Σιγά, το καλσόν!

Από την Προλεταριακή Σημαία:

* Καλέ, πότε σκίστηκε το καλσόν (το μαύρο, το διχτυωτό, το περιπατητικό) της δημοκρατίας;

Την Τετάρτη 12 του μήνα, στη Βουλή –ούτε δυο μέρες δεν είχαν περάσει από την αφηνίαση του Λοβέρδου καβάλα στην μπουλντόζα του νέου Ασφαλιστικού–, όταν ο Καστανίδης και ο Καρατζαφέρης μάτωσαν ώσπου να βάλουν στη θέση του τον Δασκαλόπουλο του ΣΕΒ.

Διότι την προηγουμένη ο αφεντικός τους, πάνω στη γιορταστική γενική συνέλευσή του και στο κέφι του το τρελό, πάνω στη χώνεψη των νέων εργασιακών σχέσεων που μόλις του τις είχε σερβίρει σε χρυσό πιάτο το πολιτικό προσωπικό του, πάνω στο απολαυστικό ρέψιμο των νέων δικαιωμάτων του επί των εργαζομένων, ε, πέταξε και μια κουβέντα περιπαιχτική για το κράτος του και για τα κόμματά του (που –ξαναλέμε– μόλις του είχαν ολωσδιόλου ανοίξει τη θεσμικά αχόρταγη όρεξη.) Έτσι οι Καστανίδης - Καρατζαφέρης αντιπάλεψαν γερά την κοιλάρα τής κεφαλαιοκρατίας τους (μάχη τρανή, μπάκα με μπάκα) και το καταξέσκισαν το καημένο το τρυπητό το νάιλον –ούτε κυριαρχικό δικαίωμα να ήταν.

* Τι ορκίστηκε ο Παπανδρέου στον Δασκαλόπουλο την Τρίτη 11 του μήνα;
«Ως σοσιαλιστής και ως πατέρας σας διαβεβαιώνω ότι τίποτα δεν με προσβάλλει περισσότερο από έναν νέο με ιδέες και όρεξη που δεν μπορεί να βρει δουλειά ή δεν μπορεί να ασκήσει την επιχειρηματικότητά του»!

Γι' αυτό οι νέοι, επειδή δεν μπορούν να... ασκήσουν την «επιχειρηματικότητά» τους, θα προσλαμβάνονται με μισθό 20% χαμηλότερο από την κατώτατη αμοιβή: 595 ευρώ, δηλαδή ό,τι κέρμα θα μένει στην τσέπη δεν θα φτάνει καν για… κουδούνισμα. (Στις τσέπες των απολυμένων, ιδίως των μεσόκοπων ανέργων μακράς διαρκείας, τόσο μπαϊλντισμένων από «ιδέες και όρεξη», μόνο η βουβαμάρα των κλειδιών από τα ρημαγμένα σπίτια –όμως αυτά τα παλιόκλειδα θα ξεκλειδώνουν με όρεξη τις ιδέες τού ταξικού αγώνα).

* Πότε πιτσιλίστηκε με λαϊκά, παρακατιανά αίματα η αρβύλα της δημοκρατίας πάνω από το καλσόν;

Στις 5 του μήνα στη Μητροπόλεως, στα Εξάρχεια, στη Σταδίου, στο Σύνταγμα, στις 6 του μήνα πάλι στο Σύνταγμα.

Και παντού, σε κάθε εργατική απεργία και σε κάθε μαζική κινητοποίηση του κόσμου, εκεί όπου διακόσιες, τριακόσιες, πεντακόσιες χιλιάδες εργαζόμενοι θα διαδηλώνουν ακατάβλητοι κατά των προγραμμάτων εξόντωσής τους, εκεί η δημοκρατία θα στέλνει και δυο χιλιάδες ασφαλίτες, ΜΑΤατζήδες και μοτοσικλετιστές να προβοκάρουν, να ψεκάζουν, να δηλητηριάζουν, να επιτίθενται, να βαράνε. Να τρομοκρατούν.

Δεν θα τα καταφέρνουν!

* Καλέ, ποιος νους το σκέφτηκε το αναδομημένο «πόθεν έσχες» των πολιτικών! Τι φαεινή ιδέα η «έκπτωση από το αξίωμα»! Τι «απονομή δικαιοσύνης»!

Σιγά, καλέ, το καλσόν! –το μαύρο, το διχτυωτό, το περιπατητικό τής δημοκρατίας...