκής ιδέας». Της ιδέας που θέλει να σφραγίσει τη συνείδηση των λαών και του λαού μας με την ιδεολογία της υποτέλειας στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Δεν υπάρχουν λαϊκά και εργατικά δικαιώματα παρά μόνο όσα και όπως είναι… επιλέξιμα στο ΕΣΠΑ, μας κηρύττουν μέρα-νύχτα. Δεν υπάρχει χώρα, λαός, δημοκρατία παρά μόνο όσα αυτά είναι …επιλέξιμα από τα συμφέροντα και τις αντιθέσεις των ιμπεριαλιστών φονιάδων και ληστών της Ευρώπης!
Με αυτή την ιδέα η αστική τάξη και τα κόμματά της μας πάει στην ευρωκάλπη, παριστάνοντας πως βρήκε μέλλον για το λαό και τη χώρα, ακόμα και τώρα που γέμισαν πόλεις και χωριά με άνεργους, πεινασμένους, εξαθλιωμένους από την 35χρονη εφαρμογή της. Στοχεύει με τον εκβιασμό να σκύψει ο λαός το κεφάλι και στα κανόνια των Αμερικανονατοϊκών και στις «τράπεζες» των ευρωπαϊκών πολυεθνικών. Για να στήσει ξανά από την αρχή πάνω στο σβέρκο του ένα ακόμα πιο αντιδραστικό πολιτικό σύστημα σε ανοιχτή σύμπλευση με τους φασίστες που το σύστημα εξέθρεψε και ανέδειξε, όπως το απαιτούν οι συνθήκες της κρίσης και της ιμπεριαλιστικής επίθεσης. Τρέχει ο ΣΥΡΙΖΑ από δίπλα, διαλαλώντας πως δεν υπάρχει ιμπεριαλιστικός λύκος, πως καλά μας τα λένε 40 χρόνια τώρα, «ανήκουμε στη Δύση»! Ακολουθούν ασθμαίνοντες και οι της αντι-ΕΕ Αριστεράς ζητώντας… ευρωβουλευτές για να παρέμβουν στις πολιτικές διεργασίες και να ενισχύσουν το λαϊκό κίνημα που υπονόμευσαν χάριν των εκλογών που ερχόντουσαν!
Ο λαός πρέπει να σηκώσει το κεφάλι! Να πει βροντερό ΟΧΙ στην απαίτηση αιώνιας υπαγωγής των δικαιωμάτων του, της ζωής του, της χώρας του, στο ιμπεριαλιστικά αφεντικά. Να καταγράψει το δικό του μαχητικό «παρών» κόντρα στη φορά που το σύστημα δρομολογεί στις πολιτικές διεργασίες και όχι ακολουθώντας τις ολοσέλιδες διαφημίσεις-διαταγές της ΕΕ και του υπουργείου Εσωτερικών.
Έξω από την ΕΕ-Αποχή από την ευρωκάλπη! Αυτό είναι το «παρών» που χρειάζεται να καταγραφεί πολύ μαζικά στις 25 Μάη. Η Αριστερά που χρειάζεται η λαϊκή υπόθεση πρέπει να μάθει και να μαθαίνει να μην αποτελεί τμήμα και συμπλήρωμα των σχεδίων και των θέσεων του συστήματος. Να στέκεται και να παλεύει όχι στα όρια της ανοχής του αλλά απέναντί του. Να αναζητά και να μάχεται για την αλλαγή των συσχετισμών σε αντιιμπεριαλιστική και επαναστατική κατεύθυνση και όχι για τη συμπλήρωσή τους! Για αυτή την Αριστερά παλεύει μέσα στο λαό και με το λαό το ΚΚΕ(μ-λ).

Από το κεντρικό άρθρο της Προλεταριακής Σημαίας, 734, 24/5/2014. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Χαμένη ψήφος ή πολιτική καταγγελία;

0

«Πριν από ενάμιση χρόνο είχα πάει στην Ευρωβουλή προσκαλεσμένος ευρωβουλευτών για να κάνω μια ομιλία για το τι πιστεύω ότι πρέπει να γίνει στην Ευρωζώνη. Έδωσα τον καλύτερό μου εαυτό. Και νομίζω ότι ήταν μία καλή ομιλία. Ήρθαν μετά διάφοροι ευρωβουλευτές από διάφορα κόμματα, απ’ το Ευρωπαϊκό Λαϊκό, δηλαδή απ’ το κόμμα της Δεξιάς, απ’ το Σοσιαλιστικό, από την Αριστερά, από τους Οικολόγους, και μου μαύρισαν την καρδιά. Ξέρεις πώς μου την μαύρισαν την καρδιά; Λέγοντάς μου όλοι το ίδιο πράγμα. Αλλά όλοι το ίδιο πράγμα, δηλαδή λες και ήταν καρμπόν: “Ωραία είναι αυτά που μας λες, ρε φίλε, αλλά γιατί ξοδεύεις την ενέργειά σου να τα λες σ’ εμάς; Εμείς είμαστε άχρηστοι εδώ πέρα στην Ευρωβουλή. Τι εξουσία έχουμε εμείς;” [...] Οι ευρωβουλευτές καταλαβαίνουν πάρα πολύ καλά ότι η Ευρωβουλή είναι μια βιτρίνα, ότι δεν υπάρχει καμία απολύτως δυνατότητα εντός της Ευρωβουλής να αλλάξεις την ευρωπαϊκή πολιτική.»
Αυτά δήλωσε την Παρασκευή 25 Απριλίου 2014 -δηλαδή μέσα στην καρδιά της προεκλογικής περιόδου- ο γνωστός οικονομολόγος Γιάννης Βαρουφάκης στο ραδιόφωνο του ΣΥΡΙΖΑ «Στο Κόκκινο». Ο πρώην συνεργάτης του Γιωργάκη και νυν σύντροφος (όπως ο ίδιος δηλώνει) του Αλέξη Τσίπρα, με αυτά ακριβώς τα λόγια δικαιολόγησε την άρνησή του να συμμετέχει στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ. Το εάν αυτός είναι ο μοναδικός λόγος της άρνησής του είναι ζήτημα προς εκτίμηση, αλλά το ότι επιβεβαιώνει με τόση ευθύτητα το ρόλο και την υπόσταση του Ευρωκοινοβουλίου είναι μία τρανή απόδειξη του μεγέθους της υποκρισίας που κρύβεται πίσω από τις εκκλήσεις, τις παραινέσεις, αλλά και τους εκβιασμούς, με τους οποίους τάσσονται ενάντια στην αποχή από τις ευρωεκλογές τα διάφορα πολιτικά επιτελεία.
Από τη Δεξιά μέχρι την Αριστερά το μοτίβο αντιπαράθεσης στην αποχή από τις ευρωκάλπες, αν και δεν είναι πανομοιότυπο, έχει πάντα ένα κοινό παρονομαστή: «να εκπροσωπηθεί-ακουστεί καλύτερα-δυνατότερα η τάδε άποψη στην Ευρωβουλή».
«Να ενισχυθεί η τάση μιας ευρύτερης εργατικής λαϊκής αντιπολίτευσης και, επιπλέον, να βγάλει και ευρωβουλευτή» καλεί ο Άγγελος Χάγιος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, μέσω της Εφημερίδας των Συντακτών.
«Εφόσον οι εργαζόμενοι έχουν τη δυνατότητα να στηρίξουν το ΚΚΕ, με την επιλογή της αποχής δεν “τιμωρούν” όλους αυτούς αλλά τον ίδιο τους τον εαυτό» προειδοποιεί ο Ριζοσπάστης (9Μάη 2014) σε μια προσπάθεια να απαντήσει στην άποψη «Αν πάω να ψηφίσω, θα ψηφίσω ΚΚΕ» που υποστηρίζει ότι διατυπώνεται από εργαζόμενους.
Και στη λίστα προστίθενται ιδεολογήματα που εξισώνουν την αποχή με την απάθεια και την ιδιώτευση (Τσίπρας), καμπάνιες που μας καλούν να μην αφήσουμε άλλους να αποφασίζουν για εμάς και να πάρουμε την υπόθεση στα δικά μας χέρια. Πάντα μέσα από τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές.
Παράλληλα με αυτά κινούνται και οι εκτιμήσεις από την Αριστερά που θεωρούν ότι η αύξηση της αποχής αποτελεί στόχο της κυβερνητικής τακτικής ώστε να μειωθεί η διαφορά που καταγράφεται δημοσκοπικά από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και να αμφισβητηθεί πολιτικά το όποιο αρνητικό γι’ αυτούς αποτέλεσμα.
Ας πούμε λοιπόν κι εμείς την άποψή μας. Ξανά. Γιατί η αλήθεια είναι ότι με τέτοιο «συμμετοχικό βομβαρδισμό» εύκολα μπορεί να μπερδευτεί κανείς.
Θεωρούμε επιεικώς απαράδεκτη την εσκεμμένη σύγχυση που δημιουργείται ανάμεσα στις κάλπες των ευρωεκλογών και των υπόλοιπων εκλογικών διαδικασιών. Κανείς -από την Αριστερά τουλάχιστον- δεν βγαίνει να πει ξεκάθαρα την άποψή του για το Ευρωκοινοβούλιο, το λόγο για τον οποίο συγκροτήθηκε και το ρόλο που υπηρετεί. Αυτά που ο Βαρουφάκης -για τους δικούς του λόγους- παραδέχεται, κανείς από την Αριστερά δεν τολμά να τα θέσει. Ενισχύεται, άραγε, η γραμμή της εξόδου από την ΕΕ (που όψιμα υιοθέτησε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ) με τη νομιμοποίηση των οργάνων και των διαδικασιών που αυτή έχει συγκροτήσει (και μάλιστα των διακοσμητικών); Και μάλιστα όταν δημιουργείται η εντύπωση ότι το Ευρωκοινοβούλιο είναι ένα βήμα που μπορεί να υπηρετήσει την «εργατική, λαϊκή αντιπολίτευση»; Τι σχέση έχει το Ευρωκοινοβούλιο-βιτρίνα και η ΕΕ των ιμπεριαλιστών με το αστικό κοινοβούλιο και τα αστικά κράτη; Συγκρίνεται το πολιτικό ζήτημα που αναδείχθηκε στη χώρα μας από τις απανωτές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που προσπερνούσαν τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες με το… ανύπαρκτο ζήτημα που προέκυψε από τον διακοσμητικό ρόλο του Ευρωκοινοβουλίου;
Οι ευρωεκλογές ήταν και είναι μία διαδικασία αποπροσανατολισμού των μαζών και δημιουργίας αυταπατών για το χαρακτήρα της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας της ΕΕ. Στόχος τους ήταν και είναι να δημιουργήσουν μία επίφαση δημοκρατικότητας γύρω από την ΕΕ και -ιδιαίτερα- να δημιουργήσουν την ψευδαίσθηση στις χώρες «δεύτερης γραμμής», σε εξαρτημένες χώρες σαν τη δική μας που υφίστανται τα πάνδεινα στα πλαίσια της ΕΕ, ότι υπάρχει δυνατότητα αντιστροφής των πραγμάτων μέσα από την καλύτερη και αποτελεσματικότερη εκπροσώπηση της χώρας στο Ευρωκοινοβούλιο. Δεν είναι τυχαίο, εξάλλου, ότι η συμμετοχή στις ευρωεκλογές -αν και σημαντικά μειωμένη- είναι μεγαλύτερη σε αυτές τις χώρες απ’ ό,τι στις ιμπεριαλιστικές μητροπόλεις.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πραγματικά επενδύει σε αυτήν την κατεύθυνση. «Να προτάξουμε τη δημοκρατική συμμετοχή στα κηρύγματα της αποχής και της απάθειας» δήλωσε ο Τσίπρας. Και τι άλλο θα μπορούσε να πει όταν έχει αποδεχτεί την ΕΕ και την ένταξη της χώρας σε αυτή, όταν πρόσφατα επανέλαβε το «ανήκομεν στη Δύση» του Καραμανλή μέσα από το «η χώρα πράγματι είναι μια χώρα που ανήκει στο δυτικό πλαίσιο, ανήκει στην Ε.Ε,. στο ΝΑΤΟ» εμπλουτισμένο με το «όμως δεν μπορεί να είναι μια χώρα ασήμαντη της Δύσης που θα ακολουθεί άκριτα τις επιλογές των ισχυρών της δύσης».
Το ΚΚΕ(μ-λ) προβάλλει την αποχή από τις ευρωεκλογές στο πλαίσιο της συνολικότερης αντίληψης που έχει για το χαρακτήρα της ΕΕ και ως μία κατεύθυνση συνολικής πολιτικής καταγγελίας αυτού του ιμπεριαλιστικού συνασπισμού. Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα όπου το σύνολο της αστικής τάξης είναι δεμένο χειροπόδαρα με τα δεσμά της εξάρτησης από τα ευρωπαϊκά και αμερικάνικα ιμπεριαλιστικά συμφέροντα, όπου η πολιτική επιβίωση της άρχουσας τάξης εξαρτάται από τα ιμπεριαλιστικά αυτά κέντρα και καθορίζεται από το πόσο καλά τα υπηρετεί, η ανάδειξη του πραγματικού χαρακτήρα της ΕΕ και των οργάνων της αποτελεί καθοριστικό στοιχείο για την ενίσχυση της γραμμής της σύγκρουσης και της ανατροπής. Όσοι θεωρούν ότι η συμμετοχή σε αυτές τις εκλογές αφορά την πολιτική τακτική είναι βαθιά γελασμένοι. Γιατί η τακτική πρέπει πάντα να υπηρετεί τη στρατηγική: τη στρατηγική της εξόδου από την ΕΕ, της ανατροπής του καθεστώτος της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της καπιταλιστικής κυριαρχίας. Και η στρατηγική αυτή συσκοτίζεται μέσα από τη συμμετοχή στις ευρωεκλογές,  στερείται από το κίνημα η δυνατότητα να αναδείξει την αναγκαιότητα της αντιιμπεριαλιστικής πάλης ως συνολική αντιπαράθεση με το ντόπιο σύστημα και τα ξένα κέντρα που το καθοδηγούν.
Φυσικά και αναγνωρίζουμε ότι στα ποσοστά της αποχής από τις ευρωεκλογές συνυπάρχουν και τα στοιχεία της αδιαφορίας και της απαξίωσης της πολιτικής. Ωστόσο, ενυπάρχουν και τα στοιχεία της πολιτικής καταγγελίας, της άρνησης πλατιών λαϊκών μαζών να προσέλθουν στις κάλπες της ΕΕ που μάτωσε και συνεχίζει να ματώνει τον ελληνικό λαό. Και η στάση της Αριστεράς, ρεφορμιστικής και μη, αυτά τα στοιχεία όχι μόνο δεν τα αξιοποιεί στην αναγκαία αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση, αλλά τα απαξιώνει και τα λοιδορεί, τα παρουσιάζει ως δυναμική του αστικού συστήματος και όχι ως σοβαρή αδυναμία του να πείσει.
«Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν». Τόσο απλά και τόσο χυδαία, θα συμπληρώναμε εμείς σχολιάζοντας το κεντρικό σύνθημα του ΣΥΡΙΖΑ. Στην αφίσα με το Σαμαρά και τη Μέρκελ γίνεται φανερό ότι αυτοί που «φεύγουν» είναι η κυβέρνηση και οι γερμανοί ιμπεριαλιστές. Σε αυτήν την επιτομή της ψηφοθηρικής έκφρασης του ρεφορμισμού ο λαός καλείται να πιστέψει ότι ένα καλό εκλογικό ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ θα τους τρομάξει τόσο που θα λακίσουν και θα αφήσουν το πεδίο ελεύθερο στο λαό. Γι’ αυτό και η ψήφος σου δεν πρέπει να πάει «χαμένη». Όλους αυτούς που χρησιμοποιούν τη θεωρία της χαμένης ψήφου δεν τους απασχολεί καθόλου η πραγματικότητα των χαμένων αγώνων. Γι’ αυτούς δεν έχει σημασία που ηττήθηκαν οι σπουδαίοι αγώνες που έδωσαν λαός και εργαζόμενοι από το 2010 μέχρι σήμερα. Δεν έχει σημασία που πέρασαν μνημόνια, εφαρμοστικοί, απολύσεις στο Δημόσιο. Δεν έχει σημασία που ηττήθηκαν οι αγώνες των καθηγητών, των εργαζόμενων στους δήμους και αλλού (εξάλλου, συνέβαλαν και αυτοί στην ήττα). Σημασία έχει η ψήφος στις ευρωεκλογές! Γιατί μετά θα δρομολογηθούν νέες πολιτικές εξελίξεις που θα φέρουν τις βουλευτικές εκλογές που θα αναδείξουν το ΣΥΡΙΖΑ σε πρώτη δύναμη, που θα…
Και κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να απαντήσει στο γιατί το σύστημα θα παραιτηθεί έτσι εύκολα από το «έχειν» του και θα παραδώσει την εξουσία. Κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να θυμίσει πώς το ντόπιο αστικό σύστημα κατάφερε να ξεπεράσει τον κάβο του Μάη του 2012 και μάλιστα με μικρή χρονικά απόσταση από τους μεγάλους αγώνες. Και βέβαια κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να θυμηθεί πότε ιστορικά το αστικό σύστημα και ο ιμπεριαλισμός, στη χώρα μας και παγκόσμια, παραιτήθηκε από τα συμφέροντά του αναίμακτα και ειρηνικά επειδή αναγνώρισε την ήττα του. Η κυριαρχία του ιμπεριαλισμού και της άρχουσας τάξης δεν ανατρέπεται στις κάλπες. Ο ταξικός συσχετισμός δεν ανατρέπεται παρά μέσα από τη σύγκρουση με τον ταξικό εχθρό. Σύγκρουση που θα είναι σφοδρή και πολύχρονη. Σύγκρουση που απαιτεί τη μέγιστη πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική συγκρότηση, πρώτα και κύρια της εργατικής τάξης. Και άρα την ανασυγκρότηση του ταξικού, εργατικού, κομμουνιστικού κινήματος. Οι «ευκολίες» και η θεωρία των «ευκαιριών», όπως και αυτή της «χαμένης ψήφου» δεν είναι παρά η ακύρωση της παραπάνω αναγκαιότητας. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά η «δια της τεθλασμένης» επιστροφή στη βάρβαρη πραγματικότητα της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και της καπιταλιστικής κυριαρχίας.
Όσο γι’ αυτούς που θεωρούν ότι η αποχή από τις ευρωεκλογές ευνοεί την κυβέρνηση, έχουμε να θέσουμε τα εξής ερωτήματα: Πρώτο, γιατί ορίστηκε η σταυροδοσία σε αυτές τις εκλογές; Δεύτερο, αυτό το 47,5% που απείχε από τις προηγούμενες ευρωεκλογές αφήνει αδιάφορα τα αστικά κόμματα γιατί αφορά κόσμο που στρέφεται ενάντιά τους (όπως παραστατικά προβάλλει το φασιστικής έμπνευσης διαφημιστικό κλιπάκι της δανέζικης κυβέρνησης) και άρα θέλουν να το αυξήσουν, ή επιδιώκουν την εκλογική του έκφραση μιας και υπάρχουν μπόλικα νέα αστικά αναχώματα που θα μπορούσαν να το προσελκύσουν;

