ΚΚΕ(μ-λ) | Παιχνίδια της κάλπης, την ώρα που οι λαοί μακελεύονται - Το κίνημα θυσία στα εκλογικά μαγειρέματα

0

Αναρωτιόμαστε εδώ και πάνω από μία εβδομάδα γιατί δεν έχουμε λάβει απάντηση από το ΝΑΡ (αλλά και από τη ΔΕΑ), που συμμετείχε στις συσκέψεις που καλέσαμε στην Αθήνα ενόψει της συμπλήρωσης ενός έτους από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία και της επίσκεψης του ΥΠΕΞ των ΗΠΑ στη χώρα, δηλώνοντας την καταρχήν συμφωνία του με το περιεχόμενο της πρότασής μας. 

Τελικά οι σύντροφοι από το ΝΑΡ φροντίζουν να μας λυθεί η απορία! Αυτό γίνεται διαμέσου... της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η οποία σε συνέχεια της -αποκλειστικά προεκλογικού χαρακτήρα- συνδιάσκεψής της απευθύνει από χθες «ανοικτό κάλεσμα» σε μια σειρά από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς για εκλογική συνεργασία. Με αυτό πλέον ως δεδομένο, δεν μπορούμε παρά να θεωρήσουμε ότι η επίμονη παραμέληση του αναγκαίου προχωρήματος της κοινής δράσης, για τη συγκρότηση μαζικής αντιπολεμικής-αντιιμπεριαλιστικής απάντησης στην επίσκεψη-πρόκληση του Μπλίνκεν και στο εξελισσόμενο αντιδραστικό πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία, προκύπτει με απόλυτο τρόπο από τις διαφορετικές προτεραιότητες και αγωνίες του συγκεκριμένου χώρου, που δεν μπορεί με τίποτα να αποτινάξει το χούι του εκλογικού κρετινισμού, όσες ψυχρολουσίες και αν υποστεί. Ακόμα και αν, όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε, περισσεύουν για άλλη μια φορά οι βερμπαλισμοί και τα μεγάλα λόγια για το «αντιπολεμικό κίνημα» και την «κοινή δράση»!

Στην πράξη ,όμως, ταχύτητα χελώνας για το κίνημα, από τη μία, και υπεροξυμένα αντανακλαστικά για την κάλπη, από την άλλη. Με τις όποιες σχετικές «επιβραδύνσεις» στον προεκλογικό αγώνα να έχουν να κάνουν αποκλειστικά με τις εύθραυστες ισορροπίες στο εσωτερικό αυτού του χώρου -που καταφανώς διαπερνούν και το κείμενο του καλέσματος- και καθόλου με τα μέτωπα που επιμένουν να αναδεικνύουν η ζωή και η ταξική πάλη. 

Τι να κάνουμε, όμως, σύντροφοι, που τα τελευταία έχουν την ιδιοτροπία να μας «ξεβολεύουν» και να ταράζουν τα ήρεμα νερά των σχεδιασμών μας. Ελπίζουμε στην προκειμένη περίπτωση να το συνειδητοποιήσετε πριν να είναι αργά και να ανταποκριθείτε στην έκκλησή μας, βάζοντας και εσείς τις δυνάμεις σας για να υποδεχτούμε στις 21 του Φλεβάρη τον εκπρόσωπο των μακελάρηδων όπως του αξίζει και να καταγγείλουμε αγωνιστικά τον συνεχιζόμενο άδικο πόλεμο στην Ουκρανία.

Υ.Γ.: Μόνο με θετικό τρόπο μπορούμε να αντιμετωπίσουμε μετατοπίσεις όπως αυτές του τελευταίου κειμένου του ΝΑΡ με τίτλο «10 θέσεις για την αντικαπιταλιστική αριστερά και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Μπορεί να μη συμφωνούμε πλήρως, γνωρίζουμε ότι γίνεται κάτω από την πίεση των εξελίξεων και ότι δεν βασίζεται σε στέρεα ιδεολογικά θεμέλια και γι' αυτό κατά πάσα πιθανότητα δε θα διαρκέσει, αλλά, όπως και να το κάνουμε, η θεώρηση των «ανταγωνιζόμενων ιμπεριαλιστικών πόλων» απέχει πολύ από την άποψη του «ολοκληρωτικού καπιταλισμού» που διατυμπανίζει εδώ και δεκαετίες η δύναμη αυτή. Για να αντιστοιχηθεί η -φραστική έστω- μετατόπιση με την πράξη, πάντως, φαίνεται ότι υπάρχουν δυσκολίες.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση: Για την απώλεια του Ανδρέα Βογιατζόγλου

0

Ανακοίνωση

Για την απώλεια του Ανδρέα Βογιατζόγλου

Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση αποχαιρετά με συγκίνηση τον Ανδρέα Βογιατζόγλου, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ(μ-λ) και εκφράζει τα πιο θερμά συλλυπητήρια στους συντρόφους και τις συντρόφισσες του ΚΚΕ(μ-λ), καθώς και στην οικογένεια του εκλιπόντος συντρόφου.

Ο Ανδρέας Βογιατζόγλου ήταν πρωτοπόρος στις μάχες της επαναστατικής και κομμουνιστικής Αριστεράς και συνέβαλε από το μετερίζι του στην προσπάθεια ανασυγκρότησης του κινήματος σε δύσκολες συνθήκες. Από νεαρή ηλικία εντάχθηκε στο αριστερό και επαναστατικό κίνημα, πήρε μέρος στην εξέγερση του Πολυτεχνείου κι αντιστάθηκε αποφασιστικά στη λογική της διάλυσης και της διάχυσης των επαναστατικών κομμουνιστικών δυνάμεων τη δεκαετία του ΄80 και αργότερα μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού σοσιαλισμού».

Με τον Ανδρέα Βογιατζόγλου, όπως και συνολικά με τους συντρόφους του ΚΚΕ(μ-λ), συνεργαστήκαμε στο πλαίσιο της «Μαχόμενης Αριστεράς» τη δεκαετία του ΄90, αλλά και στις διάφορες πρωτοβουλίες κοινής δράσης αριστερών οργανώσεων. Ο Ανδρέας Βογιατζόγλου διακρινόταν για την ταξική του επιμονή, την πίστη στη δύναμη των εργαζομένων, την επιλογή για συνεργασία και κοινή δράση των μαχόμενων δυνάμεων της Αριστεράς.

Θα τον θυμόμαστε πάντα σαν ένα φλογερό επαναστάτη, απ’ αυτούς που τόσο ανάγκη έχει η εργατική τάξη στην εποχή των μεγάλων θυελλών που έχουμε μπει.

ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

19/10/2022

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΝΕΟ ΑΡΙΣΤΕΡΟ ΡΕΥΜΑ (ΝΑΡ) για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση Τρικάλων: Για την απώλεια του Ντίνου Παπαδόπουλου

0

H Οργάνωση Βάσης Τρικάλων του Ν.Α.Ρ. για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση εκφράζει τη βαθύτατη θλίψη της για τον θάνατο του Ντίνου Παπαδόπουλου, στελέχους του ΚΚΕ (μ-λ).

