52 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

0

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΝΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΙΣΜΟΥΣ, ΤΟΝ ΣΩΒΙΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ

Κύπρος Ενιαία-Κυρίαρχη-Ανεξάρτητη

Αλληλεγγύη, κοινός αγώνας των λαών

Ελλάδας-Κύπρου-Τουρκίας

1. Έκλεισαν φέτος 52 χρόνια:

- από την εισβολή του τουρκικού στρατού στην Κύπρο. Έκλεισαν 52 χρόνια από τη διχοτόμηση του νησιού και του λαού της, των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων.  

- προσπαθειών του ΟΗΕ για δήθεν επίλυση του Κυπριακού, αλλά ουσιαστικά για επιβολή λύσεων με ιμπεριαλιστική σφραγίδα που φέρνουν όλα τα σημάδια νέων εντάσεων και διαιρέσεων.  

- ενεργειών και αντιπαραθέσεων των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας για ένταξη του νησιού στους «ευσεβείς πόθους» κάθε μιας.  

- συνεχών παρεμβάσεων και ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών (ΗΠΑ, ΕΕ και Βρετανίας, Ρωσίας) για ενσωμάτωση της Κύπρου στα αντιδραστικά και επικίνδυνα για τον κυπριακό και τους άλλους λαούς, σχέδιά τους.  

Συμπληρώθηκαν λοιπόν52 χρόνια από την ημέρα που ξεκίνησε η τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο με την επιχείρηση «Αττίλας Ι», που συνεχίστηκε λίγο αργότερα με τον «Αττίλα ΙΙ» και είχε σαν αποτέλεσμα την κατοχή του 36,2% του νησιού, 200.000 πρόσφυγες, άγνωστο αριθμό νεκρών και αγνοούμενων και ένα νησί κομματιασμένο και ρημαγμένο.  

Είχε προηγηθεί, στις 15 Ιούλη, το πραξικόπημα του δικτάτορα Ιωαννίδη για τη ανατροπή και δολοφονία του Μακάριου, με την προτροπή των αμερικάνων ιμπεριαλιστών. Οι ΗΠΑ κινούνταν φανερά και κρυφά ενάντια στην ενεργή ανάμιξη που είχε ο σοσιαλιμπεριαλισμός της μπρεζνιεφικής ΕΣΣΔ και της στήριξής του στον Μακάριο, Ταυτόχρονα το πραξικόπημα ήταν έκφραση της επιθυμίας της αστικής τάξης της χώρας μας να κερδίσει, από τους υπερατλαντικούς προστάτες της, πρόσθετο ρόλο στη μεγαλόνησο.  

Η διχοτόμηση που επιβλήθηκε στον κυπριακό λαό, ήταν η κατάληξη μιας δραματικής ιστορίας δεκαετιών, η οποία γράφτηκε με τη ματωμένη γραφίδα των ιμπεριαλιστών, των Εγγλέζων αποικιοκρατών στην αρχή και της Αμερικάνικης υπερδύναμης στη συνέχεια, που χρησιμοποίησαν το μίγμα εξάρτησης και τυχοδιωκτισμού των αστικών τάξεων σε Ελλάδα και Τουρκία για να προσπαθήσουν μετατρέψουν την Κύπρο σε δικό τους αβύθιστο αεροπλανοφόρο.  

Ήταν η αρχή μιας νέας δραματικής πορείας για τον κυπριακό λαό (τους ελληνοκύπριους και τους τουρκοκύπριους) πάντα με τους ίδιους πρωταγωνιστές και για τους ίδιους στόχους. Μιας πορείας ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και επιδιώξεων, αλλά και αστικών μεγαλοϊδεατισμών σε Ελλάδα και Τουρκία, που πίσω από τα ψεύτικα λόγια για «μια δίκαιη και βιώσιμη λύση» διαιώνιζαν τη διχοτόμηση.  

2. Το τουρκικό καθεστώς γιορτάζει τη επέτειο της εισβολής με νέες προκλητικές ανακοινώσεις για νομιμοποίηση και παγίωση της διχοτόμησης, και μονιμοποίησης της κατοχής. Είναι και η Κύπρος άλλωστε μέσα στις «απαιτήσεις» που προβάλλει προς τη Δύση, προκειμένου να κατοχυρώσει διευρυμένο περιφερειακό ρόλο με «αντάλλαγμα» την πλήρη επανένταξη στους στρατηγικούς σχεδιασμούς κυρίως των ΗΠΑ αλλά και της ΕΕ. Η δε πολιτική ηγεσία στα κατεχόμενα εδάφη της Βόρειας Κύπρου, περισσότερο ή λιγότερο υποτελής στην αστική τάξη της Τουρκίας, αναπαράγει και διευρύνει τους όρους της διχοτόμησης.  

Η άρχουσα τάξη της χώρας μας και το πολιτικό της προσωπικό, που επί 52 χρόνια προσπαθεί να ανατρέψει τα αποτελέσματα της ήττας του 1974, ευελπιστεί να πετύχει τις δικές της βλέψεις για αναβάθμιση ρόλου στην περιοχή και στην Κύπρο, σαν μέλος της ΕΕ, αλλά και σαν ο πιο πιστός «στρατηγικός εταίρος» του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, στον οποίο έχει εκχωρήσει τη γη, τον αέρα και τη θάλασσα της χώρας.  

Η ανιστόρητη πολιτική ηγεσία της ελληνοκυπριακής αστικής τάξης, κινείται κι αυτή με ένα μείγμα σωβινισμού τυχοδιωκτισμού και υποτέλειας. Έχει μετατρέψει από κοινού με την αστική τάξη της χώρας σε στρατηγική, τους made in USA τριμερείς άξονες με το σιωνιστικό Ισραήλ, χώρα που έχει υπό κατοχή την Παλαιστίνη, το στρατοκρατικό καθεστώς της Αιγύπτου και την αμερικανοστήριχτη μοναρχία της Ιορδανίας. Κοινός σκοπός μαζί με την αστική τάξη της Ελλάδας να αναβαθμιστεί έναντι της αστικής τάξης της Τουρκίας.
 
3. Εντατικά προωθείται από τις ΗΠΑ και με την συμφωνία της αστικής τάξης της Ελλάδας και της ελληνοκυπριακής ελίτ, η ΝΑΤΟποίηση του νησιού. Για να ενταχθεί πλήρως η Κύπρος στα φιλοπόλεμα σχέδια το αμερικάνικου ιμπεριαλισμού που επιδιώκει να χρησιμοποιήσει το νησί έναντι των στρατηγικών του αντιπάλων (Ρωσίας αλλά και Κίνας) στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου, της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής.  

Στην σημερινή φάση, αυτού του είδους και χαρακτήρα επιλογές έχουν επιταχυνθεί από την πεντάχρονη σύγκρουση των ΗΠΑ- Δύσης με την Ρωσία στην Ουκρανία και από την επιθετική κίνηση των ΗΠΑ-Ισραήλ ενάντια στο Ιράν που αναστατώνει όλη την περιοχή. Οι ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ επείγονται να μετατρέψουν την Κύπρο σε νησί-εφαλτήριο των επεμβάσεων τους στην περιοχή.  

Χαρακτηριστικό από αυτή την άποψη είναι το νέο σχέδιο του ΟΗΕ που ήρθε στο φως της δημοσιότητας μέσω «διαρροών» και το οποίο φέρνει την ιμπεριαλιστική σφραγίδα των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ και προωθεί ξανά την επισημοποίηση της διχοτόμησης του νησιού μέσω της «διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας».  

Προβλέπει:

- Την δημιουργία δύο ομόσπονδων κρατών και δύο κυβερνήσεων που θα έχουν αποφασιστική αρμοδιότητα για όλα τα σημαντικά θέματα, εκτός «από αυτά που δεν μπορούν να ασκούνται χωριστά»! Αναπαράγοντας και νομιμοποιώντας έτσι την διαίρεση του νησιού και των κατοίκων του.  

- Την ανάληψη της «ασφάλειας» Κύπρου από έναν μικρό σε μέγεθος ΝΑΤΟϊκό στρατό ή και βάσεις με τη συμμετοχή Τούρκων, Ελλήνων, Γάλλων, Βρετανών και φυσικά Αμερικάνων στρατιωτών, νεκρανασταίνοντας -εκτός των άλλων- το διαβόητο καθεστώς των «εγγυητριών δυνάμεων» που τόσα δεινά προκάλεσε στον κυπριακό λαό και τους πόθους του για κοινή πορεία των δύο κοινοτήτων και για ανεξαρτησία.  

- Μεταβατική περίοδο 2-3 ετών μέσα στην οποία θα εφαρμόζεται η πολιτική «επιστροφή εδάφους έναντι αναγνώρισης», ώστε να δελεάσουν τις δύο πλευρές. Δηλαδή όσον αφορά την ελληνοκυπριακή αστική τάξη, προβλέπει επιστροφή ορισμένων κατεχόμενων περιοχών καθώς και χαλάρωση των τουρκικών περιορισμών και πρόσβαση των κυπριακών πλοίων σε τουρκικά λιμάνια. Ενώ όσον αφορά την τουρκοκυπριακή άρχουσα τάξη προβλέπει απευθείας εμπόριο, πτήσεις και επαφές των κατεχόμενων με την Κυπριακή δημοκρατία.  

4. Για τον κυπριακό λαό, είναι ιστορικά και πολιτικά εδώ και πολλά χρόνια πλέον επιβεβαιωμένο, ότι ούτε τα σχέδια και τα «ψηφίσματα του ΟΗΕ», ούτε οι «καλές υπηρεσίες» των ιμπεριαλιστών, ούτε το «ενδιαφέρον της μητέρας πατρίδας» (και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου), ούτε οι μωροφιλοδοξίες της «δικιάς» του αστικής ελίτ, μπορεί να δώσει λύση σύμφωνη με τα δικά του συμφέροντα.  

Μόνο ο ίδιος ο λαός, οι Ελληνοκύπριοι και οι Τουρκοκύπριοι, με τον κοινό αγώνα τους μπορούν να ξαναενώσουν το νησί και να βαδίσουν μαζί το μέλλον τους. Κρίσιμο ζήτημα αποτελεί η ανάπτυξη αντιπολεμικού - αντιιμπεριαλιστικού κινήματος στις δύο κοινότητες του νησιού, στην χώρα μας και στην Τουρκία, που θα βάλει στο στόχαστρο την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, το ιμπεριαλιστικό «διαίρει και βασίλευε» και θα αναπτύξει την από κοινού πάλη του, για μια Κύπρο Ενιαία, Κυρίαρχη και Ανεξάρτητη, έξω από κάθε ιμπεριαλιστικό συνασπισμό και πατρωνία, χωρίς ξένες βάσεις και στρατεύματα. Ένα κίνημα που θα βροντοφωνάξει αλλά προπαντός θα παλέψει στην πράξη το σύνθημα:

 ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΑ - ΕΜΠΡΟΣ ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ!  

23/7/2027 Το Γραφείο Τύπου του 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΥΠΡΟΣ | Το Ισραήλ διατάζει: "σβήστε τα συνθήματα"!

0

Μέσα στο Σαββατοκύριακο διέρρευσε στο διαδίκτυο εγκύκλιος του Διπλωματικού Γραφείου της Κυπριακής Δημοκρατίας που διαβίβαζε στα υπουργεία Εσωτερικών και Δικαιοσύνης αλλά και στην Ένωση Δήμων Κύπρου ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που έλαβε από τον “υπουργό διασποράς του Ισραήλ” με το οποίο απαιτούσε το σβήσιμο συνθημάτων τα οποία “υποκινούν μίσος” και είναι “αντισημιτικά”. 

Ο λόγος φυσικά αφορά σε συνθήματα που καταγγέλλουν τη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού. Είναι πια γνωστή άλλωστε η καραμέλα να χαρακτηρίζεται “αντισημιτικό” ό,τι δεν στηρίζει τη γενοκτονική πολιτική του κράτους-δολοφόνου.

Η Ένωση Δήμων αντέδρασε επιτόπου στην ντιρεκτίβα που έλαβε, απαντώντας ότι δε θα λάβει υποδείξεις από τρίτους, πόσο μάλλον από οποιαδήποτε ξένη “χώρα”. Αντίστοιχη ήταν και η αντίδραση του ΑΚΕΛ, που αναρωτήθηκε αν “στη χώρα κάνει κουμάντο το καθεστώς Νετανιάχου”. Αξίζει, βέβαια, να αναφέρουμε ότι το ΑΚΕΛ έχει -μάλλον- επιλεκτική μνήμη, καθώς επί δικής του κυβέρνησης και προεδρίας Χριστόφια είναι που συσφίχθηκαν οι σχέσεις της Κύπρου με το κράτος δολοφόνο, με επισκέψεις εκατέρωθεν από κυβερνητικά στελέχη.

Το τελευταίο διάστημα δημοσιοποιούνται στοιχεία για αγορές στην Κύπρο περίπου 4 χιλιάδων ακινήτων από ισραηλινούς με το πρόγραμμα της Χρυσής Βίζας (όπου εξαγοράζονται άδειες διαμονής με αντάλλαγμα “επενδύσεις). Μέσα σε μερικά χρόνια οι ισραηλινοί μόνιμοι κάτοικοι στο νησί έχουν φτάσει τους 15 χιλιάδες. Τα σιωνιστικά ΜΜΕ αναφέρονται στην Κύπρο ως το “δεύτερο Ισραήλ”. Οι αγγλικές βάσεις στην Κύπρο έχουν γίνει ορμητήριο για τους ιμπεριαλιστές και τους σιωνιστές-φασίστες για τη διεξαγωγή της γενοκτονίας, ενώ αεροδρόμια, λιμάνια και στρατιωτικές εγκαταστάσεις παραδίδονται στο κράτος-δολοφόνο και σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Δε λείπουν φυσικά οι διώξεις σε αγωνιστές που αντιστέκονται στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, ενώ καθημερινά πλέον σβήνονται συνθήματα αλληλεγγύης σε τοίχους σε όλες τις πόλεις του νησιού.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο έρχεται το “υπουργείο διασποράς του Ισραήλ” να δώσει οδηγίες για το τσάκισμα του κινήματος αλληλεγγύης στην Παλαιστινιακή Αντίσταση. Έχουν δείξει τα όρια τους τα διάφορα αστικά κόμματα, σαν το ΑΚΕΛ, που δήθεν αντιδρούν αλλά συνεχίζουν να υπονομεύουν την πάλη του κυπριακού λαού ενάντια στη γενοκτονία και υπέρ της δημιουργίας ενός ενιαίου ανεξάρτητου Παλαιστινιακού κράτους από τον Ιορδάνη ποταμό μέχρι τη Μεσόγειο θάλασσα.

Απέναντι σε ένα σύστημα που διεθνώς θέλει να επιβάλει τη σιγή σε κάθε φωνή αντίστασης και αγώνα δείχνουν το δρόμο οι μαζικές κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό αλλά και οι αντιιμπεριαλιστικές-αντιπολεμικές κινητοποιήσεις που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο ενάντια στην εμπλοκή της χώρας στη γενοκτονία και για να φύγουν οι βάσεις του θανάτου και τα ξένα στρατεύματα από το νησί.

