«Σήμερα, ο αδύνατος κρίκος που μπορεί να σπάσει είναι η στάση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Η αποσκίρτηση έστω και λίγων βουλευτών από την γραμμή στήριξης της κοινωνικής βαρβαρότητας, είναι στοίχημα που μπορεί να κερδηθεί». Αυτά εκτιμά η ηγεσία της ΚΟΕ και ρίχνει την γραμμή πίεσης με λεπτομέρειες: «Οι συγκεντρώσεις πίεσης και πολιορκίας των πολιτικών γραφείων των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, η κίνηση «θα το θυμόμαστε», η υπογράμμιση της ατομικής ευθύνης, ο φόβος μπροστά στην κατακραυγή, μπορούν να συγκεντρώσουν τους όρους για μια πρώτη ήττα του καθεστώτος Δ.Ν.Τ.- ΕΕ ». Και επειδή η γραμμή αυτή θέλει και «πλατιά κατανόηση» και δύναμη «διείσδυσης» στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, τον οποίο φιλοδοξεί να «σπάσει», η ηγεσία της ΚΟΕ εξέδωσε και μία καταπληκτική αφίσα όπου καλεί τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να ψηφίσουν όχι στο ασφαλιστικό στην διαδικασία ψηφοφορίας στη βουλή, γιατί είναι «καλύτερα να σας διαγράψει ο Παπανδρέου παρά ο λαός».Θα μπορούσαμε να παραμείνουμε στο γελοίο του πράγματος, στα «μεγαλοπιάσματα» της ηγεσίας της ΚΟΕ που νομίζει ότι μπορεί να κάνει «μεγάλη πολιτική» και παράγει… φαεινές, γεμάτες αυταπάτες και αποπροσανατολισμό. Όμως τα πράγματα και η περίοδος δεν σηκώνουν αστεία.
Η κατάσταση για την εργατική τάξη και τον λαό είναι σοβαρή και επικίνδυνη και δυνάμεις που θέλουν να αναφέρονται στην Αριστερά, αντί να υπηρετούν την υπόθεση της οργάνωσης της πάλης που είναι σήμερα αναγκαία, οργανώνουν σχέδια «πίεσης» επειδή, όπως εκτιμούν: «Το ελάχιστο διάστημα μέχρι την ψήφιση του νομοσχεδίου είναι εξαιρετικά κρίσιμο για την έκβαση της αντιπαράθεσης».
Και στην περίπτωσή μας δεν μόνο η ηγεσία της ΚΟΕ, αλλά και αυτή του ΣΥΝ που μέσω του Αλ. Τσίπρα καλεί τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ «να ψηφίσουν με την καρδιά και τη συνείδησή τους, χωρίς να δίνουν σημασία στις πιέσεις που δέχθηκαν στα κομματικά τους γραφεία» και φυσικά τους καλεί στο… παραδοσιακό δημοψήφισμα για το ασφαλιστικό, μιας και όταν η ΝΔ κατέβαζε τον νόμο Πετραλιά, το 2008, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ τότε ήταν σύμφωνοι σε δημοψήφισμα. Βέβαια, όπως όλοι θυμόμαστε, το αίτημα για δημοψήφισμα ήταν η ευκαιρία που έδωσε στους εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ η τότε ηγεσία του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ (Αλ. Αλαβάνος) για να βάλει ταφόπλακα σε ένα μαζικό εργατικό κίνημα που είχε αναπτυχθεί την προηγούμενη περίοδο.
Θεωρούμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε με συνηθισμένες ρεφορμιστικές αυταπάτες, αλλά με αντιλήψεις και επιδιώξεις που αναζητούν «λογικές» δυνάμεις στα πλαίσια του αστικού πολιτικού συστήματος και του αστικού κοινωνικού σχηματισμού που θα εμποδίσουν τις ξέφρενες δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού.
Για τις αντιλήψεις αυτές η υπόθεση του κινήματος έχει αξία μόνο ως μοχλός πίεσης για τις επιδιώξεις τους αλλά η εξαιρετική δυσκολία να οργανωθεί ακόμα και ενός τέτοιου χαρακτήρα μαζικό κίνημα, τους ωθεί να υιοθετούν «αμερικανιές» στην πολιτική δράση, μετατρέποντας μέλη και φίλους τους σε «λόμπι» πίεσης κυβερνητικών βουλευτών.
