Άγριος Απρίλης

Από Προλεταριακή Σημαία:

* Μας κόβουν τις συντάξεις (με νέα υπολογιστικά κόλπα) και μας δίνουν χρόνια και ζαμάνια σκληρής εργασίας (κάτω των 65 ετών δεν θα έχει νόημα, σου λένε, εφ' όσον δύνασαι να δραπετεύσεις και να πάρεις τα φραγκοδίφραγκα της πείνας).

Κάνουν σκληρότερη τη σκληρή εργασία της σκλαβιάς, αφού τη σκλαβιά την εκσυγχρόνισαν, την απάλλαξαν από τον προσδιορισμό «μισθωτή» και την πλούμισαν με λογής λογής φανταχτερά λιλιά: «ευέλικτη», «ελαστική», οπωσδήποτε «διά βίου» (σαν την αγελαία τους «εκπαίδευση», όπου ο μάνατζερ θα κατισχύει του δασκάλου και απ' όπου θα αντλούν κρέας για τα κανόνια τους οι γιγάντιες επιχειρήσεις - και της «ειρηνικής» και της πολεμικής - μπίζνας).

Σκληρή εργασία, σκληραγωγημένη στη βαναυσότητα του καπιταλισμού και του ιμπεριαλισμού, στην αγριότητα του επιστάτη και του προϊσταμένου, στη μόνιμη ανασφάλεια του εργάτη και του εργαζομένου.

Ζωή σαν τα μούτρα τους.

* (Αλλά τα μούτρα τους, προσεχτικά αν τα κοιτάξεις, είναι και για τα γέλια και για τα κλάματα: πότε τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης τον θέλουν, αν και τρέμουν τις ναρκοθετήσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στην κοινωνία, πότε την «αγορά» την εμπιστεύονται, αλλά τα σπρεντ τούς σκιάζουν.)

Μεγαλεία!..

* Χρονιάρες μέρες, πασχαλιάτικα, πρωτοκαρφώθηκε στο μάτι και γκάβωσε τον κόσμο ο ψωροπερήφανος δωρικός κίονας της διακονιάρικης κρατικής ρεκλάμας για τον ρεφενέ «υπέρ πίστεως και πατρίδος» (προσοχή: αυτές οι δύο έννοιες εδώ ερμηνεύονται αποκλειστικώς με βάση το αστικό συμφέρον και την αστική ηθική, δηλαδή με την κυνισμό της θέσης «Στον κόσμο υπάρχουν και ηλίθιοι»). Ε, ναι, μας θεωρούν τόσο βλάκες, μπορεί και αρκούντως ξεσκολισμένους από τον Τύπο τους μαζοχιστές, και μας δείχνουν το στειλιάρι τους κατάμουτρα από τις τηλεοράσεις τους. Η σαδιστική ωμότητά τους υπογραμμίζεται με τον καυλό που σημαδεύει φιλότιμο και πορτοφόλι (καυλός χοντρός και βάρβαρος, σύμβολο εδώ όχι μόνο της απονοηματοδότησης της κλασικής αρχιτεκτονικής μέσα στην τσιμεντένια δημοκρατία, αλλά και της εξευτέλισης της καθημερινής ζωής μας υπό την μπότα του αναξιοπαθούντος κεφαλαίου). «Βοηθήστε, καλέ, το κράτος προσφέροντας τον οβολό σας στον λογαριασμό της Τράπεζας της Ελλάδος!».

Ουστ!

* (Γράψαμε στειλιάρι και αναπόδραστα η λαϊκή φράση «Θέλει στειλιάρι» έρχεται στον νου: δεν εννοούμε στιγμιαίες «επαναστάσεις», καφέδες, νερά και φάπες στους διαφόρους Παναγόπουλους, δεν μιλάμε για κουμπούρια και τσαμπουκάδες μακριά από τον λαό, αλλά για τον ίδιο τον λαό στους δρόμους: αυτή είναι και η μόνη απάντηση στην κρατική τρομοκρατία, όποια μορφή και αν παίρνει και σε κάθε επίπεδο, σε αυτές τις προκλητικά τραχιές για τα λαϊκά στρώματα και την επιβίωσή τους μέρες.)