Και σαν απάντηση στους διάφορους καλοθελητές που δε χάνουν ευκαιρία να δηλώνουν “ναι αλλά για την Κύπρο δε λέτε τίποτα”, ο κυπριακός λαός που ξέρει από πρώτο χέρι τι σημαίνει εισβολή, κατοχή και εποικισμοί, που έχει βιώσει στο πετσί του την δολοφονική πολιτική του ιμπεριαλισμού, βλέπει ξεκάθαρα ότι στο πλάι του έχει τους αγωνιζόμενους λαούς του κόσμου, με την Παλαιστινιακή Αντίσταση να δείχνει το δρόμο, και απέναντί του έχει τον ιμπεριαλισμό και την εξαρτημένη κυπριακή αστική τάξη.

Νικ. Παν. 

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Οι 9 τέχνες στο χαραγμένο σώμα της Κύπρου

0

Φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από την τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου, που δεν παύουν να μας θυμίζουν πως το πολύπαθο νησί αποτέλεσε τόσο στη μακρά όσο και στην πρόσφατη ιστορία του το επίκεντρο του ενδοϊμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και των «διεκδικήσεων» διαφόρων κατακτητών. Ταυτόχρονα, ωστόσο, υπήρξε και το σπίτι Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων, που παρά τα πάνω και τα κάτω τους (βασικά λόγω… ιμπεριαλιστικού δάκτυλου) ζούσαν αρμονικά, όπως μαρτυρούν και οι ίδιοι. Πώς φαίνεται αυτή η πραγματικότητα να αποτυπώνεται στις 9 τέχνες;

Ζωγραφική: Θα μπορούσαν να παρατεθούν πολλοί κύπριοι ζωγράφοι που μας έχουν δείξει αυτήν την πραγματικότητα, αλλά αξίζει η αναφορά στον Αδαμάντιο Διαμαντή. Ο ζωγράφος αυτός είναι γνωστός για ένα μακρόστενο έργο 17,5 μέτρων που απεικονίζει φιγούρες της κυπριακής ζωής και από τις δύο κοινότητες μπλεγμένες στην ίδια σκηνή, με τίτλο «ο Κόσμος της Κύπρου», φτιαγμένο την περίοδο 1967-’72.

Λογοτεχνία: Πολλοί ποιητές έχουν γράψει και έχουν πει για την Κύπρο, ανάμεσά τους και ο Ναζίμ Χικμέτ. Από την ίδια την Κύπρο, βέβαια, το ποίημα του Λεύκου Ζαφειρίου με τίτλο 15.7.1974 δείχνει πως δεν είναι μόνο η αστική τάξη της Τουρκίας που επιβουλευόταν το νησί, αλλά και αυτή της Ελλάδας, με την καθοδήγηση της CIA:

Οι νεκροί βρομούσαν από ʼνα
μίλι μακριά, ήταν ανελέητο το τελευταίο καλοκαίρι –
τρυπούσε τους ίσκιους των δέντρων
τις στέγες των σπιτιών. Φριχτό καλοκαίρι για τους ανθρώπους
μπάσαν τους νεκρούς απʼ την πίσω
πόρτα στον Άη-Γιάννη,
δεν τους χωρούσαν, λέει, τα φέρετρα.
Κι ο πιτσιρικάς –πήχτρα το αίμα
στα ρούχα του– άνοιγε λάκκους,
τον χτυπούσε ο ήλιος ανελέητα
στους κροτάφους στη μνήμη
βαθιά ώς το μέλλον.

Τον ήξερες αλλιώτικα
τον κυπριώτικο ήλιο
θεία Μαρίνα την αυγή
με τα περιστέρια στους ώμους.

Κινηματογράφος: Τις τελευταίες μέρες κυκλοφόρησε από το News24/7 το ντοκιμαντέρ «Κύπρος 1974-2024: Οι Άνθρωποι που δεν ξέχασαν». Οι ιστορίες από την τουρκική εισβολή και τα δεινά του κυπριακού λαού αποτυπώνονται μέσα από μαρτυρίες Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. Άλλωστε θύμα της τουρκικής κατοχής είναι στο σύνολο οι Κύπριοι. Ωστόσο, η παραγωγή παραμένει στις ευθύνες των Τούρκων σημαντικά περισσότερο σε σχέση με της χούντας της Ελλάδας, ενώ ο ρόλος των ιμπεριαλιστών δεν σχολιάζεται ούτε γίνεται λόγος γι’ αυτόν.

Μουσική: Το 1978, ο Θάνος Μικρούτσικος κυκλοφορεί τον δίσκο του «Τραγούδια της Λευτεριάς», με τραγούδια για τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες πολλών περιοχών, όπως οι χώρες της Αφρικής, η Κούβα, αλλά φυσικά και η Κύπρος, που μόλις τέσσερα χρόνια πριν είχε βιώσει την τουρκική εισβολή. Οι στίχοι του Φώντα Λάδη μάς δίνουν εικόνες από τα «αδελφοσκοτώματα» που ωθούν οι «δυνατοί που τους μικρούς παιδεύουν», και την καρδιά του αφηγητή που είναι κι αυτή στα δύο χωρισμένη.

Γλυπτική: Ο γλύπτης Ιωάννης Νοταράς κατασκεύασε σύνθετο έργο, που απεικονίζει πολλές μπρούντζινες φιγούρες, σε μια σκηνή όπου η φιγούρα της Ελευθερίας εποπτεύει στρατιώτες να απελευθερώνουν πολίτες από τις βρετανικές φυλακές. Το έργο ολοκληρώθηκε το ’67, τοποθετήθηκε στη Λευκωσία το ’74 και ονομάστηκε «Μνημείο της Ελευθερίας». Αργότερα, το 1987, η Βουλή των Αντιπροσώπων το αναγνώρισε ως «Μνημείο Αγώνα ΕΟΚΑ 1955-1959».

Κόμιξ: Την 1^η Δεκεμβρίου του 2016 ο σκιτσογράφος κωστάκης ανάρτησε στο ιστολόγιό του σκίτσο που απεικονίζει τους «διεκδικητές» της Κύπρου μέσα από διάφορους τρόπους αναφοράς ως σφαγείς, ζυγαριές, τιμοκατάλογους κ.λπ., ενώ πίσω φαίνεται ο χάρτης της Κύπρου σε «οικόπεδα», ως πανσέτα, φιλέτο, σπάλα, τιμολογημένα για αγορά.

Θέατρο: Το 1987, ο Κύπρος Χρυσάνθης κυκλοφορεί ένα ωριαίο μονόπρακτο με τίτλο «Ο Αιχμάλωτος», που περιγράφει ακριβώς τις αγωνίες των ανθρώπων γύρω από τους αγνοούμενους που ανήλθαν σε χιλιάδες κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο. Το θεατρικό μπορεί να το βρει κανείς —μόνο σε ήχο— στο ψηφιακό αρχείο του ΡΙΚ.

Φωτογραφία: Ο Δώρος Παρτασίδης το 1974 βρέθηκε στην πρώτη γραμμή να κινηματογραφεί και να τραβάει φωτογραφίες για λογαριασμό του ΡΙΚ. Μεγάλος αριθμός από τις γνωστότερες —τραγικές— φωτογραφίες των γεγονότων έχουν ληφθεί από την κάμερά του. Σε αυτές απεικονίζονται σπαρακτικά δάκρυα ανθρώπων, ενώ πολύ συχνές είναι και οι φωτογραφίες με συγγενείς αγνοούμενων που κρατούν φωτογραφίες τους. Δική του είναι και η κεντρική φωτογραφία του άρθρου.

Αρχιτεκτονική: Πλήθος μεγάλων ναών γοτθικού ρυθμού κοσμούν την Κύπρο, τόσο στα κατεχόμενα όσο και στην υπόλοιπη χώρα. Ανάμεσά τους το Αββαείο του Μπελλαπάις, ο ναός της Αγίας Σοφίας (νυν Σελιμιγέ Τζαμί) και το Ομεριγιέ Τζαμί. Η αρχιτεκτονική των ναών δείχνει το «πέρασμα» των Λουζινιανών, ενώ τα τζαμιά δείχνουν τη μετέπειτα κατάκτηση από τους Οθωμανούς.

Δημοσιεύτηκε στο φύλλο 967 της Προλεταριακής Σημαίας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κύπρος, 50 χρόνια διχοτόμηση

0

Κλείνουν φέτος 50 χρόνια από την εισβολή του τουρκικού στρατού στην Κύπρο. 50 χρόνια από τη διχοτόμηση του νησιού και του λαού της, των Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων. 50 χρόνια αλλεπάλληλων -υποτίθεται- προσπαθειών του ΟΗΕ για «επίλυση» του Κυπριακού. 50 χρόνια ενεργειών και αντιπαραθέσεων των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας για ένταξη του νησιού στους «ευσεβείς πόθους» εκάστης. 50 χρόνια συνεχών παρεμβάσεων και ανταγωνισμών των ιμπεριαλιστών για ενσωμάτωση της Κύπρου (ενωμένης ή διχοτομημένης) στα άνομα, αντιδραστικά και επικίνδυνα για τον κυπριακό και τους άλλους λαούς, σχέδιά τους.

Την αυγή της 20ης Ιούλη 1974 ξεκίνησε η τουρκική εισβολή (Αττίλας 1). Η Εθνοφρουρά και η ΕΛΔΥΚ καθυστερούν χαρακτηριστικά να αντιδράσουν και ζητούν εντολές από Αθήνα. Η χουντική κυβέρνηση στην Ελλάδα δείχνει ότι αιφνιδιάζεται, ο δικτάτορας Ιωαννίδης δηλώνει στον υφυπουργό Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζόζεφ Σίσκο «μας εξαπατήσατε…» και αυτός απαιτεί να μην υπάρξει καμία πολεμική ενέργεια από την Ελλάδα, για να μην διαταραχτεί η ενότητα της νοτιοανατολικής πτέρυγας του ΝΑΤΟ. Η διεθνής κοινότητα αντιδρά με πλήρη χαλαρότητα…

Στις 14 Αυγούστου ξεσπά το δεύτερο κύμα εισβολής, ο Αττίλας 2. Τα 348 τετραγωνικά χιλιόμετρα στα οποία είχαν στριμωχτεί 40.000 Τούρκοι στρατιώτες ήταν πολύ λίγα για να αποτυπώσουν μια «δίκαιη» διχοτόμηση. Το αποτέλεσμα ήταν η κατάληψη του 36,2% του νησιού, 200.000 πρόσφυγες, άγνωστος αριθμός νεκρών και αγνοουμένων, ρημαγμένο και διχοτομημένο νησί…

Αυτά, όμως, αποτυπώνουν μόνο μια «στιγμιαία» εικόνα των εξελίξεων στη Μεγαλόνησο. Υπάρχει η εικόνα των προηγούμενων ημερών, εκείνη των προηγούμενων δεκαετιών και αυτή των επόμενων. Έχει σημασία να τις σκιαγραφήσουμε με συντομία.

Το 1878 η Κύπρος περνάει στα χέρια των Άγγλων ως προτεκτοράτο, προσαρτάται στη Μ. Βρετανία το 1914, γεγονός που επικυρώνεται με τη συνθήκη της Λοζάνης το 1923 και κηρύσσεται Βρετανική αποικία το 1925.

Ο αντιαποικιακός αγώνας ξεκινάει άμεσα, κατά βάση από τους Ελληνοκύπριους αλλά και με συμμετοχή Τουρκοκυπρίων και με καθοδηγητική δύναμη -τα πρώτα χρόνια- το Κομμουνιστικό Κόμμα Κύπρου. Οι Άγγλοι αποικιοκράτες τον αντιμετωπίζουν με συλλήψεις, βασανισμούς και εκτελέσεις. Το πέρασμα του αγώνα στην επιρροή των ελληνοκυπριακών εθνικιστικών αστικών δυνάμεων μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο ευνοεί την πολιτική του «διαίρει και βασίλευε» των Άγγλων, προκαλεί τη διάσπαση στους κόλπους του κυπριακού λαού και αλλάζει τα χαρακτηριστικά του αγώνα. Παράλληλα, η ανάδειξη του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού σε ηγέτιδα δύναμη της Δύσης προσθέτει έναν ακόμη διεκδικητή ρόλου στο νησί, ενώ Ελλάδα και Τουρκία παίρνουν το «ελεύθερο» από τους ιμπεριαλιστές να εκδηλώσουν τους «εθνικούς τους πόθους». Έτσι, το Κυπριακό, από εθνικοαπελευθερωτικό ζήτημα, μετατρέπεται σε πεδίο ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού και μπαίνει στην ατζέντα των αντιθέσεων των δύο αστικών τάξεων με την προτροπή και την εποπτεία των ιμπεριαλιστών.

Από κει και πέρα, με δεκάδες σχέδια, παρεμβάσεις, συνομωσίες από Αμερικάνους, Εγγλέζους, Έλληνες, Τούρκους και την ανάμειξη των σοσιαλιμπεριαλιστών Σοβιετικών από το ’64, το Κυπριακό περνάει διάφορες φάσεις, με την πλάστιγγα γέρνει σταδιακά προς τους Αμερικάνους.

Η πρώτη περίοδος ολοκληρώνεται με τις Συμφωνίες της Ζυρίχης και του Λονδίνου (1959) και την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Πρόκειται για ένα εξαρτημένο και εκ των πραγμάτων δυσλειτουργικό καθεστώς. Οι Άγγλοι συνεχίζουν να ελέγχουν βασικά την κατάσταση, αλλά οι Αμερικάνοι έχουν πια τη δυνατότητα να επεμβαίνουν.

Η πρόθεση του προέδρου της Κύπρου Μακάριου για τροποποίηση του συντάγματος ανοίγει μια νέα περίοδο κρίσεων, που χαρακτηρίζεται από την κυριαρχική πλέον παρέμβαση των ΗΠΑ, τις συνεχείς συγκρούσεις ελληνοκυπριακών και τουρκοκυπριακών στρατιωτικών δυνάμεων, την απειλή πολεμικής αντιπαράθεσης ανάμεσα σε Ελλάδα και Τουρκία και την ένταση του μίσους ανάμεσα στις δύο κοινότητες, που πυροδοτείται από τους εκατέρωθεν εθνικιστικούς κύκλους, τις «μητέρες πατρίδες» και τους ιμπεριαλιστές.

Ο ίδιος ο Μακάριος, που ελίσσεται μια από εδώ και μια από εκεί, αποτελεί αγκάθι στις προθέσεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού για ενίσχυση της παρουσίας του στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο και μπαίνει στο στόχαστρό τους. Πρόθυμη να ικανοποιήσει αυτή την ανάγκη και με την ελπίδα να εισπράξει από τα αφεντικά της ευνοϊκή αντιμετώπιση (για την ίδια και για την άρχουσα τάξη της χώρας), η ελληνική χούντα, προχωράει -πάντα με την καθοδήγηση της CIA- σε σειρά από σχέδια πραξικοπημάτων και αποτυχημένες απόπειρες δολοφονίας του Μακαρίου, που καταλήγουν στο πραξικόπημα της 15ης Ιούλη του 1974. Ο δρόμος για τον Αττίλα, ως εναλλακτικό σχέδιο, ανοίγει διάπλατα…

Στην Κύπρο, λοιπόν, το 1974 συναντήθηκε η «επιθετικότητα» των δύο αστικών τάξεων, που έδωσε το γνωστό τραγικό αποτέλεσμα για τον κυπριακό λαό. Φυσικά, το όλο πλαίσιο για να εκδηλωθεί αυτή η «επιθετικότητα» το δημιούργησαν και το καθόρισαν άλλοι. Οι Άγγλοι αποικιοκράτες στην αρχή και οι Αμερικανοί ιμπεριαλιστές στη συνέχεια.