Με τον σύντροφο Ντίνο δώσαμε επί πολλά χρόνια κοινές μάχες σε πλήθος τοπικών κινηματικών κι αγωνιστικών πρωτοβουλιών και μας ένωναν τα ιδανικά για μια κοινωνία δίχως εκμετάλλευση, πολέμους κι αδικία, για τον κομμουνισμό και την κοινωνική απελευθέρωση. Στέλνουμε τα θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του και στους συντρόφους και συντρόφισσες του ΚΚΕ (μ-λ).

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Απάντηση εκ μέρους της «Προλεταριακής Σημαίας» στο «ΠΡΙΝ»: Οι συσχετισμοί δεν θα αλλάξουνε με το να διαφεύγουμε από τα καθήκοντα της ταξικής πάλης

0

Με άρθρο του στην εφημερίδα «ΠΡΙΝ», ο σύντροφος Δ. Γκόβας ανέλαβε να απαντήσει στην κριτική που αναπτύξαμε από την Προλεταριακή Σημαία, ενάντια στο αίτημα που λανσάρει το ΝΑΡ στο εργατικό κίνημα, το 5νθήμερο-6ωρο-30ωρο.

Θεωρούμε αυτή την αντιπαράθεση χρήσιμη και επανερχόμαστε σε αυτήν, καθώς η αντιπαράθεση γραμμών είναι ο καλύτερος τρόπος για να κρίνει ο κόσμος του εργατικού κινήματος και της ριζοσπαστικής Αριστεράς τα ζητήματα και να διαμορφώσει άποψη. Η κριτική μας χαρακτηρίζεται από το ΠΡΙΝ ως «απαράδεκτη» για μια επαναστατική Οργάνωση, «πολεμική και αντισυντροφική». Δεν κατανοούμε ακριβώς τι αξιώνουνε οι σύντροφοι. Δεν είναι υποχρέωση και δικαίωμα του κάθε πολιτικού χώρου να ασκεί κριτική και να υπερασπίζεται τις θέσεις του, στην ολότητα τους; Και γιατί οι ίδιοι δεν εκκίνησαν πρώτοι ένα γύρο αντιπαράθεσης με το ΚΚΕ(μ-λ) και τις «απαράδεκτες» θέσεις του που σύμφωνα με τον αρθρογράφου του ΠΡΙΝ: «Θυμίζουνε λίγο ΣΥΡΙΖΑ», είναι «κενό γράμμα και θεολογία», «Δευτέρα Παρουσία και σήμερα κάνουμε τον τερματοφύλακα καταγγέλλοντας τους συσχετισμούς», «αντιμαρξιστικά μαθήματα» και άλλα τέτοια… συντροφικά!

Εμείς, από την πλευρά μας, θεωρούμε ότι η πολιτική αντιπαράθεση δεν είναι ούτε κάλεσμα σε «Τσάι με τις Κυρίες», ούτε ότι πρέπει να συνοδεύεται από κάποια κακώς εννοούμενη αβρότητα στο όνομα άραγε ποιού σκοπού; Η αντιπαράθεση των ιδεών και των απόψεων, καθόλου δε ζημιώνει, ίσα-ίσα ενδυναμώσει την κοινή δράση μέσα στο εργατικό κίνημα. Ας έχουνε περισσότερη πολιτική αυτοπεποίθηση οι σύντροφοι του ΝΑΡ και ας εστιάζουνε στα πραγματικά ερωτήματα.

Ο συσχετισμός εδράζεται στη θέληση μας ή στην υλική πραγματικότητα;

Σύμφωνα με τον τίτλο του άρθρου του ΠΡΙΝ, το βασικό ερώτημα είναι: «Υποταγή στο συσχετισμό ή αιτήματα ανατροπής;», ερώτημα που κανένα πρόβλημα δεν έχουμε να υιοθετήσουμε και να στρέψουμε ενάντια στον αρθρογράφο του. Για το ΝΑΡ, οι θέσεις μας και το αίτημα για 5νθήμερο-8ωρο συνιστούνε «αμυντισμό» και «υποταγή στο συσχετισμό», και λένε «όχι στις διαθέσεις και την πολιτικοποίηση του κόσμου γενικώς». Απαιτεί μάλιστα ο σύντροφος Δ.Γ. να εξηγήσουμε ποια είναι η διαφορά του 6ωρου από το 8ωρο ως αίτημα. Και αναρωτιέται αν θα γίνονταν ποτέ το Σικάγο αν οι εργάτες του υιοθετούσανε την αμυντικογενή γραμμή «κάτω τα χέρια από το 14ωρο». Θα τα εξηγήσουμε όλα αυτά, αλλά στη συνέχεια.

Πρώτα από όλα όμως θα αναρωτηθούμε με τη σειρά μας, ποιο το νόημα άραγε του αιτήματος «κάτω τα χέρια από το 8ωρο», αφού στέκεται τροχοπέδη στο σύγχρονο Σικάγο που όπου να’ ναι ξεπροβάλλει; Εφόσον με το λογική των συντρόφων ο συσχετισμός και τα αιτήματα δεν απορρέουν από την υλική πραγματικότητα και το επίπεδο οργάνωσης των εργαζομένων, εφόσον ο συσχετισμός ανατρέπεται από την «πολιτική μας θέληση», εφόσον τα προωθημένα αιτήματα του ΝΑΡ «ανοίγουν δρόμους ανατρεπτικούς και δεν υποτάσσονται στο εφικτό της σημερινής σαπίλας», για ποιον λόγο άραγε το ΝΑΡ δεν πετάει από πάνω του το παλιό φθαρμένο, τρύπιο ρούχο του 8ωρου, και το διατηρεί στα πλαίσια και τα αιτήματα του, στα συνθήματα σε απεργίες κτλ;

Επιπρόσθετα, μπορούνε να μας εξηγήσουνε οι σ. του ΝΑΡ, πότε και με ποια λογική περάσανε από το 7ωρο στο 6ωρο, γιατί δεν περάσανε αντίστοιχα από το 5νθμερο στο 4ημερο, και τι σχέση έχουνε όλα αυτά τα αιτήματα με την τεχνολογική ανάπτυξη της ανθρωπότητας. Με ποιο κριτήριο δηλαδή το ΝΑΡ, που είναι προωθητικό και ολοκληρωμένο, όχι σαν και εμάς του καθυστερημένους που έχουμε κολλήσει στο 1886, επιλέγει τα αιτήματα του για το εργατικό κίνημα; Λαμβάνουνε υπ’ όψιν οι σ. του ΝΑΡ το πολιτικό επίπεδο της εργατικής τάξης στο σήμερα, κάνουνε συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης; Και πότε, με ποιο κριτήριο θα περάσει το ΝΑΡ από το 6ωρο στο 5ωρο; Ποιον παράγοντα θα λάβει ως καθοριστικό; Τις ολοένα και αυξανόμενες τεχνολογικές δυνατότητες ή τη δυνατότητα διεκδικήσεων από το εργατικό κίνημα, το βαθμό συγκρότησης της εργατικής τάξης ως τάξη για τον εαυτό της; Απάντηση σε αυτά δεν υπάρχει στο ΠΡΙΝ, απλώς ανάλυση του πόσο κακό είναι το αίτημα για το 8ωρο.