Οι αντιλήψεις αυτές δεν θέλουν να μπουν στην «βάσανο» της Αντίστασης, αναζητούν ταχύρυθμα σχέδια που θα τους εκτοξεύσουν στο πολιτικό προσκήνιο για «να αλλάξουν τα πράγματα» και έτσι σχεδιάζουν- ονειρεύονται την διάσπαση του ΠΑΣΟΚ, επαναφέροντας με αυτό τον τρόπο τις επιδιώξεις του ρεφορμιστικού «κοινού πορίσματος» ΚΚΕ- ΕΑΡ της περιόδου 1988-1989.
Οι δυνάμεις αυτές δεν πιστεύουν ότι η πάλη του λαού μπορεί να νικήσει, ότι μπορεί να δημιουργήσει ρήγματα στην επίθεση κεφαλαίου- κυβέρνησης- ιμπεριαλιστών, ότι μπορεί να ανατρέψει την αντεργατική λαίλαπα και να οικοδομήσει νέες δυνατότητες για την συνολική ανατροπή του συστήματος της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης. Γι’ αυτόν τον λόγο, ενώ από την μία είναι μόνιμοι θιασώτες των εκλογικών αναμετρήσεων, από την άλλη, επειδή και αυτές δεν έχουν αποδώσει τα… αναμενόμενα, προχώρησαν σε πιο «ριζοσπαστικά» σχέδια όπως αυτό της διάσπασης της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Βέβαια δεν παραλείπουν τις προτάσεις για «πολιτικά και κοινωνικά μέτωπα» που παρά τις «μεγάλες κουβέντες», καταλήγουν ξανά στα γνωστά: «Κάτω η κυβέρνηση ΓΑΠ και το πολιτικό καρτέλ του νεοφιλελευθερισμού. Ριζική αλλαγή και ανασυγκρότηση- ένα νέο πολιτικό και κοινωνικό τοπίο με μια νέα πολιτική και κοινωνική πλειοψηφία» (από την τελευταία πρόταση της ΚΟΕ). Προκρίνοντας με αυτό τον τρόπο τις «εκλογικές μάχες» και τα αντίστοιχα… μέτωπα.
Έχουμε, όμως και εμείς από την μεριά μας να στείλουμε ένα μήνυμα, όχι στις ηγεσίες, αλλά στον κόσμο της Αριστεράς. Να ενισχύσουμε τις Πρωτοβουλίες και τις Επιτροπές αλληλεγγύης και αντίστασης που έχουν συγκροτηθεί σε όλη την χώρα, να αρνηθούν να γίνουν «ομάδες πίεσης» κυβερνητικών παραγόντων και να δράσουμε όλοι μαζί για την αυτό- οργάνωση του λαού στους χώρους δουλειάς, ζωής και σπουδών.
5 σχόλια:
Ομολογώ γελάω ακόμα.Και πιά τι να πει κανείς,έχουν χιούμορ οι άνθρωποι! !
Όπως όμως και να το δει κανείς,εκείνο που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι το πόσο δυνατούς μηχανισμούς διαθέτει το σύστημα.Και προσέχτε δεν εννοώ ότι η ΚΟΕ ανήκει στους μηχανισμούς αυτούς ενσυνείδητα.Όπως καταλαβαινει κανείς, αυτό είναι και το χειρότερο.
ενώ εσείς από ότι καταλαβαίνω και κυρίως ο Black Bedlam που γελάει ακόμα είσαστε αγωνιστές του σκοτωμού και όλη μέρα στο δρόμο !!
Δεν σας έχω δει πουθενά και για να πούμε και κα΄τι σοβαρό
κόφτε τις μαλακίες και τα μικρομάγαζα και κοιτάχτε λίγο να ενωσουμε τις δυνάμεις μας για να ανατρέψουμε την κατασταση .
Το σύστημα μπορεί να είναι και να αισθάνεται ακόμη ισχυρό. Έχει όμως και μεγάλες ανασφάλειες!!! Φοβάται μη τυχόν και η οργή του κόσμου βγει στο δρόμο. Δυστυχώς αρκετοί στην αριστερά δεν πιστεύουν σε αυτή την οργή και προσπαθούν να μεταπείσουν τους ταγούς του συστήματος να αλλάξουν γνώμη, δημιουργώντας αυταπάτες ότι μορεί να ανακοπεί η επιθεση από τα μέσα και όχι απ' έξω στο πραγματικό πεδίο της ταξικής πάλης. Βέβαια υπάρχουν και οι ...εκλογές ως εναλλακτική λύση! Γειά σου Black Bedlam!