Από το 1974 και μετά το κυπριακό «λύνεται», είτε μέσω «διακοινοτικών», είτε μέσω «διεθνοποίησης» του, αλλά σταθερά οδεύει προς τη μονιμοποίηση και νομιμοποίηση της διχοτόμησης του νησιού και την ισχυροποίηση της ιμπεριαλιστικής κυριαρχίας των αφεντάδων της Δύσης.

Σοβαρή εξέλιξη αποτέλεσε η απόρριψη του κακόφημου σχεδίου Ανάν το 2004. Είναι η περίοδος που εξελίσσονται οι επιθετικές ενέργειες των ΗΠΑ σε Αφγανιστάν και Ιράκ και απαιτούν από τις άρχουσες τάξεις σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο πλήρη συστράτευση. Είναι η περίοδος που προχωράει η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ και είναι ανοιχτή η ενταξιακή διαδικασία για την Τουρκία. Ωστόσο, το όχι του ελληνοκυπριακού λαού, μια ηχηρή πράξη αντίστασης στα ιμπεριαλιστικά σχέδια, στέλνει το σχέδιο Ανάν στην Ιστορία.

Την ίδια περίπου περίοδο, με την οριοθέτηση των ΑΟΖ και την ανακάλυψη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων σ’ αυτήν, η Κύπρος μπαίνει στον ενεργειακό ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και παράλληλα αποτελεί στοιχείο μιας «διευθέτησης πακέτο» όλων των ελληνοτουρκικών διαφορών, που επιθυμούν να προωθήσουν οι ΗΠΑ, με στόχο την επανένταξη της «ατίθασης» Τουρκίας στους στρατηγικούς τους σχεδιασμούς. Έκφραση αυτής της επιδίωξης ήταν ένα νέο σχέδιο το οποίο επιτακτικά προώθησαν, που όμως και αυτό κατέληξε σε ναυάγιο το 2017 στο Κραν Μοντανά.

Ωστόσο, η επιτάχυνση των πολιτικών εξελίξεων με τον πόλεμο στην Ουκρανία, η νέα έκρηξη στη Μέση Ανατολή με τη συνεχιζόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το φασιστικό σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ, το πέρασμα σε μια περίοδο προετοιμασίας των όρων για το ξέσπασμα ενός Παγκόσμιου Πολέμου, θέτουν το Κυπριακό, σε σχέση με τις απαιτήσεις των ΗΠΑ, σε νέα βάση και προς το παρόν τουλάχιστον, δεν φαίνεται στον ορίζοντα κάποια νέα πρωτοβουλία «λύσης».

Έτσι, επιταχύνουν τις κινήσεις τους μέσω της Κυπριακής Δημοκρατίας (ΚΔ) στο ενεργειακό, στρατιωτικό και γεωστρατηγικό επίπεδο. Προχωρούν σε άρση του εμπάργκο όπλων στην ΚΔ, σε θεσμοθέτηση ενός στρατηγικού διαλόγου επί διαφόρων θεμάτων, μεταξύ των οποίων και η συνεργασία στους τομείς ασφάλειας και ενέργειας και προετοιμάζουν την ένταξή της στο ΝΑΤΟ, την ίδια στιγμή που ο Τατάρ (εκλεκτός του Ερντογάν και «πρόεδρος» στα κατεχόμενα) δηλώνει πως η αεροπορική βάση στη Λευκόνοικο μπορεί να λειτουργήσει ως ΝΑΤΟϊκή βάση. Παράλληλα, εδώ και χρόνια, υπάρχει στρατιωτική αμερικανική παρουσία στις Αγγλικές βάσεις στο νησί, οι οποίες άλλωστε χρησιμοποιούνται πλήρως στις πολεμικές επιχειρήσεις του Ισραήλ στη Γάζα, όπως επίσης χρησιμοποιήθηκαν και στην αναχαίτιση της πρόσφατης Ιρανικής επίθεσης στο Ισραήλ.

Από την πλευρά της, η ηγεσία της ελληνοκυπριακής ελίτ φαίνεται να αποδέχεται την υπάρχουσα κατάσταση και τη διακηρυγμένη θέση της Τουρκίας και της τουρκοκυπριακής ηγεσίας για δύο κράτη. Η ένταξη στην ΕΕ και η προσμονή ότι θα της εγγυηθεί ρόλους και μπίζνες σε ένα νομιμοποιημένο διχοτομικό καθεστώς, η εκχώρηση του νησιού στις αμερικάνικες ανάγκες και επιδιώξεις, οι άξονες (με Αίγυπτο και Ισραήλ) και η ανακάλυψη κοιτασμάτων υδρογονανθράκων στα οικόπεδα της κυπριακής ΑΟΖ, θεωρούνται αρκετά σοβαρά «ατού» για να την οδηγήσουν σε μια τέτοια θέση.

Αυτή την κατεύθυνση φαίνεται ότι αποδέχεται πλέον και η άρχουσα τάξη της χώρας μας, κάτω από το σχήμα «η Κύπρος αποφασίζει και η Ελλάδα στηρίζει», που διακήρυξε ο Καραμανλής την περίοδο του σχεδίου Ανάν. Βεβαίως, δεν μπορεί να ξεχάσει τις μαξιμαλιστικές της θέσεις για ένταξη στον κυριαρχικό της χώρο ολόκληρης της Κύπρου, με στόχο την ανατροπή των συσχετισμών με την τουρκική άρχουσα τάξη και την υπέρβαση της ήττας του 1974. Ωστόσο, αυτό είναι κάτι που έτσι κι αλλιώς το εξαρτούσε πάντα από τη θέληση των ιμπεριαλιστών πατρώνων της. Η Κύπρος αποτέλεσε, μαζί με τη Νότια Αλβανία (Βόρεια Ήπειρο) και τα Δωδεκάνησα, τη Μικρή «Μεγάλη Ιδέα» (μετά την ήττα της μικρασιατικής εκστρατείας). Παρόλα αυτά ο Βενιζέλος καταδίκασε την εξέγερση του 1931, ο Κ. Τσαλδάρης δήλωνε το 1946 ότι η Κύπρος «δεν αποτελεί εθνική διεκδίκηση» και όλα αυτά για να «μη διακινδυνεύσει (η Ελλάδα) να πάθει ασφυξία, λόγω του Κυπριακού», αφού «αναπνέει με δύο πνεύμονες, τον έναν αγγλικό και τον άλλον αμερικανικό», όπως δήλωσε ο Γ. Παπανδρέου του 1950. Και όταν η Κύπρος γίνεται «εθνική διεκδίκηση» με τις ευλογίες των ΗΠΑ μετά το 1954, αυτή η «διεκδίκηση» συνεχίζει να τίθεται υπό την έγκριση των μεγάλων αφεντικών, όπως άλλωστε έδειξε το πραξικόπημα του 1974 και η στάση στην τουρκική εισβολή, η εγκατάλειψη του «δεν συζητάμε αν δεν φύγει και ο τελευταίος Τούρκος στρατιώτης» του Α. Παπανδρέου, το «Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα» του ιδίου, «η ενοποίηση ελληνικής και κυπριακής ΑΟΖ» του ΣΥΡΙΖΑ και τόσα άλλα. Και στο ζήτημα αυτό, συνεπώς, πρυτανεύει η πολιτική του «καλού παιδιού» που, παρά τους «μύχιους πόθους», αναγνωρίζει ως προτεραιότητα την -αναβαθμισμένη με βάση τις πολεμικές συνθήκες- ανάγκη των αμερικανοΝΑΤΟϊκών ιμπεριαλιστών να είναι η Κύπρος το αβύθιστο αεροπλανοφόρο τους και οι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι διχασμένοι και υποτελείς στους ιμπεριαλιστές και όργανα των αντιδραστικών διαπραγματεύσεων και επιδιώξεων των «εγγυητριών δυνάμεων» Ελλάδας και Τουρκίας.

Από την άλλη, η τουρκική ηγεσία, από το 1974 και μετά, έδειξε ότι σε κάθε περίπτωση δεν αποδέχεται «λύση» που δεν θα κατοχυρώνει τα αποτελέσματα της στρατιωτικής εισβολής του 1974, θέση από την οποία δεν πρόκειται να μετακινηθεί οικειοθελώς. Αυτή τη θέση υπηρετούσε η ανακήρυξη της κατεχόμενης βόρειας Κύπρου σε «Τουρκικό Ομόσπονδο Κράτος» το 1975, η ίδρυση της «Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου» το 1983 και η πρόσφατη θέση για δύο κράτη στο νησί. Από εκεί και πέρα και με δεδομένο ότι για την ίδια η Κύπρος διατηρεί μια σημαντική γεωστρατηγική θέση, με διευρυμένο μάλιστα το τελευταίο διάστημα στρατηγικό και ενεργειακό ρόλο στους σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών, η Τουρκία έχει ως βαθύτερο στόχο να μετατραπεί σε «προστάτιδα δύναμη» όλου του νησιού. Η κατάκτηση από μεριάς της ενός τέτοιου ρόλου στο νησί θα την αναβάθμιζε αντίστοιχα και θα λειτουργούσε προωθητικά στον διακηρυγμένο στόχο της να μετατραπεί σε αναγνωρίσιμη περιφερειακή δύναμη. Όμως και αυτή δεν μπορεί παρά να προσαρμόζει τις προσδοκίες της στο Κυπριακό, όπως και τη γενικότερη διαπραγμάτευσή της με τις ΗΠΑ, σύμφωνα με τις απαιτήσεις του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και τις ανάγκες του στον οξυμένο ανταγωνισμό του (κυρίως) με τον ρώσικο ιμπεριαλισμό.

Όλα τα παραπάνω καταδεικνύουν ότι η τραγική ιστορία της Κύπρου και του λαού της γράφεται από τη ματωμένη γραφίδα των ιμπεριαλιστών, με αρωγό το μίγμα εξάρτησης και τυχοδιωκτισμού του αστισμού σε Ελλάδα, Τουρκία και Κύπρο. Παράλληλα, καταδεικνύουν ότι ούτε οι «καλές υπηρεσίες» του ΟΗΕ και τα απανωτά «σχέδια λύσης», ούτε το «αυξημένο ενδιαφέρον» των ιμπεριαλιστών, ούτε οι «εθνικές επιδιώξεις» της (εκατέρωθεν) «μητέρας πατρίδας», ούτε οι μωροφιλοδοξίες της δικιάς του αστικής ελίτ μπορούν να δώσουν λύση και προοπτική σύμφωνα με τα συμφέροντα συνολικά του Κυπριακού λαού (Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων). Ο «ρεαλισμός» των ιμπεριαλιστών και των αντιδραστικών αστικών τάξεων είναι ρεαλισμός της διχοτόμησης, της εθνικιστικής αντιπαράθεσης και κυρίως, της εξάρτησης και του πολέμου.

Ο μόνος «ρεαλισμός» που μπορεί να ανοίξει δρόμους ενότητας, ευημερίας και ειρήνης των δύο κοινοτήτων, είναι ο κοινός τους αγώνας για Κύπρο Ενιαία, Κυρίαρχη, Ανεξάρτητη. Χωρίς ξένους στρατούς και βάσεις, χωρίς «εγγυητές» και προστάτες. Ιδιαίτερα σήμερα, που ο ανταγωνισμός των ιμπεριαλιστών και ο πόλεμός τους απειλεί να καταστρέψει όλη την ανθρωπότητα, αποτελεί κρίσιμο ζήτημα η αλληλεγγύη, οι στενοί δεσμοί φιλίας και ο κοινός αγώνας των λαών της Κύπρου, της Τουρκίας και της Ελλάδας, το κοινό μέτωπο πάλης ενάντια στον πόλεμο, τον ιμπεριαλισμό, την εξάρτηση και τις αντιδραστικές άρχουσες τάξεις των χωρών τους. 

ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΣΗΜΑΙΑ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη: Πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση με θέμα «Κυπρος 1974 - Παλαιστίνη 2024: Κοινός εχθρός, κοινός αγώνας»

0

Πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 17/7, στο χώρο νεολαίας Σφεντόνα, η εκδήλωση της κ.ο. Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ(μ-λ) με θέμα θέμα «Κυπρος 1974 - Παλαιστίνη 2024: Κοινός εχθρός, κοινός αγώνας». Παρουσία φίλων και συναγωνιστών της οργάνωσης, οι δύο εισηγητής, Δ. Παυλίδης και Κ. Καμαρέτσος, αναφέρθηκαν στο ζήτημα της Κύπρου και της Παλαιστίνης, αντίστοιχα. Οι εισηγήσεις έθεσαν το ζήτημα της πολιτικής του ιμπεριαλισμού στην περιοχή, τόσο με ιστορικές αναφορές, όσο και σε σχέση με τις σημερινές εξελίξεις. Αναδείχθηκε, επίσης, η ανάγκη οικοδόμηση του αντιπολεμικού-αντιιμπεριαλιστικού κινήματος. Ακολούθησαν τοποθετήσεις και ερωτήσεις από το κοινό. Ταυτόχρονα, η οργάνωση Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε αφισοκόλληση στην πόλη.

Ακολουθεί σε γραπτή μορφή η εισήγηση του Κ. Καμαρέτσου για το ζήτημα της Παλαιστίνης:

Κύπρος 1974 - Παλαιστίνη 2024: Κοινός εχθρός, κοινός αγώνας

H περιοχή της Μέσης Ανατολής και της Ανατολικής Μεσογείου ήταν από τα αρχαία χρόνια σημαντικό σταυροδρόμι πολιτισμών, πλούτου και ιδεών. Συνεπώς, ήταν ταυτόχρονα πεδίο άγριας αντιπαράθεσης, και αμέτρητων πολεμικών αναμετρήσεων. Φυσικά παραμένει ακόμα και σήμερα, ένα από τα σημεία κλειδιά των παγκόσμιων εξελίξεων.

Παρά τις εθνικές, ιστορικές, θρησκευτικές ιδιαιτερότητες, η μοίρα των λαών της περιοχής είναι δεμένη με κοινά ιστορικό-πολιτικά νήματα. Η μοίρα των λαών της περιοχή μας είναι ισχυρά δεμένη με το νήμα των ανταγωνισμών, των επεμβάσεων, των διαιρέσεων. Άλλο τόσο όμως, είναι δεμένη και με το νήμα μιας μακραίωνης κουλτούρας συνύπαρξης, και αμοιβαίου σεβασμού μεταξύ των λαών της.

Αν θέλουμε να βάλουμε ένα παρονομαστή στις εξελίξεις του περασμένου και του τωρινού αιώνα, δεν θα δυσκολευτούμε. Νο1 εχθρός των λαών, κύριος υπαίτιος και ενορχηστρωτής των μεγάλων δραματικών γεγονότων, είναι ο ιμπεριαλισμός των Ηνωμένων Πολιτείων της Αμερικής. Οι ΗΠΑ ήταν αυτές που κληρονόμησαν τόσο το χώρο επιρροής, όσο και τα εργαλεία άσκησης πολιτικής από τη βρετανική αυτοκρατορία, με προεξέχον αυτό του «διαίρει και βασίλευε». Η περιοχή είναι γεμάτη από μια σειρά άλυτα εθνικά ζητήματα, τα οποία οι ιμπεριαλιστές εκμεταλλεύτηκαν και συνεχίζουν να εκμεταλλεύονται, για να διαιωνίζουν την κυριαρχία τους.