Προλεταριακή Σημαία -  www.kkeml.gr

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ: Στον ευρωμονόδρομο για τη μάχη των χαμένων ποσοστών

0

Είναι φανερό ότι η όποια δημόσια συζήτηση- αντιπαράθεση για τις ευρωεκλογές της 25ης Μάη με τις οποίες από την Ελλάδα θα εκλεγούν 21 ευρωβουλευτές για το λεγόμενο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο (Ε.Κ.) των 751 μελών, «έχει ξεφύγει». Έτσι και παρόλο που από τους διαγκωνιζόμενους της ευρωκάλπης δεν λείπουν ούτε οι λεγόμενοι ευρωσκεπτιστές και αντιμερκελιστές, αλλά ούτε και οι αντι- ΕΕ δυνάμεις, κανείς δεν επισημαίνει και δεν καταθέτει στο λαό ενόψει των εκλογών αυτών τα πιο στοιχειώδη και βασικά. Για παράδειγμα, ότι το «σώμα» (Ε.Κ.) που καλείται να συγκροτήσει με την ψήφο του δεν έχει καμιά αρμοδιότητα στις αποφάσεις της ΕΕ. Ακόμα περισσότερο ότι με βάση τα δεδομένα και τα πρακτικά, τις αποφάσεις δεν παίρνει ουσιαστικά ούτε το Συμβούλιο των υπουργών και των κυβερνήσεων των 28 χωρών-μελών της ΕΕ. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει απόφαση (ή συμβιβασμός) χωρίς τη συμφωνία της Γερμανίας, της Γαλλίας και της Αγγλίας ή κάποιου συνδυασμού αυτών των τριών ιμπεριαλιστικών πυλώνων της λυκοσυμμαχίας που λέγεται ΕΕ. Αυτό φαίνεται πολύ καθαρά από το γεγονός ότι ποτέ άθροισμα μικρών χωρών δεν μπλόκαρε απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου. Κάθε μπλοκάρισμα πάντα συμβαίνει με την προϋπόθεση ότι μια από αυτές τις τρεις χώρες θα «παρασύρει» μια ομάδα μικρότερων και μικρών χωρών για να μη ληφθεί απόφαση. Για ποιο πράγμα καλούνται, λοιπόν, να ψηφίσουν οι λαοί και ο λαός μας;
Όλα αυτά τα πραγματικά δεδομένα που αναδεικνύουν και την πραγματική πολιτική διάσταση της ευρωφιέστας έχουν πλήρως εξοβελιστεί και όχι βέβαια τυχαία. Θα λέγαμε μάλιστα ότι στην πολιτική απάτη της ευρωκάλπης συμμετέχουν με μεγαλύτερη θέρμη οι δυνάμεις της αριστερής μπάντας που κινούνται με αντι- ΕΕ θέσεις. Για παράδειγμα στην παρουσίαση του ευρωψηφοδελτίου του ΚΚΕ ο γ.γ. του Δ. Κουτσούμπας δεν δίστασε να πει πως η ενίσχυση του ΚΚΕ θα βοηθήσει εκτός των άλλων στην πάλη τους μέσα στο ευρωκοινοβούλιο! Πριν από όλα, αυτή καθεαυτή η συμμετοχή του ΚΚΕ στις ευρωεκλογές και όσα τη συνοδεύουν σε επίπεδο θέσεων, διακηρύξεων κ.λπ. από την ηγεσία του κόμματος αυτού θέτουν ένα βασικό ερώτημα: Ποιον πολιτικό στόχο- ζήτημα θέλει να θέσει στο λαό η ηγεσία του ΚΚΕ συμμετέχοντας στην εκλογή ενός διακοσμητικού σώματος αυτής της ιμπεριαλιστικής λυκοσυμμαχίας; Και πόσο και πώς το ζήτημα που θέλει η ηγεσία του ΚΚΕ να θέσει στο λαό σχετίζεται με αυτό που το ίδιο το σύστημα θέτει στο λαό με τις ευρωεκλογές;