Όσο για το φίλο ανώνυμο που δε μας βλέπει πουθενά, προφανώς δε μένεις σε γειτονιά και δε δουλεύεις σε χώρο που να βρίσκονται κάποιοι δικοί μας, είμαστε και λίγοι εξάλλου, αλλιώς είμαι σίγουρος ότι θα είχες άλλη άποψη!
Όσο για τα υπόλοιπα που λες είναι ακριβώς η φράση που χρησιμοποιώ και 'γω όταν απευθύνομαι σε συντρόφους των άλλων κομμάτων και οργανώσεων της αριστεράς στη γειτονιά μου! Με κάποιες προσθέσεις: "κόφτε τις μαλακίες με τους βουλευτές, το χρέος, τις εκλογές κ.λπ. και τα μικρομάγαζα και κοιτάχτε λίγο να ενώσουμε τις δυνάμεις μας για να ανατρέψουμε την κατάσταση".
Προς τον ανώνυμο..πίστευα ότι η ΚΟΕ είχε διατηρήσει κάποια ψήγματα σοβαρότητας και με τη δημιουργία του νέου Μετώπου (εΑΜ) έλεγα ε οι άνθρωποι θέλουν να γίνουν πιο κινηματικοί έξω απο τα πλαίσια της βουλής.
Ας μου πει όμως ένας ..πότε ξαν είχαμε πολιτική αφίσα που να απευθύνεται όχι στο λαό αλλά σε ..βουλευτές. ουτε το ΣΕΚ το έχει κάνει αυτό που..έχει κάποια θέματα με το ΠΑΣΟΚ.
Όσο για το εσεις που είσαστε...;; αυτή η σπέκουλα ότι όσοι δεν έχουν τη δική μας δράση είναι σπίτι τους ή στα γραφεία της οργάνωσης τους...είναι πέρα για πέρα αντιδραστική και δεξιά...
φαίνεται όμως "συναγωγιστες" της ΚΟΕ όταν αρχίζουν να ζορίζουν τα πράγματα...ο δρόμος της σοσιαλδημοκρατίας φαντάζει για κάποιους ως ο μόνο εφικτός για κάποιους ο Κεινσιανισμός ζει και βασιλεύει!!!!
δηλαδή το '40 θα έπρεπε να παρακαλάμε τον Τσολάκογλου να μην υπακούσει στις διαταγές της ναζιστικής Γερμανίας..ακραιο το π.χ αλλά το θέλατε
"Δε σας βλέπω πουθενά=δεν έχω επιχειρήματα". Και πώς να έχεις με τέτοια αφίσα.
Κατ' εμέ, γίνεται φανερό ότι όποιος μπει στο πηγαδί του ρεφορμισμού (αρχίζοντας σπό το Φόρουμ, τόσα χρόνια πριν), τελικά μπαίνει στο πηγάδι του συστήματος.
Όπως σαπίζει ο καπιταλισμός μέσα στην κρίση του, σαπίζει και η αριστερά που δεν ονειρεύεται κάτι πέρα από αυτόν. Που ενώ ο κόσμος καίγεται, ψάχνει τις "δημοκρατικές" ή ό,τι άλλο μεταρρυθμίσεις. Ποιανού; Του σφαγείου; Που ζούνε σε ένα παράλληλο σύμπαν, όπου εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι λύνουν από κοινού τα προβλήματα, που γίνεται έξοδος από την ευρωζώνη, αναδιπαραγμάτευση του χρέους, στάση πληρωμών και δεν ξέρω γω τι άλλο. Εν τω μεταξύ το σύστημα φοράει τα κράνη, τα κλομπ, ετοιμάζει τις φυλακές. Γενικά ετοιμάζεται για ΠΟΛΕΜΟ!
Όσο για το οσιαλισμό, γιατί εμείς είμαστε οι "αμυντικοί" βλέπεις (ω, τι αμυντικό να ξαναπάρει μια γενιά το μέλλον της πίσω!). Αλήθεια, τι λέμε στον κόσμο; Ότι η ΕΕ, ο ιμπεριαλισμός, η κρίση, μπορούν να διορθωθούν, ή θα αναδειχθεί από τη ζωή η αναγκαιότητα για έναν άλλο κόσμο, πάνω στα ερείπια αυτού που έχουμε τώρα;
Έκει βρίσκεται η ουσία της αφίσας, και αυτό δεν απαντάται με το "δε σας βλέπω πουθενά".
Δημοσίευση σχολίου