Αμέσως μετά τη λήξη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η περιοχή της Μέσης Ανατολής απέκτησε δεσπόζουσα θέση στην αντιπαράθεση μεταξύ των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ. Τόσο για λόγους ενεργειακούς, όσο και για λόγους γεωγραφικούς, η περιοχή αυτή μπήκε στο επίκεντρο των σχεδιασμών των ΗΠΑ, οι οποίες είχαν ανάγκη ένα μέσο ελέγχου της. Είχαν την ανάγκη ενός τοποτηρητή.

Μετά την κατάρρευση της βρετανικής αυτοκρατορίας, ιδρύθηκαν στην περιοχή μια σειρά αραβικά κράτη, με βάση τα διοικητικά σύνορα βρετανικής διοίκησης. Αυτή η εξέλιξη είχε κατ’ αρχάς σημαντικά οφέλη για τη Δύση, καθώς τα σύνορα της περιοχής έχουν μέσα τους το σπέρμα της διαίρεσης. Δεν έπαυε όμως να ισχύει το γεγονός ότι τα κράτη αυτά ήταν αραβικά, άρα εν δυνάμει αντίθετα στη δυτική κυριαρχία, από την οποία έχουν υποφέρει για αιώνες. Οι ιμπεριαλιστές ήθελαν ένα κράτος φτιαγμένο από τις εργοστασιακές του ρυθμίσεις δυτικό, στημένο εξ’ ολοκλήρου σε δυτικά πρότυπα. Ένα κράτος, αν ήταν ανάγκη, τεχνητά κατασκευασμένο, έως και φυτεμένο στην περιοχή.

Αυτή την ανάγκη κάλυψε η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ, του σιωνιστικού κράτους. Δεν πρέπει να συγχέεται αυτό το κράτος με τη μακραίωνη παρουσία των εβραϊκών κοινοτήτων στην περιοχή. Κοινότητες από πολλά έθνη και θρησκείες έχουν συνυπάρξει αρμονικά στην περιοχή για αιώνες, και αυτό είναι η καλύτερη απάντηση σε όσους προσπαθούν να ρίξουν την ευθύνη των πολέμων στα ίδια τους τα θύματα, που δήθεν «έχουν στην φύση τους τον πόλεμο». Οι Εβραίοι έζησαν σε αρμονία με τους χριστιανούς και τους μουσουλμάνους για αιώνες ολοκλήρους.

Η ιδεολογία του σιωνισμού και η δημιουργία του κράτους του Ισραήλ είναι μια εξέλιξη της εποχής του ιμπεριαλισμού. Η ίδια η εστία της σύγχρονης σιωνιστικής ιδεολογίας δεν είναι η περιοχή της Μέσης Ανατολής, αλλά το Λονδίνο. Ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών Μπαλφούρ, υποσχέθηκε την περίφημη Διακήρυξη του, τη δημιουργία ενός Ισραηλινού κράτους στη Μέση Ανατολή. Αυτό το σχέδιο που είχε ο βρετανικός ιμπεριαλισμός ήδη προπολεμικά, ανέλαβε να υλοποιήσει ο Αμερικάνικος, πατώντας πάνω στα δεδομένα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.

Πάνω σε αυτή τη βάση, οι δυτικοί στρίμωξαν και την ΕΣΣΔ, που αρχικά συμφώνησε στα πλαίσια του ΟΗΕ για τη δημιουργία του ισραηλινού κράτους. Η απόφαση της ΕΣΣΔ έγινε σίγουρα κάτω από την μεγάλη πίεση που ασκούσε το ολοκαύτωμα των εβραϊκών πληθυσμών της Ευρώπης από τους ναζί. Μια ενδεχομένη άρνηση θα χρησιμοποιούνταν από την παγκόσμια αντικομουνιστική εκστρατεία που ήταν ήδη σε πλήρη εξέλιξη. Η απόφαση αυτή αναιρέθηκε από την ΕΣΣΔ λίγα χρόνια αργότερα, όταν άρχισαν να υλοποιούνται οι σχεδιασμοί των δυτικών ιμπεριαλιστών. Είναι για το σήμερα αντικείμενο μελέτης, το ζήτημα της στάσης της ΕΣΣΔ πάνω στο ζήτημα αυτό.

Η κυριαρχία των Αμερικανών στην περιοχή εμπεδώθηκε με τους Πολέμους μεταξύ του Ισραήλ και των αραβικών καθεστώτων, με σημαντικότερο τον πόλεμο των Έξι Ημερών. Πόλεμο στον οποίο η Χούντα της Ελλάδας υπήρξε κρίσιμο προγεφύρωμα, χωρίς το οποίο η στήριξη του Ισραήλ θα ήταν δύσκολη. Σήμερα, με κάποιον τρόπο η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Και ειδικά για την Κύπρο με τρόπο ανιστόρητο και τραγικό, καθώς είναι από τους πρώτους που βιάστηκαν να εκδηλώσουν τη χρησιμότητα τους στους ιμπεριαλιστές, για την στήριξη του Ισραήλ.

Χωρίς τα μέσα, την υποστήριξη, και όταν χρειάστηκε την επέμβαση του δυτικού και κυρίως του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, το κράτος του Ισραήλ και η διαμάχη μεταξύ της εβραϊκής κοινότητας και του παλαιστινιακού έθνους δεν θα είχε υπάρξει. Οι δυτικοί ιμπεριαλιστές εκμεταλλεύτηκαν με τον πιο χυδαίο τρόπο την ιστορία του Ολοκαυτώματος. Δήθεν για να επανορθώσουν μια ιστορική αδικία, διέπραξαν μια ανάλογης φύσης ιστορική αδικία.

Πριν από δύο μήνες, γιορτάστηκε και στην πόλη μας η Νάκμπα, η επέτειος της εθνικής καταστροφής των Παλαιστινίων, με ένα μαζικό αντιπολεμικό-αντιιμπεριαλιστικό συλλαλητήριο. Η Νάκμπα ήταν αποτέλεσμα μιας μεγάλης σφαγής, κατά τη διάρκεια της οποίας κάηκαν και ισοπεδώθηκαν εκατοντάδες χωριά, για να αναγκαστούν οι Παλαιστίνιοι να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Κάποιοι έφυγαν τότε όπως και σήμερα, με τα λιγοστά πράγματα τους φορτωμένα στα ζώα τους. Η επέτειος αυτή θυμίζει στις νέες γενιές των Παλαιστινίων τον ξεριζωμό τους από την ιστορική τους γη. Τους θυμίζει ότι ένα μεγάλο μέρος του έθνους τους έχει οδηγηθεί ως πρόσφυγες στο Λίβανο, στην Ιορδανία και στη Συρία, αλλά και στη λωρίδα της Γάζας, σε πόλεις και χωρία που ουσιαστικά αποτελούν προσφυγικούς καταυλισμούς. Υπενθυμίζει το δικαίωμα της επιστροφής των προσφύγων στη γη τους.

Η επέτειος αυτή υπενθυμίζει ότι όλο το Παλαιστινιακό έθνος συνεχίζει να ζει υπό την μπότα της κατοχής, ότι στερείται ακόμα το δικαίωμα στην ελευθερία, είτε ζει στη Γάζα, είτε στη Δυτική Όχθη. Παρά τις δεκάδες αποφάσεις των διεθνών οργανισμών, τίποτα δεν άλλαξε (κάτι που συνέβη και με την περίπτωση της Κύπρου). Στην πράξη ο Παλαιστινιακός λαός δεν έχει δει τίποτα άλλο παρά την καθημερινή ταπείνωση και την καταπίεση. Αφού για να μετακινηθεί καθημερινά, είναι αναγκασμένος να εξευτελίζεται από τις ισραηλινές δυνάμεις κατοχής, που συνεχίζουν να έχουν δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω του.

Η χρονιά της Νάκμπα, το 1948, είναι ταυτόχρονα και η χρονιά της ίδρυσης του σιωνιστικού κατοχικού κράτους. Το κράτος του Ισραήλ είναι στην πραγματικότητα και αυτό ένα ψευδοκράτος, με πολλά κοινά χαρακτηριστικά με τη λεγόμενη «ΤΔΒΚ». Το πιο χτυπητό από αυτά είναι η περίπτωση των εποίκων. Οι σιωνιστές έποικοι, επικαλούμενοι το «θρησκευτικό δικαίωμα» που τους δίνει η Βίβλος, επί δεκαετίες βγάζουν τους Παλαιστίνιους με τη βία έξω από τα σπίτια τους και τα καταλαμβάνουν. Όπως τα εγκαταλελειμμένα κυπριακά σπίτια στα Βαρώσια είναι υπενθύμιση της ιστορικής πραγματικότητας της εισβολής του Αττίλα, έτσι και οι εκατοντάδες σιωνιστικοί εποικισμοί, αποτελούν ζωντανή ιστορική απόδειξη της σιωνιστικής κατοχής.

Δεν είναι μάλιστα τυχαίο, ότι σε πλήρη διαστροφή των διεθνών συνθηκών και του «διεθνούς δικαίου» (με όση υπόσταση έχει, εν πάση περίπτωση), η ισραηλινή κυβέρνηση αρνείται να δηλώσει τα σύνορα της και την πλήρη έκταση των εποικισμών, με προφανή σκοπό να συνεχίζει να τους προεκτείνει. Και αν για τη βόρεια Κύπρο, ο εποικισμός είναι βασικό επιχείρημα της μη αναγνώρισης του κατοχικού κράτους από τη «διεθνή κοινότητα», για την περίπτωση του Ισραήλ υπάρχει ιστορική τύφλωση. Η Ιστορία μοιάζει να ξεκίνησε την 7η Οκτώβρη του 2023.

Μάλιστα, τμήμα αυτής της ιστορικής τύφλωσης φαίνεται ότι έχει προσβάλλει και την Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της. Αρχικά οι πιο ενσωματωμένες εκδοχές, που δεν θέλουν λέει να διαταραχθεί η… συνύπαρξη των Εβραίων με τους Παλαιστίνιους (ναι έτσι την ονομάζουν). Μετά το ΚΚΕ, που κουνάει το κουρέλι της «λύσης των δύο κρατών», με βάση το ψήφισμα του ΟΗΕ το 1967. Η «λύση των δύο κρατών» δεν ήταν τίποτα άλλο από μια διαδικασία συνθηκολόγησης που οδήγησε στο ξεδόντιασμα το παλαιστινιακό κίνημα. Και τέλος οι δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, που κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν για ποιο πράγμα μιλάμε, και αποφεύγουν μια καθαρή τοποθέτηση πάνω στο ζήτημα.

Η λεγόμενη «λύση των δύο κρατών», δεν έγινε επειδή οι ιμπεριαλιστές ήθελαν να δώσουν ποτέ κράτος στους Παλαιστίνιους. Έγινε επειδή ήθελαν να αναγνωριστεί ως ισότιμο μέρος το κράτος του Ισραήλ, και μαζί με αυτό να νομιμοποιηθεί η κατοχή και ο εποικισμός. Η «λύση των δύο κρατών» αποτέλεσε μια ψεύτικη υπόσχεση για τους Παλαιστίνιους, αλλά ταυτόχρονα και μια εικονική πραγματικότητα για τους λαούς των δυτικών χωρών.

Το σύνθημα για ελεύθερη Παλαιστίνη «από τη Θάλασσα μέχρι τον Ποταμό» που ακούγεται στις διαδηλώσεις είναι ένα παλιό Παλαιστινιακό σύνθημα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, που ξανάρθε στο προσκήνιο. Δεν είναι μονάχα μια δήλωση του γεωγραφικού χώρου της Ιστορικής Παλαιστίνης. Είναι και μια πολιτική δήλωση της εδαφικής και ιστορικής ενότητας και συνέχειας του Παλαιστινιακού έθνους. Και ως τέτοια, η δήλωση αυτή δεν μπορεί να χωνευτεί από τους ιμπεριαλιστές, που ήθελαν χρόνια τώρα τον ιστορικό συμβιβασμό και την αποδοχή της ήττας εκ μέρους των Παλαιστίνιων.

Η επιχείρηση της 7ης Οκτώβρη διέλυσε την εικόνα μιας τακτοποιημένης Μέσης Ανατολής, όπου το Παλαιστινιακό Ζήτημα έμοιαζε να έχει εξαφανιστεί. Όσο και να προσπάθησαν να κατασκευάσουν τερατώδεις ιστορίες και να υποβάλουν τους λαούς σε μια πλύση εγκεφάλου, δεν μπόρεσαν να αποκρύψουν την πραγματικότητα. Στις 7 Οκτώβρη οι Παλαιστίνιοι μαχητές δεν εισέβαλαν κάπου. Μπήκαν στη γη τους. Στις 7 Οκτώβρη οι Παλαιστίνιοι αντάρτες επιτέθηκαν κατά βάση στον κατοχικό στρατό και στις ένοπλες δομές των εποίκων. Η 7η Οκτώβρη ήταν μια πράξη δίκαιης Αντίστασης.

Άλλωστε, τόσους μήνες μετά, η όποια αξιοπιστία της σιωνιστικής προπαγάνδας έχει πλήρως ξεφτίσει, καθώς ο πλανήτης ολόκληρος παρακολουθεί καθημερινά τη βάρβαρη ισοπέδωση της Γάζας. Ο βομβαρδισμός των σπιτιών, των σχολείων και των νοσοκομείων, βαφτίστηκε «νόμιμη αυτοάμυνα». Το κόψιμο του νερού, των τροφίμων και των φαρμάκων ονομάστηκε «επιχείρηση κατά της τρομοκρατίας». Και η δολοφονία χιλιάδων γυναικών και παιδιών με τυφλούς βομβαρδισμούς, ονομάστηκε «η μοναδική δημοκρατία της Μέσης Ανατολής». Και, φυσικά, όποιος καταδεικνύει το αυτονόητο, ονομάζεται «αντισημίτης».

Η Αριστερά πήρε το όνομα της από την επιλογή θέσης. Το ίδιο το όνομα «Αριστερά» προέρχεται από την επιλογή θέσης στα έδρανα του Γαλλικού Κοινοβουλίου, από τους βουλευτές εκείνους που ήθελαν την κατάργηση της μοναρχίας. Η Αριστερά νοηματοδοτήθηκε διαχρονικά από την επιλογή θέσης απέναντι στους ισχυρούς και τους καταπιεστές. Η Αριστερά έμαθε να διαχωρίζει τους πολέμους σε δίκαιους και άδικους.

Η Ιστορία της Αριστεράς είναι στενά συνδεδεμένη με την Ιστορία των καταπιεσμένων εθνών. Άλλωστε και στην Παλαιστίνη, ήταν οι ιδέες της Αριστεράς που ενέπνευσαν την έναρξη του ένοπλου εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Αν λοιπόν πολλοί Αριστεροί αναφέρουν ότι σήμερα στο Παλαιστινιακό εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα κυριαρχούν οι ισλαμιστές, κάλο θα ήταν να συνειδητοποιήσουν ότι το ζήτημα αυτό αφορά πρώτα και κύρια την ίδια την Αριστερά, και την απουσία της.

