Η ΚΟΕ για τον Ανδρέα Βογιατζόγλου

0

Με βαθιά θλίψη πληροφορηθήκαμε τον θάνατο του αγωνιστή κομμουνιστή Ανδρέα Βογιατζόγλου, γραμματέα του ΚΚΕ(μ-λ), μετά από μια σκληρή μάχη με τον καρκίνο.

Παιδί των αγώνων της τελευταίας φάσης της δικτατορίας και των μεταπολιτευτικών χρόνων, από φοιτητής στις γραμμές του μ-λ κινήματος, και με μια αδιάκοπη παρουσία σε όλα τα χρόνια που ακολούθησαν την κρίση του ρεύματος αυτού, αλλά και τα χρόνια μιας πολυπλόκαμης αντεπανάστασης που επιβλήθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο, αποτέλεσμα μιας τεράστιας υποχώρησης του ιστορικού κομμουνιστικού κινήματος.

Η αδιάκοπη παρουσία του σε όλες τις αντιστάσεις, σε όλα τα μικρά και μεγάλα κινήματα, η μη εξαργύρωση αγώνων και θυσιών στο όνομα μιας «ήσυχης» ζωής, η σταθερή ανταγωνιστική στάση απέναντι στο σύστημα καθώς και οι ευθύνες που ανέλαβε σε δύσκολες εποχές είναι αυτά που χαρακτηρίζουν τη στάση του Ανδρέα Βογιατζόγλου και του αναγνωρίζονται από όλους – ακόμα κι αν ακολουθούν μια διαφορετική πορεία μέσα στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε.

Στην οικογένειά του, στους συντρόφους του, στο κόμμα του, τα πιο βαθιά συλλυπητήρια μας.

19/10/2022
ΚΟΕ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πως ξεχωρίζεις μια κομματική ...βουλγκάτα;

1

Τι ξεχωρίζει μια κομματική βουλγκάτα απο μια ...ανεξάρτητη εφημερίδα γόνιμη, δημιουργική και όχι απολογητική ή γραφειοκρατική; Τι διακρίνει θετικά μια εφημερίδα, από άλλα αντίστοιχα εγχειρήματα στον χώρο της «Αριστεράς» που τείνουν στη δογματική-στατικού χαρακτήρα αναπαραγωγή της αλήθειάς τους;

Αυτά και άλλα ενδιαφέροντα ερωτήματα προσπαθούσε να θέσει και να απαντήσει πρόσφατα σε άρθρο του ένας φιλοξενούμενος (Στιγμή απολογισμού και συνέχειας) στις στήλες του "Δρόμου της Αριστεράς" με αφορμή τα 500 τεύχη της έκδοσης.

Γιατί τόσος κόπος; Μια ματιά να έριχνε στην περίφημη λίστα Πέτσα και τις χρηματοδοτήσεις σε έντυπα και άλλα ΜΜΕ θα έπαιρνε τις απαντήσεις! Εκεί να δεις ανταμοιβές για τις μάχες ενάντια στους μεταμορφισμούς και τις πολιτικές ενσωμάτωσης!

π.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Η Αριστερά μπροστά σε δύσκολα ερωτήματα και πιο δύσκολες απαντήσεις

5

Η όξυνση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στις αστικές τάξεις Ελλάδας - Τουρκίας και η αύξηση των «ατυχημάτων» αποτελούν επικίνδυνους παράγοντες για τους λαούς και πυκνώνουν τα σύννεφα για το ενδεχόμενο μίας σύγκρουσης ή ακόμα και ενός πολέμου των δύο «συμμάχων» στα πλαίσια του ΝΑΤΟ. Στη χώρα μας, απέναντι σε αυτή τη δύσκολη κατάσταση για το λαό, οι απαντήσεις που έρχονται από πολλές δυνάμεις που αναφέρονται στην Αριστερά δεν βρίσκονται σε μία αντιπολεμική - ανιιμπεριαλιστική κατεύθυνση αλλά σε μία απροκάλυπτη ή καλυμμένη «εθνικοπατριωτική» στάση. Ενώ κάποιοι άλλοι, υποτιμώντας την ιμπεριαλιστική εξάρτηση, προσπαθούν να ξεφύγουν μέσω ενός ανέξοδου «διεθνισμού».

Στη βάση αυτή δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι δεν αναπτύσσεται αντιπολεμικό - αντιιμπεριαλιστικό κίνημα αλλά είτε έχουμε κομματικές συγκεντρώσεις (ΚΚΕ) είτε εθιμικές κινητοποιήσεις (ΣΕΚ) με αποπροσανατολιστικό περιεχόμενο (δίκη ΧΑ - ανοικτά σύνορα). Μία προηγούμενη περίοδο είχαμε και συμμετοχή κάποιων (ΚΟΕ - ΑΡΔΗΝ κλπ) στα εθνικιστικά συλλαλητήρια για το «Μακεδονικό», που πήγαν για να …πιάσουν το σφυγμό του κόσμου που συγκεντρώθηκε σε αυτά.

Είναι φανερό ότι είμαστε πολύ μακριά από το «κλίμα» και τις κινητοποιήσεις που είχαν συγκλονίσει τη χώρα τόσο στους βομβαρδισμούς της Γιουγκοσλαβίας όσο και στον πόλεμο στο Ιράκ. Και αυτό βέβαια έχει να κάνει με τη γενικότερη οπισθοχώρηση του κινήματος αλλά κυρίως γιατί τα ερωτήματα και οι απαντήσεις βρίσκονται μέσα στη χώρα και όχι κάπου αλλού. Με αποτέλεσμα η τοποθέτηση και η στάση να έχουν βάρος, ευθύνη και επιπτώσεις. Εδώ αποκαλύπτεται το περιεχόμενο όλων των διακηρύξεων και η πραγματική ή ψεύτικη διάθεση για σύγκρουση με τους ξένους και ντόπιους δυνάστες του λαού. Ας γίνουμε όμως πιο συγκεκριμένοι.

Η περίπτωση του ΚΚΕ

Το ΚΚΕ καταγγέλλει σε όλους τους τόνους, τόσο στο «Ριζοσπάστη» όσο και στις ομιλίες και τις συνεντεύξεις του γραμματέα του Δ. Κουτσούμπα, τη μετατροπή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ σε «σημαιοφόρο του ΝΑΤΟ» στην περιοχή των Βαλκανίων και της Νοτιονατολικής Μεσογείου. Λέει συγκεκριμένα: «Όλες οι τελευταίες εξελίξεις επιβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ έχει αναλάβει ρόλο «σημαιοφόρου» του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ στην περιοχή, με το αζημίωτο φυσικά, δηλαδή την προώθηση των συμφερόντων των ελληνικών μονοπωλίων» (ομιλία Δ. Κουτσούμπα στο Σύνταγμα). Στην τοποθέτηση αυτή είναι φανερή η αποτύπωση της άποψης του ΚΚΕ περί «ιμπεριαλιστικής Ελλάδας» που αναλαμβάνει ρόλους πολύ συγκεκριμένους αλλά και τόσο επιθετικούς θα συμπληρώναμε εμείς.

Και εκεί που θα περίμενε κάποιος η «ιμπεριαλιστική Ελλάδα» του ΚΚΕ να αποτελεί κίνδυνο για τους λαούς και τις χώρες της περιοχής, η τοποθέτηση προσαρμόζεται είτε πρόκειται για το «Μακεδονικό» είτε για την ένταση στα ελληνοτουρκικά. Σε δηλώσεις του ο Δ. Κουτσούμπας λέει πως «Προϋπόθεση είναι ότι πρέπει να αλλάξει εδώ -και τώρα και να υπάρξει δέσμευση- το Σύνταγμα της γειτονικής δημοκρατίας, πριν υπάρξει οποιαδήποτε συμφωνία, είτε για το όνομα ή μια συνολικότερη συμφωνία. Βασική προϋπόθεση και πρώτη εγγύηση που πρέπει να παρασχεθεί, η εξάλειψη των αλυτρωτισμών, των εθνικισμών και των διεκδικήσεων.» Μία τοποθέτηση πλήρως ενταγμένη στην «εθνική γραμμή» που βλέπει στην πΓΔΜ μια απειλή απέναντι στον «σημαιοφόρο του ΝΑΤΟ και των ΗΠΑ».
Ενώ για τα ελληνοτουρκικά εκτιμάει πως «Το επικίνδυνο σκηνικό συμπληρώνεται με την κλιμάκωση της επιθετικότητας της Τουρκίας η οποία αμφισβητεί τα κυριαρχικά δικαιώματα της χώρας μας στο Αιγαίο, ιδιαίτερα τα σύνορα, μετά και την επισημοποίηση των διεκδικήσεων της Τουρκίας μέσα από ελληνικό έδαφος, κατά την πρόσφατη επίσκεψη Ερντογάν στην Ελλάδα.» Εδώ η «ιμπεριαλιστική Ελλάδα» του ΚΚΕ αντιμετωπίζει ανοικτό πρόβλημα αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων της και μάλιστα η κυβέρνησή της έχει δώσει τέτοια δικαιώματα. Στη συλλογιστική του ΚΚΕ η ντόπια αστική τάξη είναι «σημαιοφόρος» των πιο δολοφονικών δυνάμεων του πλανήτη (ΝΑΤΟ-ΗΠΑ), αλλά στην ελληνοτουρκική αντιπαράθεση δίνει «χώρο» στον αντίπαλο να αναθεωρήσει και να διεκδικήσει, δείχνοντας υποχωρητικότητα.