Πλαίσιο πάλης ή αποφυγής της;
Ούτε στη διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τις ευρωεκλογές -που κυκλοφόρησε ήδη από το Γενάρη, έκφραση και αυτό της πολιτικής ιεράρχησης και των επιλογών που κάνει το κόμμα αυτό σε σχέση με την υπόθεση του κινήματος- ούτε και σε κανένα άλλο σχετικό προεκλογικό υλικό δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα που θέσαμε παραπάνω. Δεν υπάρχει δηλαδή πολιτικός στόχος που να τίθεται στο λαό και για το λαό από την ηγεσία του ΚΚΕ, εκτός βέβαια από την ανάγκη εκλογικής ενίσχυσης του ΚΚΕ και για τον οποίο θα αναφερθούμε στη συνέχεια. Υπάρχει βέβαια πληθώρα μύδρων ενάντια στις συμφωνίες και αποφάσεις της ΕΕ, ενάντια στην ίδια την ΕΕ, στο πλαίσιο των οποίων επανέρχεται διαρκώς η ίδια θεμελιώδης αντίφαση. Για παράδειγμα αναγράφεται στη διακήρυξη: «Οι λαοί της Ευρώπης μπορούν να καταφέρουν κοινό χτύπημα στα κόμματα του ευρωμονόδρομου και του ευρωσυμβιβασμού. Είναι σημαντικό, την άλλη μέρα από τις ευρωεκλογές, η ΕΕ και οι αστικές κυβερνήσεις - κεντροδεξιές και κεντροαριστερές - να μετράνε απώλειες, να έχει δεχτεί πλήγμα η πολιτική τους. Αυτό το πλήγμα μπορεί να δοθεί με την υπερψήφιση των Κομμουνιστικών Κομμάτων, ριζοσπαστικών, γνήσια αντικαπιταλιστικών - αντιμονοπωλιακών δυνάμεων στην Ευρώπη,που αντιπαλεύουν την ιμπεριαλιστική ΕΕ και τις ταξικές επιλογές της σε βάρος των εργαζομένων της Ευρώπης και εκτός αυτής.» Η αντίφαση δηλαδή που προβλέπει έως και …πλήγμα στην πολιτική της ΕΕ μέσω της ψήφου για το ευρωκοινοβούλιο! Η αντίφαση δηλαδή που όχι μόνο δεν καταγγέλλει την απάτη του Ευρωκοινοβουλίου που έστησαν οι ιμπεριαλιστές αλλά αντίθετα νομιμοποιεί αυτή ακριβώς την απάτη της δημοκρατικοφάνειας, στο βαθμό που επικαλείται «το βάρος» που μπορεί να έχει η ψήφος σε αυτές τις εκλογές και τα «θετικά» για τους λαούς αποτελέσματα που μπορεί η «σωστή» ψήφος να φέρει!
Έχουμε τη γνώμη ότι η βάση αυτής της αντίφασης είναι η άρνηση της αντιιμπεριαλιστικής πάλης, η άρνηση της θέσης «Έξω η Ελλάδα από την ΕΕ» ως ένα στρατηγικής βαρύτητας καθήκον της εργατικής τάξης και του λαού. Στη διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ υπάρχει επίσης η κατεύθυνση «ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ ΜΕ ΛΑΪΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΤΗΣ ΕΕ, ΣΤΗΝ ΕΝΩΜΕΝΗ ΕΥΡΩΠΗ ΤΟΥ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ», που θέτει επιπλέον ερωτήματα και ζητήματα για το πώς πραγματικά αντιλαμβάνεται η ηγεσία του ΚΚΕ το οικοδόμημα της ΕΕ. Σαν ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία όπου, όπως οι ίδιοι λένε, «ενισχύονται οι ανισομετρίες»,και όπως εμείς λέμε, βαθαίνουν οι σχέσεις εξάρτησης και οξύνονται οι ανταγωνισμοί μεταξύ των ιμπεριαλιστικών πυλώνων και άρα είναι δυνατόν ο λαός μιας εξαρτημένης χώρας με την πάλη του να σπάσει τα ιμπεριαλιστικά δεσμά και να βγει από αυτήν; Ή ως μια «ιμπεριαλιστική ένωση» περίπου ισότιμων (και … «αλληλεξαρτώμενων») ιμπεριαλιστικών χωρών –μια από αυτές και η Ελλάδα- οπότε το ζητούμενο είναι η περίπου διεθνής (των 28 χωρών- μελών) και ταυτόχρονη επανάσταση για να «καταργηθεί η ΕΕ» αφού η πάλη για έξοδο από αυτήν «δεν είναι νοητή»; Αναρωτιόμαστε δηλαδή τι βρίσκεται πίσω από τις σχετικές ακροβατικές διατυπώσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ που ψάχνει την «κατάργηση της ΕΕ», αλλά ξορκίζει την έξοδο από αυτήν! Πάντως αν όλα αυτά παραπέμπουν κάπου, είναι στα θεωρήματα της «παγκοσμιοποίησης» και των «καπιταλιστικών ολοκληρώσεων», στην άρνηση της λενινιστικής θεωρίας για τον ιμπεριαλισμό.
Αλλά ας αφήσουμε αυτές τις ιδεολογικές αναζητήσεις της ηγεσίας του ΚΚΕ –που στην πραγματικότητα έχουν πολιτικές αφετηρίες και σκοπιμότητες και είναι προς το παρόν (;) συνεσταλμένες- και ας πάμε στην βασική και «επίσημα» διακηρυγμένη θέση του που επαναλαμβάνεται και ενόψει των ευρωεκλογών: «ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ». Κατά τη γνώμη μας και όπως ήδη αναφέραμε οι βασικοί στόχοι της αντιιμπεριαλιστικής πάλης του λαϊκού κινήματος (έξοδος από ΕΕ και ΝΑΤΟ, διώξιμο βάσεων και σπάσιμο δεσμών με ΗΠΑ) είναι στόχοι άρρηκτα συνδεδεμένοι με την υπόθεση της επαναστατικής ανατροπής του συστήματος, βασικές της προϋποθέσεις. Η ηγεσία του ΚΚΕ εδώ και καιρό και στις ευρωεκλογές, εμφανίζεται με αυτό το «πακέτο» αιτημάτων («ΑΠΟΔΕΣΜΕΥΣΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ, ΜΟΝΟΜΕΡΗ ΔΙΑΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ») με το οποίο προφανώς θεωρεί ότι τακτοποιεί όλα τα στρατηγικά ζητήματα του κινήματος. Μέσα σε αυτό βρίσκεται και η «αποδέσμευση» (από την ΕΕ) οπότε «όλα καλά» και για τις ανάγκες της ευρωκάλπης.
Τα πράγματα δεν είναι καθόλου έτσι! Το σπάσιμο του πλέγματος της εξάρτησης συνολικά –και όχι μόνο αυτής από τους ιμπεριαλιστές της ΕΕ- είναι κεντρικό, καθοριστικό ζήτημα για την ίδια την ανάπτυξη του λαϊκού κινήματος σε μια χώρα όπως η Ελλάδα, γιατί αυτά τα δεσμά αποτελούν ταυτόχρονα βάθρα στήριξης της εξουσίας του συστήματος σε αυτήν. Η ηγεσία του ΚΚΕ δεν αναγνωρίζει αυτή την αλήθεια, δεν θέτει και δεν προετοιμάζει το λαό για την ανάγκη της αντιιμπεριαλιστικής πάλης. Έτσι όχι μόνο «παραλείπει» το… μισό και βάλε πλέγμα εξάρτησης που έχει ο λαός να αντιμετωπίσει, φτάνοντας να αγνοεί την αμερικανονατοϊκή επικυριαρχία στη χώρα. Αλλά και για την ΕΕ που υποτίθεται ότι έχει αναβαθμισμένη αντίθεση, προβλέπει την «αποδέσμευση» ως, ας πούμε, ένα από τα μέτρα που θα λάβει η λαϊκή εξουσία, σαν να πρόκειται για μια χώρα σαν την ιμπεριαλιστική Γαλλία, όπου όταν η εργατική τάξη και ο λαός πάρει την εξουσία τότε η χώρα θα «αποδεσμευτεί» και από το ιμπεριαλιστικό εγχείρημά της! Στην πραγματικότητα, στην Ελλάδα, η εργατική τάξη και ο λαός θα πάρουν την εξουσία γιατί θα έχουν συγκρουστεί– σπάσει τα δεσμά της εξάρτησης και όχι το αντίστροφο που εμφανίζει το σχήμα της λαϊκής εξουσίας του ΚΚΕ.
Το ζήτημα δεν είναι βέβαια «χρονικής σειράς», αλλά βαθύτατα πολιτικό με άμεσες επιπτώσεις στην καθημερινή υπόθεση της πάλης και στην στρατηγική συγκρότηση του κινήματος για το τι θα βρει και τι θα αντιμετωπίσει αναπτύσσοντας την πάλη του.
Ταυτόχρονα το «σκληρό πακέτο» της ηγεσίας του ΚΚΕ έχει μια σημαντική –για την ίδια– καθημερινή χρήση: Χρησιμοποιείται ως το πολιτικό όπλο άρνησης και καταστολής κάθε προσπάθειας αντίστασης και αγώνα, αφού η αποδοχή του είναι απαράβατη προϋπόθεση για να υπάρξει η όποια κινητοποίηση. Έτσι προφυλάσσει η ηγεσία του ΚΚΕ ένα ολόκληρο δυναμικό από τον «κίνδυνο» να μπλέξει σε κινηματικές διαδικασίες συγχρωτισμό και αγώνες με... άλλους αριστερούς και βέβαια ευρύτερα με το λαό! Στο τέλος γίνεται (έγινε ήδη) και θεωρητικοποίηση αυτής της γραμμής της αναχώρησης από την ταξική πάλη. Για παράδειγμα «δεν μπορεί» να αναπτυχθεί αγώνας ενάντια στις απολύσεις στο Δημόσιο –και πολύ περισσότερο να νικήσει- αφού είμαστε μέσα στην ΕΕ! Κατά συνέπεια το «σκληρό πακέτο» δεν είναι και τόσο ενοχλητικό για το σύστημα στο βαθμό που το βοηθάει να περνάει την πολιτική του, τα μέτρα του, και στο βαθμό που δεν βοηθάει τους εργάτες και το λαό να βρεθούν και να οργανωθούν στο πεδίο της πάλης και της σύγκρουσης με την πολιτική του.

Η εκλογική ενίσχυση
Αυτό που το σύστημα θέτει στο λαό ζητώντας του να ψηφίσει για το Ευρωκοινοβούλιο είναι να αποδεχτεί ξανά και ξανά πως ανήκουμε στη Δύση και εν προκειμένω στην ΕΕ, πως τα δικαιώματά του στο ψωμί, στη δουλειά, στην ελευθερία, κάθε κοινωνική και δημοκρατική του κατάκτηση και ο πλούτος της χώρας του ανήκουν στους ιμπεριαλιστές της Ευρώπης. Του ζητά και του απαιτεί να μη σκέφτεται καν πως η χώρα μπορεί να είναι ανεξάρτητη, πως μπορεί να ζει χωρίς προστάτες, πως μπορεί το μέλλον του και η ζωή των παιδιών του να μην καθορίζονται από τα επιτελεία των ιμπεριαλιστικών αστικών τάξεων της Ευρώπης. Ταυτόχρονα το σύστημα όντας σε κατάσταση πολιτικής αστάθειας, στο φόντο των εκλογών αποθέωσης της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και μεγάλης μερίδας των υπεύθυνων ιμπεριαλιστών για τη λαϊκή εξαθλίωση, επιχειρεί μια καταμέτρηση και συγκρότηση των πολιτικών του δυνάμεων και του πολιτικού του προσωπικού.
Η ηγεσία του ΚΚΕ αποδέχεται αυτό το φόντο, συμβάλλει στη νομιμοποίηση της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και δίνει έναν πολύμηνο αγώνα -ενάντια στις πραγματικές ανάγκες του κινήματος- για την εκλογική ενίσχυσή της. Αυτός είναι ο μόνος στόχος που διατυπώνουν με όλους τους τρόπους και τόνους τα προεκλογικά υλικά της ευρωεκστρατείας της, σε αυτόν υποτάσσονται τα πάντα. «Ψηφίζουμε ΚΚΕ παντού», λέει η ηγεσία του κόμματος και δεν διστάζει άλλη μια φορά να «εξηγήσει» τα αδιέξοδά της και να επιχειρήσει να κρύψει τη δικιά της συμμόρφωση στο σύστημα καταγγέλλοντας το λαό: «Υπάρχει η πρόταση διεξόδου, η δυνατότητα οργάνωσης της παραγωγής και της κοινωνίας από το λαό, για το λαό. Αυτό που ακόμα λείπει είναι η αποφασισμένη, λαϊκή θέληση για σύγκρουση με τις δυνάμεις που την εμποδίζουν»!
Η «άρνηση της παγίδας του ευρωμονόδρομου» γίνεται λοιπόν μέσω της συμμετοχής στις εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο. Φαίνεται πως η εκλογολαγνεία, και η άρνηση της κατεύθυνσης της μαζικής πάλης όλα τα οξύμωρα τα επιτρέπει και τα δικαιολογεί. Αλλά μιας και ο λόγος είναι (στην πραγματικότητα αρχίζει και τελειώνει όσον αφορά τα σχέδια της ηγεσίας του ΚΚΕ) για ψήφους και ποσοστά, ας τελειώσουμε με ένα τέτοιο ερώτημα: Η ηγεσία του ΚΚΕ θέλει να διορθώσει το 4,50% των εκλογών του Ιούνη του 2012. Βέβαια το Μάη του 2012 είχε 8,48%. Στις προηγούμενες ευρωεκλογές του 2009 είχε 8,35%. Γιατί τα 'χασε αυτά; Γιατί στα άγρια χρόνια από το 2009 ως το 2012 που ήταν –σχετικά τουλάχιστον- «ισχυρό το ΚΚΕ» σε ποσοστά, καθόλου δεν επαλήθευσε πως «δύναμη και ελπίδα είναι του λαού»; Και αν τώρα ανέβει κανένα πόντο ή φτάσει ξανά στα ίδια ποσοστά που είχε μόλις πριν 2 χρόνια, γιατί πρέπει να θεωρήσουν οι εργάτες και ο λαός πως αυτό θα βελτιώσει τα δεδομένα της πάλης τους;