Η Αριστερά υποχώρησε τόσο διεθνώς όσο και στην Παλαιστίνη, όταν έπαψε να παίρνει τη θέση του καθοδηγητή της πάλης, και κοίταξε να πάρει θέση μέσα στο σύστημα. Η ηγεσία των Παλαιστινίων κοίταξε να συνεργαστεί με τους κατακτητές και με τους Αμερικάνους. Αυτή ήταν η διαδικασία που άφησε τον χώρο ελεύθερο στον ισλαμισμό, και αξίζει να σημειωθεί ότι η κομμουνιστική Αριστερά της Παλαιστίνη την κατήγγειλε και εναντιώθηκε σε αυτή.

Η Ιστορία της υποχώρησης του Παλαιστινιακού κινήματος, φέρει τη σφραγίδα της πολιτικής του συμβιβασμού. Η Παλαιστινιακή ηγεσία υπέγραψε τη συνθηκολόγηση με τη συμφωνία του Όσλο, παίρνοντας ως αντάλλαγμα απλώς την «υπόσχεση των δύο κρατών». Κάτι που φυσικά ποτέ δεν υλοποιήθηκε. Αν κάποιοι λοιπόν αναρωτιούνται γιατί οι ισλαμιστές έχουν πάρει την ηγεσία του παλαιστινιακού κινήματος, ας αναρωτηθούν πρώτα ποιοι και πώς την άφησαν μέσα από τα χέρια τους.

Η ιστορία του εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος είναι ταυτόχρονα και η ιστορία των πισώπλατων μαχαιρωμάτων. Ήταν οι ψεύτικοι φίλοι που χτύπησαν την κρίσιμη στιγμή το παλαιστινιακό κίνημα από τα πίσω. Τα καθεστώτα της Ιορδανίας και της Συρίας, οι δήθεν «προστάτες» των Παλαιστινίων ήταν αυτοί που τους χτύπησαν στο Μαύρο Σεπτέμβρη και στο Τελ Αλ Ζατάαρ, γιατί τους φοβόντουσαν. Φοβόντουσαν ότι το μικρόβιο της Αντίστασης που εκπροσωπούσαν οι Παλαιστίνιοι θα προσβάλει και την δική τους χώρα. Αυτό είναι ένα πικρό ιστορικό μάθημα με πολλαπλές αναγνώσεις στη σημερινή Μέση Ανατολή.

Όμως οι Παλαιστίνιοι ποτέ δεν έπαψαν να αγωνίζονται. Είτε με το τουφέκι, είτε με τη ρουκέτα, είτε με την πέτρα στο χέρι, είτε γεννώντας ακόμα ένα παιδί, είτε αρνούμενοι να φύγουν, παρόλο που ξέρουν ότι το σπίτι τους θα βομβαρδιστεί με την οικογένεια τους μέσα, και δεν θα βρουν νοσοκομείο για να την περιθάλψει.

Αυτό ήταν που μετέτρεψε την Παλαιστινιακή σημαία σε σύμβολο κατά της αδικίας, σε σύμβολο έμπνευσης για τους λαούς της Δύσης, οι οποίοι ασφυκτιούν σε μια κοινωνία-φυλακή, στερημένοι από κάθε προοπτική. Ταυτίζονται με την Αντίσταση των Παλαιστινίων γιατί καταλαβαίνουν το δίκαιο του αγώνα τους. Ταυτίζονται με την Αντίσταση της Παλαιστίνης, γιατί διαισθάνονται ότι και αυτοί είναι αναγκασμένοι να αναδιοργανώσουν τη δική τους Αντίσταση.

Καλούμαστε λοιπόν, να πάρουμε θέση. Θέση με τους καταπιεσμένους απέναντι στους καταπιεστές τους. Να πάρουμε θέση με τους λαούς ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Καλούμαστε να συνεχίσουμε να διαδηλώνουμε, ενάντια στην εξελισσόμενη γενοκτονία και τον ξεριζωμό του λαού της Γάζας. Να εργαστούμε για τη νίκη της Αντίστασης και της ήττα του στρατού κατοχής. Καλούμαστε να υποστηρίξουμε σε πολιτικό επίπεδο το δικαίωμα του Παλαιστινιακού λαού να πολεμάει για να απελευθερώσει την πατρίδα του. Και μέσα σε αυτή την πορεία, να χτίσει την προοπτική της κοινωνικής αλλαγής, διαδικασία που συνδέεται καθοριστικά με την ανασυγκρότηση του εργατικού κουμμουνιστικού κινήματος.

Καλούμαστε να καταγγείλουμε την κυβέρνηση μας για την ενεργό συμμετοχή της σε αυτή τη σφαγή, είτε με τη μορφή των διευκολύνσεων, είτε με τη μορφή της άμεσης στρατιωτικής εμπλοκής, όπως ήταν η αποστολή της φρεγάτας «Ψαρά» στην Ερυθρά Θάλασσα. Να καταγγείλουμε την παρουσία των ΝΑΤΟϊκών βάσεων, που έχουν μετατρέψει τη χώρα σε προγεφύρωμα όλων των ΝΑΤΟϊκών σχεδιασμών.

Καλούμαστε να επιμείνουμε στη συγκρότηση ενός μαζικού αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος, που θα παλεύει για το δικαίωμα των λαών στην Ειρήνη. Για να μην συρθούν οι λαοί του κόσμου σε μια γενικευμένη αλληλοσφαγή. Η αντιπαράθεση ΝΑΤΟ και Ρωσίας στην Ουκρανία ανοίγει τις πόρτες της κόλασης για τους λαούς του κόσμου. Το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα απειλεί να αιματοκυλήσει ξανά την ανθρωπότητα, προκειμένου να ξεπεράσει την ολόπλευρη κρίση του.

Μέσα σε αυτό το σκοτάδι οι κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη ήταν μια αχτίδα φωτός. Όταν μέσα στις ΗΠΑ ένας πιλότος αυτοπυρπολείται ως ένδειξη διαμαρτυρίας, όταν οι φοιτητές παραλαμβάνουν πτυχία αξίας χιλιάδων δολαρίων με χειροπέδες και παλαιστινιακές σημαίες στα χέρια, χρειάζεται και εμείς από τη μεριά μας να εντείνουμε τις προσπάθειες μας, και να πυκνώσουμε τις γραμμές του αντιπολεμικού αντιιμπεριαλιστικού κινήματος.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΚΕ(μ-λ) | Κύπρος 1974 - Παλαιστίνη 2024 ΙΔΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ: Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ!

1

Κύπρος 1974 - Παλαιστίνη 2024

ΙΔΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΝΟΧΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ:

Ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ!

Πενήντα χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και κατοχή της βόρειας Κύπρου, Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι –όπως και όλοι οι λαοί της Ανατολικής Μεσογείου, συμπεριλαμβανόμενων των λαών της Ελλάδας και της Τουρκίας– αντιμετωπίζουν νέες πολεμικές απειλές:

• Η διαίρεση της Κύπρου είναι πιο παγιωμένη από ποτέ.
• Ο στρατός κατοχής παραμένει και νέοι αποικισμοί ετοιμάζονται.
• Τα σχέδια οριστικής διχοτόμησης και ΝΑΤΟ-ποίησης επανέρχονται.
• Οι βρετανικές στρατιωτικές βάσεις συνεχίζουν να αποτελούν ορμητήρια πολέμου ενάντια στους λαούς της Μέσης Ανατολής. 

Η φιλοαμερικάνικη πολιτική των κυπριακών κυβερνήσεων, σε συνεργασία με τις ελληνικές, απειλεί να μπλέξει το νησί σε νέες πολεμικές περιπέτειες. Η ειρήνη και η σταθερότητα που δήθεν θα εγγυόνταν η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Δύση, συνεχίζουν να κινδυνεύουν από τους ίδιους, αυτούς που φέρουν τις κύριες ευθύνες για την πολεμική καταστροφή του 1974. Δηλαδή τον ιμπεριαλισμό, ιδιαίτερα τις ΗΠΑ οι οποίες συνέργησαν για να γίνει το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου και να ανοίξει ο δρόμος για την τουρκική εισβολή και τη διχοτόμηση. Αξιοποιώντας επιδέξια, όπως παλιότερα οι Εγγλέζοι, τον σοβινισμό και τις αντιδραστικές πολιτικές των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας. Επιδιώκοντας με αυτόν τον τρόπο να μετατρέψουν το νησί σε ασφαλές σημείο στήριξης των επεμβατικών πολιτικών τους στην Μέση Ανατολή και για τη στρατιωτική υποστήριξή τους στο κατοχικό κράτος του Ισραήλ. 

• Πενήντα χρόνια μετά την αιματηρή τραγωδία της Κύπρου, που έφερε μαζί με τους νεκρούς και τους αγνοούμενους, τον ξεριζωμό και την προσφυγιά στο νησί, οι Παλαιστίνιοι αντιμετωπίζουν για μια ακόμη φορά τα ίδια δεινά. Για τους χιλιάδες νεκρούς, τα χιλιάδες σκοτωμένα παιδιά, τις καταστροφές νοσοκομείων, σχολείων και κατοικιών στη Γάζα, τους νέους ανέστιους πρόσφυγες και τις δολοφονίες στην Δυτική Όχθη, οι ένοχοι είναι και πάλι οι ίδιοι και οι σκοποί τους απαράλλακτοι! Πρώτα και κύρια το εγκληματικό σιωνιστικό κράτος. Και πίσω από αυτό οι ΗΠΑ και οι υπόλοιποι δυτικοί ιμπεριαλιστές. Απέδειξαν για μια ακόμη φορά πως δεν έχουν ηθικό φραγμό στο να εξοπλίζουν τους εγκληματίες πολέμου για να διαπράττουν μπρος στα μάτια όλης της ανθρωπότητας μια κανονική γενοκτονία. Να τους στηρίζουν για να κάνουν επιθέσεις και βομβαρδισμούς στον Λίβανο, στη Συρία, στο Ιράκ, στο Ιράν και να απειλούν να βάλουν στην πολεμική φωτιά όλους τους λαούς της Ανατολικής Μεσογείου. Η συνεχιζόμενη κατοχή και διαίρεση της Κύπρου έχει στενή σχέση με το πολυετές δράμα των Παλαιστίνιων. Το αθώο αίμα που ρέει στα σοκάκια της Γάζας και της Δυτικής Όχθης χύνεται για τους ίδιους λόγους και για τα ίδια συμφέροντα με αυτό που έδωσε ο κυπριακός λαός το 1974. Η τραγωδία της Παλαιστίνης είναι δίδυμη αδερφή της τραγωδίας της Κύπρου και έχει τους ίδιους θύτες! Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι και Παλαιστίνιοι θυσιάστηκαν και θυσιάζονται για την ιμπεριαλιστική κυριαρχία στην περιοχή, της οποίας βασικό στήριγμα είναι το κατοχικό κράτος του Ισραήλ και τα συμφέροντα των δυτικών ενεργειακών και πολεμικών πολυεθνικών. 

• Πενήντα χρόνια μετά την κορύφωση του δράματος της Κύπρου, η αστική τάξη –διαμέσου των κυβερνήσεων, του αστικού πολιτικού κόσμου, των ιστορικών και των δημοσιογράφων της– επιχειρεί να αθωωθεί ρίχνοντας τις ευθύνες της στον Ιωαννίδη και στον στενό κύκλο του. Ακριβώς όπως το πραξικόπημα του 1967 το αποδίδει σε «λιγοστούς άφρονες στρατιωτικούς». Με αυτόν τον τρόπο θέλει να ξεφύγει από τις δικές της συλλογικές ευθύνες για την πολιτική που άσκησαν οι κυβερνήσεις της υπογράφοντας τις συνθήκες της Ζυρίχης-Λονδίνου και στη συνέχεια υπέσκαψαν με διάφορους τρόπους την Κυπριακή δημοκρατία. Ταυτόχρονα, επιδιώκει να αθωώσει τον ιμπεριαλισμό, ιδιαίτερα τον αμερικάνικο, με τον οποίο θέλει να έχει στενές σχέσεις υποταγής και εκπροσώπησης στην περιοχή και από τον οποίο αναζητεί στήριξη, εκτός των άλλων, για τα διχοτομικά σχέδια «λύσης» του Κυπριακού. 

• Πενήντα χρόνια μετά την πολεμική περιπέτεια της Κύπρου η απειλή ενός γενικευμένου πολέμου, τόσο στην περιοχή όσο και στον κόσμο, μεγαλώνει επικίνδυνα. Ο πόλεμος στο έδαφος της Ουκρανίας με τη Νατοϊκή επέμβαση και τη ρώσικη εισβολή κλιμακώνεται και γίνεται απειλητικός για όλη την Ευρώπη. Η Ανατολική Μεσόγειος έχει μετατραπεί σε θάλασσα άγριου ανταγωνισμού. Υποκινητές των πολέμων και των αλληλοσφαγών των λαών είναι οι ιμπεριαλιστές, που αναζητούν και αναμετρώνται μεταξύ τους για κυριαρχία, οι πολεμικοί συνασπισμοί –με πρώτο το ΝΑΤΟ– και βέβαια οι κάθε λογής σοβινιστές και εθνικιστές. Ελλάδα, Κύπρος και Τουρκία βρίσκονται σε ένα στρατηγικό σταυροδρόμι αυτών των ανταγωνισμών και συγκρούσεων. 

• Πενήντα χρόνια μετά το καλοκαίρι του 1974, στο οποίο ο λαός μας είδε να εκτυλίσσεται η τραγωδία της Κύπρου, να αποκαλύπτεται ο κυνικός ρόλος του ιμπεριαλισμού και οι καταστροφικές συνέπειες του σοβινισμού και της πολιτικής πρόσδεσης στις ΗΠΑ, οι ελληνικές κυβερνήσεις (σήμερα της ΝΔ, πριν του ΣΥΡΙΖΑ και παλιότερα του ΠΑΣΟΚ) συνεχίζουν στον ίδιο αδιέξοδο και επικίνδυνο δρόμο: της συμμετοχής στη λυκοσυμμαχία του ΝΑΤΟ και στις δυτικές πολεμικές αποστολές, των υποκινούμενων στρατιωτικών εξοπλισμών και της ευθυγράμμισης με τα συμφέροντα των ΗΠΑ στην περιοχή. Συνεχίζουν να δίνουν βάσεις και λιμάνια στους εμπρηστές του πολέμου και να γίνονται συνένοχες στη σφαγή των λαών, ιδιαίτερα σήμερα των Παλαιστίνιων. Συνεχίζουν να σφίγγουν το χέρι και να αγκαλιάζονται με αυτούς που χθες εγκλημάτησαν σε βάρος της Κύπρου και σήμερα σε βάρος της Παλαιστίνης. 

• Πενήντα χρόνια μετά την Κυπριακή τραγωδία έχουμε πολλούς σημερινούς και επιτακτικούς λόγους να πυκνώσουμε τις γραμμές του αντιπολεμικού και αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος. 
  
  
• Για να σταματήσουμε την τραγωδία που βιώνουν οι Παλαιστίνιοι. 
  
  
• Nα παλέψουμε για μια Κύπρο ελεύθερη, ενιαία και ανεξάρτητη, δίχως ξένες βάσεις και στρατούς κατοχής. Απορρίπτοντας κάθε σχέδιο άμεσης ή έμμεσης διχοτόμησης τύπου Ανάν, που απεργάζονται οι ιμπεριαλιστές και οι αστικές τάξεις Ελλάδας και Τουρκίας.
  
