Με αφορμή το ατύχημα στη Λάρκο.

Οι δύο θάνατοι στη Λάρκο, οι άλλοι τρεις θάνατοι εργατών μέσα στον Αύγουστο ανεβάζουν τους νεκρούς εργάτες της χρονιάς σε 56. Καταδυκνείουν ότι το κεφάλαιο είτε κρατικό είναι είτε ιδιωτικό δεν ενδιαφέρεται για τίποτ' άλλο παρά μόνο για το κέρδος του. Εκμεταλλεύεται την πολιτική και συνδικαλιστική αποσυγκρότηση της εργατικής τάξης για να αφαιρεί, εκτός από μισθούς, ασφαλιστικά δικαιώματα και ότι άλλο έχει κατακτηθεί με αγώνες και αίμα, και χωρίς κανένα ενδοιασμό το "πολυτιμότερο αγαθό", όπως την αποκαλούν οι αστοί , τη ζωή των εργατών στο όνομα της κερδοφορίας του.

Η κυβέρνηση, δια στόματος Πετραλιά, ορκίζεται ότι θα είναι "αυστηρή προς κάθε κατεύθυνση" τη στιγμή που η πολιτική (δεν θα μπορούσε να είναι άλλη άλλωστε) της πλήρους στήριξης του κεφαλαίου οδηγεί σε αυτά τα αποτελέσματα. Όσο αυστηρή ήταν και με τα αφεντικά της ΟΙΚΟΜΕΤ!

Το ΠΑΣΟΚ εν αναμονή και με τον "αέρα" του επόμενου κυβερνήτη (τουλάχιστον έτσι θέλει να πιστεύει) καταγγέλει και μιλάει για την ανάγκη μιας άλλης εποχής στην ασφάλεια των εργασιακών χώρων λες και δεν έχει καμιά ευθύνη για το φόνο δεκάδων και εκατοντάδων εργατών και επί των ημερών του. Δεν ξεχνάμε ούτε τους νεκρούς του "ολυμπιακού ιδεώδους" ούτε τους εκατοντάδες τραυματίες.

Η ρεφορμιστική Αριστερά αφού καταγγείλει και φωνάξει για τους εργάτες άντε και προχωρήσει σε κινητοποιήσεις τύπου ΠΑΜΕ, το ρίχνει στο καυγά για το ποιός υπερασπίζεται πιο καλά τους εργάτες και κυρίως το ...δημόσιο χαρακτήρα της Λάρκο! Και φυσικά δεν ξεχνούμε (σε καμιά περίπτωση!) και τις "επαπειλούμενες" εκλογές όπου ο δικομματισμός ή οι πολιτικοί εκφραστές του κεφαλαίου πρέπει να τιμωρηθούν αυστηρά ψηφίζοντας ΣΥΡΙΖΑ ή ΚΚΕ!

Για τη ΓΣΕΕ και γενικά τον επίσημο συνδικαλισμό, ακόμη και τον "ταξικό" τι να πει κανείς; Και αυτοί αφού δάκρυσαν και έβγαλαν ούλτρα αγωνιστικές ανακοινώσεις, αφού προχώρησαν σε απογευματινές "αγωνιστικές" συγκεντρώσεις και συμβολικούς αποκλεισμούς της εθνικής, αντί να προχωρήσουν σε πραγματικά αγωνιστικές κινητοποιήσεις και απεργίες των εργατών της Λάρκο (και όχι μόνο) εκφράζουν, σύμφωνα με δημοσιεύματα εφημερίδων, την αγωνία τους για το ιδιοκτησιακό μέλλον της επιχείρησης γιατί η διοίκηση σταμάτησε ουσιαστικά τη παραγωγή κλείνοντας όλα τα καμίνια. Φοβούνται μη τυχόν και είναι σχέδιο για να πέσει έτσι η τιμή πώλησής της! Και όλα αυτά πάνω από το τάφο των δύο εργατών.

Οι εργαζόμενοι είναι ανάγκη, κάτι που αρχίζει να γίνεται, να συνειδητοποιήσουν την ομοφωνία κεφαλαίου και αστικών κομμάτων στην επίθεση στις κατακτήσεις τους και τη ζωή τους, γι' αυτό πρέπει να τους χαλάσουν τα σχέδια. Ξέρουν ότι όποιος και αν κυβερνήσει, όσο δεν αναπτύσσεται μαζικό εργατικό κίνημα και η Αριστερά παραμένει αφοπλισμένη και ρεφορμιστική, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα.

Το ζητούμενο πλέον είναι οι εργαζόμενοι να τους ξεπεράσουν όλους αυτούς, να πάρουν τα σωματεία στα χέρια τους και να ορθώσουν αντιστάσεις στους χώρους δουλειάς και όπου αλλού μπορούν (γειτονιές, σχολεία, σχολές κ.λπ.) συμβάλλοντας με τους αγώνες τους στη δημιουργία ενός μαζικού εργατικού και λαϊκού κινήματος που θα υπερασπίζεται τα δικαιώματά τους και τη ζωή τους.

Συμβάλλοντας έτσι και στην οικοδόμηση μιας κομμουνιστικής, ανατρεπτικής, αντιιμπεριαλιστικής Αριστεράς που θα στηρίζει τους αγώνες τους και δεν θα αγωνιά για το ιδιοκτησιακό καθεστώς των επιχειρήσεων και για τη θέση της στο αστικό πολιτικό σκηνικό, που δεν θα έχει αποδεχτεί τη παντοδυναμία, είτε στα λόγια είτε στη πράξη, του καπιταλισμού, αλλά θα αγωνιά για τα δικαιώματα και τη ζωή των εργατών, για τη θέση της εργατικής τάξης και του λαού, για ένα άλλο σύστημα εξουσίας, για το σοσιαλισμό. Μιας Αριστεράς και ενός εργατικού κινήματος που θα οδηγήσουν στη τελική ανατροπή.

Υ.Γ.
Λυπάμαι και 'γω όπως όλοι μας για το θάνατο του πιλότου στη προσπάθειά του να σβήσει τη φωτιά. Οργίζομαι όμως βλέποντας την υποκρισία (έτσι κι αλλιώς υποκριτική είναι η λύπη τους, σκοτίστηκαν και για το πιλότο και για τα πραγματικά άιτια του θανάτου του) του συστήματος και των παπαγάλων του από τα ΜΜΕ που ούτε είδαν ούτε άκουσαν τίποτα από τη Λάρκο ή στη καλύτερη περίπτωση το πέρασαν, δακρύβρεχτα και αυτό, στα ψιλά. Βλέπεται ακόμη και η λύπη έχει ταξικά όρια. Το σύστημα χρειάζεται "ήρωες", όχι όμως από την εργατική τάξη!