Προλεταριακή Σημαία 733

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η εισήγηση στην εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) για την αποχή στις ευρωεκλογές

1

Στην ΑΣΟΕΕ πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση του ΚΚΕ(μ-λ) για την αποχή στις ευρωεκλογές. Μετά την εισήγηση ακολούθησε συζήτηση που κράτησε το ενδιαφέρον των παρευρισκόμενων μέχρι το τέλος. Συζητήθηκαν τα πάντα. Από το γιατί το ΚΚΕ(μ-λ) εξακολουθεί να επιμένει ότι η μόνη πραγματική αντιΕΕ και αντιιμπεριαλιστική «ψήφος» στις ευρωεκλογές είναι η αποχή, μέχρι τις θέσεις του για τις αυτοδιοικητικές εκλογές. Συζήτηση έγινε και για το αποτέλεσμα των εκλογών της πρώτης Κυριακής.
Ακολουθεί η εισήγηση:

Σύντροφοι και συναγωνιστές
Eχουν περάσει λίγες μέρες από τον πρώτο γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών και σε τρεις μέρες ο λαός μας οδηγείται πάλι στις κάλπες για τον δεύτερο γύρο και τις ευρωεκλογές.
Αν και το θέμα της συζήτησης μας είναι η πρόταση του KKΕ(μ-λ) για αποχή από τις κάλπες της ΕΕ για να μην νομιμοποιήσουμε το καθεστώς της εξάρτησης και της καταλήστευσης της χώρας από τα αρπακτικά της ΕΕ δεν θα αποφύγουμε να κάνουμε μια ψύχραιμη πολιτική αποτίμηση των αποτελεσμάτων του πρώτου γύρου των λεγόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών που καλό είναι να εμπλουτιστεί και από τη συζήτηση που θέλουμε να ακολουθήσει.
Αξίζει εδώ να σημειώσω πως ο Καλλικράτης καθόριζε πως οι ευρωεκλογές γίνονται την πρώτη Κυριακή των αυτοδιοικητικών εκλογών και όμως το υπουργείο Εσωτερικών με τη συμφωνία προφανώς των κυρίαρχων της ΕΕ μετέθεσε με νομοθετική ρύθμιση τη διενέργεια των ευρωεκλογών να γίνουν 25 Μάη ταυτόχρονα με το δεύτερο γύρο των αυτοδιοικητικών εκλογών.
Η κυβέρνηση γνώριζε πως οι ψεύτικες θριαμβολογίες για έξοδο από Μνημόνιο και την επιτήρηση, τα κούφια λόγια για την ανάπτυξη που χτυπά την πόρτα της χώρας, τα ψίχουλα που πετά στα μούτρα των φτωχότερων στρωμάτων από το περιβόητο πλεόνασμα αλλά και το λιβάνισμα και η φιλοκυβερνητική προπαγάνδα των μέσων μαζικής ενημέρωσης για τον ενθουσιασμό των δανειστών για τις επιδόσεις της κυβέρνησης, όλα αυτά δεν θα ήταν αρκετά για να αποτραπεί ένα κακό εκλογικό αποτέλεσμα στην κάλπη των ευρωεκλογών με άμεσο ενδεχόμενο να ακολουθούσαν απρόβλεπτες πολιτικές συνέπειες στον Β γύρο κάνοντας ακόμα πιο ρευστό για το σύστημα το πολιτικό περιβάλλον της περιόδου.
Με την μετάθεση των ευρωεκλογών οι κυβερνητικοί εταίροι ΝΔ-ΠΑΣΟΚ επιδίωξαν να αξιοποιήσουν πολιτικά τον ιδιότυπο χαρακτήρα των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών και να θολώσουν τα νερά την πρώτη Κυριακή που μας πέρασε.  Στοιχημένοι ή πιο σωστά κρυμμένοι πίσω από δήθεν ανεξάρτητους υποψηφίους και καλώντας τον κόσμο να μην ενδώσει στα κελεύσματα για πολιτικοποίηση των αυτοδιοικητικών εκλογών αλλά να ψηφίσει με γνώμονα τα τοπικά τον περιφερειάρχη, τον δήμαρχο και τον δημοτικό σύμβουλο.
Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου μάλλον δικαιώνουν τους χειρισμούς του εύθραυστου κυβερνητικού συνασπισμού ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και δείχνουν να μην τροποποιούν τα πολιτικά δεδομένα αλλά ας περιμένουμε μέχρι το βράδυ της ερχόμενης Κυριακής για να έχουμε την πλήρη εικόνα.
Σύντροφοι και συναγωνιστές
Δεν είναι καθόλου ευχάριστο να διαπιστώνεις πως συνολικά το αποτέλεσμα του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών είναι έκφραση του έντονα αρνητικού συσχετισμού σε βάρος των εργαζομένων και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων σε μια παρατεταμένη περίοδο κινηματικής νηνεμίας με αρκετές επιμέρους κινηματικές εξαιρέσεις που όμως δεν ακυρώνουν τον κανόνα.
Είναι “πύρρειος” αλλά είναι νίκη για το σύστημα όταν κινδυνεύει μόνο από την ψήφο  και όχι από την κίνηση των καταπιεσμένων γι αυτό και βρίσκει τρόπους να θολώνει τα νερά και να ανακτά την πρωτοβουλία των κινήσεων.
Έτσι, βλέπουμε εκτός από την περιφέρεια Αττικής στις υπόλοιπες δώδεκα περιφέρειες να είναι στην πρώτη θέση υποψήφιοι που στην ουσία στηρίζονται από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ.
Η πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ στην περιφέρεια Αττικής είναι η εξαίρεση και  η αναμέτρηση μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ διεξάγεται στον δεύτερο γύρο μόλις σε τρείς περιφέρειες και είναι πολύ δύσκολο να γίνουν προβλέψεις για το ποιός τελικά θα επικρατήσει.
Παρατηρούμε πως  παρά την σαφή αποδυνάμωση της ΝΔ και την εξαιρετικά άσχημη κατάσταση ακόμα και για το μέλλον του, του ΠΑΣΟΚ τα αποτελέσματα στο χώρο της τοπικής Αυτοδιοίκησης μας δείχνουν πως για το αστικό πολιτικό σύστημα υπάρχει δεξαμενή στελεχών με πολυεπίπεδη σχέση με το κράτος, τους μηχανισμούς του που διατηρεί ακόμα πελατειακές σχέσεις με κομμάτια του λαού.
Πελατειακές σχέσεις που όσο και να έχουν κλονιστεί -αφού η υποσχεσιολογία στην εποχή της παρατεταμένης κρίσης δύσκολα γίνεται πράξη- επιδρούν στους ψηφοφόρους της τοπικής κοινωνίας, θέτουν διλήμματα και ασκούν πιέσεις.
Εκμεταλλεύονται την αποδοχή από την Αριστερά των αστικών κανόνων συμμετοχής  στη τοπική αυτοδιοίκηση και  με σχετική ευκολία στελέχη των αστικών κομμάτων βαφτίζονται ανεξάρτητοι και ακομμάτιστοι υποψήφιοι υφαρπάζοντας στη συνέχεια τη λαϊκή ψήφο.
Ολος αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί παράλληλα και σε συνεργασία με το αστικό κράτος και τις επιλογές του, υλοποιεί τις πολιτικές επιλογές του  συστήματος  και μπορεί να αξιοποιηθεί για να παίξει ρόλο αν και όποτε χρειαστεί για τη δημιουργία, την ενίσχυση, την στήριξη νέων πολιτικών οργανισμών στην υπηρεσία του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού.
Την ίδια άσχημη γεύση, της μετατόπισης του πολιτικού κλίματος σε πιο δεξιά και αντιδραστική κατεύθυνση, μας αφήνει και το αποτέλεσμα της νεοναζιστικής οργάνωσης Χρυσής Αυγής. Στο Δήμο της Αθήνας αλλά και πανελλαδικά έπιασε υψηλό ποσοστό που δημιουργεί τις προϋποθέσεις και σε συνδυασμό και με τις απαραίτητες προσαρμογές στελέχη αυτού του μορφώματος να αποτελέσουν τους νέους Βορίδηδες και Γεωργιάδηδες του αστικού πολιτικού σκηνικού.
Το πιο όμως ανησυχητικό είναι τα ποσοστά των φασιστών στις πιο φτωχές γειτονιές της Αττικής. Η ΧΑ στο 4ο διαμέρισμα του Δήμου της Αθήνας (Ακαδημία Πλάτωνος, Κολωνός και Σεπόλια) είναι στην πρώτη θέση με ποσοστό σχεδόν 20% και στο 6ο διαμέρισμα (Κυψέλη και Πατήσια) είναι δεύτερη με σχεδόν 19% . Ο υπόδικος Παναγιώταρος στην περιφέρεια Αττικής είναι στην τέταρτη θέση.
Δεν δεχόμαστε τον αιφνιδιασμό, την αμηχανία δεξιών και αριστερών που καμώνονται πως δεν καταλαβαίνουν πως έγινε πάλι αυτό το κακό μετά και τις αποκαλύψεις της δράσης της ΧΑ. Και καλά οι αστοί που μας δουλεύουν κανονικά μια και δεν έχουν κανένα πρόβλημα να φλερτάρουν με την ιδέα αξιοποίησης των φασιστών όταν σφίξουν κι άλλο τα πολιτικά πράγματα και δεν μαζεύεται ο λαός.
Η Αριστερά όμως δεν δικαιούται να το παίζει τρελίτσα ειδικά όταν είναι κομμάτι του προβλήματος και αποφεύγει συστηματικά να γίνει μέρος της λύσης του. Σε αυτή την παρατεταμένη περίοδο που τα φτωχότερα στρώματα βρίσκονται στο όριο της επιβίωσης   η Αριστερά πρέπει να είναι το αποκούμπι για το φτωχό λαό. Οταν όμως η Αριστερά σφυρίζει μόνο εκλογικά και αδιάφορα, όταν δεν βάζει πλάτη για να οικοδομηθεί το Μέτωπο Αντίστασης και Διεκδίκησης για την Ανατροπή της βάρβαρης πολιτικής τότε: η ανεργία, οι αναδουλειές, η καταπίεση και η απόγνωση αναπόφευκτα συναντώνται με τους δήθεν αντισυστημικούς τσαμπουκάδες του εσμού των φασιστών που στο πολιτικό περιβάλλον της περιόδου φαντάζουν πιο αποτελεσματικοί από τα εκλογικά κυριλίκια της Αριστεράς.
Σε αυτές τις τοπικές εκλογές επίσης ιδιαίτερα ανησυχητικό ήταν ο Μόραλης -το παραπαίδι του εφοπλιστή και προέδρου του Ολυμπιακού- και ο Μπέος – προφυλακισμένος για στημένα παιχνίδια- μοιράζοντας σακούλες με τρόφιμα και πληρώνοντας λογαριασμούς στα τσιπουράδικα να διεκδικούν να είναι από την ερχόμενη Κυριακή δήμαρχοι του Πειραιά και του Βολου αντίστοιχα.  Οταν ο λαός χάνει την πίστη στις δικές του δυνάμεις, στην αντίσταση και στο μαζικό αγώνα, αναζητεί «σωτήρες» ακόμα και μέσα στα «μαύρα σκοτάδια» που του παρουσιάζονται ως «έντιμες λύσεις».