  
• Να αναδείξουμε την αλληλεγγύη με τον τουρκικό λαό, κόντρα στον αντιδραστικό ανταγωνισμό των αστικών τάξεων Ελλάδας και Τουρκίας, και στο εθνικιστικό μίσος με το οποίο δηλητηριάζουν τους δύο λαούς.
  
  
• Ιδιαίτερα να βάλουμε φραγμό στους νέους πολέμους και τις αιματοχυσίες που ετοιμάζουν οι εχθροί της ειρήνης και της ανθρώπινης ζωής στην περιοχή μας και σε ολόκληρο τον κόσμο! 

• ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΕ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ!

• ΜΕΤΩΠΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΣΤΟΥΣ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΕΣ ΣΙΩΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΟΒΙΝΙΣΤΕΣ!
  
  
• ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟ-ΝΑΤΟΪΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!
  
  
• ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ!

Σάββατο 13/07/2024 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ | Εκδήλωση "Κυπρος 1974 - Παλαιστίνη 2024: Κοινός εχθρός, κοινος αγώνας", Τετάρτη 17/7 στις 20:00

0

 ΕΚΔΗΛΩΣΗ την ΤΕΤΑΡΤΗ 17/07/2024  8μ.μ. στο ΣΤΕΚΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΣΦΕΝΤΟΝΑ  -ΣΥΓΓΡΟΥ 24 - 2ος οροφος

 ΚΥΠΡΟΣ 1974 - ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ 2024

  ΚΟΙΝΟΣ Ο ΕΧΘΡΟΣ - ΚΟΙΝΟΣ ΑΓΩΝΑΣ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΚΑΙ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ

50 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

1974 - Η ΚΥΠΡΟΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΙ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΙΣΒΟΛΗ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗ

 ΧΙΛΙΑΔΕΣ ΟΙ ΝΕΚΡΟΙ, ΟΙ ΤΡΑΥΜΑΤΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΟΙ!

2024 - Η ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΣΤΙΣ ΜΕΡΕΣ ΜΑΣ  ΝΑ ΒΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ 

ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΖΙΣΤΙΚΟ ΣΙΩΝΙΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΙΣΡΑΗΛ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το ΚΚΕ(μ-λ) για την επέτειο της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο

0

Κύπρος Ενιαία-Κυρίαρχη-Ανεξάρτητη

Αλληλεγγύη, κοινός αγώνας των λαών Ελλάδας - Κύπρου - Τουρκίας

 

Συμπληρώθηκαν 47 χρόνια από την ημέρα που ξεκίνησε η τουρκική στρατιωτική εισβολή στην Κύπρο με την επιχείρηση «Αττίλας Ι», που συνεχίστηκε λίγο αργότερα με τον «Αττίλα ΙΙ» και είχε σαν αποτέλεσμα την κατοχή του 36,2% του νησιού, 200.000 πρόσφυγες, άγνωστο αριθμό νεκρών και αγνοούμενων και ένα νησί κομματιασμένο και ρημαγμένο. 

Είχε προηγηθεί, στις 15 Ιούλη, το πραξικόπημα του δικτάτορα Ιωαννίδη για τη ανατροπή και δολοφονία του Μακάριου, με την προτροπή των αμερικάνων ιμπεριαλιστών σε κόντρα με την ενεργή ανάμιξη του σοσιαλιμπεριαλισμού της ΕΣΣΔ και της στήριξής του στον Μακάριο, και σαν έκφραση της επιθυμίας της αστικής τάξης της χώρας μας να κερδίσει, από τους υπερατλαντικούς προστάτες της, πρόσθετο ρόλο στη μεγαλόνησο. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Σχόλιο του γραφείου τύπου του ΚΚΕ(μ-λ) για την άτυπη πενταμερή για την Κύπρο

0

Το αναμενόμενο αδιέξοδο στην άτυπη πενταμερή συνάντηση, που οργάνωσε ο Γ.Γ. του ΟΗΕ στην Γενεύη επιβεβαίωσε, για μια ακόμη φορά, πως το μέλλον της Κύπρου και των δύο κοινοτήτων του λαού της, όσο συνεχίζει να καθορίζεται από τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστικών, κατοχικών και αντιδραστικών αστικών δυνάμεων, δεν μπορεί να ελπίζει σε μια δίκαια και βιώσιμη λύση.

Η σύγκληση της πενταμερούς στην Γενεύη, αποτέλεσε παραπέρα οπισθοδρόμηση, μιας και συγκλήθηκε στην βάση αποδοχής του ρόλου των εγγυητριών δυνάμεων, ιδιαίτερα της Βρετανίας, η οποία και στο παρελθόν και σήμερα προωθεί υπονομευτικές και διχοτομικές λύσεις αλλά και της αποδοχής των τετελεσμένων της τουρκικής εισβολής και κατοχής.

Η ανακοίνωση του Γ.Γ του ΟΗΕ πως θα συνεχίσει τις προσπάθειες στο ίδιο πλαίσιο για την διοργάνωση μιας νέας πενταμερούς στο προσεχές διάστημα υπογραμμίζει το γεγονός πως οι πιέσεις θα ενταθούν με στόχο μια διευθέτηση σφραγισμένη από τα συμφέροντα και των ιμπεριαλιστών. Ιδιαίτερα των ΗΠΑ που σε συνεργασία με τους Βρετανούς επιδιώκουν να δημιουργήσουν πολεμικές συμμαχίες και άξονες στην ανατολική Μεσόγειο. Με ευθύνη των αστικών δυνάμεων της Κύπρου τόσο η κατοχή και η διαίρεση όσο και η εμπλοκή σε αντιδραστικούς, στρατιωτικούς και ενεργειακούς ανταγωνισμούς, δημιουργεί νέους κινδύνους για το νησί, τους Ελληνοκύπριους και τους Τουρκοκύπριους. Μόνο ένα γνήσιο αντιιμπεριαλιστικό, δημοκρατικό, ενωτικό και διεθνιστικό λαϊκό κίνημα μπορεί να αλλάξει την ρότα των δυσμενών εξελίξεων! Βάζοντας στη σημαία του το ξεχασμένο αλλά πάντα επίκαιρο σύνθημα: Κύπρος ενιαία, ανεξάρτητη, χωρίς ξένους στρατούς και βάσεις!

Αθήνα 30/4/2021
Το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)

http://www.kkeml.gr/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βόρεια Κύπρος | Μαζικές αντιδράσεις στο κατοχικό ...πικνίκ !

0

Σύμφωνα με πρόσφατη δήλωση του Ταγίπ Ερντογάν, κατά την διάρκεια της συνάντησης του με τον νεοεκλεγμένο πρόεδρο της κατεχόμενης βόρειας Κυπρου, πρόκειται να κάνει επίσκεψη ...και πικνίκ! όπως χαρακτηριστικά είπε στα Βαρώσια της Αμμοχώστου. Ηδη απο μέρες οι προετοιμασίες έχουν ξεκινήσει αλλά μαζί με αυτές και οι αντιδράσεις μεγάλης μερίδας Τουρκοκυπρίων. Την προηγούμενη Κυριακή έγινε διαδήλωση στην κατεχόμενη Λευκωσία, πολιτικές και κοινωνικές οργανώσεις ετοιμάζουν κινητοποιήσεις και τα κοινωνικά δίκτυα έχουν γεμίσει με δηλώσεις και σχόλια αποδοκιμασίας. Σύμφωνα με κυπριακά ΜΜΕ έχουν δημιουργηθεί διαδικτυακές ομάδας διαμαρτυρίας από νέους όπως το #NoPicnicOverPain και το #PiknikDeğilMemleket. Ενώ σε ρεπορτάζ του το ΚΥΠΕ αναφέρει : "Η νεολαία του ΡΤΚ με ανακοίνωσή της αναφέρει ότι συνεχίσουν τον αγώνα ενάντια στις παρεμβάσεις στη βούληση των Τ/κ και σε όσους προετοιμάζουν το έδαφος για τις παρεμβάσεις πριν από την επίσκεψη στις 15 Νοεμβρίου αλλά και σε όσους κάνουν αυτές τις παρεμβάσεις, έχουν ένα πράγμα να πουν: «Εδώ δεν είναι δικό σας μέρος να κάνει πικ νικ, εδώ είναι η δική μας πατρίδα!". "Έχει εξαντληθεί η υπομονή όσων ζουν στο βορρά της Κύπρου έναντι αυτών των παρεμβάσεων", προσθέτει η νεολαία του ΡΤΚ, προσθέτοντας ότι έναντι σε αυτή την απαισιοδοξία που γίνεται προσπάθεια να επιβληθεί η νεολαία καλεί τον κόσμο να οργανωθεί και οι δημοκρατικές δυνάμεις να ενωθούν «από σπίτι σε σπίτι, από δρόμο σε δρόμο και σας καλούμε να δείξετε την αλληλεγγύη σας και να γεμίσετε τους δρόμους».

Η κίνηση «Ανεξάρτητος δρόμος» ανακοίνωσε σήμερα ότι την Κυριακή θα πραγματοποιήσει στην κατεχόμενη Λευκωσία εκδήλωση διαμαρτυρίας. Σύμφωνα με την ανακοίνωση του εκπροσώπου της κίνησης, Μουσταφά Κελέσζαντε, την Κυριακή θα συγκεντρωθούν στις 2 το μεσημέρι σε κυκλικό κόμβο σε κεντρικό σημείο της κατεχόμενης Λευκωσίας και θα πορευθούν προς την «βουλή». «Η βούληση των Τ/κ έχει σφετερισθεί και αυτόν τον σφετερισμό θα τον κάνουν πικ νικ. Ενώ αυτοί θα κάνουν σόου, εμείς θα είμαστε στους δρόμους και τις αλάνες». Σύμφωνα με την Κίπρς ποστασί , γίνονται εργασίες για να δημιουργηθεί χώρος πρασίνου περίπου 1 χλμ πριν από την στρατιωτική λέσχη, όπου θα τοποθετηθούν μικρά μπουφέ και καθιστικά για να κάθεται ο κόσμος που θα επισκεφθεί την περίκλειστη περιοχή. Στην αρχή της περιφραγμένης πόλης που άνοιξε, θα υπάρχουν ποδήλατα για τον ποδηλατόδρομο που έχει ήδη κατασκευαστεί, προστίθεται.Μετά την στρατιωτική λέσχη του τουρκικού κατοχικού στρατού, κοντά στο συγκρότημα διαμερισμάτων Σερενίσιμα έχει τοποθετηθεί εξέδρα προς τη θάλασσα. Αντιδράσεις υπάρχουν και από την επαναστατική αριστερα στα κατεχόμενα , η οποία ζητά πιο ξεκάθαρη καταδίκη της κατοχής και της αποικιακής πολιτικής, όπως χαρακτηρίζει την επέμβαση της Τουρκίας στο νησί. Αρκετοί είναι αυτοί που ζητούν να γίνουν πιο καθαρές και ριζοσπαστικές οι θέσεις των Τουρκοκυπρίων , ύστερα μάλιστα από τα πρόσφατα εκλογικά αποτελέσματα, τα οποία ήταν προιόν εν πολλοίς εκβιασμών και εξωτερικής επέμβασης. Η οργάνωση Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα (Devrimci Komünist Birlik) ασκώντας κριτική στην φιλελευθερη και ρεφορμιστική αντιπολιτευση που συνεχίζει να ζητά δημοκρατία σε ένα καθεστώς κατοχής καλεί σε συγκέντρωση το μεσημέρι της ερχόμενης Κυριακής 15 Νοεμβρίου, ημέρα που είναι προγραμματισμένη η επίσκεψη-πρόκληση του προέδρου της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν θα συνοδεύεται σύμφωνα με πληροφορίες από τον πρόεδρο του ακροδεξιού κόμματος Εθνικιστικής Δράσης, Ντεβλέτ Μπαχτσελί

π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΥΠΡΟΣ | Απόψεις τουρκοκυπριακών οργανώσεων για την πάλη του κυπριακού λαού

0

Στην Κύπρο δεν υπάρχουν μόνο οι ιμπεριαλιστές και οι εξαρτημένες αστικές τάξεις Ελλάδας, Τουρκίας και του νησιού. Υπάρχουν δυνάμεις που δεν υποτάσσονται στους συσχετισμούς ώστε να καταλήγουν σε απόψεις που θεωρούν ότι "υπό προϋποθέσεις" θα μπορούσαν να ήταν θετικές και εκμεταλλεύσιμες από τον λαό της οι λύσεις που επιδιώκουν οι ιμπεριαλιστές για το νησί.  Καλούν τον εργαζόμενο λαό, ενωμένο και κάθε εθνικότητας, να πάρει τις τύχες του στα χέρια του κόντρα στους ιμπεριαλιστές. Σήμερα αναδημοσιεύουμε τις απόψεις τουρκοκυπριακών οργανώσεων, με το εισαγωγικό, από την ιστοσελίδα της συλλογικότητας Bandiera της Κύπρου:

Έστω και με αρκετή καθυστέρηση, δημοσιεύουμε σήμερα τους χαιρετισμούς από την αντιφασιστική-αντικατοχική συγκέντρωση που πραγματοποιήσαμε στις 17 Ιουλίου στο οδόφραγμα της Λήδρας.

Συγκεκριμένα συμμετείχαν στην συγκέντρωση με παρουσία αρκετών αντιπροσώπων και χαιρέτησαν οι κομμουνιστικές τουρκοκυπριακές οργανώσεις, Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα, Πολιτιστικό κέντρο Μποράν και Σοσιαλιστικό κόμμα Κύπρου, καθώς και ο Σενέρ Λεβέντ που τελικά δεν μπόρεσε να παρευρεθεί αλλά μας έστειλε χαιρετιστήριο μήνυμα.


Η ομιλία του Σενέρ Λεβέντ, Αρχισυντάκτη της εφημερίδας Άφρικα που αναγνώστηκε στην εκδήλωση:

Χαιρετώ με όλη μου την καρδιά τον αγώνα σας ενάντια στο φασιστικό πραξικόπημα, στην κατοχή και την εισβολή εδώ και 44 χρόνια…

Πιστεύω ότι με την δύναμη του αγώνα του, ο λαός της Κύπρου μια μέρα θα νικήσει την συνωμοσία που δημιούργησε ο ιμπεριαλισμός μαζί με τους τοπικούς συνεργάτες του, και θα πετύχει την αληθινή ελευθερία, ανεξαρτησία και κυριαρχία του.

Όπως έχει γίνει καθ ‘όλη την ιστορία, οι επαναστατικές δυνάμεις θα διαδραματίσουν ηγετικό ρόλο σε αυτόν τον αγώνα.

Εμείς υποστηρίζουμε μια Κύπρο ενιαία, αδιαίρετη, χωρίς εσωτερικά σύνορα και πλήρως αποστρατικοποιημένη.

Μητέρα πατρίδα μας δεν είναι η Ελλάδα και η Τουρκία, είναι η Κύπρος.

Ο κύριος εχθρός μας είναι ο ιμπεριαλισμός και το πιο σημαντικό όπλο του, ο ρατσισμός.

