ΜΙΑ ΟΦΕΙΛΟΜΕΝΗ ΤΑΙΝΙΟΚΡΙΤΙΚΗ

Η κριτική για τη ταινία Beneath Everest από το στέκι Σφεντόνα όπου προβλήθηκε.

Γενικά μέσα από το blog αυτό, συνηθίζουμε να δημοσιεύουμε την άποψη μας για τις ταινίες που προβάλουμε. Ειδικά στην ταινία "Beneath Everest", υπήρξαν διαφωνίες στη συζήτηση. Εμείς δεν "κρύψαμε" ότι διαφωνούμε σοβαρά με την ταινία, γιατί κινείται στη λογική του "σάντουϊτς" (ο "άμαχος πλυθησμός" υποφέρει από τη βία και των δύο), εξισώνοντας το λαϊκό αγώνα του νεπαλέζικου λαού και των μαοϊκών, με το βασιλικό στρατό που υπεράσπιζε τη φεουδαρχία και το σύστημα των καστών και της φεουδαρχίας.

Αυτή η βία, των μαοϊκών που "δε σέβονται" τα ανθρώπινα δικαιώματα, ήταν που εξασφάλισε το γκρέμισμα της μοναρχίας μετά από 240 χρόνια. Αυτή τη βία που οδήγησε στην "δημοκρατία", που τάχα σέβονται ο ΟΗΕ, οι ΜΚΟ, και οι ρεφορμιστές που προωθούν και χρηματοδοτούν "ανεξάρτητα" ντοκυμαντέρ (πάντα με την άποψη του "σάντουιτς").

Στην πιο επίμαχη σκηνή της ταινίας, επί πολλή ώρα προβάλλονται συνεντεύξεις συγγενών θυμάτων των μαοϊκών, που συμμετείχαν στην "επιτροπή άμυνας του χωριού" (= τάγμα ασφαλείας του χωριού). Η ίδια η ταινία, ομολογεί σε λίγα μόλις δευτερόλεπτα, ώστε ο θεατής να μην το παρατηρήσει, ότι οι παρακρατικοί λίντσαραν και δολοφονούσαν κόσμο. Στηρίζοντας ένα καθυστέρημενο κοινωνικό σύστημα, που καθιστούσε ανθρώπους κατώτερους από άλλους, επειδή είναι νταλίτ, ακτήμονες, ή γυναίκες. Που απαγόρευε μέχρι και να ακουμπήσουν ή να παντρευτούν άτομα από ανώτερες κάστες. Ανάμεσα σε αυτά λοιπόν τα αντιμαχόμενα μέρη, κρατάσει την ύπουλη και δήθεν "αντικειμενική" στάση το ντοκυμαντέρ αυτό. Ωμή ομολογία του ποιόν υπηρετούν αυτοί οι άνθρωποι, είναι η άποψη του υπέυθυνου του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα: "Στην ιστορία του Νεπάλ, τα 10 χρόνια του εμφυλίου ήταν η περίοδος της μεγαλύτερης παραβίασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων" Αφήνοντας στο απυρόβλητο 240 χρόνια μοναρχίας, σκοταδιού, φτώχειας και καταπίεσης!

Η εξίσωση της βίας των από πάνω με την βία των από κάτω, είναι η γραμμή όλων αυτών που φοβούνται την κοινωνική αλλαγή. Με την "ευαισθησία" τους, αφαιρούν το δικαίωμα των λαών στην επανάσταση, εώς και στο πιο σάπιο και καθυστερημένο καθεστώς. Είναι αυτοί που αύριο θα κλαίνε, για το δράμα των φτωχών φυλών της Ινδίας, και σήμερα εξισώνουν τη βία των μαοϊκών με τις ορδές του ινδικού στρατού.

Σε κάθε περίπτωση, εμείς προσυπογράφουμε την άποψη ενός μαοϊκού αντάρτη που μιλάει στο ντοκυμαντέρ:

"ΕΝΑ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΠΟΥ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΟΠΛΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΝΑΤΡΑΠΕΙ ΜΕ ΤΑ ΟΠΛΑ"