Αξίζει εδώ να σημειωθεί το ότι ο δήμαρχος Πειραιά είναι και μέλος του διοικητικού Συμβουλίου του ΟΛΠ γεγονός αρκετά διαφωτιστικό για τη σπουδή των Μαρινάκη και Κόκκαλη να διεκδικήσουν το Δήμο Πειραιά παίρνοντας έτσι καλύτερη θέση στην αρένα διεκδίκησης ρόλου για όσα εξελίσσονται και μέλλεται να εξελιχθούν στο μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας.
Όσον αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ παρά το θετικό αποτέλεσμα σε περιφέρεια Αττικής και Δήμο Αθήνας (που όμως είναι εμφανώς πιο κάτω από τα αντίστοιχα των τελευταίων βουλευτικών εκλογών του 2012) η συνολική εικόνα δεν επιτρέπει πανηγυρισμούς και εκείνον τον αέρα νίκης που τον καθιστά φαβορί για την άμεση ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας. Δεν αδικούμε τον ΣΥΡΙΖΑ αν πούμε ότι βρίσκεται στη φάση όπου έχουν αρχίσει να εξαντλούνται τα αποθέματα των καυσίμων της συμμετοχής του στα κινήματα που μεταφράστηκαν στην εκλογική του εκτόξευση ειδικά στις δεύτερες εκλογές του Ιούνη του 2012. Ο λαϊκός, ο φτωχός κόσμος εξαντλημένος από τη λαίλαπα των μνημονίων δείχνει να μην εμπιστεύεται με τον ίδιο τρόπο τον ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα υπό δοκιμή εργαλείο που θα βάλει αναχώματα στην επέλαση της αντιλαϊκής καταιγίδας.  Αυτό το φαύλο κύκλο είναι ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ που δημιούργησε.
Οποιος αναχωρεί από το κίνημα και αφήνει τον λαό μόνο του εξουθενωμένο, φοβισμένο, απομονωμένο και ανοργάνωτο ενώ την ίδια στιγμή σερβίρει αφειδώς τα ιδεολογήματα της ανάθεσης και της διεξαγωγής της ταξικής πάλης μέσω αντιπροσώπων θερίζει ότι σπέρνει. Διαπαιδαγωγεί ένα λαό να γίνεται εύκολα χειραγωγήσιμος και έτσι αναλώσιμος, ένας απλός ψηφοφόρος στο γήπεδο της κατ’ επίφαση αστικής Δημοκρατίας όπου σαν αυθεντικότεροι εκπρόσωποι  της, οι αντίπαλοι ξέρουν καλύτερα πως να χειριστούν τον λαό.
Όσον αφορά το ΚΚΕ είχε μια σχετική άνοδο αν τα αποτελέσματα του συγκριθούν με τα πολύ χαμηλά εκλογικά αποτελέσματα που είχε στις βουλευτικές εκλογές του Ιούνη 2012.  Άνοδο είχε και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και σε Δήμους και σε περιφέρειες.
Δεν δίνουμε κανένα συγχωροχάρτι στον εκλογικό κρετινισμό. Στο ίδιο έργο θεατές είδαμε να μας παραδίδουν ξανά μαθήματα αυτές οι δυνάμεις -και κυρίως το ΚΚΕ-  για την τεράστια αξία της ψήφου.
Παρ’όλα αυτά στο θολό τοπίο του πρώτου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών πρέπει να καταγραφεί στα θετικά ότι ένας αρκετά μεγάλος αριθμός ανθρώπων που στήριξε τα ψηφοδέλτια ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ πέρασε μέσα από τις συμπληγάδες και γύρισε την πλάτη στα φαιδρά συνθήματα του τύπου «σήμερα ψηφίζεις- αύριο πέφτουν και χαίρεσαι». Δεν μπορούμε να ξέρουμε πως θα συμπεριφερθεί αυτό το δυναμικό την ερχόμενη Κυριακή. Μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε με βάση τα ιστορικά δεδομένα των βουλευτικών εκλογών του Ιούνη του 2012.   Είμαστε όμως σίγουροι πως αν σε αυτό το δυναμικό τεθεί άλλη πρόταση, να συμβάλλει σε άλλη κατεύθυνση μακριά από μικροκομματικά τερτίπια και εκλογικούς διαγκωνισμούς είναι μια πολύ καλή εφεδρεία για να τεθεί με μαζικούς όρους το ζήτημα της κοινής δράσης για το ξανά-δυνάμωμα των αντιστάσεων. Και αυτό δεν το περιμένουμε από τις ηγεσίες των προαναφερθέντων δυνάμεων. Σε αυτό μας πέφτει λόγος και πρέπει να πασχίσουμε πιο σοβαρά και σαν ΚΚΕ(μ-λ) αλλα και  με την πύκνωση των γραμμών και των πρωτοβουλιών της Λαϊκής Αντίστασης-Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας
Σύντροφοι και συναγωνιστές
Εμείς στην κάλπη για τον Καλλικράτη επιλέξαμε να προτείνουμε στον λαό τη θέση για Άκυρο-Λευκό. Και το είπαμε δυνατά κυκλοφορώντας δημόσια αντίστοιχο υλικό. Να ξαναθυμίσουμε αυτό που καταθέσαμε και στις  εκδηλώσεις της οργάνωσής μας σε όλη τη χώρα πριν τον α γύρο των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών. Δεν θεωρούμε στις παρούσες συνθήκες και συσχετισμούς ότι οι δήμοι και οι περιφέρειες  μπορούν να μετατραπούν σε κάστρα λαϊκής αντίστασης ή κύτταρα  της κοινωνικής οικονομίας και της συμμετοχικής δημοκρατίας. Δεν θα αποκρύψουμε ότι ο Καποδίστριας και μετά ο Καλλικράτης έχουν μετατρέψει σε πολύ σημαντικό  σχεδόν βαθμό  την ΤΑ σε όργανό εφαρμογής των κυβερνητικών και ευρωπαϊκών πολιτικών, των εντολών της ΕΕ και των κεφαλαιοκρατών.
Δυστυχώς η Αριστερά διαδίδει και αυτή με την σέσουλα εκλογικές αυταπάτες περί «αυτοδιοίκησης», «συμμετοχής», «Δήμους-κύτταρα της δημοκρατίας» κ.α. Απόψεις βαθιά συστημικές, που συγκαλύπτουν το ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης, που αποπροσανατολίζουν και ενσωματώνουν.
Οι δήμοι και οι κοινότητες, παρότι ένας θεσμός με λαϊκές ρίζες, ενσωματώθηκαν από το σύστημα, μετατράπηκαν σε εξαρτήματα της κεντρικής εξουσίας και σήμερα αποτελούν προέκταση – μακρύ χέρι του κράτους.  Αποψιλωμένοι από πόρους, εξουσίες και αρμοδιότητες χρησιμεύουν μόνο ως ιμάντες μεταβίβασης των κεντρικών κυβερνητικών επιλογών και ως φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί.
«Δήμοι-επιχειρήσεις» που στο όνομα της «ανταποδοτικότητας» χαρατσώνουν τους δημότες με απανωτά τέλη, δίδακτρα, τροφεία κλπ ενώ αποτέλεσαν και αποτελούν «πολιορκητικό κριό» για τις ιδιωτικοποιήσεις και τη λεηλασία του δημόσιου χώρου από το κεφάλαιο. Κατάντησαν «θερμοκήπια» μαύρης εργασίας και «εργαστήρια» εφαρμογής κάθε νέας αντεργατικής ρύθμισης και ελαστικής εργασιακής σχέσης (εποχιακή απασχόληση, 5μηνα, μπλοκάκια, συμβασιούχοι πολλών ταχυτήτων κλπ).
Η «αποκέντρωση» που διαφημίζουν αφορά κάποιες δευτερεύουσες αρμοδιότητες (για νεκροταφεία, σκουπίδια κλπ) και χρησιμεύει μόνο και μόνο για να αποσυμφορηθεί  η κεντρική εξουσία από τα επουσιώδη και να ενισχυθεί ο συγκεντρωτισμός του κράτους και της κυβέρνησης.
Μετατρέψανε τους δήμους  σε «αμορτισέρ» της κοινωνικής δυσαρέσκειας και κυματοθραύστες της λαϊκής αγανάκτησης. Ο λαός μας δεν έχει  ανάγκη από τέτοιους ενσωματωμένους στο σύστημα μηχανισμούς. Εχουμε ανάγκη από μορφές οργάνωσης, που βγαίνουν μέσα από τη δική μας κίνηση και δράση, που εκφράζουν και προωθούν τα δικά μας συμφέροντα.  Εχουμε ανάγκη από εστίες αγώνα, εστίες αντίστασης παντού όπου ζούμε, όπου δουλεύουμε, όπου σπουδάζουμε. Με γραμμή ρήξης και ανατροπής και όχι ενσωμάτωσης και αποπροσανατολισμού.
Υπήρχε το ερώτημα σε συντρόφους και φίλους αν αυτή μας η κατεύθυνση μπορούσε να υπηρετηθεί και με συμμετοχή σε υπάρχοντα σχήματα ή αν μπορούσαμε να συγκροτήσουμε  αλλά και να συμμετέχουμε στις τοπικές εκλογές.
Σύντροφοι και φίλοι μόνο με την  πολιτική κατεύθυνση του ΑΚΥΡΟ-ΛΕΥΚΟ στις κάλπες του «Καλλικράτη», δηλώναμε  όχι μόνο τη συνολική αντίθεση στους κάθε είδους υποψήφιους του συστήματος της εξαθλίωσης και της εξάρτησης αλλά και δηλώναμε ταυτόχρονα και τη διαφοροποίησή μας από τα διάφορα «σχέδια» διαχείρισης που πλασάρονται σαν δήθεν αριστερές προοπτικές.
Να γίνει επίσης κατανοητό ότι η θέση μας για μη συμμετοχή στις περιφερειακές εκλογές δεν σημαίνει ότι έχουμε καταλήξει στην άποψη ότι δεν θα υπάρξουν ποτέ δυνατότητες παρέμβασης στους δήμους υπό την προϋπόθεση βέβαια να υπάρχει κάποιο τοπικό κίνημα που να διεκδικεί.
Αυτός είναι και ο λόγος που καλούσαμε σε λευκό ή άκυρο και όχι σε αποχή από τους δήμους. Επί της ουσίας δεν κατεβήκαμε ή δε στηρίξαμε κάποιο ψηφοδέλτιο για πολιτικούς και κινηματικούς λόγους. Δε θεωρήσαμε ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις σε αυτές τις εκλογές για κάτι τέτοιο. Εκτιμήσαμε ότι δεν μπορούμε να στηρίξουμε τελικά πουθενά κανένα σχήμα. Αν και υπήρξαν και δεύτερες σκέψεις. Επίσης θεωρήσαμε ότι δεν υπάρχουν σε κάποιο δήμο οι υποκειμενικές δυνατότητες (αριθμός υποψηφίων, οικονομικό κλπ) γύρω από ένα δυναμικό αγωνιστών για να στηριχθεί ένα τοπικό σχήμα που θα θέσει με τη συμμετοχή του την αγωνιστική-κινηματική κατεύθυνση. Σχήμα που το δυναμικό του θα είναι αναγνωρίσιμο στην τοπική κοινωνία και δεν θα προέρχεται από μεταδημοτεύσεις κατόπιν κομματικής εντολής για να συμπληρωθεί ο τεράστιος αριθμός υποψηφίων που απαιτείται.