Σε αυτό όμως το σημείο αποκαλύπτεται ότι δεν υπάρχει συνοχή στη λογική με βάση την οποία το ΝΑΡ διαμορφώνει τα «προωθημένα» του αιτήματα. Και αυτό γιατί εφόσον θεωρεί το ΝΑΡ ότι «Σήμερα κιολας…», ότι το 6ωρο είναι ένας υλοποιήσιμος στόχος πάλης στο εργατικό κίνημα, και όχι ένας παιδιάστικος αριστερισμός, όχι ένας βερμπαλισμός χωρίς αντίκρισμα, γιατί περιορίζει τη διεκδίκηση μονάχα στο επίπεδο του ελεύθερου χρόνου; Γιατί δεν βάζει ένα αναλόγως ριζικό αίτημα για τον κατώτατο μισθό; Ή θεωρούνε στο ΝΑΡ ότι μπορεί ένα εργατικό κίνημα να έχει τη δυνατότητα να επιβάλλει την ίδια στιγμή ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, αλλά δεν έχει την ανάλογη δυνατότητα για μεγάλες αυξήσεις στους μισθούς; Το γεγονός ότι το ΝΑΡ πέρασε από το 7ωρο στο 6ωρο αλλά όχι από τα 1.450 σε ένα ανάλογο πολιτικό αίτημα, προδίδει και την προχειρότητα στο σχεδιασμό των αιτημάτων αλλά και την ίδια την ουσία αυτών των αιτημάτων, που μόνο προωθητικά δεν είναι.

Λέει ο αρθρογράφος του ΠΡΙΝ: «Ένας τέτοιος στόχος είναι και ο στόχος για μείωση του εργάσιμου χρόνου, δηλαδή τη μείωση του κλεμμένου χρόνου και πλούτου μας.». Σύμφωνοι. Ανάλογα με το επίπεδο συγκρότησης της, η εργατική τάξη διαπραγματεύεται και διεκδικεί στα πλαίσια της εκμεταλλευτικής κοινωνίας, το καλύτερο επίπεδο πώλησης της εργατικής της δύναμης, ως σημαντικό στοιχείο ενδυνάμωσης του εργατικού κινήματος, στο δρόμο για τη συνολική ανατροπή της αστικής εξουσίας. Υπάρχει όμως διαφορά αντίληψης στο πόσο μπορεί να συνεχίζεται αυτή η διαδικασία «μείωσης του κλεμμένου χρόνου και πλούτου μας» στα πλαίσια του καπιταλισμού.

Αν το εργατικό κίνημα αναπτύξει μια δυναμική τέτοια που να μπορεί να θέτει όπως αναφέρει ο ΔΓ «αιτήματα μείωσης των όρων εκμετάλλευσης, ρήξης με τα κέρδη και τους ρυθμούς ανάπτυξης του καπιταλισμού, από τη σκοπιά της συνολικής ανατροπής του», τότε το εργατικό κίνημα στη φάση «επίθεσης» του δεν θα βάλει το αίτημα της ρήξης με τους «ρυθμούς ανάπτυξης», αλλά την απ’ ευθείας κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας. Ο Μαρξ στο βιβλίο του «Μισθός, Τιμή και Κέρδος» αναφέρει ότι: «Αντί για το συντηρητικό ρητό ‘ένα δίκαιο μεροκάματο για μία δίκαια εργάσιμη ημέρα’ θα πρέπει να γράψει στη σημαία της το επαναστατικό  σύνθημα: ‘Κατάργηση του συστήματος της μισθωτής εργασίας’». Ο Μαρξ, ήτανε αυτός που έχει χαρακτηρίσει τα εργατικά συνδικάτα «κέντρα αντίστασης» κατανοώντας πολύ σωστά, ότι αν η πολιτική πάλη έχει φτάσει στο επίπεδο της ρήξης με την καπιταλιστική εκμετάλλευση ο αγώνας θα μετατραπεί από συνδικαλιστικός σε πολιτικό αγώνα για την εξουσία. Αν αυτό το συμπέρασμα φαντάζει στο ΝΑΡ ως «Δευτέρα Παρουσία του σοσιαλισμού», δεν ευθύνεται το ΚΚΕ(μ-λ), αλλά οι βλαβερές επιρροές του «μεταβατικού προγράμματος».

Ποιος είναι ο πραγματικός συσχετισμός;

Πιστεύουμε ότι και οι ίδιοι οι σύντροφοι του ΝΑΡ κατανοούν ότι το κίνημα δεν βρίσκεται στην φάση όπου άμεσα μπορεί να θέσει ένα τέτοιο αίτημα. Γνωρίζουμε όλοι πολύ καλά ποιος είναι ο πραγματικός συσχετισμός. Απλώς το ΝΑΡ δεν «καταδέχεται» να «υποταχθεί» στο συσχετισμό. Είναι ζήτημα θέλησης! Είναι ζήτημα προθέσεων! Όχι ζήτημα πολιτικών, οργανωτικών δυνατοτήτων. Όχι ζήτημα πολιτικών καθηκόντων που θέτει η υλική πραγματικότητα, ο υλικός κόσμος. Αποτέλεσμα αυτής της άρνησης αποδοχής της υλικής πραγματικότητας είναι η πλειοδοσία που επικρατεί στο εργατικό κίνημα: 7ωρο το ΚΚΕ; 6ωρο εμείς!

Και εδώ έρχεται η προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα, σύντροφοι. Και δεν την κάνουμε εμείς αυτή την προσγείωση. Δεν είναι το ΚΚΕ(μ-λ) που με τις απόψεις του και τις θέσεις του φρενάρει το εργατικό κίνημα από την έφοδο, μακάρι να ήτανε έτσι. Είναι η κυβέρνηση, σύντροφοι, που αν θυμάστε, καταθέτει ένα νόμο που δίνει σοβαρό χτύπημα στο ήδη χτυπημένο 8ωρο!

Το 8ωρο δεν είναι απλώς μια ποσοτική βαθμίδα ανάπτυξης του εργατικού κινήματος, που πέρασε από τις 14 ώρες στις 8 ώρες δουλειάς. Το 8 δεν είναι απλώς ένας αριθμός. Το 8ωρο υπήρξε ο διεθνώς αναγνωρισμένος τρόπος υπολογισμού του εργάσιμου χρόνου για τον αιώνα που πέρασε και φέρει πάνω του βαριά τη σφραγίδα των επαναστατικών εργατικών κινημάτων διεθνώς και στην Ελλάδα, αλλά και βασικό-αναφαίρετο στοιχείο της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Το 8ωρο δεν είναι «απλώς ένα αίτημα». Αποτελεί ραχοκοκαλιά της συγκρότησης της εργατικής τάξης. Το ότι ακόμα και σήμερα διατηρείται ως βάση υπολογισμού του εργάσιμου χρόνου, ακόμα και σε αυτό το ίδιο το τερατούργημα, έχει να κάνει με το γεγονός ότι η ταξική πάλη και τα αποτελέσματα της εγγράφονται και διαπερνούν τη νομοθεσία, το ίδιο το εποικοδόμημα του αστικού κράτους. Δεν όρισε το ΚΚΕ(μ-λ) το 8ωρο ως στοιχείο συγκρότησης της εργατικής τάξης από το κεφάλι του. Αυτό ήτανε το αποτέλεσμα της ταξικής πάλης που υπήρξε.

