Πήγε τζάμπα τόσος κόπος. Πήγαν χαμένοι οι αγώνες… των αφεντικών! Για δεκαετίες πάσχιζαν για «αλλαγή και κοινωνική ισότητα» με κάθε κόστος, για «εκσυγχρονισμό και ανάπτυξη» με το καλό ή με το κακό, μας εντάξανε στη ζώνη του ευρώ και στην ΟΝΕ, διδαχτήκαμε το «ολυμπιακό ιδεώδες της εθνικής προσπάθειας», τις «νέες ιδέες» για λαϊκό, σεμνό και ταπεινό καπιταλισμό, έγιναν «μεταρρυθμίσεις» και ακολούθησε η «επανίδρυση» του κράτους. Στόχος να γίνουμε καλύτεροι, πιο ανταγωνιστικοί και πλούσιοι σαν πολίτες και σαν χώρα.
Για να επαληθευτεί η «επαγγελία» και να μετατραπεί η Ελλάδα σε «πλούσια χώρα με κάθε είδους αγαθά» διατάχθηκαν οι εργαζόμενοι να τρέξουν παρατεταμένα «ολυμπιακά» ωράρια εργασίας, να υποστούν το μόνιμο «δέκαθλο» της φτώχειας και της ανεργίας, να κάνουν συνεχόμενα άλματα περικοπών σε μισθούς, συντάξεις και δικαιώματα, να γίνουν φτωχοί α-μέτοχοι στο χρηματιστήριο της απάτης, να «επανιδρύσουν» την τρομοκρατική σχέση τους με το κράτος, να ελαστικοποιηθούν στο σώμα και στην ψυχή.
Παραπέρα, στην ερημωμένη επαρχία εξαναγκάστηκαν οι αγρότες να παράγουν τροφή χωρίς να τρέφονται, να παρατήσουν χωράφια και τρακτέρ, να γίνουν «άνθρωποι της πόλης».
Επίσης, για να ανθίσει η «παιδεία» έπρεπε η νεολαία να εξειδικευτεί σε «ειδικευμένο άνεργο», οι φοιτητές να αποδεχτούν την υπό διαγραφή απομόρφωσή τους, οι μαθητές να συμμορφωθούν στην «επιδεξιότητα του τρέχω και δεν φτάνω».
Επρεπε να γίνουν όλα αυτά για «ανάπτυξη, ανταγωνιστικότητα και ευημερία», για να ξεπεραστεί η κρίση! Κι όμως, η «ρουτινιάρικη» κρίση των τελευταίων δεκαετιών που όλα τα κυβερνητικά προγράμματα, στη χώρα μας και διεθνώς, έβαζαν στόχο την αντιμετώπισή της μετεξελίχθηκε σε παγκόσμια καπιταλιστική κρίση γιγαντιαίων διαστάσεων. Ακριβώς λόγω εφαρμογής αυτών των προγραμμάτων. Καθότι υπήρξε πολύ ανάπτυξη, πολύ ανταγωνιστικότητα, πολύ ευημερία για το κεφάλαιο και αβάσταχτες θυσίες για το λαό. Διότι η συσσώρευση πλούτου από τη μια, που προϋποθέτει ανέχεια από την άλλη οδήγησε σε κρίση αναπαραγωγής της υλικής ζωής.
Μετά το τέλος του… κομμουνισμού θα έπρεπε μήπως να εξαγγελθεί και το «τέλος» του καπιταλισμού; Αφού οι «αγώνες» και τα (διακηρυγμένα) «οράματα» του καπιταλιστικού συστήματος διαψεύστηκαν. Να μια διαφορετική ανάγνωση της ιστορίας για το… «τέλος της Ιστορίας». Περίεργο που δεν ακούστηκε από «διανοητές», λαλίστατους την εποχή των «καταρρεύσεων».
Ομως, δεν ξεμπερδεύεις εύκολα με την Ιστορία. Ούτε ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα «τυχαίο». Σε περιόδους κρίσης ο καπιταλισμός, το κεφάλαιο, τα μεγαλοαφεντικά απαντούν… μαρξιστικά: σου σφίγγουν κι άλλο το ζωνάρι. Κι ας πνίξουν στην προσπάθεια αντιμετώπισης της κρίσης τους ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οχι από κακία αλλά από… ιερή αναγκαιότητα. Για να είναι συνεπείς με τις αρχές τους.
Διεθνείς οικονομικοί οίκοι βάλθηκαν να κλείσουν σπίτια και νοικοκυριά, να βάλουν λουκέτο σε ολόκληρες χώρες χαρακτηρίζοντάς τις μη βιώσιμες για τα δικά τους στάνταρ αν δεν υποστούν οι εργαζόμενοι αλλεπάλληλα ηλεκτροσόκ. Επιχειρήσεις και βιομηχανίες εξαγγέλλουν μαζικές απολύσεις, απεργάζονται μειώσεις σε μισθούς, ζητούν ξήλωμα δικαιωμάτων. Οι κυβερνήσεις άλλοτε υλοποιούν και άλλοτε συντονίζουν το όλο έργο.
Η κυβέρνηση της ΝΔ, η δεξιά αντιπολίτευση, η «χρήσιμη» Αριστερά, εξαρτημένοι απόλυτα σε συνταγές κοινοβουλευτικές, επιλέγουν διαφορετικές διαδρομές με κοινό αποτέλεσμα και προορισμό που δίνει ανάσα στο κεφάλαιο και προκαλεί ασφυξία στον εργαζόμενο λαό.
Δεν θα επηρεάσει την Ελλάδα η κρίση όσο τις άλλες χώρες, καθησυχάζουν ορισμένοι. Γιατί ήδη βρισκόμαστε στον πάτο! Είναι το νέο εύρημα των «ευρώψυχων» αναλυτών. Που σε άλλες εποχές δυσανασχετούσαν με την «προτελευταία θέση» που κατέχει η Ελλάδα στις «λίστες της Ευρώπης» και ζήταγαν θυσίες. Πράγματι, δεν υπάρχει πάτος. Ούτε σχέδιο εξόδου από την κρίση. Αυτό που υπάρχει είναι μονάχα σχέδιο καταλήστευσης των εργαζόμενων μαζών. Γιατί όλα τα σχέδια κινούνται στη λογική πώς να μην την πληρώσει το κεφάλαιο που έκανε την ζημιά, πώς θα φορτωθεί η ζημιά στους εργαζόμενους. Εξάλλου, συμβαίνει να μην υπάρχουν ποτέ αρκετά σωσίβια σε ένα καράβι που βουλιάζει! Οι ισχυροί θεωρούν ότι δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν. Ελπίζουν ότι θα υπάρχει πάντα το παραπλέον κότερο που θα τους παραλάβει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου