Σε νυχτιές «γεμάτες θάματα, σπαρμένες μάγια» - Μνήμη Ευγένιου Σπαθάρη

Το Σάββατο το βράδυ ο Ευγένιος Σπαθάρης -πολύτιμος δάσκαλος και καλός και σεβαστός φίλος- μας κούνησε το μαντίλι, λέγοντάς μας το στερνό του αντίο. Μαζί του έφυγε και μια ολόκληρη εποχή της τέχνης του θεάτρου σκιών, αφήνοντάς μας για προσκεφάλι στα όνειρά μας και τη φεγγαράδα μιας βραδιάς Καραγκιόζη γεμάτης από του γιασεμιού τη λευκάδα και των νυχτολούλουδων την ανάσα. Η δεκαετία του '60 ήταν μια κρίσιμη εποχή για το ντόπιο θέατρο σκιών. Η αντιπαράθεση που έχει αρχίσει από τις αρχές ακόμα του 20ού αιώνα ολοκληρώνεται με τη διάδοση των κινηματογράφων και την ανάπτυξη του λαϊκού σινεμά. Την ίδια στιγμή η παγκόσμια κινηματογραφική βιομηχανία τροφοδοτεί την εγχώρια αγορά. Ανάμεσα στα δυο θεάματα ξεκινά ένας ακήρυχτος πόλεμος, με εμφανή τα αποτελέσματα σε βάρος του Καραγκιόζη. Ο μεγάλος καραγκιοζοπαίκτης Βασίλαρος θα γράψει στα απομνημονεύματά του «ούθε να πάω περαστικοί κινηματογράφοι, μας λυσσάξανε». Τη δύσκολη για το θέατρο σκιών αυτή περίοδο, η παρουσία και η συμβολή του Ευγένιου Σπαθάρη στη συντήρηση και διάδοση του Καραγκιόζη είναι καταλυτική. Ηδη είναι γνωστός στο πανελλήνιο και η φωνή του μέσα από τα «σαρανταπεντάρια», με παραστάσεις του το 1962, καθιερώνεται και γίνεται αναγνωρίσιμη σαν η φωνή του Καραγκιόζη. Ακούραστα και μ' ολοένα μεγαλύτερη συχνότητα παρουσιάζει τη δουλειά του στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, δίνοντας το μέτρο της αξίας του σαν καλλιτέχνης και σαν άνθρωπος. Διαβάστε όλο το κείμενο εδώ