Η μάχη για το 8ωρο δεν είναι σύντροφοι μάχη οπισθοφυλακής, τερματοφύλακα, αμυντική και άλλα τέτοια φαιδρά. Είναι μάχη για ένα από τα κορυφαία στοιχεία που συγκροτούν την εργατική τάξη ως τάξη για τον εαυτό της. Και πάνω στο συσχετισμό που κατακτήθηκε από το επαναστατικό εργατικό κίνημα του αιώνα που πέρασε, εδράζεται η δυνατότητα διεκδίκησης του.

Η δυνατότητα διεκδίκησης του ελευθέρου χρόνου και γενικά των όρων ζωής της εργατικής τάξης, είναι πολιτικό ζήτημα, που σε καθοριστικό βαθμό εξαρτάται από το επίπεδο οργάνωσης της εργατικής τάξης. Ποιος είναι λοιπόν ο συσχετισμός που έχει διαμορφωθεί σήμερα για τις δυνάμεις τις εργασίας; Η εργατική τάξη και το κομμουνιστικό κίνημα βρίσκονται στο έδαφος της ήττας από τις δυνάμεις του κεφαλαίου και έλλειψης εμπιστοσύνης των μαζών προς το σοσιαλιστικό όραμα. Τα κομμουνιστικά κόμματα, όπου υπάρχουνε, είναι σκιά του επαναστατικού τους παρελθόντος και έχουνε μετατραπεί σε ρεφορμιστικά, έχουνε πάρει διαζύγιο από την επαναστατική πάλη. Η μεγάλη μάζα των εργαζόμενων βρίσκεται έξω από τα σωματεία και η ταξική τους συνείδηση βρίσκεται σε πρωτόλειο επίπεδο. Τα τελευταία χρόνια, παρά τις παραινέσεις του ΝΑΡ για το αντίθετο, το εργατικό κίνημα δεν έχει περάσει στην «αντεπίθεση» και ούτε πρόκειται να περάσει όσο δεν αναιρούνται βασικές πλευρές αυτής της πραγματικότητας που συνιστούν τον αρνητικό συσχετισμό.

Αν περάσει το αντεργατικό νομοσχέδιο και μάλιστα με όχι μαζικές αντιστάσεις σε αυτό, ο συσχετισμός στους χώρους δουλειάς, εκεί όπου διαμορφώνεται η συνείδηση των εργαζομένων, θα χειροτερέψει περαιτέρω τις δυνατότητες διεκδικήσεων του εργατικού κινήματος! Αν σύντροφοι, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές δυσανασχετείτε, δεν φταίει που το ΚΚΕ(μ-λ) «υποτάσσεται στο συσχετισμό», αλλά η δική σας άρνηση να αναγνωρίσετε την πραγματικότητα. Κατεβείτε από το σύννεφο του μικροαστικού βερμπαλισμού, σταματήστε να ονειρεύεστε μέρα-μεσημέρι το νέο Σικάγο ενώ δυσκολευόμαστε να κηρυχτεί καλά-καλά μια γενική απεργία. Πατήστε στο έδαφος, και αναλάβετε τις ευθύνες που αναλογούν στην κίνημα μας. Γιατί η προβολή ενός τέτοιου αιτήματος ως άμεσου τη στιγμή που ο ταξικός εχθρός αμφισβητεί τον πυρήνα των δικαιωμάτων μας, κάνει ζημιά στο εργατικό κίνημα, το απομακρύνει από το επίδικο, και εν τέλει βοηθά μέσα από την αναχώρηση για την «αντεπίθεση», στην περεταίρω επιδείνωση του. Σήμερα κιόλας!

«Μαθήματα λενινισμού» από την Προγραμματική Διακήρυξη του ΝΑΡ

Στο ίδιο άρθρο, ο ΔΓ απαιτεί να μην κάνουμε στο ΝΑΡ «μαθήματα λενινισμού», κατηγορεί το ΚΚΕ(μ-λ) για «αντιμαρξισμό», επειδή κάναμε κριτική στην θέση του Π. Μαυροειδή ότι το «το σταθερό για όλους μειωμένο ωράριο, δημιουργεί θέσεις εργασίας αλλά και δίνει τη δυνατότητα να μην υπάρχουν part time δουλειές», λες και η δουλειά ως δικαίωμα είναι ζήτημα καταμερισμού του εργάσιμου χρόνου και ανακατανομής των διαθέσιμων ωρών εργασίας, όπως υπονοεί και το σύνθημα «λιγότερη δουλειά, δουλειά για όλους». Λες και τις θέσεις εργασίας τις δημιουργεί, σύμφωνα με το μαρξισμό, η μείωση του εργάσιμου χρόνου!

Εγκαλούμαστε επίσης γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε το πώς μπορεί να αξιοποιηθεί η «η αντίθεση παραγωγικών δυνάμεων / παραγωγικών σχέσεων στην αντικειμενική της διάσταση», και η συνεπακόλουθη άνοδος της τεχνολογίας, εγκαλούμαστε για τη θέση μας ότι «οι τεχνολογικές δυνατότητες της ανθρωπότητας δεν έχουνε σε τίποτα να κάνουνε με τη διεκδίκηση του ελεύθερου χρόνου», αν και ο αρθρογράφος του ΠΡΙΝ δηλώνει σύμφωνος με τη θέση μας ότι «η τεχνολογία δεν βρίσκεται στα χέρια της εργατικής τάξης, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο στο σοσιαλισμό».

Ακόμα και στο ίδιο το άρθρο όμως του Π. Μαυροειδή, που αποτελεί μια αξιόλογη εργασία για στοιχεία που παραθέτει, άσχετα αν διαφωνούμε με τα συμπεράσματα, προκύπτει ότι το καθοριστικό ζήτημα που σχετίζεται με τη διεκδίκηση του ελεύθερου χρόνου τον αιώνα που πέρασε ήτανε το επίπεδο συνδικαλιστικής οργάνωσης της εργατικής τάξης, και όχι η τεχνολογική εξέλιξη, αφού τις τελευταίες δεκαετίες ο ελεύθερος χρόνος μειώνεται! Προκύπτει από τα στοιχεία του άρθρου του Π. Μαυροειδή ότι ο ελεύθερος χρόνος αυξήθηκε σημαντικά τα χρόνια 1918-1938, δηλαδή τα χρόνια της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, όταν η κυβέρνηση Στάλιν καθιέρωνε το 5ωρο σε κάποιους τομείς της βιομηχανίας. Το ΝΑΡ όμως κατακεραυνώνει με κάθε ευκαιρία την ΕΣΣΔ και το Στάλιν…

«Στο ίδιο άρθρο (της Προλεταριακής Σημαίας), τα αντιμαρξιστικά μαθήματα συνεχίζονται με την προτροπή στο ΝΑΡ να καταλάβει πως «η τεχνολογία δεν βρίσκεται στα χέρια της εργατικής τάξης, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο στο σοσιαλισμό». Σύμφωνοι.»