Συγνώμη που εμείς δεν θέλουμε να ακολουθήσουμε τη συγκαλυμμένη «εθνικοπατριωτική» συλλογιστική του ΚΚΕ, αλλά στην ιστορία δεν έχουμε δει καμία ιμπεριαλιστική χώρα να παραχωρεί και μάλιστα με δική της ευθύνη σπιθαμή εδάφους, θάλασσας ή αέρα από την κυριαρχία της, το αντίθετο συμβαίνει. Εκτός αν ο χαρακτήρας του «σημαιοφόρου» δεν είναι ιμπεριαλιστικός, όπως λέει το ΚΚΕ, αλλά βαθιά εξαρτημένος και υποτελής. Αλλά ακόμα και σε αυτή την περίπτωση (της εξάρτησης και της υποτέλειας) δεν χάνει τα τυχοδιωκτικά και επιθετικά του χαρακτηριστικά, διεκδικώντας αναβαθμισμένο ρόλο και θέση στην περιοχή με αντάλλαγμα την παραχώρηση στους ιμπεριαλιστές της χώρας και τη μετατροπή της «σε πεδίο βολής φτηνό».

Η περίπτωση ΚΟΕ και άλλων

Σε άρθρο του «Δρόμου της Αριστεράς» (9/2/2018) με τίτλο «Ό,τι είναι εθνικό δεν είναι εθνικιστικό» διαβάζουμε την εκτίμηση πως «Σε χώρες κυριαρχούμενες από μεγάλες δυνάμεις, σε χώρες όπου η μεγαλοαστική τάξη έχει συνταχθεί με τους εχθρούς της χώρας και του λαού, σε χώρες που μετατρέπονται σε σύγχρονες ημι-αποικίες και αδειάζουν από λαϊκή και εθνική κυριαρχία, ο πατριωτισμός και η ενότητα του λαού αποτελούν «όπλα φοβερά κάτω από τα κουρέλια». Και όλα αυτά για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους στα εθνικιστικά συλλαλητήρια σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη όπου, όπως λένε, «πήγαμε γιατί θέλαμε με τα δικά μας μάτια και τη δική μας κρίση να αποκτήσουμε μια πιο συνολική άποψη και γνώμη» (στο ίδιο).

Έτσι, λοιπόν, κατά την ΚΟΕ, στη χώρα μας αυτό που πρέπει να προταχθεί σαν κατεύθυνση μέσα στο λαό είναι ο πατριωτισμός – και αυτό μπορεί να δικαιολογήσει τη συνύπαρξή τους στα συλλαλητήρια με φασίστες και ακροδεξιούς. Εξάλλου υπάρχει και η σχετική εμπειρία από το «μακρινό» 2011 στην πλατεία Συντάγματος. Σε άρθρο του Ρ.Ρινάλντι στο «Δρόμο» (24/2/2018) διαβάζουμε πως «Υπό την απειλή πολέμου, η Ελλάδα χάνει τα Ίμια. Η κυβέρνηση δεν τόλμησε να διακηρύξει , έστω στα λόγια , ότι είναι ελληνικά νησιά.» για να κλείσει με την εκτίμηση ότι «Άλλοι ονειρεύονται πως ένα μεγάλο αντιιμπεριαλιστικό κύμα σε Ελλάδα, Τουρκία, Βαλκάνια θα βάλει τέλος στον κίνδυνο του πολέμου. Μακάρι να ήταν έτσι, αλλά δεν είναι. Η υπερβολή του αντινατοϊκού λόγου από τέτοιες δυνάμεις κρύβει το πάγωμα και την αμηχανία απέναντι στην απειλή της επεκτατικής Τουρκίας». Οπότε τι απομένει σαν διέξοδος για το λαό, σύμφωνα με αυτή την εκτίμηση, παρά μόνο η σύμπηξη ενός «εθνικοπατριωτικού μετώπου» για τη «σωτηρία της χώρας».

Σε δελτίο Τύπου της νεοσύστατης πρωτοβουλίας «ΕΠΑΝΕΚΚΙΝΗΣΗ–RESTART» διαβάζουμε ότι «Με την πολιτική συνεχών υποχωρήσεων στον τούρκικο επεκτατισμό και την κλιμάκωση του τελευταίου, ο οποίος θέτει πλέον επίσημα θέμα αναθεώρησης της Συνθήκης της Λοζάνης αλλά και την αμφισβήτηση που εγείρει ο έλεγχος των συνόρων μας από το ΝΑΤΟ κορυφώνεται η απειλή στο τόξο Κύπρος-Αιγαίο-Θράκη σύμφωνα με την πάγια στρατηγική ΗΠΑ και Τουρκίας για τριχοτόμηση της περιοχής έως τον 25^ο μεσημβρινό. Τίθεται επομένως θέμα συνολικής αμφισβήτησης μας «ως χώρας και ως λαού». Είναι προφανές ότι κινείται σε «ανάλογο» πνεύμα με αυτό της ΚΟΕ και άλλων όπου η Ελλάδα παρουσιάζεται όχι απλά σαν «ψωροκώσταινα» αλλά σαν ένα «κλωτσοσκούφι» που ανά πάσα στιγμή κινδυνεύει από έναν «ακρωτηριασμό» και από «μία ιστορικών διαστάσεων καταστροφή ανάλογη του 1922» (από το ίδιο).

Στην περίπτωση αυτών των τοποθετήσεων η Ελλάδα παρουσιάζεται σαν να μην είναι αυτή με τις μεγαλύτερες δαπάνες για εξοπλισμούς (σε σχέση με το ΑΕΠ), χώρα-μέλος του ΝΑΤΟ, σαν να μη συνάπτει επιθετικούς άξονες  και σχέσεις με κράτη-δολοφόνους και αντιδραστικά καθεστώτα όπως αυτά του Ισραήλ και της Αιγύπτου, σαν να μην συμμετέχει σε μεγάλες πολυκλαδικές ασκήσεις με καθαρά επιθετικούς σκοπούς όπως αυτή του «Ηνίοχος 2018», χωρίς μία συγκροτημένη κεφαλαιοκρατική αστική τάξη που δεν έχει παραιτηθεί «από αυτό που ιστορικά της αναλογούσε».

Στις αντιλήψεις (ΚΚΕ - ΚΟΕ - άλλων) που πολύ συνοπτικά παρουσιάστηκαν πιο πάνω, ενώ υπάρχει μία τελείως διαφορετική εκτίμηση για το χαρακτήρα της χώρας και των διεθνών σχέσεών της, εν τέλει, υπάρχει ένας κοινός τόπος για τους κινδύνους που την απειλούν (ο αλυτρωτισμός της πΓΔΜ και ο τουρκικός επεκτατισμός) καθώς και για τις υποχωρήσεις της κυβέρνησης και γενικότερα συμφωνούν σε ένα «εθνικοπατριωτικό» πνεύμα που οι απολήξεις του είναι πολύ κοντά στις αστικές αντιλήψεις και πρακτικές. Εδώ είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε ότι η ιστορία του ρεβιζιονισμού – ρεφορμισμού στη χώρα μας και η πρακτική του γύρω από τα «εθνικά ζητήματα» κινούνταν πάντα στην κατεύθυνση της «εθνικής ομοψυχίας» και της «εθνικής γραμμής». Από τη στάση του ΚΚΕ στην ελληνοτουρκική κρίση του 1987 μέχρι τη συμμετοχή του ΣΥΝ στα συλλαλητήρια για τη Μακεδονία το 1992, η υποταγή στην κυρίαρχη αστική κατεύθυνση συνεχίζεται μέχρι τα σήμερα τόσο στις «παλιές» της όσο και στις «νέες» εκδοχές της. Με βασικό χαρακτηριστικό τον αποπροσανατολισμό του λαού και τον αφοπλισμό του απέναντι στην κυρίαρχη αστική και ιμπεριαλιστική προπαγάνδα και κατεύθυνση.

Τα δικά μας ερωτήματα και οι απαντήσεις

Στη δική μας αντίληψη οι απαντήσεις δεν μπορούν παρά να ξεπηδήσουν από την «ανάγνωση» των εξελίξεων στον κόσμο, την περιοχή και τη χώρα μας. Και μέσα από την εκτίμηση αυτών των εξελίξεων καλούμαστε να απαντήσουμε στο ερώτημα: ποιοι είναι οι κύριοι εχθροί του λαού και της χώρας μας; Απαντάμε λοιπόν όσο πιο καθαρά γίνεται ότι είναι οι ιμπεριαλιστές και οι ντόπιες κεφαλαιοκρατικές αστικές τάξεις και προσανατολίζουμε την πάλη μας και καλούμε το λαό προς τα εκεί να στρέψει την πάλη του, αναπτύσσοντας ένα εργατικό-λαϊκό κίνημα που δεν θα μπαίνει κάτω από τις σημαίες των δυναστών του αλλά θα υψώνει τις δικές του σημαίες.

«Αναγνωρίζουμε, λοιπόν, την ύπαρξη πατρίδας και το απαραβίαστο των συνόρων, αλλά δεν οικοδομούμε πατριωτικό κίνημα. Αναγνωρίζουμε και προσβλέπουμε σε μια Ελλάδα ανεξάρτητη, αλλά δεν οικοδομούμε εθνικοανεξαρτησιακό κίνημα. Ανάλογα παλεύουμε και διακηρύσσουμε την ειρήνη και την εναντίωσή μας στον πόλεμο. Δεν οικοδομούμε πασιφιστικό κίνημα, δεν μπερδευόμαστε για το ποιος τροφοδοτεί τους πολέμους, τη βία. Και θα κάνουμε ό,τι περνάει απ’ το χέρι μας να ξεσηκωθεί ο λαός υπέρ της ειρήνης και κατά του πολέμου. Και θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας ώστε μέσα σ’ αυτή την πάλη και όσο είναι ζωντανή να οικοδομηθεί μια κομμουνιστική ταξική αντίληψη.» [από τις Θέσεις της 8^ης Συνδιάσκεψης του ΚΚΕ(μ-λ), Απρίλης 2015]

Ιδιαίτερα στη σημερινή περίοδο η ανάπτυξη ενός μαζικού αντιπολεμικού - αντιιμπεριαλιστικού κινήματος είναι ζωτικής σημασίας τόσο για το λαό μας όσο και για τους λαούς της περιοχής.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Πανελλαδικό σώμα ΚΟΕ: Κόντρα στην πραγματικότητα, αναγκαίες οι υπερβάσεις.