Σε αυτό το νησί, πρέπει να ενώσουμε την δύναμη μας σε ένα ενιαίο πολιτικό μέτωπο. Πρέπει να αντισταθούμε μαζί ενάντια στον αυξανόμενο ισλαμοφασιστικό κίνδυνο που απειλεί την ύπαρξή μας. Ούτε η κατοχή ούτε ο φασισμός θα μας εξοντώσουν.

Εμείς θα νικήσουμε αυτόν τον πόλεμο…

Αγαπητοί συμπατριώτες μου, μια μέρα θα νικήσουμε οπωσδήποτε…

Μια μέρα οπωσδήποτε! Εμείς θα νικήσουμε ώμο με ώμο

Αν δεν καώ εγώ, αν δεν καείς εσύ, πως θα βγει η Κύπρος στο φως!

Ζητώ η πλήρως ανεξάρτητη κι ελεύθερη Κύπρος

Σενέρ Λεβέντ

Ο χαιρετισμός από το Σοσιαλιστικό Κόμμα Κύπρου:

Αγωνιζόμαστε μια ενωμένη, ελεύθερη και δημοκρατική Κύπρο! Η κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία με την υποστήριξη των Αγγλο-Αμερικανών ιμπεριαλιστών, του ΝΑΤΟ και ντόπιων συμμάχων τους στις δύο κοινότητες έχει συμπληρώσει 44 χρόνια.

Ο κόσμος της Κύπρου είναι αναγκασμένος να ζήσει σε ένα σύστημα χωρίς γαλήνη και σταθερότητα για 44 χρόνια, χωρίς όραμα για ειρήνη, δημοκρατία και ευημερία, βασισμένο στην αδελφότητα όλων των κοινοτήτων στο νησί.

Είναι ξεκάθαρο ότι οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις δεν υποστηρίζουν μια ενωμένη, δημοκρατική και ανεξάρτητη Κύπρο. Προτιμούν το νησί και τον κόσμο του διχασμένο. Η τουρκοκυπριακή και η ελληνοκυπριακή ηγεσία ως συνεργάτες των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων ενεργούν βάση των συμφερόντων αυτών των δυνάμεων. Προωθούν τη γεωγραφική διαίρεση με τους νόμους και τις πράξεις τους.

Οι λεγόμενες δικοινοτικές διαπραγματεύσεις δεν έχουν ως σκοπό την επίλυση του προβλήματος. Έχουν διαμορφώσει ένα αστικό και ιμπεριαλιστικό πλαίσιο εργασίας υπέρ των ελίτ, το οποίο δεν είναι ικανό να λύσει το πρόβλημα. Η επίλυση του προβλήματος μέσα σε αυτό το πλαίσιο προτεινόμενο από τον ΟΗΕ, εξυπηρετεί τα συμφέροντα όλων των ιμπεριαλιστικών σχηματισμών του Κυπριακού προβλήματος.

Κανένα από τα αστικά πολιτικά κινήματα ή κόμματα του νησιού δεν είναι ικανά να προσφέρουν μια εναλλακτική λύση. Όμως πιστεύουμε ότι με το να βασιζόμαστε στη δύναμη του λαού, μπορούμε να δημιουργήσουμε τη δική μας εναλλακτική λύση η οποία είναι μια ενωμένη και δημοκρατική Κύπρος που θα ανήκει στο λαό της. Αυτός ο στόχος μπορεί να επιτευχθεί με τον αγώνα ενός αντιιμπεριαλιστικού μετώπου του Κυπριακού λαού, σε συντονισμό με το αντιιμπεριαλιστικό μέτωπο των λαών σε Τουρκία, Ελλάδα και Αγγλία. Μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος με την ενότητα των λαϊκών κινημάτων παγκόσμια, με ηγετική δύναμη την εργατική τάξη ενάντια στους βάρβαρους ιμπεριαλιστές των ΗΠΑ.

Ο σωστός δρόμος που πρέπει να ακολουθήσουμε είναι η άμεση δημοκρατία. Η δημοκρατία και το ενιαίο μέτωπο είναι οι δύο πυλώνες του αγώνα του Κυπριακού λαού για ανεξαρτησία και ελευθερία.

Ας μείνουμε ενωμένοι στην προσπάθεια μας να σώσουμε τη χώρα από την υπόταξη του ιμπεριαλισμού!

Ας χρησιμοποιήσουμε τη δημοκρατία στον αγώνα μας για να ελευθερώσουμε το νησί από το ζυγό του ιμπεριαλισμού!

O χαιρετισμός από την Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα:

Ενωμένος Επαναστατικός Αγώνας του Λαού ενάντια στους Φασίστες Πραξικοπηματίες και τους Ιμπεριαλιστές Εισβολείς!

Στην πρόσφατη ιστορία της Κύπρου, ο Ιούλης είναι ο μήνας που οι άνθρωποι διαχωρίστηκαν ο ένας από τον άλλο με τη βία και οδηγήθηκαν στον αλληλοσπαραγμό, και ο μήνας κατά τον οποίο η χώρα διαιρέθηκε σε τμήματα υπό το σχεδιασμό να τύχουν εκμετάλλευσης από τις ιμπεριαλιστικές και κατοχικές δυνάμεις. Στις 15 Ιουλίου 1974 η φασιστική χούντα της Ελλάδας μέσω του ελέγχου που είχε της κυπριακής Εθνικής Φρουράς και των Ελλήνων στρατιωτικών αξιωματικών άπλωσε τα χέρια της στην Κύπρο, και ακολούθως η Τουρκία χρησιμοποιώντας το πραξικόπημα ως δικαιολογία εισέβαλε στο νησί στηριζόμενη στη Συνθήκη Εγγυήσεων.

Η «Τουρκική Δημοκρατία της Βόρειας Κύπρου» που εγκαθιδρύθηκε υπό τον έλεγχο της Τουρκικής Δημοκρατίας στο βόρειο τμήμα του νησιού αποτελεί προέκταση της Τουρκικής Δημοκρατίας, επομένως λειτουργεί ως τμήμα του αντί-εξεγερσιακού συστήματος. Δηλαδή, το νησί κυβερνάται γενικώς με τον ίδιο τρόπο που κυβερνάται το Βόρειο Κουρδιστάν, το άλλο εκμεταλλευόμενο τμήμα της Τουρκικής Δημοκρατίας.

Η στρατιωτική και πολιτική μεταχείριση της Τουρκικής κυβέρνησης απέναντι στους πολίτες της μπορεί επίσης να παρατηρηθεί και εδώ στο νησί. Και κάποιες φορές μπορεί να φθάσει μέχρι και σε ανεξιχνίαστα εγκλήματα. Δύο από αυτά τα ανεξιχνίαστα εγκλήματα είναι η δολοφονία του Κουτλού Ανταλί στις 6 Ιουλίου 1996 και η συνομωσία εις βάρος της εφημαρίδας AVRUPA (τώρα αποκληθείσα ως AFRIKA) στις 7 Ιουλίου 2000. Ο Κουτλού Ανταλί, ήταν ένας Κύπριος δημοκρατικός συγγραφέας και δημοσιογράφος, που δολοφονήθηκε στο σπίτι του από νόμιμες και παράνομες οργανώσεις της Τουρκικής κυβέρνησης στο νησί, στις 7 Ιουλίου 2000.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στις 7 Ιουλίου, οι δημοσιογράφοι της AVRUPA (ΑFRIKA) που εναντιώνονταν στις δυνάμεις εισβολής κατηγορήθηκαν ως κατάσκοποι της νότιας Κύπρου και συνελήφθηκαν γι’ αυτό το λόγο. Πρέπει όλοι βέβαια να παραδεχθούμε ότι αυτές οι τραγωδίες δεν περιορίζονται μόνο μέσα στον μήνα του Ιουλίου, και πρέπει να αναλύσουμε ξανά την όλη κατάσταση με ορθό τρόπο για να βρούμε τα σημεία εξόδου απέναντι στις καταπιέσεις και τις εκμεταλλεύσεις.

Η Κύπρος δεν απέκτησε πραγματικά την ανεξαρτησία της καθώς οδηγήθηκε από την αποικιακή διοίκηση της ιμπεριαλιστικής Βρετανίας στην Κυπριακή Δημοκρατία παρέχοντας όμως ένα τμήμα της χώρας και της ανεξαρτησίας της στις νέο-αποικίες του αμερικανικού και βρετανικού ιμπεριαλισμού, δηλαδή την Τουρκία και την Ελλάδα («εγγυήτριες δυνάμεις»). Η Μ. Βρετανία απέκτησε το δικαίωμα να έχει υποδομές στο νησί μέσω των δύο βάσεων (Δεκέλειας και Επισκοπής) που θεωρούνται ως «Κυρίαρχες» καθώς και ευρύτερα διοικητικές υποδομές στον αέρα, τα λιμάνια, τους αυτοκινητόδρομους, ενώ απέκτησε το καθεστώς «εγγυήτριας δύναμης» του κράτους.

Όταν λάβουμε υπόψη τη γεωγραφική δομή της χώρας μας και το γεωγραφικό χώρο στον οποίο βρίσκεται (λόγω των μεγάλων υποθαλάσσιων και υπέργειων πηγών της η στρατηγική αξία της περιοχής γίνεται όλο και πιο σημαντική) βλέπουμε ότι τα καπιταλιστικά-ιμπεριαλιστικά κράτη που θέλουν να κυριαρχήσουν στη Μέση Ανατολή και τη Μεσόγειο θάλασσα σύμφωνα με τα εγχειρήματα τους (ένα από τα ιμπεριαλιστικά εγχειρήματα είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση) επιζητούν να διατηρήσουν τη χώρα μας κάτω από τον έλεγχο τους, συνεχίζοντας τους ανταγωνισμούς μεταξύ τους για να μην χάσουν τη κυριαρχία τους ή για να αποκτήσουν περισσότερη δύναμη. Από τη μια οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις Μ. Βρετανία, Τουρκία και το κατεχόμενο της έδαφος (που είναι συνεργοί των Αμερικανών ιμπεριαλιστών και λαμβάνουν την υποστήριξη τους για ένταξη στην Ε.Ε. ούτως ώστε να καταστεί περιφερειακή δύναμη), η Ελλάδα και το κατεχόμενο της έδαφος (που είναι μέλος της Ε.Ε.) και από την άλλη ο Κυπριακός λαός, οι λαοί στις πιο πάνω χώρες, και οι λαοί της Μέσης Ανατολής.

Με όλα αυτά, έχουμε ακόμα ένα μεγαλύτερο πρόβλημα (Κυπριακό) από τις ίδιες τις τραγωδίες του Ιουλίου. Και δυστυχώς η επίλυση αυτού του προβλήματος αφέθηκε στο έλεος των ιμπεριαλιστικών, καπιταλιστικών κρατών. Τα εγχειρήματα τους βασίζονται στην απόσπαση καινούργιων δικαιωμάτων για να μπορέσουν να διατηρήσουν την ιμπεριαλιστική τους κυριαρχία και να εγγυηθούν το μέρισμα που έχουν στη χώρα μας.

Ορισμένοι ξεχνούν ότι η πηγή του κυπριακού προβλήματος είναι οι ιμπεριαλιστές-καπιταλιστές και υποστηρίζουν τις δικοινοτικές συνομιλίες που γίνονται δήθεν στο όνομα της λεγόμενης «επανένωσης». Αυτές όμως οι διαπραγματεύσεις πραγματοποιούνται από τους ίδιους τους ιμπεριαλιστές που διαίρεσαν τη χώρα και το λαό. Καμία από τις πλευρές που εμπλέκονται στις διαπραγματεύσεις δεν είχε ποτέ τη βούληση και δεν έκανε ποτέ πρόταση για απελευθέρωση από τις ιμπεριαλιστικές-αποικιακές σχέσεις, για ανεξαρτησία της χώρας. Δεν υπάρχει συγκροτημένη βούληση και προσπάθεια για εξάλειψη του σοβινισμού από τη χώρα μας και δημιουργία αδελφοσύνης μεταξύ του λαού. Δεν υπάρχει βούληση ή προσπάθεια ενάντια σε κάθε μορφή πρακτικής ή οργάνωσης που απειλεί τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ανθρώπινες ζωές στο νησί.

Αντιθέτως, κάθε πλευρά επιδιώκει να κερδίσει κάτι από μια διαδικασία διαπραγματεύσεων εντός των ιμπεριαλιστικών-αποικιακών σχέσεων και προσπαθεί να ρυθμίσει τα συμφέροντα της νέο-ιμπεριαλιστικής Ε.Ε. Εάν τα συμφέροντα των ιμπεριαλιστών και των συνεργών τους ισοζυγιστούν τότε θα υπάρξει μια συμφωνία, αλλά θα είναι μια διευθέτηση που θα διαρκέσει μέχρι την έναρξη της επόμενης ιμπεριαλιστικής διαμάχης. Μια τέτοια συμφωνία θα είναι συμφωνία των αστών, μια ειρήνη μεταξύ των αστικών τάξεων. Αλλά οι καταπιεσμένοι και ο λαός δεν θα έχει πραγματική ειρήνη και συμφωνία.

Θα πρέπει μήπως να είμαστε υπέρ των διαπραγματεύσεων που υποστηρίζονται από τους ιμπεριαλιστές απλά και μόνο επειδή ο Κυπριακός λαός δεν είναι αρκετά ισχυρός στη παρούσα κατάσταση; Όχι! Το καθήκον που επείγει για τους κομμουνιστές, τους επαναστάτες, τους δημοκράτες και όσους υποστηρίζουν την αδελφοσύνη του λαού σε αυτή τη χώρα τίθεται ενώπιον τους. Το καθήκον αυτό είναι η οργάνωση που θα περάσει από τη θεωρία στην πράξη ενώνοντας το λαό και την εργατική τάξη των καταπιεσμένων χωρών της Μέσης Ανατολής και των εκμεταλλευομένων χωρών γενικά, και η δημιουργία αδελφοσύνης μεταξύ των λαών του κόσμου όπως και η ενότητα δυνάμεων των εργαζομένων.

Θα υποφέρουμε κάθε Ιούλιο αν δεν οργανωθούμε από κοινού για ανεξαρτησία, ελευθερία, επανάσταση, σοσιαλισμό και κομμουνισμό ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τον καπιταλισμό και την αποικιοκρατία. Η επέτειος του φασιστικού πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου και της εισβολής-κατοχής της 20ης Ιουλίου θα ενθυμούνται μόνο από τους Ελληνοκύπριους στο νότο, ενώ στο βορρά οι Τουρκοκύπριοι θα ξεχάσουν τις σφαγές, τους βομβιστικές επιθέσεις και τις συνομωσίες του κατοχικού καθεστώτος ενάντια και στους ίδιους, γιορτάζοντας την 20η Ιουλίου με τελετές όπως η «επέτειος της ειρηνευτικής επιχείρησης στην Κύπρο».

Η αναζήτηση της ευθύνης για τις τραγωδίες του παρελθόντος είναι μια δημοκρατική απαίτηση του λαού ώστε να δικαστούν όσοι είναι υπεύθυνοι για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ο τρόπος εδραίωσης μιας λαϊκής εξουσίας όμως είναι μέσω του επαναστατικού αγώνα και της λαϊκής δημοκρατικής επανάστασης που θα αναπτυχθεί από τα επαναστατικά στοιχεία σε Τουρκία-Κουρδιστάν-Μέση Ανατολή και σε Ελλάδα-Βαλκανικές χώρες. Θεωρούμε ότι η διαδικασία εξελίσσεται ραγδαία προς αυτή την κατεύθυνση. Η χώρας μας βρίσκεται στο ενδιάμεσο μιας γεωγραφίας όπου ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός βιώνει μεγάλες κρίσεις και χάος, κάτι που διαμορφώνει αδύνατους κρίκους στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Αυτό δημιουργεί μια αμοιβαία επαναστατική ευκαιρία για τη χώρα μας και τις χώρες της περιοχής.