Όχι σύντροφοι, όχι και τόσο σύμφωνοι. Δεν τα βγάλαμε από το μυαλό μας αυτά τα ζητήματα. Διαβάζουμε στην Προγραμματική Διακήρυξη του ΝΑΡ:

«Οι νέες τεχνολογίες αποκαλύπτουν τη δυνατότητα για μια βαθιά πολιτική-πολιτιστική επανάσταση στην εργασία και συνολικά στη ζωή του εργάτη-δημιουργού. Η μαζική εφαρμογή των τεχνολογιών αυτών μπορεί να απαλλάξει από βαριές ή μονότονες εργασίες, μετασχηματίζει σε απλές διαδικασίες εργασιακά καθήκοντα που ως χτες απαιτούσαν μεγάλη ειδίκευση και δεξιοτεχνία, δρομολογεί νέους τρόπους κοινωνικού συνδυασμού της εργασίας και αξιοποίησης της «γενικής διάνοιας». Έτσι, οι εργάτες τείνουν ή μπορούν να έχουν συνολική εικόνα της παραγωγής, της εμπορίας αγαθών, της διακίνησης κεφαλαίων, του πολιτισμικού ανθρώπινου πλούτου. Η οργάνωση και η διαχείριση της παραγωγής και των κοινωνικών υποθέσεων μετατρέπονται σε υπόθεση που μπορεί να την ασκεί ο σύγχρονος συλλογικός εργάτης. Το διαχρονικό εργατικό αίτημα «να σπάσει ο διαχωρισμός σε διευθυντές και εκτελεστές» προβάλλει ως χειροπιαστή δυνατότητα. Αφαιρείται σε μαζική κλίμακα το πέπλο των πολύπλοκων, αποκλειστικών δήθεν διοικητικών ικανοτήτων και καθηκόντων των επιστατών, των μάνατζερ, των διευθυντών και τελικά τις ίδιας της αστικής τάξης. Όλοι αυτοί πλέον απομένουν γυμνοί, έτσι όπως τους γέννησε η κοινωνική τους μήτρα: σαν άχρηστα, βλαβερά παράσιτα που σφετερίζονται τον μόχθο και τις δεξιότητες των εργατών-δημιουργών και τις δυνατότητες που τους παρέχουν η επιστήμη και η τεχνολογία.»

Η δυνατότητα εποπτείας, ξεπεράσματος του διαχωρισμού σε διευθυντές και εκτελεστές, η δυνατότητα της εργατικής τάξης να κυβερνήσει, να ασκεί τη δικτατορία της, δεν τεκμηριώνεται τεχνολογικά αλλά πολιτικά. Δεν κατακτάται στο πεδίο των παραγωγικών δυνατοτήτων αλλά στο πεδίο της πολιτικής ηγεμονίας στο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, στο πεδίο της πολιτικοποίησης σε ανώτερο επίπεδο, στο πεδίο του ξεπεράσματος της ανάθεσης και των ειδικών μέσα από αναπτυγμένες σχέσης παραγωγής, οι οποίες θα αναπτύξουνε ακόμα περισσότερο τις παραγωγικές δυνατότητες της ανθρωπότητας. Η ηγεμονία κατακτάται όπως ο Λένιν εξηγεί: «η κάθε καθαρίστρια θα ασκεί τη διακυβέρνηση του κράτους». Οι τεχνολογικές δυνατότητες της  ανθρωπότητας, η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, έχουνε από καιρό κάνει ώριμη και εφικτή την οικοδόμηση του σοσιαλισμού. Η καθαρίστρια σύντροφοι, μπορούσε και έπρεπε να κυβερνήσει, και χωρίς να είναι «σύγχρονος συλλογικός εργάτης», απαλλαγμένος(;) από τα δεινά της τεχνολογικής υστέρησης, και τη… «βαρετή εργασία».

Η θεωρία της θεμελίωσης της δυνατότητας του κομμουνισμού και των κομμουνιστικών σχέσεων παραγωγής με την τεχνολογική ανάπτυξη, και την άνοδο των παραγωγικών δυνάμεων, δεν αποτελεί τέκνο του μαρξισμού-λενινισμού αλλά των ρεβιζιονιστών του 20^ου συνεδρίου της ΕΣΣΔ, που υποβάθμισαν το ζήτημα των παραγωγικών σχέσεων. Κάθε πραγματικά σύγχρονη επαναστατική στρατηγική πρέπει να πάρει διαζύγιο με το ρεβιζιονισμό και τη «θεωρία των παραγωγικών δυνάμεων».

Αντί οι σ. του ΝΑΡ να επικαλούνται το λενινισμό ενάντια στο ΚΚΕ(μ-λ), θα ήτανε καλύτερα να μην αποκαλούνε τον Οκτώβρη του 1917 «μονόπρακτο», τη σοσιαλιστική οικοδόμηση «γραφειοκρατικό μοντέλο», το «ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού» (τον ιμπεριαλισμό) «ξεπερασμένο» ως σχήμα ανάλυσης (σε σχέση με τον «ολοκληρωτικό καπιταλισμό»).

Η Προγραμματική Διακήρυξη του ΝΑΡ καταλήγει σε «μια συνολική κομμουνιστική στρατηγική απάντηση, σε όλη την ανθρωπότητα και σε κάθε χώρα χωριστά, αποτελεί τη μοναδική ολοκληρωμένη εναλλακτική στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό της εποχής μας, με την επαναστατική αντικαπιταλιστική τακτική και την εργατική πολιτική που θα την υπηρετούν, με το άλμα της εργατικής αντικαπιταλιστικής επανάστασης με κομμουνιστικό περιεχόμενο». Πουθενά ο σοσιαλισμός ως πολιτικό επαναστατικό πρόταγμα για την άλλη κοινωνία! Ξεχασμένη λέξη. Καλό θα ήτανε να γίνει και εδώ μια επίκληση στο λενινισμό, σύντροφοι.

Κ. Καμαρέτσος, αρθρογράφος της Προλεταριακής Σημαίας.

http://www.kkeml.gr/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αίτημα του ΝΑΡ για 6ωρο-30ωρο: Δήθεν «επιθετική» απογείωση με ρεφορμιστικό περιεχόμενο

0

Το τελευταίο διάστημα οι δυνάμεις του ΝΑΡ στο συνδικαλιστικό κίνημα εμφανίζονται με τη νέα τους εφεύρεση, το αίτημα για «6ωρο-5νθήμερο-30ωρο». Πρόκειται για ένα αίτημα που αποπροσανατολίζει τους αγωνιστές του εργατικού κινήματος από τους βασικούς στόχους πάλης της περιόδου, δηλαδή την ανατροπή του αντεργατικού νομοσχεδίου, και την υπεράσπιση και διεκδίκηση του 5νθημερου-8ωρου.