22

«Μα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ Αριστερά; Δεν έχει σημασία μόνο τι είναι κάτι στην πραγματικότητα, αλλά και το πώς καταγράφεται. Το κυβερνών κόμμα πολιτεύεται και διακηρύσσει ότι είναι Αριστερά, τα έργα του χρεώνονται γενικά στην Αριστερά. Με μια έννοια, η αποαριστεροποίηση δεν σημαδεύεται μόνο από μια υποχώρηση των αγώνων και από μια πιθανή μικρή ή μεγάλη συντηρητικοποίηση και αποπροσανατολισμό, αλλά με την απώλεια από το αριστερό πολιτικό φάσμα της ιδιότητας ως δύναμη αλλαγής, ελπίδας και προοπτικής. Πρόκειται για σοβαρή ιδεολογική μεταστροφή που δεν θα τη χρεωθούν μόνον όσοι «πρόδωσαν» και κυβερνούν, αλλά εν γένει η Αριστερά.».

Με αυτές τις γραμμές αποποιείται η καθοδήγηση της ΚΟΕ τις σοβαρές τις ευθύνες για το ζήτημα ΣΥΡΙΖΑ, ενόψει του πανελλαδικού σώματος που θα διοργανώσει. Είναι φυσιολογικό για κάποιον που υιοθετεί την πολιτική της ουράς και του πολιτικού ακολουθητισμού να μην εντοπίζει κανέναν δικό του, διακριτό πολιτικό ρόλο στις εξελίξεις. Αφού μπορεί να δεν τον εαυτό του παρά μόνο ως πολιτικό συμπλήρωμα.

Δεν τολμάει λοιπόν ο συντάκτης του κειμένου να αναλογιστεί με ποιών την ευθύνη κατέστη δυνατό η κυβέρνηση να καταγραφεί ως «Αριστερή»: γιατί θα κληθεί ύστερα να απολογηθεί για τις δικές του ευθύνες απέναντι στο λαό. Γιατί είναι η ηγεσία της ΚΟΕ εκείνη που ξόδεψε ένα ολόκληρο αριστερό ανθρώπινο δυναμικό, στο όνομα μάλιστα του κομμουνισμού, και το έσυρε να χειροκροτεί στις προεκλογικές συγκεντρώσεις τον Τσίπρα, παρουσιάζοντας την κυβερνητική εναλλαγή ως ιστορική ευκαιρία. Είναι εκείνη που βοήθησε την κυβέρνηση να καταγραφεί ως «Αριστερή».

«Κόντρα στις βεβαιότητες, αναγκαίες οι υπερβάσεις», είναι ένα από τα συνθήματα του πανελλαδικού σώματος. Κόντρα στις ανάγκες της ταξικής πάλης, η ΚΟΕ ετοιμάζεται για νέες «υπερβάσεις» -της πραγματικότητας. Πάντα στο όνομα της «ιστορικής ανάγκης» να απορριφθεί η κομμουνιστική ανάλυση της κοινωνίας ως ξεπερασμένη, η ΚΟΕ αν μη τι άλλο εφαρμόζει την αποαριστεροποίηση στην πράξη: αναζητά νέα θεωρητικά σχήματα εγκλωβισμού των μελών της σε μια δοκιμασμένη και αποτυχημένη πολιτική κατεύθυνση.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Συλλυπητήρια από τη ΚΟΕ

0

Με θλίψη πληροφορηθήκαμε ότι έφυγε από τη ζωή ο Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος, στέλεχος του ΚΚΕ (μ-λ).
Ο Γρηγόρης Κωνσταντόπουλος ήταν ένας λαϊκός αγωνιστής, ένας άνθρωπος με σταθερές πεποιθήσεις, που πρόσφερε στο λαϊκό κίνημα σε ολόκληρη τη ζωή του.
Η ΚΟΕ εκφράζει στους οικείους του και τους συντρόφους του τα θερμά της συλλυπητήρια.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Για την κατάντια μιας πρώην καθοδήγησης μιας πρώην οργάνωσης

19

Αφού πριν ένα χρόνο μας είπαν ότι «Θα μιλάμε με ανακοινώσεις μόνο όταν κρίνουμε ότι έχουμε κάτι σημαντικό να πούμε» (είναι εντυπωσιακό το μείγμα σαλτιμπαγκισμού και σοβαροφάνειας), οι περσόνες που καμώνονται ότι καθοδηγούν οργάνωση - την πρώην ΚΟΕ- (το «πρώην» δεν το λέμε εμείς, προκύπτει από την τοποθέτησή τους), δείχνουν να καταλήγουν σε… πολιτικο-ιδεολογικά συμπεράσματα.

Αφού, λοιπόν, για χρόνια έβριζαν χυδαία όποιον δε γοητεύτηκε από τις ρεφορμιστικές αυταπάτες του ΣΥΡΙΖΑ… Αφού συνέβαλαν στην κινηματική μέσω Φόρουμ στήριξη του κυβερνητισμού… Αφού πολέμησαν με χυδαιότητα όλους τους εμάς «κολλημένους» που δεν καταλάβαμε την κοσμογονία που ερχόταν με τη «ριζοσπαστική Αριστερά»… Αφού -παίρνοντας ολοκληρωτικό διαζύγιο από τις παραδόσεις της μήτρας που τους γέννησε- ζεστάθηκαν με τις κρατικές επιχορηγήσεις… Αφού περιπλανήθηκαν στα «μεγάλα ακροατήρια» και δεν καταδέχονταν να μιλήσουν σε όσους είχαν τα «μικρά»…. Αφού κατόπιν έγιναν φανατικοί Αλαβανικοί μέχρι που ο Αλαβάνος εκδιώχθηκε από το ΣΥΡΙΖΑ, οπότε έγιναν φανατικοί Τσιπρικοί… Αφού από «μαοϊστές» έγιναν «κανονικοί αριστεροί» και στη συνέχεια «ανέστειλαν τη δημόσια παρουσία τους»(!)… Αφού, όταν ολοκληρώθηκε το έγκλημα του τρίτου μνημονίου, πετάχτηκαν σα στυμμένες λεμονόκουπες… Αφού άφησαν το μισό τους πρωτοκλασάτο στελεχιακό δυναμικό σε Νομαρχίες και Υπουργεία…

Αφού, λοιπόν, διέπραξαν όλες αυτές τις αθλιότητες, επιστρέφουν με τη γνωστή τους τσαχπινιά για να μας παρουσιάσουν τη νέα τους πραμάτεια, που δυστυχώς, όχι μόνο δεν είναι καθόλου νέα, αλλά είναι -και πάλι- ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Σε άρθρα στο «Δρόμο της Αριστεράς» αλλά και στο διαδικτυακό τους τόπο, ξεδιπλώνουν τα νέα τους αδιέξοδα. Ο Γ.Π. σε άρθρο που τιτλοφορείται «Για μια συλλογικότητα αναζήτησης, συμβολής και χειραφέτησης» (και το οποίο στην εισαγωγή πληροφορεί ότι η ΚΟΕ «το 2014 διαφώνησε ριζικά με τη στάση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ», αλλά «διαχωρίστηκε το καλοκαίρι του 2015» - τι μαθαίνει κανείς!), το περιτριγυρίζει από δω, το περιτριγυρίζει από κει, αλλά δεν παίρνει την ευθύνη να πει καθαρά την ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ.

Λέει, λοιπόν ο Γ.Π. (ολόκληρο το άρθρο εδώ http://www.e-dromos.gr/gia-mia-syllogikotita-anazhthsis-kai-symvolis/):

«…Η πρώτη βασική παράμετρος είναι ότι διεθνώς δεν υφίσταται αυτό που θα λέγαμε «κομμουνιστικό κίνημα»…

…Ακόμα και ο μαρξισμός, αν τον καταλαβαίνει κανείς κυρίως μέσα από τα γραπτά και τη μηχανιστική μεταφορά τους στο σήμερα, δεν έχει να δώσει πολλά…

…Ο προσανατολισμός μας προς το «υπαρκτό» φορτίο του ριζοσπαστισμού ήταν και παραμένει βασική μας μέριμνα. Δυστυχώς, σχεδόν όλες οι δυνάμεις της Αριστεράς αρνήθηκαν να τον εντοπίσουν ως ιδιαίτερη ποιότητα, τον «σνόμπαραν» ή τον κριτίκαραν ως ανεπαρκή, καθυστερημένο και «λαϊκιστικό»…

…Υπάρχει, λοιπόν, η ανάγκη μιας πολιτικής κατεύθυνσης κι αυτό αποτελεί ένα τεράστιο πεδίο συνεισφοράς. Αυτή, όμως, δεν μπορεί να οριστεί από δυο – τρία συνθήματα. Θα σήμαινε το πώς αντιμετωπίζει κανείς την πορεία των ιδεών, στόχων και πρακτικών που αναδεικνύει μια συλλογικότητα σε συνάρτηση με το ζήτημα των ιδεών, στόχων και πρακτικών που «κυκλοφορούν» γενικότερα μέσα στη χώρα…

… επιχειρήσαμε να αντιπαρατεθούμε με τα στερεότυπα της Αριστεράς. Με την δυαδική αντίληψη για την ταξική πάλη, αντίληψη ιδιαίτερα διαδεδομένη σε όλο το σχετικό φάσμα. Με τις απλουστευτικές αντιλήψεις για το κόμμα, τα κινήματα και τις εξεγέρσεις, όπως και για το «εθνικό ζήτημα», τον «πατριωτισμό» και τον «διεθνισμό»…

…Σήμερα απαιτούνται νέα σχήματα και μορφές συλλογικότητας με περισσότερο χαρακτήρα κινήματος παρά «κόμματος»…

… Η μορφή-κίνημα δεν μπορεί να ακολουθήσει την πεπατημένη και την αγοραία έκφανση της πολιτικής, δηλαδή πολιτική ίσον κόμμα, εκλογές, βουλευτές, ψήφοι…

… Χρειάζεται να εγκαταλειφθούν αρκετές μορφές που δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες συνθήκες και να εφευρεθούν άλλες διεργασίες που περισσότερο να απελευθερώνουν παρά να παγιώνουν καταστάσεις και δυναμικές…»

Το ενδιαφέρον με τους καθοδηγητές αυτής της οργάνωσης είναι η πονηριά, η τεθλασμένη, η τεχνική που ακολουθούν όταν θέλουν να περάσουν στην επόμενη κωλοτούμπα, στο επόμενο αδιέξοδο. Ο Γ.Π., λοιπόν, μας λέει ότι δεν υπάρχει σήμερα κομμουνιστικό κίνημα (συγκλονιστικό νέο), προχωράει και ένα βηματάκι παρακάτω για να πει δειλά ότι και ο μαρξισμός τελείωσε (εδώ προστίθεται και το απαραίτητο περί «μηχανιστικής αναφοράς» για να χωνευτεί πιο εύκολα). Μας λέει ότι η οργάνωση τελείωσε και ότι το μόνο που υπάρχει είναι ο ριζοσπαστισμός (της μούτζας και του Ουστ! εννοεί) και το «κίνημα». Και βέβαια η πιο «κομματικοκεντρική» οργάνωση που έχει περάσει, μια οργάνωση που δεν είχε κανένα πολιτικό και ηθικό φραγμό μπροστά στο στόχο να βγει στη «φωτογραφία», χύνει τώρα κροκοδείλια δάκρυα περί «αγοραίων εκφράσεων της πολιτικής» και περί «σύγχρονων συνθηκών» (κάθε οπορτουνιστής που σέβεται τον εαυτό του πρέπει να βάλει μερικές φορές την έννοια του «σύγχρονου»).

Ο αρθρογράφος χρησιμοποιεί την πραγματικότητα ότι δεν υπάρχει σήμερα συγκροτημένο κομμουνιστικό κίνημα όχι για να θέσει το καθήκον της ανασύστασής – ανασυγκρότησής του, αλλά για να του βάλει ταφόπλακα. Το ίδιο κάνει με το μαρξισμό. Και μιας –λέμε εμείς- και η ταξική πάλη εκφράζεται στις μέρες μας ως μονομερής πόλεμος του κεφαλαίου απέναντι στην εργατική τάξη, μάλλον και η ταξική πάλη μας τελείωσε. Γεννιέται βέβαια το ερώτημα τώρα που το κίνημα και ο «ριζοσπαστισμός» (ελέω και ΚΟΕ) είναι στα κάτω τους, γιατί ο αρθρογράφος δεν κηρύσσει και το δικό τους τέλος…

Γεννιέται όμως και ένα άλλο ερώτημα πιο ενδιαφέρον: Ποια είναι αυτή η αξιόλογη πολιτική κατεύθυνση, ποιοι είναι «οι στόχοι, οι ιδέες και πρακτικές που κυκλοφορούν στη χώρα», οι οποίοι μάλλον, όπως φάνηκε παραπάνω, δεν έχουν σχέση ούτε με το κομμουνιστικό ούτε με το ταξικό; Τι ξέρει ο αρθρογράφος και μας το κρατάει κρυφό;

Ο Γ.Π. απλώς ανοίγει δρόμο. Χρησιμοποιεί πραγματικές διαπιστώσεις για να διαλύσει εντελώς αριστερές συνειδήσεις. Και για να προετοιμάσει το έδαφος σε αυτό που έτερος της καθοδήγησης της ΚΟΕ μας λέει ανοιχτά στον επόμενο «Δρόμο της Αριστεράς».

Ο Ρ.Ρ., λοιπόν, στο άρθρο «Μύθος ή πραγματικότητα ο τούρκικος επεκτατισμός;», αφού απαντάει με χέρια και με πόδια θετικά στο παραπάνω ερώτημα, θέτει την ανάγκη «αντιμετώπισης της απειλής» ως ουσιαστικά πρώτο καθήκον για το κίνημα, δεν αναφέρεται ούτε μια φορά στον τούρκικο λαό και στους αγώνες του, υποβαθμίζει την ιμπεριαλιστική κυριαρχία ως κοινό εχθρό των δύο λαών και καταλήγει:

«Πώς αντιμετωπίζεται η απειλή;
Κατ’ αρχάς –πρώτιστο!- είναι το να αναγνωριστεί η απειλή…

…η απειλή δεν αντιμετωπίζεται με «πολιτική φιλίας» και εξωραϊσμού. Αυτή είναι η φόρμουλα της ελληνικής αστικής τάξης.

…χρειάζεται πολιτική προετοιμασία και σωστός προσανατολισμός του λαού… που θα διακρίνει το στοιχείο της απειλής και θα το τοποθετεί στους στόχους και το γενικότερο πλαίσιο ενός αγώνα για την διέξοδο της χώρας

…Η πολιτική της Τουρκίας πρέπει να καταγγελθεί … Αυτό πρέπει να συνοδευτεί από την καταγγελία και το πάγωμα όλων των διεργασιών σε διεθνή φόρα: ενταξιακές διαπραγματεύσεις σε επίπεδο Ε.Ε, μυστικές συνομιλίες ανάμεσα σε επιτροπές των δύο χωρών κ.λπ.

…υποστήριξη στον αγώνα του κουρδικού λαού, του πραγματικού φίλου των προοδευτικών δυνάμεων στην περιοχή.

…ανάκτηση της πλήρους κυριαρχίας στο Αιγαίο. Δεν είναι «νατοϊκή θάλασσα», ούτε χωρίζεται στον 25ο μεσημβρινό. Να σταματήσει το παραμύθι περί «κλειστής θάλασσας» και το γκριζάρισμα νησιών και περιοχών με πρόσχημα το προσφυγικό πρόβλημα.

Αυτά είναι ορισμένα από τα σοβαρά ζητήματα κυριαρχίας που δεν μπορούν παρά να καθορίσουν το περιεχόμενο και την κατεύθυνση ενός αγώνα.»

Πολεμοκαπηλεία, τουρκοφαγία και τυχοδιωκτισμός. Να, λοιπόν, ποιες είναι οι… νέες ιδέες, οι νέοι στόχοι που «κυκλοφορούν στη χώρα». Οι καθοδηγητές της ΚΟΕ τριάντα χρόνια μετά και αφού περιπλανήθηκαν σε διάφορα μονοπάτια, αποφάσισαν να αποτελέσουν κλώνους του Καραμπελιά. Οι εναλλακτικοί εθνικίζοντες του 2016. Θα βάζαμε τα γέλια αν η περίοδος δεν ήταν τόσο επικίνδυνη. Η «χρήσιμη Αριστερά» αφού απέδειξε τη χρησιμότητά της στην άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην κυβερνητική εξουσία και στην καταβαράθρωση του κινήματος (που κατά τα άλλα τόσο εκτιμάει), ετοιμάζεται να… χρησιμεύσει σε ακόμα πιο βάρβαρες και αντιδραστικές εκδοχές. Μόνο μια λεξούλα που τόσο τους αρέσει θα τους πούμε: Ουστ!

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ρεφορμιστές κατ’ εξακολούθηση