Για τις ευρωεκλογές και τη στάση μας για ΑΠΟΧΗ από την φιέστα!
Οι λαοί  όλο και πιο πολύ  εχθρεύονται την ΕΕ και τη θεωρούν ξένο σώμα και ξένη δύναμη στις κοινωνίες και στην καθημερινότητα των προβλημάτων και των αναγκών τους. Ο λεγόμενος ευρώ-σκεπτικισμός δεν είναι τίποτε άλλο από την όλο και πιο διευρυνόμενη αντίθεσή των ευρωπαϊκών κοινωνιών σε αυτό το αντιδραστικό κατασκεύασμα που όσο περνά ο καιρός και ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της κρίσης αποκαλύπτει τα αληθινά χαρακτηριστικά του.
Στις ευρωεκλογές του 2009 η μέση αποχή  έφτασε στο ύψος ρεκόρ του 57% και σε κράτη-μέλη ξεπέρασε το 70%. Το γνωστό πλέον ευρωβαρόμετρο,  το επίσημο δηλαδή γκάλοπ της ΕΕ, μέτρησε πριν λίγο καιρό πως το 53% των Ευρωπαίων δεν έχει εμπιστοσύνη στο Ευρωκοινοβούλιο και 59% δεν έχουν εμπιστοσύνη στην ΕΕ. Στην Ελλάδα το ποσοστό ανεμπιστοσύνης για την ΕΕ είναι 81, για την Ισπανία 67 και την Κύπρο 74.
Δεν είναι τυχαίο πως στην καμπάνια του για τις εκλογές το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο επιχειρεί να αναβαθμίσει  την προεκλογική προπαγανδιστική εκστρατεία  του για να παρακινήσει τους ψηφοφόρους να πάνε  στις κάλπες. Χρησιμοποιούν το σύνθημα: ΔΙΑΛΕΞΕ ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΜΑΝΤΟ.  Τι μας λένε; Πως αν πάμε να ψηφίσουμε  και στείλουμε τους αντιπρόσωπους που θέλουμε στο Ευρωκοινοβούλιο στο Στρασβούργο, θα πετύχουμε να τους τα πούμε ένα χεράκι μέχρι και να καθορίσουμε τις τύχες της ΕΕ.
Είναι τόσο μεγάλο αυτό το ψέμα, που δίκαια αφήνει παγερά αδιάφορη  την μεγάλη πλειοψηφία των Ευρωπαίων εργαζόμενων και της νεολαίας,  που για μια άλλη φορά, θα οδηγήσει την αποχή από την φάρσα των Ευρωεκλογών σε ιστορικά ύψη , τέτοια που βάζουν πλέον ευθέως θέμα ακόμη και τυπικής νομιμότητας σε αυτό το πανευρωπαϊκό τσίρκο που στήνεται κάθε πέντε χρόνια.
Συναγωνιστές και φίλοι
Είναι πολύ πίσω ο καιρός που γράφαμε τι είναι και τι ρόλο βαράει το Ευρωκοινοβούλιο και όλοι σχεδόν στην Αριστερά μας αντιμετώπιζαν σαν εξωγήινους, αριστεριστές που δεν καταλαβαίνουμε την μέση συνείδηση, τις ευκαιρίες που δίνονται για παρέμβαση κλπ. Από τότε υπήρχαν στην Αριστερά  αυτοί που μάταια ονειρεύονταν (και συνεχίζουν) να τροποποιήσουν τους συσχετισμούς, να αυξήσουν την επιρροή των λαϊκών συμφερόντων στην καρδιά της ΕΕ και να φτιάξουν τη δίκαιη, κοινωνική, αριστερή η δεν ξέρω τι άλλο Ευρώπη, μέχρι και να αναλάβουν την προεδρία της Ευρωπαϊκής κυβέρνησης  ονειρεύονταν και όλα αυτά μέσα από τη συμμετοχή τους στο Ευρωκοινοβούλιο.
Σήμερα κάποιοι από αυτούς έχουν αλλάξει άποψη και αναφέρονται στον καταστροφικό ρόλο της ΕΕ για την χώρα, θέλουν την διάλυση της ευρωζώνης και της ίδιας της ΕΕ. την έξοδο από αυτήν. Επιθυμούν και την εκλογή ευρωβουλευτή που με τη μαχητική παρουσία του στο ευρωκοινοβούλιο θα βάλει στη θέση τους τους κακούς ιμπεριαλιστές και θα αποτρέψει τα χειρότερα για τη χώρα.
Οτι και να λέγεται, όσες αυταπάτες και να πλασάρονται, όσες καιροσκοπικές αναπροσαρμογές πολιτικών θέσεων και να γίνουν δεν μπορούν να ακυρώσουν όσα ο λαός μας στα 4 χρόνια αυτής της δοκιμασίας είδε και έζησε στο πετσί του με τις εντολές των ευρωπαϊκών μονοπωλίων και των ισχυρών ιμπεριαλιστικών κρατών.
Το Ευρωκοινοβούλιο αυτά τα χρόνια ήταν μαζί με τα επιτελεία των Βρυξελλών και των ιμπεριαλιστών στην ίδια αντιδραστική γραμμή και όχθη. Το Ευρωκοινοβούλιο ήταν εχθρικό και υπέρ όσων επιβλήθηκαν στη χώρα μας και σε άλλες χώρες από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και την ΕΚΤ.  Θα μπορούσε να γίνει  αλλιώς; Οχι βέβαια. Γιατί οι πραγματικοί ιδρυτές και αφέντες της ΕΟΚ και της ΕΕ, κύρια οι γαλλογερμανοί ιμπεριαλιστές, έφτιαξαν το Ευρωκοινοβούλιο για αποπροσανατολισμό και χειραγώγηση των λαών και όχι για να αποφασίζει ενάντια στην πολιτική που επιβάλλουν. Ακόμα και αυτή η δήθεν αύξηση των αρμοδιοτήτων και του ρόλου του Ευρωκοινοβουλίου τον τελευταίο καιρό, είναι έτσι νομοθετημένη που υπόκειται  στο βέτο των κυβερνήσεων και ειδικά  αυτών  που καθορίζουν τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
ΔΙΑΛΕΞΕ ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΜΑΝΤΟ λέει η καμπάνια αλλά ΤΟ ΠΟΙΟΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΥΜΑΝΤΟ φάνηκε για μια ακόμη φορά τώρα που οι Εγγλέζοι, που έχουν πολλούς λόγους να θέλουν να αμφισβητήσουν δημόσια τις «επιτυχίες» που το Βερολίνο εμφανίζει στην ΕΕ, λίγες μέρες πριν τις ευρωεκλογές αποφάσισαν να μας περιγράψουν με κυνικές λεπτομέρειες το ρόλο του Μπαρόζο στην πτώση του Παπανδρέου και τον σχηματισμό της κυβέρνησης  Παπαδήμου. (αλλά και του Μπερλουσκόνι και του Μόντι).                    Καταλαβαίνει ο λαός  ποιος κάνει αληθινό κουμάντο όχι μόνο στο Στρασβούργου και στις Βρυξέλλες  αλλά και στην Αθήνα.
Φίλες και φίλοι
Η ΕΕ δεν μπορεί να αλλάξει ή να μεταρρυθμιστεί γιατί στον ιδρυτικό γενετικό κώδικα της είναι αντιδραστική και ιμπεριαλιστική. Η θα διαλυθεί κάτω  από τα κτυπήματα των λαϊκών αγώνων σε κάθε χώρα αξεχώριστα ή και από κοινού ή θα καταρρεύσει κάτω από το βάρος των εσωτερικών και ιστορικά αγεφύρωτων αντιθέσεων των κρατών που την συναπαρτίζουν.
Η ΕΕ  δεν είναι σπίτι των λαών αλλά πύργος και οχυρό  των πολυεθνικών και των κεφαλαιοκρατών, συνασπισμός- λυκοσυμαχία  των ισχυρών ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών κρατών, εχθρός των λαών και των εργαζόμενων, ιερή ένωση των αστικών καθεστώτων  ενάντια σε κάθε προοδευτική κοινωνική μεταβολή και αλλαγή.
Ε.Ε. σημαίνει εξουσία του κεφαλαίου και των πιο βαρβάρων αντιλαϊκών πολιτικών ενάντια στον κόσμο της δουλειάς.
ΕΕ σημαίνει καταλήστευση των λαών και των πόρων των χωρών του Τρίτου Κόσμου και της ευρωπαϊκής περιφέρειας, στρατιωτικό-πολιτικές επεμβάσεις σαν τις τελευταίες στην Λιβύη, στο Μάλι και στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, υποδαύλιση των εμφύλιων διχασμών, της αλλαγής των συνόρων, των πραξικοπημάτων και του φασισμού  και εν τέλει των πολέμων όπως παλιά στην Γιουγκοσλαβία, στο Αφγανιστάν, και τελευταία  στην Ουκρανία.
ΕΕ σημαίνει μαζικές δολοφονίες μεταναστών στα σύνορα της , αντικομουνισμό και ξαναγράψιμο της ιστορίας,  πριμοδότηση του φασισμού που ξανασηκώνει κεφάλι.
Τα προβλήματα του λαού και της χώρας, όχι μόνο δεν θέλει να λύσει η ΕΕ, αλλά αντίθετα είναι αυτή που τα δημιουργεί και τα επιτείνει, από κοινού με τον άλλο πόλο της εξάρτησης, τις ΗΠΑ.
Για όλα αυτά καλούσαμε και ξανακαλούμε το λαό να απέχει από τις Ευρωεκλογές!
Στην Αριστερά αυτοί που σας καλουν να πάτε στην ευρωκάλπη έντεχνα εξομοιώνουν το ευρωκοινοβούλιο με το αστικό κοινοβούλιο για να καθαγιάσουν τη συμμετοχή τους στις ευρωεκλογές.
Μας ρωτούν γιατί ενώ κάνουμε αποχή από τις ευρωκάλπες  αντιθέτως συμμετέχουμε στις βουλευτικές εκλογές. Απαντάμε λοιπόν με τη θέση αρχής που έχουμε πως, σε καμιά εκλογική διαδικασία η συμμετοχή των κομμουνιστών δεν είναι θέση αρχής. Όμως, εξετάζοντας πολιτικά το αστικό κοινοβούλιο και στην ιστορικότητά του θα δούμε πως, παρ’ ότι η πολιτική της φασιστικοποίησης το απαξιώνει, ωστόσο στη συνείδηση του λαού και όσο η επαναστατική διέξοδος καθυστερεί παραμένει σύμβολο δημοκρατίας και έχει σε γενικές γραμμές σε ομαλές συνθήκες έναν αποφασιστικό ρόλο.
Δεν θέλουμε με κανένα τρόπο να αναβαθμίσουμε το αστικό κοινοβούλιο στη συνείδηση του λαού. Ούτε φυσικά σπείραμε ποτέ εκλογικές αυταπάτες για το ρόλο των εθνικών εκλογών. Όμως θεωρούμε ότι με τη στάση της αποχής από τις ευρωεκλογές αρνούμαστε τη νομιμοποίηση της επιχείρησης εξωραϊσμού ενός ιστορικά αντιδραστικού ιμπεριαλιστικού κατασκευάσματος. Επιπλέον, μια τέτοια στάση αντιστοιχεί στο επίπεδο της λαϊκής συνείδησης και την πάει μπροστά!