Η θέση αυτή του ΝΑΡ πηγάζει από τη λαθεμένη ανάλυση για ανάγκη «επιθετικών αιτημάτων» και την άποψη για τη ματαιότητα της «φτωχής αμυντικής αντίστασης». Εμείς από τη μεριά μας δεν βλέπουμε τίποτα το «επιθετικό» στο να προτείνει κανείς ένα αίτημα απογειωμένο από την πραγματικότητα και τους συσχετισμούς στους χώρους δουλειάς. Με την ίδια λογική, αναρωτιόμαστε αν πιο «επιθετικό» θα ήτανε το 5ωρο-4ημέρο και πάει λέγοντας. Με ποιο κριτήριο διαλέγουμε τα αιτήματα για το εργατικό κίνημα;

Για εμάς, πρωταρχικό κριτήριο για ένα αίτημα είναι αν μπορεί να παλευτεί από τους εργαζόμενους. Αλλιώς δεν πρόκειται για πραγματικό αίτημα. Ας θυμηθούν οι σύντροφοι του ΝΑΡ το αίτημα για 1.450 ευρώ βασικό μισθό, το μισθό «των κοινωνικών αναγκών». Σήμερα πόσο κοστολογεί το ΝΑΡ τις εργατικές ανάγκες και τι μισθό βάζει για αίτημα; Μήπως ο συσχετισμός που διαμορφώθηκε μετά τα μνημόνια εξαΰλωσε το αίτημα; Αυτή τη στιγμή, κεντρικό σημείο του νόμου αποτελεί η διάλυση του 5νθήμερου-8ωρου, που, παρ’ όλο που έχει τρωθεί και καταπατιέται σε πολλούς κλάδους, αποτελεί (ειδικά για τη βιομηχανία) τον βασικό κατοχυρωμένο τρόπο υπολογισμού του εργάσιμου χρόνου. Πάνω σ’ αυτή τη βάση, οι εργαζόμενοι ακόμα και σε αυτούς τους κλάδους είναι εφικτό να κινητοποιηθούν για υπερασπιστούν το 8ωρο και τις κατακτήσεις που συνδέονται μ’ αυτό.

Μεγαλύτερο όμως πρόβλημα αποτελεί κατά τη γνώμη μας η αιτιολόγηση του αιτήματος από την πλευρά της καθοδήγησης του ΝΑΡ: οι αυξημένες τεχνολογικές δυνατότητες της ανθρωπότητας. Οι τεχνολογικές δυνατότητες δεν έχουνε σε τίποτα να κάνουνε με τη διεκδίκηση του ελεύθερου χρόνου. Το βασικό στοιχείο που καθορίζει αυτή τη διεκδίκηση είναι ο βαθμός πολιτικής συγκρότησης της εργατικής τάξης. Η αταξική αντίληψη του ΝΑΡ για το χαρακτήρα της επιστήμης και της τεχνολογίας προσπερνάει ότι, όσο η τεχνολογία δεν βρίσκεται στα χέρια της εργατικής τάξης, κάτι που μπορεί να γίνει μόνο στο σοσιαλισμό, στην πραγματικότητα χρησιμοποιείται για την εντατικοποίηση της εργασίας και την αύξηση της καταστολής.

Γράφει ο Π. Μαυροειδής σε άρθρο του στο ΠΡΙΝ: «το σταθερό για όλους μειωμένο ωράριο, δημιουργεί θέσεις εργασίας, αλλά και δίνει τη δυνατότητα να μην υπάρχουν part time δουλειές. Η μείωση της διάρκειας της εργάσιμης μέρας σε ώρες ή/και των εργάσιμων ημερών της βδομάδας, πηγαίνει μαζί με τον αγώνα για δουλειά για όλους, με όλα τα δικαιώματα, χωρίς μείωση αλλά αύξηση αποδοχών.»

Στον καπιταλισμό, η εργασία είναι εμπόρευμα και ο νόμος του κέρδους επιβάλλει την ύπαρξη της ανεργίας. Καπιταλισμός χωρίς ανεργία δεν μπορεί να υπάρξει. Οι θέσεις εργασίας δεν δημιουργούνται από το μειωμένο ωράριο. Η άποψη ότι το εργατικό κίνημα μπορεί να επιβάλει κάποιον άλλον κοινωνικό καταμερισμό, μέσα στον καπιταλισμό και πριν την ανατροπή της αστικής εξουσίας, αποτελεί καραμπινάτο ρεφορμισμό.

Γράφει σε άλλο σημείο ο Π. Μαυροειδής: «Ο κομμουνισμός πρέπει να περιγραφεί όχι μόνο ως μια κοινωνία εξισωτικής διανομής του όποιου παραγόμενου πλούτου, αλλά ως ένα σύνολο κοινωνικών σχέσεων που αναφέρονται φυσικά στην κοινοκτημοσύνη του πλούτου, αλλά και στο χρόνο, το χώρο, την ελευθερία και το συνολικό πολιτισμικό “ευ ζην” με όρους αλληλεγγύης και οικολογικής ισορροπίας.»

Ο κομμουνισμός δεν είναι ένα άμεσα υλοποιήσιμο «πακέτο αιτημάτων» απογειωμένο από τη συνείδηση των μαζών που πρέπει να «περιγραφεί» την ώρα που περνάνε οι ερπύστριες του εργασιακού μεσαίωνα, αλλά ένα κίνημα που παίρνει σάρκα και οστά από τις μάχες της υλικής πραγματικότητας, και όχι από τη σφαίρα της φαντασίας. Ο κομμουνισμός δεν είναι «ένα πρόγραμμα στο οποίο πρέπει να προσαρμοστεί η ανθρωπότητα», αλλά το αποτέλεσμα της πολιτικής συγκρότησης της εργατικής τάξης ως τάξη για τον εαυτό της. Και αυτό δεν «περιγράφεται», κατακτιέται με πραγματικούς πολιτικούς στόχους πάλης.

ΚΚ - Προλεταριακή Σημαία

Διαβάστε επίσης: 

• Να αντιπαρατεθούμε με τον λανθασμένο προσανατολισμό του ΠΑΜΕ! Να πάμε κόντρα στην ανάθεση και την αναμονή!