2

Υπάρχει γενικά μια άνεση από κάποιους χώρους, όταν θέλουν να ντύσουν τις «πομπές» τους και ειδικότερα όταν αυτές είναι μεγάλες, να παρουσιάζουν τις πράξεις τους με διάφορα μεγαλόστομα  επίθετα. Στόχος αυτή τη φορά είναι ο κομμουνισμός και το όνομα αυτών «Πρωτοβουλία για μια κομμουνιστική αριστερά», που συγκροτήθηκε από τις δυνάμεις της ΑΡΑΝ και της Παρέμβασης. Να δηλώσουμε εξαρχής ότι έχουμε σοβαρό πολιτικό ζήτημα με το γεγονός ότι αυτός ο δύσμοιρος ο κομμουνισμός έχει τραβήξει τα… μύρια. Όχι μόνο από τις δυνάμεις της αντίδρασης και του ιμπεριαλισμού, άλλωστε αυτό είναι και αναμενόμενο, αλλά και από δυνάμεις που υποτίθεται ότι έχουν αναφορά σε αυτόν.
Έτσι, λοιπόν, οι οπαδοί του μεταβατικού- κυβερνητικού προγράμματος προσπαθούν να ανανεώσουν «την ιδεολογία και την πολιτική του κομμουνιστικού κινήματος, διδασκόμενοι από τις αδυναμίες, τα λάθη, την αποτυχία του». Το πρώτο και βασικό ερώτημά μας είναι το τι γυρεύουν αυτές οι δυνάμεις μέσα στη ΛΑΕ, με πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, που παίζουν σήμερα τις μωρές παρθένες για την όλη περίοδο συμμετοχής τους στην κυβέρνηση. Άλλωστε, όπως αναφέρουν και οι ίδιοι στο κείμενο συγκρότησής τους, «η κατεύθυνση που ακολούθησε η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ πριν το 2015 […] δεν υπήρξε ποτέ πραγματικά επικίνδυνη για την αστική κυριαρχία». Βέβαια το ερώτημα είναι ρητορικό, μιας και η σύγκλιση των δυνάμεων που απαρτίζουν τη ΛΑΕ έχει έναν συνεκτικό δεσμό και μόνο: το πλασάρισμα στο κοινοβουλευτικό σκηνικό. Το μεγάλο κόλπο του 3% που θα φέρει επιτέλους την αριστερά στο προσκήνιο υπάρχει σαν ζήτημα για αυτούς τους χώρους από τότε που το ΜΕΡΑ συζητούσε με το ΕΝΑΝΤΙΑ την εκλογική τους κάθοδο.
«Η Αριστερά για να προσεγγίσει το στόχο της λαϊκής και εθνικής κυριαρχίας και της κοινωνικής ανατροπής οφείλει να θέσει το ζήτημα της εξουσίας που περιλαμβάνει αλλά δεν περιορίζεται σε αυτό της κυβέρνησης». Τίποτα το καινούργιο, θα μπορούσε να πει κάνεις, είναι η ίδια τοποθέτηση που γινόταν και γίνεται μέσα στα πλαίσια της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, για να εκμεταλλευτεί τα «κοσμογονικά» ρήγματα στο αστικό πολιτικό σκηνικό που η «κολλημένη αριστερά αφήνει ανεκμετάλλευτα». Έτσι κι αλλιώς, είναι σχεδόν διαρκής η αναφορά στο στοιχείο του «σύγχρονου». Σύγχρονη επαναστατική στρατηγική, σύγχρονο πρόγραμμα, σύγχρονη κομμουνιστική αριστερά κλπ. Σε αντίθεση με τους ορθόδοξους του μαρξισμού, τους στενόμυαλους που δεν βλέπουν κάθε τρεις και λίγο ιστορικές ευκαιρίες, τους δύσκαμπτους που μένουν αμέτοχοι μπροστά στα εκλογικά αποτελέσματα του ΣΥΡΙΖΑ και γενικά αυτούς που έχουν μείνει στο 1800 και νομίζουν ότι ο εργάτης δουλεύει το ματσακόνι ενώ στην ουσία έχει πληκτρολόγιο.
Το σύγχρονο της υπόθεσης όμως δεν είναι η αποκήρυξη του επαναστατικού δρόμου και το προσκύνημα των αντιφάσεων του αστικού πολιτικού συστήματος. Η κατ’ εξακολούθηση επανάληψη των συνεργασιών χωρίς όρους που βαφτίζονται ενότητες με βάση τα καλά εκλογικά αποτελέσματα, που υποκλίνονται στους συσχετισμούς για να μπορέσουν να πλασαριστούν στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό, έδωσε αυτό που υπάρχει σήμερα στο κίνημα. Την ανάθεση, την ηττοπάθεια, την υποταγή, τις αυταπάτες και τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Η συνεχής επίκληση στον κομμουνισμό η και στον μαρξισμό- λενινισμό, που αν ενωθούν θα δοθεί άλλος αέρας και άλλη προοπτική στο κίνημα, δεν είναι η απάντηση για κάθε νόσο του κινήματος και δυσκολία της περιόδου. Δεν απαντά κάτι ουσιαστικό εάν δεν υπηρετεί τη γραμμή της ρήξης με το σύστημα της εκμετάλλευσής και της εξάρτησης και δεν υπηρετεί την κατεύθυνση της οργάνωσης και της συγκρότησης του λαού και της εργατικής τάξης. Τα βήματα άλλωστε για τη δημιουργία του επαναστατικού φορέα, κόμματος, υποκειμένου δεν μπορούν να γίνουν με άλματα, πόσο μάλλον στο κενό, όταν προοπτική είναι και η «συμμετοχή ή κριτική στήριξη κυβερνήσεων που υλοποιούν το μεταβατικό πρόγραμμα». Αντίθετα, αυτά προχωράνε παράλληλα, τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται από την οργάνωση της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της.
Το να επαναλαμβάνει κάποιος αυτό που έλεγε πριν 10 χρόνια με τον ίδιο τρόπο δεν είναι «σύγχρονη γραμμή κοινωνικής χειραφέτησης» αλλά αυτισμός. Σύγχρονη κομμουνιστική προοπτική είναι αυτή που θέτει σε συνθήκες ολομέτωπης επίθεσης του καπιταλισμού- ιμπεριαλισμού τους όρους για την αναμέτρηση και δεν εγκλωβίζει το λαό και την εργατική τάξη στα στενά όρια της κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και της άλωσης του κράτους από τα μέσα. Αλώστε και αυτό δοκιμάστηκε και μια και δυο και τρεις, παγκόσμια και στην Ελλάδα πρόσφατα, και είχε την εξέλιξη που του άξιζε και που μπορούσε να έχει. Δεν λείπει σήμερα από το κίνημα ένας νέος ΣΥΡΙΖΑ με λίγο πιο κομμουνιστικές τάσεις να τον συνετίζουν, γιατί έτσι κι αλλιώς ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το κίνημα για να παρέμβει η αριστερά και να του αλλάξει άποψη (και η ΚΟΕ αυτό θεωρούσε ότι έκανε) ούτε η ΛΑΕ σήμερα είναι κάτι το τόσο διαφορετικό. Αυτές οι δυνάμεις ξαναπαρακολουθούν το ίδιο έργο και νομίζουν πως θα έχει άλλο τέλος. Ενώ αυτό που φαίνεται είναι κατάφωρα προβλέψιμο. Πώς εξηγούν άλλωστε τα αλληθωρίσματα στελεχών της ΛΑΕ προς Ρωσία; Είναι ή δεν είναι η λογική των πρώτων μηνών «αριστερής» διακυβέρνησης; Ή μήπως είναι στοιχείο τις «σύγχρονης» κομμουνιστικής τακτικής που εμείς οι παλαιολιθικοί δεν κατανοούμε;
Η υπηρέτηση της κομμουνιστικής υπόθεσης σημαίνει επιμονή στην υπηρέτηση της επαναστατικής θεωρίας και πρακτικής, στην κριτική και την αυτοκριτική. Και η στοιχειώδης αυτοκριτική είναι στοιχείο που λείπει, όταν κατ’ επανάληψη κάποιοι δοκιμάζουν την ίδια συνταγή συγκολλήσεων, και όταν αποτυγχάνει εκλογικά προχωράνε στην επανάληψή της (ΕΝΑΝΤΙΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ- ΜΑΡΣ, ΛΑΕ). Με αυτή τη λογική, η Λαϊκή Αντίσταση- ΑΑΣ θα έπρεπε να είχε διαλυθεί με βάση τα εκλογικά αποτελέσματα της εκλογικής συνεργασίας του ΚΚΕ(μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ τα οποία δεν ήταν και τα πιο ανεβασμένα. Το έργο φαίνεται να έχει και συνέχεια στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση με καινούργια παντρέματα αλλά θα δούμε. Τουλάχιστον, όποτε και εάν προκύψει, να μην την πληρώσει πάλι ο κομμουνισμός.

http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Θεσσαλονίκη: Μαζική αντιπολεμική - αντινατοϊκή διαδήλωση αλληλεγγύης στα θύματα του ιμπεριαλισμού

0

Εκατοντάδες Θεσσαλονικείς ανταποκρίθηκαν στο κοινό κάλεσμα της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ, της ΟΚΔΕ, της ΚΟΕ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και διαδήλωσαν στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, το απόγευμα της Πέμπτης 10 Μαρτίου. Με την συμμετοχή και τα συνθήματα τους, διατράνωσαν την αντίθεση τους στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους που δημιουργούν την προσφυγιά, την εμπλοκή και την παρουσία του ΝΑΤΟ στο Αιγαίο και την κυβερνητική πολιτική που υπακούοντας στα κελεύσματα των ξένων κηδεμόνων αντιμετωπίζει με αναλγησία τους πρόσφυγες. Απαίτησαν να σταματήσουν οι ιμπεριαλιστικές εγκληματικές επεμβάσεις στην Μέση Ανατολή και βροντοφώναξαν την αλληλεγγύη τους στα θύματα τους.
Οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στην Καμάρα και διέσχισαν την Εγνατία, Αγίας Σοφίας, Βενιζέλου και επέστρεψαν πάλι στην Καμάρα, μέσω της Εγνατίας.
Στην Καμάρα συγκεντρώθηκαν επίσης, με κάλεσμα της κατάληψης του Ορφανοτροφείου, αναρχικές ομάδες οι οποίες διαδήλωσαν στην ίδια διαδρομή.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ: ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΗ-ΑΝΤΙΝΑΤΟΪΚΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ

0

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ ΠΟΥ ΑΥΤΕΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ

Η ναυτική παρουσία του ΝΑΤΟ στο ανατολικό Αιγαίο, στην οποία συμφώνησαν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ και η αντιπολίτευση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ, αυξάνει τον κίνδυνο του πολέμου για τον λαό μας και τους γειτονικούς λαούς. Πρώτα θύματα των πολεμικών πλοίων θα είναι οι απελπισμένοι που με κίνδυνο της ζωής τους προσπαθούν να γλυτώσουν από την πολεμική σφαγή. Το κλείσιμο των βόρειων συνόρων για τους πρόσφυγες των πολεμικών αναμετρήσεων απειλεί να μετατρέψει ολόκληρη την Ελλάδα σε έναν φράκτη για να προστατευθούν οι αντιδραστικές συνθήκες και πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα καραβάνια των ξεριζωμένων που έρχονται στα ελληνικά νησιά, τα γεννάει το κομμάτιασμα χωρών και η καταστροφή κοινωνιών από την ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και την υποκίνηση αντιδραστικών αναμετρήσεων στην Μέση Ανατολή, την Μεσοποταμία, την νότια Ασία και την βόρεια Αφρική.
Το αντιπολεμικό κίνημα, ο αγώνας ενάντια στους ιμπεριαλιστές- εμπρηστές του πολέμου, το ΝΑΤΟ και τους πολεμικούς συνασπισμούς πρέπει να πάρει μαζικά, παλλαϊκά χαρακτηριστικά. Να ενωθεί με το κίνημα υποστήριξης στους πρόσφυγες του πολέμου και τις αναρίθμητες πράξεις έμπρακτης αλληλεγγύης που αυτές τις δύσκολες ημέρες εκτυλίσσονται από τους απλούς ανθρώπους του λαού μας παντού στην Ελλάδα, ενάντια στον φόβο και τα μηνύματα μίσους των φασιστικών και ρατσιστικών μειοψηφιών.
Άλλωστε ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο και τον ρατσισμό, είναι συνέχεια του αγώνα ενάντια στα Μνημόνια και την κατάργηση των εργατικών/κοινωνικών διακιωμάτων. Οι ίδιες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που σε συνεργασία με τις ντόπιες αστικές κυβερνήσεις (όπως τους ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) επιβάλουν τα ανθρωποφάγα μνημόνια, αυτές οι ίδιες ευθύνονται για την διάλυση των κρατών στην Μ. Ανατολή και την Β. Αφρική. Αυτές προκαλούν με τις στρατιωτικές επεμβάσεις τους εκατομμύρια μετανάστες και αυτές προκάλεσαν την μετανάστευση 300 χιλιάδων ελλήνων τα τελευταία 5 χρόνια.
Η κυβέρνηση αλλά και όλα τα αστικά κόμματα χρησιμοποιούν το προσφυγικό για να συγκαλύψουν το ασφαλιστικό, τις κατασχέσεις, τα μνημονιακά μέτρα, αλλά και για να προωθήσουν αντιδημοκρατκές εξελίξεις. Ειδικά η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ευελπιστεί τηρώντας τις Γερμανικές εντολές για συγκέντρωση των προσφύγων στην Ελλάδα, να έχει ευνοϊκή μεταχείριση στην αξιολόγηση και την σχετική εύνοια των ιμπεριαλιστών για να παραμένει στην εξουσία, εφαρμόζοντας το 3ο Μνημόνιο. Να τους σταματήσουμε.

ΚΑΛΟΥΜΕ ΣΕ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΣΥΓΚΈΝΤΡΩΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΔΗΛΩΣΗ

ΠΕΜΠΤΗ 10 ΜΑΡΤΙΟΥ 2016, στις 7:00 μ.μ. στην ΚΑΜΑΡΑ

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ ΑΠΟ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ

ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ

ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ, ΚΑΜΜΙΑ ΔΙΕΥΚΟΛΥΣΗ ΣΤΟΥΣ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ, ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΣΕ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΕΙΣ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ - ΟΧΙ ΣΤΑ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ, ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑΣ - ΑΣΦΑΛΗΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ - ΝΑ ΑΝΟΙΞΟΥΝ ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ - ΟΧΙ ΣΤΟΥΣ ΦΡΑΚΤΕΣ, ΤΙΣ ΕΠΑΝΑΠΡΟΩΘΗΣΕΙΣ, ΤΙΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΕΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΣΕΓΚΕΝ ΚΑΙ ΔΟΥΒΛΙΝΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΒΑΡΒΑΡΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΪΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ.

Θεσσαλονίκη 6/3/2016

-ΑΝΤΑΡΣΥΑ

-ΚΟΕ

-ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ - Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία

-ΟΚΔΕ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΟΕ: Οι διακοσμητές της μετάλλαξης

32

Λίγο πριν τις βουλευτικές εκλογές σε άρθρο με τίτλο «Παρακολουθώντας τη μετάλλαξη: ΣΥΡΙΖΑ-ΚΟΕ» πραγματεύτηκα προφητικά θα λέγαν κάποιοι, με «βαθειά εμπάθεια» κάποιοι άλλοι (http://www.alfavita.gr/old/64941), αντιλαμβανόμενος την πραγματικότητα θα έλεγα εγώ, την οβιδιακή μεταβολή της πρώην Α/συνέχειας και την ενσωμάτωση της σε «αριστερά κυβερνητικά σχέδια».
Όπως είχαμε γράψει τότε πως η ιστορία και τα διδάγματα της είναι επίμονα θα έρθουμε τώρα, όχι πλέον σαν προφήτες, ούτε σαν γίγαντες της σκέψης κατά τον κύριο Γ. Τσίπρα, αλλά απλώς καταγράφοντας γεγονότα να πλειοδοτήσουμε στα προηγούμενα συμπεράσματα.
Με βάση την πρόσφατη συνδιάσκεψη του ΣΥΡΙΖΑ η ηγεσία της ΚΟΕ έχει γίνει πιο «Τσιπρική» από τους «Τσιπρικούς», ουσιαστικά αναπόσπαστο κομμάτι της τοποθέτησης που υπερίσχυσε σε αυτήν, κόβοντας με συνέπεια κάθε σχέση με τις πιο αριστερές αντι-Ε.Ε. τοποθετήσεις (Λαφαζάνης) εντός του ΣΥΡΙΖΑ.
Υιοθετώντας λοιπόν την κεντρική γραμμή της ηγεσίας του Συνασπισμού η ΚΟΕ κατοχυρώνει και με την βούλα την μετάβαση της στο στρατόπεδο της διαχείρισης και του φιλοευρωπαισμού κλείνοντας το μάτι ακόμα και σε προτάσεις συνεργασίας με κόμματα όπως οι Ανεξάρτητοι Έλληνες. Στα πλαίσια πάντα της συγκρότησης ενός «λαϊκού δημοκρατικού» μετώπου ενάντια στην κρίση.
Ο Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ σε σημερινή του συνέντευξη μπορεί να μας διευκολύνει.
«Μας θλίβει το γεγονός ότι στην Ελλάδα τα κόμματα της σοσιαλδημοκρατίας δεν εκφράζουν αυτό που στην Ευρώπη θα έλεγε κάποιος υγιή σοσιαλδημοκρατικό χώρο και αυτό μας στερεί από ανάσες συμμαχιών στο μέλλον». Προσθέτοντας πως ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς ιδεολογικές αγκυλώσεις θα συγκροτήσει το κέντρο ενός αντιμνημονιακού πόλου συνεργαζόμενος και με δυνάμεις που δεν εντάσσονται στο φάσμα της αριστεράς (Βλ.ΑΝ.ΕΛ)
Με βάση τα παραπάνω δεν μας κάνει εντύπωση και η συνέντευξη του βουλευτή των Ανεξάρτητων Ελλήνων Νότη Μαριά, στην ιστοσελίδα της εφημερίδας της ΚΟΕ.
Επιβεβαιώνεται πλήρως πως αν δεν αντιμετωπίζεις το τέρας και απλώς το κοιτάζεις θα γίνεις ίδιο με αυτό, και για την αριστερά αυτό είναι μια πονεμένη ιστορία.
Στο «μετατροϊκανό ξέφωτο» που θέλει να τρέξει ο Ρούντι Ρινάλντι, δεν θα έχει παρέα την σκέψη Μάο Τσετουνγκ (αν και θα ήταν ιεροσυλία να λέγαμε ότι είχε εν τέλει ποτέ σχέση), τον Λένιν ή τον Μαρξ, αλλά μια ακίνδυνη «αριστερή» κυβερνητική εμπειρία κομμένη και ραμμένη από τον πατέρα της οικογένειας Συνασπισμό.

Παναγιώτης Κάτσικας

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Δε μας χέζεις ρε Χατζηλάμπρου!