Δεν βολευόμαστε με την αντίφαση που βιώνουν αυτές τις ώρες συναγωνιστές άλλων οργανώσεων που λένε ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ Ε.Ε. με συμμετοχή στις ευρωεκλογές, μήπως και κερδίσουν πόντους από την εύκολη σχετικά ευρωκάλπη που συχνά βρέχει ψήφους.
Πολλοί στη Αριστερά δηλώνουν αντίπαλοι της ΕΕ και του ευρώ και παλεύουν για την αποχώρηση της Ελλάδας από αυτά. Μερικοί μάλιστα ορκίζονται πως θέλουν να φέρουν στο επίκεντρο της αντιπαράθεσης και του  εργατικού και λαϊκού προβληματισμού τα μεγάλα αυτά ζητήματα (πχ ΑΝΤΑΡΣΥΑ) κόντρα σε όσους προσχηματικά το παίζουν αντί-μνημονιακοί αλλά δεν αμφισβητούν την συμμετοχή στην ΕΕ και την ΟΝΕ φωτογραφίζοντας με αυτά τον ΣΥΡΙΖΑ.
Ας περιγράψουμε ένα υποθετικό σενάριο. Εστω ότι όλοι εμείς οι αντίπαλοι της ΕΕ από κοινού ή και ξεχωριστά αποφασίζουμε να καλέσουμε τον λαό να απέχει από αυτήν την εκλογική φάρσα. Θα συμβάλλαμε πιο αποφασιστικά ώστε να έρθει στο επίκεντρο ή όχι αυτή η αντιπαράθεση με την ΕΕ;  Αυτό το κάλεσμα θα βοηθούσε ή όχι να πάρει πιο πολιτικά χαρακτηριστικά αντίθεσης  στην ΕΕ η αποχή που έτσι η αλλιώς είναι μεγάλη και θα γίνει μεγαλύτερη;  Αυτό το κάλεσμα θα υπονόμευε το κλίμα αποδοχής της ΕΕ που θέλει να επιβάλλει το αστικό καθεστώς σαν μονόδρομο; Ας απαντήσει κάθε καλόπιστος αγωνιστής που θέλει να προβληματίζεται και δεν βλέπει τα πράγματα δεδομένα και θέλει να αλλάξουν.
Δυστυχώς και παλιότερα και τώρα ειδικά που τα γεγονότα μιλάνε από μόνα τους για τον ρόλο της ΕΕ, η  Αριστερά μας είναι έτοιμη να βάλει τιμωρία κάθε εργαζόμενο η νέο που δεν θα  πάει στις κάλπες και σπεύδει να τον κατατάξει στην απολιτική και την απάθεια.
Ας πάρουμε τώρα την περίπτωση που θα μας πει κάποιος πως το πιο ασφαλές κριτήριο για κάποια πολιτική πρακτική είναι η μέση συνείδηση του κόσμου. Σωστά. Θα καταλαβαίναμε χωρίς να την συμμεριζόμαστε την πρεμούρα για συμμετοχή στις ευρωεκλογές αν ο λαός πήγαινε στις κάλπες μαζικά. Εδώ όμως έχουμε το ανάποδο. Η πλειοψηφία του κόσμου δεν πάει. Και στην Ελλάδα και σε πολλές άλλες χώρες. Το κριτήριο, λοιπόν, της μέσης λαϊκής συνείδησης πάει περίπατο και οι επαναστατικές αντι-ΕΕ ρητορείες απομένουν να έχουν αξία χρήσης μόνο για την συγκρότηση της συνείδησης του επαναστάτη …ψηφοφόρου!
Σύντροφοι και φίλοι
Δεν συμμεριζόμαστε στο ελάχιστο το τεχνητό κλίμα αισιοδοξίας με έντονες δόσεις εκβιαστικών διλημμάτων  που προσπαθούν να επιβάλλουν  οι καθεστωτικές πολιτικές δυνάμεις, τα κόμματα της συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ και οι διάφορες ουρές τους.  Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά γι αυτήν την άθλια προπαγάνδα για το τέλος των μνημονίων και την έλευση του μεσσία της ανάπτυξης στην οποία προστέθηκε και το πεντακοσάρικο που πολλοί το ακούν και πολύ λιγότεροι το παίρνουν.
Επίσης, δεν συμμεριζόμαστε στο ελάχιστο το τεχνητό κλίμα αισιοδοξίας και έχουμε πλήρη αντίθεση με το κλίμα που επιχειρείται  να δημιουργηθεί για επικείμενες  εκλογικές  νίκες και ριζικές ανατροπές. Για νίκες της Αριστεράς, κοινωνικές  μεταβολές και αλλαγή των συσχετισμών. Επίκεντρο και πρωταγωνιστής η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ αλλά  δεν πάνε πίσω και άλλοι που προβλέπουν σεισμούς που θα συγκλονίσουν το πολιτικό  σύστημα και το καθεστώς.  Σεισμούς που θα προκαλέσει το εκλογικό αποτέλεσμα. Μαζί με αυτούς και η  μόνιμοι κήρυκες της αντεπίθεσης. Λόγια του αέρα για να περνά ο καιρός και να διασκεδάζεται η απογοήτευση και η αναχώρηση από το κίνημα, την ταξική πάλη και τις δυσκολίες της .
Δεν συμμεριζόμαστε αυτήν την κατασκευασμένη αισιοδοξία, αν και θα θέλαμε παρά πολύ να ήταν έτσι τα πράγματα. Έχουμε την γνώμη πως ούτε  και ο λαός μας την συμμερίζεται παρά τον ανηλεή βομβαρδισμό προπαγάνδας και αποπροσανατολισμού που υφίσταται  νυχθημερόν.  Έστω και με στρεβλό και πιθανόν ηττοπαθή τρόπο ο λαός διατηρεί  το κριτήριο να καταλαβαίνει προς τα που πάνε τα πράγματα.
Ακόμη και στις επίσημες δημοσκοπήσεις και παρά την προπαγανδιστική επιχείρηση των τελευταίων εβδομάδων για το έλλειμμα, την επιστροφή  στις αγορές, το δήθεν  τέλος  των μνημονίων και άλλα, η συντριπτική πλειοψηφία απαντά πως είναι απαισιόδοξη  για το μέλλον και διαβλέπει  πως η οικονομική κατάσταση συνολική και ατομική θα χειροτερέψει τον επόμενο καιρό.
Συντροφοι και συναγωνιστές
Το τι συνέβη στα τελευταία τέσσερα χρόνια  είναι γνωστό και τα έχουμε πει με πολλές αφορμές. Είχαμε μια ιστορικού χαρακτήρα κοινωνική βύθιση και οπισθοδρόμηση αποτέλεσμα μιας τεράστιας σε κλίμακα επίθεσης που εξαπέλυσε το κεφάλαιο και οι ξένοι προστάτες  ενάντια στη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία. Η επίθεση ήταν γενικευμένη στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα, την κρατική υπαλληλία, την νεολαία, τα  αυτοαπασχολούμενα και μεσαία στρώματα, το μικρο-εμπόριο και τη  βιοτεχνία, την φτωχομεσαία  αγροτιά.
Η ανεργία έφτασε σε ποσοστά που αντιστοιχούν σε πολεμική περίοδο. Εκατομμύρια άνθρωποι έγιναν με τη βία φτωχοί και φτωχότεροι. Απογειώθηκαν οι ανισότητες, μεγάλωσε το οικονομικό χάσμα ανάμεσα στους πλούσιους και στους φτωχούς. Χιλιάδες κόσμος είναι κυριολεκτικά στα όρια της επιβίωσης.
Παράλληλα με την κοινωνική βύθιση έσφιξαν αφόρητα οι ιμπεριαλιστικές αλυσίδες και η χώρα έγινε ξέφραγο αμπέλι για τα ξένα  μονοπώλια και τους ξένους δυνάστες  και πολιτικούς προστάτες. Διαλύθηκε παραπέρα το παραδοσιακό παραγωγικό δυναμικό που κάλυπτε τις εσωτερικές ανάγκες, πουλήθηκαν στο ξένο κεφάλαιο επιχειρήσεις και κλάδοι, άλλες έκλεισαν πλήρως, άνοιξε ο δρόμος για ευρύτερα ξεπουλήματα σε κρατικές επιχειρήσεις και δημόσια αγαθά. Κατέρρευσαν όλοι οι τομείς της έτσι και αλλιώς λειψής κοινωνικής  πρόνοιας, διαλύθηκε το σύστημα υγείας, η παιδεία γυρνά στις εποχές του επιθεωρητή, του σχολικού αποκλεισμού, των λίγων και εκλεκτών. Διαλύθηκαν οι λεγόμενες εργασιακές σχέσεις δηλαδή οι ΣΣΕ, έπεσαν κατακόρυφα οι αμοιβές, διαλύθηκαν οι στοιχειώδεις κανόνες στο ωράριο, τις υπερωρίες, τις απολύσεις. κλπ.
Αυτό το πισωγύρισμα, αυτές οι βίαιες ανατροπές δεν έγιναν για έκτακτους λόγους. Δεν ήταν οι παράπλευρες απώλειες μιας προσπάθειας για να μην χρεοκοπήσει η χώρα. Δεν ήταν αποτέλεσμα λάθος υπολογιστικών μοντέλων, αναλγησίας ή προϊόν μιας  λάθος διαπραγμάτευσης ή -ότι άλλο -γελοίο και ψευδές συνάμα-  έχει ακουστεί στα σοβαρά όλο αυτόν τον καιρό.
Οσα εξελίσσονται και άλλα που είναι σε αναμονή και θα τα δούμε σύντομα ήταν και είναι ο βασικός πυρήνας και στόχος μιας πολιτικής που εξελίχθηκε στα προηγούμενα χρόνια για την ακρίβεια δεκαετίες, ήταν και είναι οι βασικοί στρατηγικοί στόχοι της πολιτικής του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος που πήρε ορμή και δύναμη από την μεγάλη υποχώρηση του λαϊκού και επαναστατικού κινήματος, την ήττα του κομμουνιστικού κινήματος .
Ήταν και είναι η μεγάλη ιστορική ρεβάνς του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού ενάντια στην εργατική τάξη και τους λαούς Αυτό βιώνει τα τελευταία χρόνια και ο δικός μας λαός. Οσα  συνέβησαν δεν έγιναν ούτε συμπτωματικά, ούτε ή ελληνική περίπτωση ήταν ένα  γεγονός εξαίρεσης, ένα προϊόν ιδιαίτερου πειράματος, ούτε οφείλονταν μόνο σε συγκυριακά δεδομένα. Η αντίστροφη μέτρηση για τις λαϊκές κατακτήσεις είχε ξεκινήσει πολύ νωρίτερα αν και πολλοί  αρνούνταν να την δούνε γιατί ήταν στραβωμένοι κυριολεκτικά από τα μεταπολεμικά κατορθώματα της σοσιαλδημοκρατίας.
Ακριβώς επειδή αυτή  η επίθεση είχε και συνεχίζει να έχει στρατηγικό χαρακτήρα όχι μόνο θα συνεχιστεί αλλά και τα κέρδη που αποκόμισαν από την επίθεση αυτή οι κεφαλαιοκράτες και το ξένο κεφάλαιο θα προσπαθήσουν να τα διατηρήσουν και να τα μονιμοποιήσουν, Και σίγουρα δεν είναι διατεθειμένοι να τα χάσουν το ξημέρωμα από την 25η προς την 26η του Μάη!