• ΣΥΡΙΖΑ: Διευθέτηση του χρόνου εργασίας… σε βάρος των εργαζόμενων

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Αλληλοτραμπουκισμοί μέσα στην αριστερά - Πληγή στην προσπάθεια οικοδόμησης της αναγκαίας πάλης στο σήμερα

0

Τις τελευταίες μέρες, διαδραματίστηκαν στις σχολές  τα γνωστά εκφυλιστικά φαινόμενα της οργανωτικού τύπου αντιπαράθεσης πολιτικών διαφορών μεταξύ δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά και στο κίνημα. Συγκεκριμένα, αυτή τη φορά οι τραμπουκισμοί και οι ξυλοδαρμοί συνέβησαν μεταξύ μελών της ΑΡΙΣ και του ΝΑΡ (που κατά τα άλλα συνυπάρχουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στα ΕΑΑΚ), οι οποίοι ξεκίνησαν από την Θεσσαλονίκη σε Αρχιτεκτονική και Φιλολογία και συνεχίστηκαν με την μορφή «αντιποίνων» στο Γεωπονικό της Αθήνας.

Είναι αλήθεια, ότι η πρόσφατη οργανωτική αντιπαράθεση δεν προκαλεί έκπληξη σε πολλούς. Ο λόγος είναι πως αυτή η πρακτική δυστυχώς δεν σπανίζει καθώς αποτελεί προϊόν των αντιλήψεων των εν λόγω δυνάμεων. Είναι  δηλαδή, απόληξη της ιδιοκτησιακής λογικής τους προς το κίνημα και τους συλλόγους, που εκφράζεται με  ηγεμονισμούς και καπελώματα σε συλλογικές διαδικασίες και πορείες, όπου με οργανωτικούς συσχετισμούς, του «εμείς είμαστε η πρωτοπορία» (αρκεί άλλωστε να το πεις και έγινες) επιβάλλονται πολιτικά σε άλλες δυνάμεις και στο μαζικό κίνημα. Παραδείγματα των παραπάνω αποτελούν άλλωστε οι τραμπουκισμοί ακόμη και σε συγκεντρώσεις – διαδηλώσεις (9 Ιούλη μέρα ψήφισης του χουντικής έμπνευσης νομοσχεδίου για τις διαδηλώσεις, 28/9 για την επίσκεψη Πομπέο) με διακύβευμα το ποιος θα πρωτοκαθήσει στην κεφαλή της πορείας ή της αλυσίδας.

Τέτοιες πρακτικές ούτε καινούργιες είναι, ούτε περιορίζονται εντός των δυνάμεων των ΕΑΑΚ αλλά χαρακτηρίζουν και την ΚΝΕ (π.χ. σκηνικά 17’ στο ΕΜΠ). Ιστορικά, στο πλαίσιο του κινήματος αυτή η λογική ξεπήδησε από τον ρεφορμισμό, που επέλεγε να απαντήσει με ξύλο και δολοφονικές επιθέσεις απέναντι στις πιέσεις που του δημιουργούσε η αντιπαράθεση κομματιών της επαναστατικής αριστεράς. Δυστυχώς, αυτές οι δυνάμεις δεν έχουν αποτινάξει από πάνω τους αυτές τις λογικές διαιωνίζοντας αυτή την ιστορική παθογένεια εντός του κινήματος. Ας θυμηθούμε την ΚΝΕ και τα λεγόμενα «ΚΝΑΤ», μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’80, που αποτέλεσαν τη μήτρα τέτοιων αντιλήψεων δράσης, οι οποίες υιοθετήθηκαν και από πολλά μετέπειτα κομμάτια της ρεφορμιστικής αριστεράς. Όλοι έχουν να πουν άλλωστε για τα γνωστά ΚΝΑΤ, από την αναρχία μέχρι την «ανεξάρτητη» αριστερά, χωρίς να προβληματίζονται κατά πως φαίνεται για την υιοθέτηση αντίστοιχων πρακτικών και λογικών από τους ίδιους. Ασχέτως λοιπόν των αφορμών και το ποια πολιτική δύναμη κάθε φορά χρησιμοποιεί τέτοιες πρακτικές, αυτές είναι παρενέργειες των ρεφορμιστικών αντιλήψεων εντός της Αριστεράς, που δεν προσβλέπουν στην οικοδόμηση μαζικού κινήματος και στη διαφύλαξη της δημοκρατικής λειτουργίας των οργάνων του. Αντίθετα, αρκούνται στο να κατοχυρώνουν με κάθε μέσο έναν «εικονικό» πολιτικό έλεγχο με όρους οργανωτικούς και επιβολής.

Γιατί πρέπει να καταγγελθούν αυτές οι πρακτικές μέσα στα πλαίσια του κινήματος;

- Γιατί, τέτοιες άθλιες πρακτικές είναι ξένες και ανταγωνιστικές με το κίνημα, την αριστερά και τον κόσμο που θέλει να συμβάλει στην υπηρέτηση της αναγκαίας λαϊκής πάλης απέναντι στην λυσσαλέα επίθεση των δυνάμεων του κεφαλαίου και της αντίδρασης.

- Είναι πλήρως αντίθετες με τις αξίες και τις αντιλήψεις που πρέπει να διαπνέουν αφετηριακά την αριστερά, αυτές της συντροφικότητας, της συναγωνιστικής αλληλεγγύης, της υγιούς πολιτικής αντιπαράθεσης και του πολιτικού διαλόγου.

- Στρέφουν το κόσμο που έχει διάθεση να αγωνιστεί στην απογοήτευση, στην αποστοίχιση από το κίνημα και τα συλλογικά του όργανα.

- Γιατί, όταν τα αστικά επιτελεία έχουν βαλθεί να χτυπήσουν τις συνδικαλιστικές ελευθερίες και το άσυλο, παρουσιάζοντας τα πανεπιστήμια ως «χώρους ανομίας», κάτι τέτοια σκηνικά, όπου οι σχολές γίνονται ρινγκ, δίνουν πάτημα στο σύστημα για να λασπολογεί εις βάρος του κινήματος.

- Γιατί, οι απαιτήσεις της εποχής μας είναι μεγάλες και απαιτούν σοβαρότητα, εμπιστοσύνη στις δυνάμεις των μαζών και της κίνησής τους.

- Γιατί η αριστερά πρέπει με την δράση της και την στάση της, να εμπνέει την νεολαία και όχι να αυτοπροβοκάρεται και να αυτοσυκοφαντείται.                                                                                            

- Γιατί, σε μια κρίσιμη περίοδο επέλασης της επίθεσης του συστήματος σε βάρος των πιο θεμελιωδών δημοκρατικών και εργασιακών δικαιωμάτων του λαού, της όξυνσης των πολεμικών κινδύνων και των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, αλλά και των σοβαρών υγειονομικών κινδύνων, αυτές οι πρακτικές και οι αντιλήψεις αποτελούν πληγή για την προσπάθεια οικοδόμησης φοιτητικού και λαϊκού κινήματος.