13

Το Βήμα, η νέα αυτή εφημερίδα της Αριστεράς, η Ελευθεροτυπία για να μην πω η Liberation του 21ου αιώνα παρουσίασε νέα (κύρια αριστερά) φυντάνια του Ελληνικού Κενοβουλίου. Ανάμεσα σε αυτούς τρία μέλη της ΚΟΕ. Το Πρίσμα θα ασχοληθεί μόνο με τον ένα. Παραθέτω αυτούσιο το απόσπασμα και ακολουθεί πολυπρισματικός σχολιασμός.
"Ο κ. Β. Χατζηλάμπρου, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ στην Αχαΐα, ανήκε προηγουμένως στο ΚΚΕ(μ-λ), ήταν μαοϊκός και από τους πλέον μαχητικούς: «Δεν είμαι πλέον μαοϊστής, είμαι κανονικός αριστερός» λέει σήμερα μετά την προσχώρησή του στον ΣΥΡΙΖΑ και την εκλογή του στο Κοινοβούλιο. Και όλα αυτά οφείλονται στη συνάντηση που είχε με τον κ. Tσίπρα, στη διάρκεια μιας ανθρωπιστικής κρίσης, στον συνοικισμό Ηρώων Πολυτεχνείου: «Είναι ελπιδοφόρος άνθρωπος, ξέρει ακριβώς τι του γίνεται, έχει αντίληψη για όλα τα θέματα, γνωρίζει να συνθέτει καλά» λέει ο κ. Χατζηλάμπρου, αποφεύγοντας ωστόσο να μιλήσει για το μαοϊκό παρελθόν του. Αλλωστε εκείνο που έχει σημασία είναι ότι πλέον ανήκει στην (κανονική) Αριστερά που βρήκε ηγέτη τον κ. Τσίπρα, ο οποίος, όπως λέει, «δεν είναι άνθρωπος των ισορροπιών, πάει πάντοτε ένα βήμα μπροστά».
Εκείνο όμως που φαίνεται ότι τον έκανε να εγκαταλείψει το κόμμα του αλλά όχι τις ιδέες του είναι ότι η Αριστερά πρέπει να συνομιλεί απευθείας με τον λαό και να έχει το λαϊκό αισθητήριο. Οσον αφορά το βασικό σύνθημα που είχαν οι μαοϊκοί, «να τολμάμε να αγωνιζόμαστε, να τολμάμε να νικάμε», δεν διαφέρει πολύ από τα σημερινά «πιστεύω» του. Δεν μετανιώνει που ήταν στο ΚΚΕ (μ-λ), διατηρεί ακόμη στο σπίτι του φωτογραφίες του Μάο, το Κόκκινο Βιβλίο, που τον βοήθησαν, όπως λέει, «να έχω μέθοδο, να αντιλαμβάνομαι την πραγματικότητα και να συνθέτω τις αντιστάσεις»."
Εγώ ήξερα ότι το προηγουμένως το λες για μια αμέσως προηγούμενη ιδιότητα/ενέργεια κτλ. Ο Χατζηλάμπρου είναι μέλος της ΚΟΕ, πριν ήταν της Α/Συνεχεια και μέχρι το σωτήριο έτος 1981 του ΚΚΕ(μ-λ). Επίσης είχε τη φοβερή ιδιότητα να ήταν μαοϊκός ενώ το ΚΚΕ(μ-λ) όχι μαοϊκό δεν αυτοχαρακτηριζόταν αλλά μέχρι και το "σκέψη Μάο Τσε-Τούνγκ" είχε απορρίψει από ένα σημείο και μετά με ένα προβληματισμό και ανάλυση η οποία καλύπτει το Πρίσμα. Για το μαχητικός δεν ξέρω, δεν απαντώ.
Επίσης απορώ πως ένα στέλεχος μιας οργάνωσης μπορεί και απορρίπτει τα ιδεολογικά χαρακτηριστικά που ασπάζεται η οργάνωσή του και τα οποία αποτελούν υποτίθεται θεμελιακό σημείο αναφοράς της. Τόσο multiculti έχει γίνει η ΚΟΕ, πολυτασική και πολυσυλλεκτική; Στην οποία ΚΟΕ δεν αναφέρεται καθόλου ο Χατζηλάμπρου. Λες να την έκανε από κει και λόγω του τραυματικού της εμπειρίας να την έχει αποκλείσει από τη μνήμη του και η τελευταία του ανάμνηση να είναι το ΚΚΕ(μ-λ);
Επίσης μας λέει ο Χατζηλάμπρου πως πλέον είναι κανονικός αριστερός, πριν τι ήταν δηλαδή αντικανονικός; Και τι θα πει κανονικός δηλαδή; Ηγέτης της κανονικής αριστεράς μας λέει είναι ο Τσίπρας. Ο Τσίπρας ήξερα πως είναι ηγέτης του Συνασπισμού (αν και δεν συμφωνούν όλοι στο ΣΥΝ, ίσως είναι αντικανονικοί). Γιατί δεν πάει στο Συνασπισμό ο Χατζηλάμπρου με τον ηγέτη του; Επιστροφή στην κανονικότητα σύντροφοι, για να θυμηθούμε και το γαλλικό Μάη.
Τον έκανε να εγκαταλείψει το κόμμα του (πριν 30 χρόνια) "ότι η Αριστερά πρέπει να συνομιλεί απευθείας με τον λαό και να έχει το λαϊκό αισθητήριο." Τι λε ρε μεγάλε. Πόσα μέλη είχε το ΚΚΕ(μ-λ), πόσα η ΠΕΣΠ, πόσα η ΠΠΣΠ, πόσα στους λαϊκούς και μορφωτικούς συλλόγους στις γειτονιές; Και πως τα απέκτησε αυτά χωρίς "απευθείας συνομιλία με το λαό και χωρίς λαϊκό αισθητήριο"; Και πως γίνεται ρε φίλε να μην είχε τίποτα από αυτά όταν η μέθοδος, η αντίληψη της πραγματικότητας και η σύνθεση των αντιστάσεων που (λες πως) κάνεις σήμερα μεγάλε όπως λες ήταν πράγματα που σου τα έμαθε τότε το κόμμα; Δηλαδή σας έκανε θεωρητικά μαθήματα και δεν είχατε εργαστήριο και μένατε χωρίς πράξη; Και άρα που έδειχνες την μαχητικότητά σου που λέει το Βήμα, σε προσομοίωση της πραγματικότητας;
Δεν θα ασχολιόμουν με τον Χατζηλάμπρου αλλά με είχαν πρήξει τόσα χρόνια φίλοι πρώην και νυν Α/Συνεχάδες ή ΚΟΕτζήδες που όλο ναι μαλάκας ο τάδε, αρχίδι ο δείνα αλλά ο Χατζηλάμπρου είναι γαμάτος, είναι έτσι, είναι αλλιώτικος! Με συγχωρείτε κορίτσια αλλά κρίνω από αυτά που διαβάζω και με βάση αυτά που διαβάζω, σιγά τον γαμάτο, γάμησέ τα θα έλεγα!
Άη Σιχτίρ!
ΥΓ Και έτσι όπως πάμε τελικά όλο στο Πρίσμα θα γράφω και άλλη δουλειά δεν θα κάνω.
ΥΓ Από τον καιρό που γνώρισα τους κανονικούς, αγάπησα τους αντικανονικούς!
πηγή: Kόκκινο Πρίσμα

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Με σημαίες ευκαιρίας και πάντα με το «ρεύμα», η πολιτική της ΚΟΕ

0

Μέσα σε μία περίοδο που η μαζική είσοδος του λαού στο προσκήνιο αποτελεί ένα γεγονός που ανοίγει δρόμους για την συγκρότηση ενός πανεργατικού - παλλαϊκού κινήματος αντίστασης και ανατροπής των βάρβαρων μέτρων κυβέρνησης – ΔΝΤ και ΕΕ, που μπορεί να νικήσει και να οδηγήσει σε άτακτη υποχώρηση τις δυνάμεις του συστήματος, δυνάμεις από το χώρο της αριστεράς επιμένουν μονότονα σε μία «συνολική πολιτική πρόταση» που ουσιαστικά φεύγει από το επίπεδο της οργάνωσης και της πάλης του λαού και μεταθέτει το ζήτημα σε μία νεφελώδη «πραγματική δημοκρατία» και επί πλέον θέτει στο κέντρο των στόχων της το «να φύγει η κυβέρνηση». Να θυμίσουμε ότι μία αντίστοιχη τοποθέτηση από την μεριά της ίδιας οργάνωσης (ΚΟΕ) ήταν κυρίαρχη και την περίοδο του Δεκέμβρη του 2008, ενώ στα πλαίσια του ενιαίου τότε ΣΥΡΙΖΑ με επισκέψεις στον πρωθυπουργό της ΝΔ Κώστα Καραμανλή ζητούσαν εκλογές, για να δοθεί «δημοκρατική διέξοδος» όπως έλεγαν τότε.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καταγγελία της ΚΟΕ για τη βομβιστική επίθεση

0

Κομμουνιστική Οργάνωση Ελλάδας

Η ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ
Τα στέκια της νεολαίας είναι τα κύτταρα ενός άλλου κόσμου

Το Σάββατο 5 Φλεβάρη τα ξημερώματα το στέκι των Αγωνιστικών Κινήσεων Θεσσαλονίκης , ΣΦΕΝΤΟΝΑ, δέχτηκε βομβιστική επίθεση προκαλώντας μεγάλες υλικές ζημιές χωρίς ευτυχώς να υπάρξουν θύματα. Είναι η δεύτερη φορά που το συγκεκριμένο στέκι δέχεται τέτοιου είδους επίθεση αλλά και η πολλοστή φορά που στέκι νεολαίας "χτυπιέται" στη Θεσσαλονίκη τα τελευταία χρόνια.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αντιπαράθεση στην Αριστερά και… η μπάλα στην εξέδρα

1

Το τελευταίο διάστημα και ειδικά λίγο πριν και ιδιαίτερα μετά τη μεγάλη απεργιακή κινητοποίηση της 15 Δεκέμβρη «ξέσπασε» και κλιμακώθηκε μια αντιπαράθεση που πήρε από χαρακτηριστικά ανοικτού τραμπουκισμού και απολίτικου χουλιγκανισμού (περίπτωση συγκρούσεων ΚΝΕ–ΕΑΑΚ σε Πάντειο και αλλού) μέχρι μακροσκελείς αναλύσεις και άρθρα από τη μεριά στελεχών του ΚΚΕ στο «Ριζοσπάστη» ενάντια σε ΑΝΤΑΡΣΥΑ - ΝΑΡ - ΣΥΡΙΖΑ - ΚΟΕ και απαντήσεις από τη δική τους πλευρά.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΓΙΑ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΗΝ ΚΕΡΑΤΕΑ

0

Διαδήλωση αλληλεγγύης στον αγώνα των κατοίκων της Κερατέας, την Κυριακή 16/1.

Συγκέντρωση στο Δημαρχείο Κερατέας, στις 11 πμ.