Η συνολική εικόνα στον πλανήτηγη είναι πέρα για πέρα αποκαλυπτική. Ο κυρίαρχος σε όλα τα μήκη και πλάτη καπιταλισμός δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε αυτές τις βασικές ανθρώπινες ανάγκες.  Η σημερινή ύπαρξη και αναπαραγωγή του καπιταλιστικού-ιμπεριαλιστικού συστήματος γίνεται ακριβώς πάνω στην συντριβή των δικαιωμάτων και των κατακτήσεων του 20ου αιώνα,  έχει προϋπόθεση την μαζική εξαθλίωση εκατομμυρίων, την καταστροφή των παραγωγικών δυνατοτήτων που η ανθρώπινη εργασία και οι τεχνολογικές κατακτήσεις δημιουργούν.
Εχει σημασία να λέγεται και να συνειδητοποιείται το βάθος και ο στρατηγικός χαρακτήρας της επίθεσης για να ξέρουμε πως  δεν θα υπάρξει πορτοκαλί επιστροφή στο παρελθόν και πως η  ανατροπή αυτής της κατάστασης δεν θα γίνει εύκολα, δια αντιπροσώπων, από μια δήθεν έξυπνη και αποφασιστική κυβέρνηση που θα ξέρει να διαπραγματεύεται σκληρά και άλλα εύηχα αλλά άχρηστα που ακούγονται.
Για να ξανά-κερδίσουμε, λοιπόν, το οκτάωρο, τη σταθερή και πλήρης εργασία, το δικαίωμα στην δουλειά για όλους, τα βασικά δικαιώματα στην ζωή, την στέγη, την καθημερινή ασφάλεια, την ανθρώπινη διατροφή, τον ελεύθερο χρόνο, την περίθαλψη και την κοινωνική πρόνοια και άλλα πολλά θα χρειαστούν παρατεταμένοι αγώνες, ένα νέο κύμα ανασηκώματος της εργατικής τάξης μέσα από νέους συλλογικούς αγώνες και νέα συνδικαλιστική και πολιτική οργάνωση της. Δεν  μπορούμε να προδιαγράψουμε ακριβώς μέσα από ποιους συγκεκριμένους δρόμους και χρόνους θα προχωρήσει αυτή η πορεία αλλά μπορούμε να πούμε με σιγουριά ότι αυτή δεν μπορεί να μας χαριστεί, να γίνει δίχως κόπους και θυσίες, να γίνει γρήγορα και ανέξοδα. Και μπορούμε επίσης να πούμε με σιγουριά ότι αυτή η πορεία δεν θα πατήσει στο έδαφος του καπιταλισμού και της παντοδυναμίας του ιμπεριαλισμού. Δεν μπορεί να εξελιχθεί στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της ΟΝΕ και του ευρώ.  Δεν οικοδομείται σε συναντίληψη με τον ΣΕΒ και τους εφοπλιστές, δεν οικοδομείται με τα «ανήκομεν στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ», δεν οικοδομείται με τα υλικά της ήττας και της διάλυσης του εργατικού-λαϊκού κινήματος.
Σύντροφοι και φίλοι
Αν έτσι έχουν τα πράγματα τι έχει πραγματικά ανάγκη ένας λαός, τι θα βοηθήσει τον δικό μας λαό, ποια πρέπει να είναι η έγνοια μας, που να δώσουμε το βάρος;
Να το πούμε συμπυκνωμένα με ένα σύνθημα: να προετοιμαστούμε για να προετοιμάσουμε τις αντιστάσεις για τις αντιδραστικές εξελίξεις που έρχονται.
Έχουμε μπροστά μας να αντιπαλέψουμε τα οικονομικά και αντικοινωνικά κυβερνητικά μέτρα, τις δεσμεύσεις των μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων, τα νέα μέτρα που ετοιμάζονται για τους κατώτατους μισθούς, τα ασφαλιστικά ταμεία , τις ιδιωτικοποιήσεις, την βαριά  φορολογία στους μισθωτούς και τους μικρο- επαγγελματίες, τις καινούριες διαθεσιμότητες  και απολύσεις στο δημόσιο και άλλα πολλά.  Έχουμε μπροστά μας να αντιπαλέψουμε την φασιστικοποιηση της δημόσιας ζωής, την πολιτική καταστολής των λαϊκών αγώνων, την δρακόντεια νομοθεσία, και όλα όσα σχεδιάζονται ενάντια στους αγωνιστές των κοινωνικών αντιστάσεων  με διάφορα προσχήματα.
Έχουμε όμως και να κατανοήσουμε τα νέα δεδομένα της γενικότερης κοινωνικής κατάστασης που προκύπτουν από την οικονομική βύθιση των μεσοστρωμάτων και τις αλλαγές στην κοινωνική διαστρωμάτωση όπου είχαν πριν λίγα χρόνια σημαντικό μέγεθος. Την τεράστια ανεργία των νέων και τα φαινόμενα εξαθλίωσης στα μεγάλα αστικό κέντρα. Την γρηγορότερη γήρανση του πληθυσμού και την φυγή χιλιάδων νέων στο εξωτερικό. Αυτά τα νέα δεδομένα σε μια περίοδο σοβαρής απουσίας της αριστεράς και του κομμουνιστικού κινήματος μπορεί να ευνοήσουν την ανάπτυξη συντηρητικών, φοβικών, αντιδραστικών αντιλήψεων και συμπεριφορών. Έδαφος στο οποίο ξέρει καλά να πατά και να αξιοποιεί η αστική τάξη αλλά και τα διάφορα φασιστικά όργανα της  για να καθηλώνουν την λαϊκή αντίσταση.
Καλά θα ήταν λοιπόν στις 25 να ψήφιζα και στις 26 να ησύχαζα. Όμως δεν θα γίνει έτσι.
Στις 25 όμως θα έχουμε ευρωεκλογές, μια εκλογική αναμέτρηση με δημοσκοπικό χαρακτήρα. Ομως αλλού θα κριθεί η πορεία των πραγμάτων . Εκεί που διαμορφώνονται αληθινά οι συσχετισμοί και οι συνειδήσεις, δηλαδή στο έδαφος της καθημερινής ταξικής πάλης, μέσα στις αντιστάσεις και στους αγώνες που πρεπε να ξανά-ξεκινήσουν το επόμενο διάστημα.
Οι ευρωεκλογές αλλά και οι τοπικές εκλογές λειτουργούσαν πάντα και σαν ένα μεγάλο γκάλοπ για να επανασχεδιάσουν τα  αστικά επιτελεία  τις κυβερνητικές λύσεις και την διάταξη των κομμάτων . Ειδικά τώρα αυτό είναι ζωτική και επείγουσα ανάγκη ύστερα από όσα συνέβησαν και κλόνισαν-διέλυσαν  το παλιό δοκιμασμένο δικομματικό πολιτικό σκηνικό και τις αυτοδύναμες κυβερνητικές εναλλαγές. Μέσα στα σχεδόν 50 ψηφοδέλτια της ευρωκάλπης φιγουράρουν διάφορες εφεδρείες του συστήματος ποτάμια, ελιές, δέντρα και άλλα… φυτά που συμμετέχουν με στόχο την αναπαραγωγή κυβερνητικών σχημάτων που να συνεχίσουν να προωθούν την ίδια αντιλαϊκή πολιτική. Ανεξαρτήτως εκλογών είμαστε μπροστά σε σημαντικές αναπροσαρμογές, κινήσεις και μεταβολές. Το εκλογικό αποτέλεσμα πιθανά να πυροδοτήσει διάφορες κινήσεις και να οξύνει τις ενδοαστικές διαμάχες και αναζητήσεις πάντα κάτω από την επιτήρηση, καθοδήγηση  και την παρέμβαση των ιμπεριαλιστών, Αμερικανών και Ευρωπαίων. Εδώ είμαστε για να δούμε τι θα γίνει και να ξανασυζητήσουμε.
Το ΚΚΕ(μ-λ) και με τη σημερινή του εκδήλωση και με το υλικό που κυκλοφορεί και με τις παρεμβάσεις του στις γειτονίες της Αθήνας και σε δεκάδες πόλεις σε όλη τη χώρα δίνει μια έντιμη μάχη για να σπάσει όπου και όσο φτάνει η φωνή του τις  εκλογικές αυταπάτες, και να πείσει πως μόνο ο δρόμος της οργανωμένης λαϊκής εργατικής πάλης μπορεί να δημιουργήσει  όρους για ουσιαστικές και ριζικές αλλαγές. Γιατί πιστεύουμε στις δυνατότητες των εργαζόμενων και του λαού μας, στην δύναμη του λαϊκού κινήματος, στην δυναμική των αγώνων και των αντιστάσεων. Γι αυτό άλλωστε παλεύουμε καθημερινά, γιαυτό πασχίζουμε να στηρίξουμε κάθε λαϊκή και ταξική αναμέτρηση, κάθε σκίρτημα της κοινωνικής αντίστασης, κάθε προσπάθεια για να υπάρξουν νίκες, να τροποποιηθούν οι συσχετισμοί, να αλλάξει προς το θετικό η κοινωνική συνείδηση. Άλλα ταυτόχρονα θέλουμε να είμαστε προσγειωμένοι, να πατάμε γερά στην πραγματικότητα, να διαβάζουμε όσο γίνεται πιο σωστά την συγκυρία, τους συσχετισμούς. Να μην σπέρνουμε αυταπάτες, να μην κοροϊδεύουμε τον εαυτόν μας και τον κόσμο, να μην συνηγορούμε σε απανωτές διαψεύσεις και απογοητεύσεις.
Συντροφοι να προβάλλουμε μαζικά μέσα απο τη θέση της ΑΠΟΧΗΣ την εναντίωση μας στην ΕΕ και την ΟΝΕ και να προπαγανδίζουμε τον αναγκαίο δρόμο της αντιιμπεριαλιστής πάλης. Υποδεικνύουμε την ανάγκη για την ενότητα στην δράση των αγωνιστών  που θέλουν να  συσπειρωθούν στην γραμμή της αντίστασης  και της αντικαπιταλιστικής – αντιιμπεριαλιστικής   κατεύθυνσης. Παλεύουμε για την ενίσχυση της κομμουνιστικής  κατεύθυνσης μέσα στο εργατικό και λαϊκό κίνημα και ετοιμαζόμαστε για τις νέες μάχες που έρχονται.
Την Δευτέρα 26 Μάη να δουλέψουμε για την μαζικοποίηση των γραμμών και την πύκνωση των πρωτοβουλιών της Λαϊκής Αντίστασης-Αριστερής Αντιιμπεριαλιστικής Συνεργασίας.
Την Κυριακή 25 Μάη, το ΚΚΕ(μ-λ) καλεί το λαό να αντισταθεί στην ιμπεριαλιστική ΕΕ, να αντισταθεί στην εξάρτηση που φέρνει φτώχεια, ανεργία, πολέμους και φασισμό, να μην δώσει με την ψήφο του δημοκρατική νομιμοποίηση σε ένα αντιδραστικό οικοδόμημα.
Σύντροφοι και φίλοι δεν αποδεχόμαστε την αντιδημοκρατική ρύθμιση που επιβάλλει συμμετοχή σε όλες τις κάλπες. Θα θέλαμε να υπερασπίσουμε το δικαίωμα όποιου μέσα κι έξω από τις γραμμές μας επιθυμούσε να εκφράσει την αντίθεση του στα δημοτικά ψηφοδέλτια του β γύρου με άκυρο και λευκό και να μπορεί να δηλώσει την αντίθεση του για το ρόλο της περιφέρειας και την ιμπεριαλιστική ευρωκάλπη με αποχή από την εκλογική διαδικασία. Δεν είμαστε σε θέση αυτή τη στιγμή να δώσουμε μια αντιπαράθεση με όρους κινήματος. Για αυτό και η στάση μας θα καθοριστεί από το ζήτημα που θεωρούμε κυριότερο δηλαδή:
Την Κυριακή 25 Μάη κάνουμε ΑΠΟΧΗ  από τις ευρωεκλογές!

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