Τώρα, το καθήκον μας είναι να καθίσουμε μαζί και να φτιάξουμε μια Επαναστατική Κομμουνιστική επιτροπή συγκεντρώνοντας όλα τα επαναστατικά κομμουνιστικά στοιχεία του Κυπριακού λαού κάτω από μια πολιτική στέγη. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος για να ανταποκριθούμε στην επερχόμενη επαναστατική διαδικασία και να οδηγήσουμε τις επαναστατικές ροπές στη χώρα μας προς την ανατροπή των αντιδραστικών δυνάμεων. Τώρα είναι η ώρα της επανάστασης, τώρα είναι η ώρα να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας για την επανάσταση και να τις θέσουμε με τέτοιο τρόπο για προς δημιουργία των απαραίτητων επαναστατικών δυναμικών όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Όχι στη φασιστική χούντα και τους αποικιοκράτες εισβολείς! Ζήτω ο Ενωμένος Επαναστατικός Αγώνας του Λαού της Κύπρου και των Λαών του Κόσμου!

Χαιρετισμός από το Πολιτιστικό Κέντρο Μποράν:

Αγαπητοί σύντροφοι,

Συναντιόμαστε ξανά στη δράση για την ανεξαρτησία της Κύπρου και διαδηλώνοντας ενάντια στην κατοχή, τις ιμπεριαλιστικές επιθέσεις και την άνοδο του φασισμού στο νησί μας. Ζήσαμε μαζί για χιλιάδες χρόνια! Κλάψαμε μαζί για τους κοινούς μας πόνους, μοιραστήκαμε φαί από το ίδιο πιάτο, μοιραστήκαμε μαζί την ίδια ζωή! Και όμως οι αστοί πότε μα ποτέ δεν ανέχτηκαν αυτή την αδελφοσύνη μεταξύ μας και έφτιαξαν τα σχέδια τους για τη διαίρεση της Κύπρου..Καλλιέργησαν την εχθρότητα μεταξύ του λαού μας, δημιούργησαν φασιστικές οργανώσεις, διαμόρφωσαν τη βάση για τη διχοτόμηση της Κύπρου.. Δεν είμαστε εδώ βέβαια για να κάνουμε μάθημα ιστορίας για τη διαίρεση της Κύπρου γιατί γνωρίζουμε όλοι αυτή την ιστορία..Το κύριο ερώτημα είναι «τι πρέπει να κάνουμε τώρα»;

Πρέπει να πραγματοποιήσουμε περισσότερες δικοινοτικές δράσεις στα ζητήματα του αντιιμπεριαλισμού, του αντιφασισμού, και του αγώνα ενάντια στις κατοχές όπως γίνεται απόψε.. Πρέπει να οργανώσουμε την εργατική τάξη με δικοινοτικές πρακτικές και στον αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, το φασισμό και όλες τις κατοχές στην Κύπρο και τον κόσμο. Πρέπει να εργαστούμε μαζί για την επανάσταση στην Κύπρο και σε όλο το κόσμο, για μια αταξική, ακρατική, και χωρίς σύνορα Κύπρο. Ναι, μπορεί να είμαστε λίγοι σήμερα! Αλλά είμαστε η σπίθα μιας μεγάλης φωτιάς! Έχουμε πολλή δρόμο να διανύσουμε και θα περπατήσουμε αυτό το δρόμο μαζί! Δεν θέλουμε να ζήσουμε άλλες 15ες Ιουλίου, 20ες Ιουλίου, και 14ες Αυγούστου όπως αυτές του 1974. Αν δούμε το μανιφέστο του Κομμουνιστικού Κόμματος Κύπρου που ιδρύθηκε το 1926 θα δούμε ότι προτείνεται από τότε η λύση του αντιιμπεριαλιστικού ενιαίου μετώπου για μια ανεξάρτητη Κύπρο.

Και νομίζω ότι αυτή η λύση διατηρεί ακόμη την εγκυρότητα της για τον αγώνα ενάντια στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, για να καταστήσουμε την Κύπρο ένα ελεύθερο νησί Οι επαναστατικές οργανώσεις μπορεί να έχουν ιδεολογικές διαφορές μεταξύ τους! Αλλά ο εχθρός είναι κοινός! Και επίσης γνωρίζουμε ποιος διευρύνει τον καπιταλισμό στην Κύπρο και στον κόσμο, ποιος διαιρεί και εκφυλίζει ακόμη περισσότερο τον κόσμο με τη βιομηχανία καζίνο, οίκων ανοχής, το εμπόριο ναρκωτικών κ.λπ. Η αστοί-ιμπεριαλιστές θέλουν να «αποτελειώσουν την ανθρωπότητα» σε όλο τον κόσμο. Θέλουν μόνο το κέρδος! Το κέρδος! Και ακόμα περισσότερη μεγιστοποίηση του κέρδους! Πρέπει να ενώσουμε όλες τις δυνάμεις μας κάτω από αυτές τις συνθήκες!

Οι ιδεολογικές διαφορές μπορεί να μην επιλυθούν στο άμεσο μέλλον, αλλά η κατοχή συνεχίζεται και γίνεται ακόμα πιο ισχυρή καθημερινώς. Την ίδια στιγμή αρνητικές εξελίξεις συμβαίνουν στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα!

Αγαπητοί σύντροφοι! Ελπίζω απόψε να κάναμε ένα βήμα για μια καινούργια μεγαλύτερη δικοινοτική δράση και είναι αναγκαίο να αυξήσουμε τον αριθμό των συμμετεχόντων σε τέτοιου τύπου δικοινοτικές δράσεις, μεγαλώνοντας τον αγώνα μαζί! Είμαστε πολύ χαρούμενοι, ως Πολιτιστικό Κέντρο Μποράν, που βρισκόμαστε μαζί σας απόψε σύντροφοι. Και γνωρίζουμε ότι θα νικήσουμε τους κατακτητές, του ιμπεριαλιστές και τους φασίστες μαζί ως εργατική τάξη και εργαζόμενος λαός της Κύπρου και όλου του κόσμου!

Ζήτω η επανάσταση στην Κύπρο! Ζήτω η αδελφοσύνη του Λαού! Ζήτω ο δικοινοτικός μας αγώνας!

Κάτω ο φασισμός, ο ιμπεριαλισμός και όλες οι κατοχές στην Κύπρο και στο κόσμο!

http://bandieracy.com/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με αφορμή ένα κείμενό μας για το Κυπριακό …

0

Δημοσιεύτηκε στις «αντιγειτονιές» παλιότερο κείμενο του ΚΚΕ(μ-λ) που αφορούσε μία πολύ συνοπτική παρουσίαση της ιστορίας του Κυπριακού ζητήματος.

Το σημείο του κειμένου που αφορά στην δράση της ΕΟΚΑ (της πρώτης αντιστασιακής οργάνωσης που δημιουργήθηκε στην Κύπρο, γιατί υπάρχει και η ΕΟΚΑ Β όπου για τον πρακτόρικο ρόλο της νομίζω δεν υπάρχει η παραμικρή διαφωνία ή «παρεξήγηση») δέχτηκε την -όχι άδικη- κριτική ότι δεν παρουσιάζει ή παραλείπει τον πραγματικό ρόλο του «Διγενή» Γρίβα και άλλων εθνικιστικών, αστικών κύκλων στην δημιουργία της αλλά και γενικότερα. Η τέτοια έλλειψη του κειμένου αντανακλά, από τη μια, σίγουρα τις δυσκολίες μιας τοποθέτησης πολύ συνοπτικής αλλά, από την άλλη, είναι αντανάκλαση επίσης, της πολυπλοκότητας και της δυσκολίας προσέγγισης αυτού καθαυτού του ζητήματος.

Καταρχάς πιστεύω πως δεν υπάρχει στέλεχος, μέλος του ΚΚΕ(μ-λ) με περισσότερο ή λιγότερη ιστορική ενημέρωση, που να έχει αμφιβολίες για το ρόλο του Γρίβα, ούτε κείμενο αυτής της οργάνωσης που… αποσιωπά την δράση του τόσο κατά τη διάρκεια της κατοχής-εμφυλίου (αρχηγός των χίτικων ταγμάτων, «Γρίβα μ` σε θέλει ο Βασιλιάς» κλπ), όσο και αργότερα (όργανο αποσταθεροποίησης της Χούντας και των Αμερικάνων στο νησί). Να σημειώσουμε εδώ ότι ο Γρίβας χρησιμοποιήθηκε και από τον «δημοκράτη» Μακάριο (σε συνεργασία και με τον «προοδευτικό» Λυσσαρίδη) στις σφαγές στα Τουρκοκυπριακά χωριά (περιοχή Μορφίτας) το 1963-64 που απαντήθηκαν ως αντίπραξη με την μαζική απέλαση όσων Ελλήνων της Κων/πολης είχαν απομείνει μετά τα γεγονότα του Σεπτέμβρη του 1955. Αλλά και στις κατοπινές βρώμικες δουλειές στο νησί μέχρι την εκδίωξη από την Κύπρο από τον ίδιο τον Μακάριο.

Για το ζήτημα «αυτό καθαυτό».

Κατά την άποψή μου έχει τρεις διαστάσεις που απαιτούν μία μεγαλύτερη, στοιχειοθετημένη και σοβαρή προσέγγιση.

Η μία διάσταση αφορά στην ελληνική αστική κυβέρνηση. Ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε περιγράψει πολύ καλά το πρόβλημα όταν έλεγε ότι η «Ελλάδα αναπνέει με δύο πνεύμονες» δηλαδή -τότε- τον Βρετανικό και τον Αμερικάνικο. Παλιά μου τέχνη κόσκινο βέβαια για μία αστική τάξη υπηρέτη δύο αφεντάδων όταν πριν την κατοχή το δίπολο ήταν Γερμανοί - Βρετανοί και μεταπολεμικά μεταλλάχτηκε σε ΗΠΑ - Ευρωπαίοι. Όταν ο Παπάγος το 1954 λιγότερο ή περισσότερο πρόθυμα θέτει ζήτημα Κυπριακού στον Βρετανό πρωθυπουργό Ήντεν (αντιμετωπίζοντας στο εσωτερικό της κυβέρνησής του έντονη αντίθεση από τον αγγλόφιλο Μαρκεζίνη) το κάνει εκφράζοντας δύο υπαρκτές πιέσεις που αφορούν στις δύο άλλες διαστάσεις του ζητήματος: Την ιμπεριαλιστική πίεση και αντιπαράθεση αλλά και την υπαρκτή πίεση ενός κινήματος που από την Κύπρο αντανακλάται στο εσωτερικό της Ελλάδας συνεγείροντας μεγάλα κομμάτια νεολαίας και σπάζοντας το καθεστώς του ζόφου και της μετεμφυλιακής τρομοκρατίας σε μαζική κλίμακα. Και λόγω φυσικά της ιδιαιτερότητάς του («εθνικό») είναι πολύ δύσκολο να κρατήσει την αριστερά σε… υγειονομική ζώνη.

Όσον αφορά την αντιπαράθεση Αμερικάνων και Βρετανών ας θυμίσουμε πως στην ευαίσθητη και κρίσιμη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου οι πρώτοι προσπαθούν να απωθήσουν τους δεύτερους οικειοποιούμενοι και το αντιαποικιοκρατικό κλίμα που ταυτίζεται με την αντίθεση στην Βρετανική Αυτοκρατορία (υποστήριξη στο Νάσερ στην Αίγυπτο και στους σιωνιστές στο Ισραήλ κλπ). Το κατέβασμα του Γρίβα στην Κύπρο εξυπηρετεί αυτά τα σχέδια.

Η τρίτη διάσταση του ζητήματος αφορά το αντικατοχικό κίνημα. Είναι αντικείμενο μιας ολόκληρης συζήτησης πως το ΑΚΕΛ παραιτείται από την καθοδήγηση τους αντικατοχικού κινήματος χαρακτηρίζοντάς το «τρομοκρατικό» και το πώς την ηγεσία του κινήματος αναλαμβάνουν αστικά, εθνικιστικά κομμάτια της κυπριακής αστικής τάξης. Και φυσικά στην πορεία του αγώνα, δίνουν το δικό τους τόνο καθώς ενισχύεται η γραμμή αντιπαράθεσης με τους τουρκοκύπριους. Πράγμα -για να λέμε όλη την αλήθεια- που πλήρωσε και το ίδιο το ΑΚΕΛ με δολοφονίες ελληνοκύπριων και τουρκοκύπριων στελεχών του. Την παραπάνω κατεύθυνση αξιοποιεί -εκτός από τους Βρετανούς- και η αμερικάνικη ιμπεριαλιστική πολιτική με τα διαχρονικά της -μέχρι τον Αττίλα- αποτελέσματα.

Τούτο καθόλου δεν μειώνει τις θυσίες του αντικατοχικού αγώνα (που είναι πολύ μεγαλύτερες από τις εμβληματικές θυσίες του Καραολή, του Αυξεντίου κλπ). Τηρουμένων των αναλογιών είναι σαν να λέγαμε πως το 1821 δεν… υπήρξε γιατί το ελλαδικό κράτος στήθηκε και επιβίωσε με τα κανόνια του Ναυαρίνου.

Ίσως αυτή τη διάσταση-δηλαδή την συμμετοχή στον αντικατοχικό αγώνα του κυπριακού λαού και της νεολαίας- προσπαθεί να αποτυπώσει το συνοπτικό κείμενο για το Κυπριακό στο οποίο γίνεται εύλογη κριτική καθώς φυσικά ο βρώμικος και πρακτόρικος ρόλος στοιχείων όπως ο Γρίβας πρέπει να υπογραμμίζεται.

Τέλος αυτό το σημείωμα δεν φιλοδοξεί με τίποτε να «τοποθετηθεί επί του Κυπριακού ζητήματος» συνολικά πολύ περισσότερο να ανοίξει με πρόχειρο τρόπο μία συζήτηση για την συμβολή της αριστεράς (ελλαδικής και κυπριακής) σε αυτό (πχ το θέμα της συνθηματολογίας) που εκτιμώ ότι είναι κομμάτι μιας συνολικότερης συζήτησης για το κομμουνιστικό κίνημα και τη θέσεις που διαμόρφωσε για τα λεγόμενα «εθνικά ζητήματα» («Μακεδονικό», «Θρακικό», θέμα των «Τσάμηδων») επ` αφορμή και την εκατόχρονη ιστορική του παρουσία στον τόπο. Βέβαια στο Κυπριακό εμπλέκεται και η ιστορία του κυπριακού κόμματος οπότε απαιτείται «έξτρα» μελέτη, αποστασιοποιημένη κριτική ματιά και όχι επαναστατικός πουριτανισμός.

ΔΜ

Υ.Γ.: Στη φωτογραφία τουρκοκύπριες με τα παιδιά τους τρέχουν να γλυτώσουν από τη σφαγή και τις ένοπλες επιθέσεις στα τουρκοκυπριακά χωριά (Μορφίτα 1963-64)

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