Οι κάτοικοι της Κερατέας έχουν ξεκινήσει, από τις 11 του Δεκέμβρη, έναν αποφασιστικό αγώνα ενάντια στα σχέδια της κυβέρνησης για εγκατάσταση χωματερής στην περιοχή του Οβριοκάστρου. Με όποιο τρόπο κι αν την ονοματίζουν (ΧΥΤΑ ή ΧΥΤΥ), η χωματερή που σχεδιάζεται να γίνει εκεί, δίπλα σε κατοικημένη περιοχή, αποτελεί ένα περιβαλλοντικό έγκλημα που θα υποβαθμίσει σοβαρά την καθημερινή ζωή των κατοίκων της περιοχής των Μεσογείων ευρύτερα, όπως συμβαίνει και σε μιά σειρά άλλες, κατοικημένες περιοχές της Αττικής, αλλά και της χώρας. Καμιά μέριμνα δεν έχει ληφθεί για τις υγειονομικές συνθήκες που θα επικρατήσουν μετά την εναπόθεση τόνων σκουπιδιών σε μια ήδη επιβαρυμένη περιβαλλοντικά περιοχή.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καταγγελία πολιτικών φορέων για τα γεγονότα στην Ευελπίδων 6/12

0

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Καταγγέλουμε την αναίτια και φασιστική επίθεση των ΜΑΤ και των δυνάμεων καταστολής σήμερα στα δικαστήρια της Ευελπίδων. Ενώ είχαν συγκεντρωθεί στο χώρο των δικαστηρίων, Φοιτητικοί Σύλλογοι, πολιτικές οργανώσεις, φίλοι και συμφοιτητές των συλληφθέντων της χθεσινής πορείας η αστυνομία επέλεξε να επιτεθεί, χωρίς καμιά πρόφαση, χτυπώντας κατά βούληση με χαρακτηριστική μανία. Αποτέλεσμα ήταν να υπάρξουν τραυματισμοί από πλευράς των συγκεντρωμένων, κάποιοι από αυτούς πολύ σοβαρά.
Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, με πρωτοφανή βαναυσότητα, χτυπήθηκε ο Γραμματέας του Κ.Σ της Νεολαίας Συνασπισμού, Νάσος Ηλιόπουλος καθώς και άλλοι αλληλέγγυοι-ες.
Η σημερινή στάση των δυνάμεων καταστολής συνιστά άμεση συνέχεια της χθεσινής βαρβαρότητας, και αναδεικνύει την πολιτική επιλογή της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ να τρομοκρατήσει οποιονδήποτε αμφισβητεί τις πολιτικές του επιλογές, αδιαφορώντας για την σωματική ακεραιότητα.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Εμπρηστική επίθεση στα γραφεία της ΚΟΕ στη Θεσσαλονίκη

2

Δελτίο Τύπου 

Εμπρηστική επίθεση στα γραφεία της ΚΟΕ και της εφημερίδας Δρόμος της Αριστεράς στη Θεσσαλονίκη 

Φωτιά στην είσοδο των γραφείων που στεγάζονται η ΚΟΕ, η εφημερίδα Δρόμος της Αριστεράς και η πολιτική - πολιτιστική λέσχη Αντίπερα Όχθη, επιχείρησαν να βάλουν φασιστοειδή τη Δευτέρα 12 Ιουλίου στις 4 το απόγευμα. Ο εμπρησμός εκδηλώθηκε στο δεύτερο όροφο της πολυκατοικίας στην οδό Ιουστινιανού 11. Η φωτιά από καθαρή σύμπτωση έγινε αμέσως αντιληπτή και αντιμετωπίστηκε, προκαλώντας ζημιές στο διάδρομο και την είσοδο των γραφείων. Σημειώνεται ότι την ώρα του εμπρησμού στα γραφεία βρίσκονταν τρία μέλη της Συντακτικής Ομάδας της εφημερίδας Δρόμος της Αριστεράς. Ένας από αυτούς, ο κριτικός κινηματογράφου Βασίλης Κεχαγιάς, την ώρα που αποχωρούσε από τα γραφεία (ευτυχώς) έγινε αντιληπτός από τους εμπρηστές οι οποίοι τράπηκαν σε φυγή, αφήνοντας πιθανότατα ανολοκλήρωτο το «περίεργο» έργο τους. Είναι προφανές ότι αν εξελισσόταν κανονικά όλο το σχέδιο της εμπρηστικής επίθεσης, οι συνέπειες θα ήταν πολύ μεγαλύτερες και ίσως να μιλούσαμε τώρα για θύματα. Σε μια περίοδο που η τρομοκρατία της τρόικας και της κυβέρνησης εναντίον της κοινωνίας κλιμακώνεται επικίνδυνα, αυξάνονται και τα «περίεργα» χτυπήματα παρακρατικών και φασιστικών οργανώσεων. Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι το μήνυμα που θέλανε να μας στείλουν το πήραμε και θα το επιστρέψουμε μέσα από τους μεγάλους αγώνες που θα αναπτυχθούν την επόμενη περίοδο.

12/7/2010 Το Γραφείο Τύπου της ΚΟΕ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κάποιοι , αντί για κίνημα, ανακάλυψαν τα «λόμπι» πίεσης.

5

Από Προλεταριακή Σημαία 645, 10/7
«Σήμερα, ο αδύνατος κρίκος που μπορεί να σπάσει είναι η στάση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Η αποσκίρτηση έστω και λίγων βουλευτών από την γραμμή στήριξης της κοινωνικής βαρβαρότητας, είναι στοίχημα που μπορεί να κερδηθεί». Αυτά εκτιμά η ηγεσία της ΚΟΕ και ρίχνει την γραμμή πίεσης με λεπτομέρειες: «Οι συγκεντρώσεις πίεσης και πολιορκίας των πολιτικών γραφείων των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, η κίνηση «θα το θυμόμαστε», η υπογράμμιση της ατομικής ευθύνης, ο φόβος μπροστά στην κατακραυγή, μπορούν να συγκεντρώσουν τους όρους για μια πρώτη ήττα του καθεστώτος Δ.Ν.Τ.- ΕΕ ». Και επειδή η γραμμή αυτή θέλει και «πλατιά κατανόηση» και δύναμη «διείσδυσης» στον χώρο του ΠΑΣΟΚ, τον οποίο φιλοδοξεί να «σπάσει», η ηγεσία της ΚΟΕ εξέδωσε και μία καταπληκτική αφίσα όπου καλεί τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ να ψηφίσουν όχι στο ασφαλιστικό στην διαδικασία ψηφοφορίας στη βουλή, γιατί είναι «καλύτερα να σας διαγράψει ο Παπανδρέου παρά ο λαός».
Θα μπορούσαμε να παραμείνουμε στο γελοίο του πράγματος, στα «μεγαλοπιάσματα» της ηγεσίας της ΚΟΕ που νομίζει ότι μπορεί να κάνει «μεγάλη πολιτική» και παράγει… φαεινές, γεμάτες αυταπάτες και αποπροσανατολισμό. Όμως τα πράγματα και η περίοδος δεν σηκώνουν αστεία.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΤΟΥΣ ΑΓ. ΑΝΑΡΓΥΡΟΥΣ

0

Πρωτοβουλία ενάντια στα μέτρα συγκροτήθηκε από οργανώσεις και κόμματα της αριστεράς (ΣΥΡΙΖΑ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΚΕ μ-λ, ΚΟΕ κ.λπ) και ανένταχτους αγωνιστές της περιοχής. Μετά από σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε αποφασίστηκαν μια σειρά τοπικές δράσεις. 

Την Δευτέρα 29 Μαρτίου διοργανώθηκε ανοιχτή συνέλευση, όπου μετά από αποτίμηση των εώς τότε παρεμβάσεων της Πρωτοβουλίας αποφασίστηκε να ξαναβρεθούν την Τετάρτη 7 Απριλίου στις 7:00 μ.μ. στα γραφεία της Απόδρασης για να καθοριστούν οι επόμενες κινήσεις της.

Το κείμενο (το πήραμε από τον Παρατηρητή) που κυκλοφόρησε η Πρωτοβουλία πριν τη συνέλευση της Δευτέρας είναι το εξής:

Όταν σου λένε ότι «πρέπει να πληρώσουμε…»

Απάντησε τους «να πληρώσουν την κρίση αυτοί που την δημιούργησαν!»

ΠΑΡΤΕ ΠΙΣΩ ΤΑ ΜΕΤΡΑ

ΟΧΙ ΣΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ «ΣΥΝΘΛΙΨΗΣ» ΤΟΥ ΛΑΟΥ

ΚΑΤΩ ΤΟ ΣΥΜΦΩΝΟ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ Ε.Ε.

Κάθε μέρα μας λένε, κυβέρνηση, Ν.Δ., ΛΑΟΣ και ΜΜΕ, ότι πρέπει να πληρώσουμε όλοι για να δανειστούν από τη Ε.Ε. και το Δ.Ν.Τ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΣΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΤΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

0

Το τελευταίο διάστημα στις γειτονιές της δυτικής Αθήνας μετά την ανακοίνωση των μέτρων της κυβέρνησης και των απεργιακών κινητοποιήσεων άνοιξε μια συζήτηση στα πλαίσια πρωτοβουλιών που πάρθηκαν όχι αναγκαστικά από τη δική μας οργάνωση αλλά και από εμάς, σχετικά με το πώς μπορεί στα πλαίσια της γειτονιάς να στηριχτεί το απεργιακό μέτωπο αλλά και να ενισχυθεί η πάλη για την ανατροπή του προγράμματος σταθερότητας,. Επιφυλασσόμαστε για μια πιο πολιτική και λιγότερο ρεπορταζιακού χαρακτήρα τοποθέτηση σχετικά με τις ενστάσεις που έχουν προκύψει σε επόμενο φύλλο της εφημερίδας μας.

Με ξεχωριστές προκηρύξεις των συνιστωσών σε κάποιες περιπτώσεις στην αρχή, αλλά στη συνέχεια με κοινές ανακοινώσεις, με τρικάκια, προκηρύξεις και άλλα υλικά οι πρωτοβουλίες αυτές παρεμβαίνουν επιδιώκοντας να αποτελέσουν ένα πεδίο συνεννόησης και κοινής δράσης των εργαζομένων και της νεολαίας της συνοικίας.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