Κάθε συλλογικότητα και αγωνιστής, που εμπιστεύεται τη δύναμη των συλλογικών αγώνων της νεολαίας και αναφέρεται στην αριστερά και στο κίνημα, πρέπει να διατηρεί συγκεκριμένη στάση απέναντι σ' αυτά τα περιστατικά. Η στάση αυτή δεν μπορεί να είναι ο ρόλος του διαιτητή, πρέπει να είναι στάση καταγγελίας. Τα όπλα των αγωνιστών στην αντιπαράθεση με άλλες δυνάμεις, στο εσωτερικό του κινήματος δεν μπορεί να είναι κράνη και καδρόνια, αλλά όπλα πολιτικά! H πάλη των απόψεων σε αυτή την φάση του κινήματος δε μπορεί να γίνεται με όρους οργανωτικούς, μπράτσα και ξύλο, αλλά με ουσιαστική λειτουργία των συλλογικών οργάνων, ουσιαστικό διάλογο και συζήτηση σε αυτά! Η προώθηση της αναγκαίας κοινής δράσης στην κατεύθυνση της αντίστασης και της υπηρέτησης του εργατικού λαϊκού κινήματος δε χωράει ηγεμονισμούς, αλλά απαιτεί δημοκρατική λειτουργία και πολιτική πάλη απόψεων. Η νέα γενιά αγωνιστών καλείται να αποτινάξει από πάνω της τις παθογένειες της αριστεράς της ήττας και να αναμετρηθεί με αυτές. Να απομονώσει τέτοιες πρακτικές και αντιλήψεις για να μπορέσει να συμβάλλει αποτελεσματικά στο ξεπήδημα εστιών αντίστασης και μετώπων πάλης λαού και νεολαίας.

 http://agonistikeskiniseis.org/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Το ΚΚΕ(μ-λ) για τον Γιώργο Δελαστίκ

0

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 68 ετών μετά από σοβαρή ασθένεια, ο Γιώργος Δελαστίκ, στέλεχος του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, δημοσιογράφος-διεθνολόγος σε εφημερίδες και ΜΜΕ, αλλά και διευθυντής της εφημερίδας ΠΡΙΝ από τη δημιουργία της (1989) έως και τον Δεκέμβρη του 2016.

Ενταγμένος στο ΚΚΕ από τα φοιτητικά του χρόνια, διαφώνησε με τις συγκυβερνήσεις του ’89-90, τη δεξιόστροφη πορεία του ΚΚΕ αλλά και του τότε ΣΥΝ και διαγράφτηκε από αυτό το 1989, ενώ στη συνέχεια εντάχθηκε στο ΝΑΡ.

Το ΚΚΕ(μ-λ) απευθύνει τα συλλυπητήριά του στους συναγωνιστές του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, στην εφημερίδα ΠΡΙΝ και στην οικογένειά του.

15/10/2010

Το Γραφείο Τύπου του ΚΚΕ(μ-λ)

http://www.kkeml.gr/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΝΑΡ: Παρακαταθήκη αγώνα το έργο του συντρόφου Γιώργου Δελαστίκ

0

Ανακοίνωση του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση αποχαιρετά τον σύντροφο Γιώργο Δελαστίκ που έφυγε από τη ζωή σήμερα το πρωί, σε ηλικία 68 ετών, μετά από μακρόχρονη μάχη με σοβαρό πρόβλημα υγείας. Πρόκειται για μια μεγάλη απώλεια για την κομμουνιστική Αριστερά και την μαχόμενη δημοσιογραφία, την οποία υπηρέτησε πρωτοπόρα για δεκαετίες.

Ο Γιώργος Δελαστίκ γεννήθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουλίου 1952. Σπούδασε ηλεκτρολόγος–μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Πάτρας, όπου συμμετείχε στον αντιδικτατορικό αγώνα.

Εντάχθηκε από νέος στο κομμουνιστικό κίνημα, όπου έμεινε «στρατευμένος» με την πιο πλούσια έννοια του όρου, μέχρι το τέλος της ζωής του. Οργανώθηκε από τα φοιτητικά του χρόνια στην ΚΝΕ και στη συνέχεια στο ΚΚΕ.

Διαγράφτηκε από το ΚΚΕ το 1989, καθώς είχε βαθιά διαφωνία με την υποταγή της Αριστεράς και του ΚΚΕ στην αστική συναίνεση, όπως εκφράστηκε με την συγκυβέρνηση Τζαννετάκη και στη συνέχεια Ζολώτα, τον ενιαίο δεξιόστροφο Συνασπισμό κλπ.

Ο Γιώργος Δελαστίκ συνέβαλε στη δημιουργία του ΝΑΡ, όπου επί σειρά ετών ήταν μέλος της Πολιτικής Επιτροπής της οργάνωσης. Παρέμεινε σταθερός και δημιουργικός μέχρι το τέλος στην υπόθεση της κομμουνιστικής απελευθέρωσης, δίνοντας το παρών με την αντικαπιταλιστική και σύγχρονα κομμουνιστική Αριστερά σε όλες τις μάχες, συμμετέχοντας στα ψηφοδέλτια της Λαϊκής Αντιπολίτευσης, του ΜΕΡΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ. 

Υπήρξε διευθυντής της εφημερίδας Πριν, από την έκδοσή του και μέχρι τον Δεκέμβριο του 2016, έχοντας τεράστια προσωπική συμβολή στην αδιάκοπη έκδοση κάθε βδομάδα χωρίς να υπολογίζει κούραση και χρόνο, δίνοντας παράδειγμα ανιδιοτέλειας και κομμουνιστικής προσφοράς στις δύσκολες εποχές που ζούμε. Με την αποφασιστική του συμβολή διαμορφώθηκε ένας πόλος σύγχρονης ανατρεπτικής δημοσιογραφίας, με συνειδητή ένταξη στην υπόθεση της ανασυγκρότησης της επαναστατικής κομμουνιστικής Αριστεράς και της εργατικής πολιτικής. Για μια δημοσιογραφία για τα δικαιώματα και τις ανάγκες των πολλών και όχι των βαρόνων και του κεφαλαίου.

Ο Γιώργος Δελαστίκ με τις γνώσεις και το έργο του αναδείχθηκε ως ένας από τους κορυφαίους διεθνολόγους της χώρας, έγραψε πολλά βιβλία και εργάστηκε σε πολλές εφημερίδες και ΜΜΕ. Κράτησε όμως πάντα ψηλά την αξιοπρέπειά του, δεν υποτάχθηκε στις επιλογές των αστικών ΜΜΕ και των ιδιοκτητών τους, πληρώνοντας συχνά το τίμημα, έχοντας –εκτός των άλλων- δύο φορές απολυθεί, από την εφημερίδα Πρώτη και την Καθημερινή.

Θα μας μείνει για πάντα η συνέπειά του στον αγώνα, η βαθιά του μόρφωση και καλλιέργεια, η λαϊκότητά του και η ευγένεια, που δεν ήταν επίχρισμα καλών τρόπων, αλλά πήγαζε από τη στράτευσή του στην πιο ευγενική περιπέτεια της ιστορίας, στον ασίγαστο αγώνα για την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, της αλλοτρίωσης και του σκοταδισμού.

Το ΝΑΡ και η νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση εκφράζουν τα θερμά τους συλλυπητήρια στην οικογένεια του Γ. Δελαστίκ και στους δικούς του ανθρώπους και υπόσχεται να συνεχίσει τον αγώνα για την αντικαπιταλιστική ανατροπή και την κομμουνιστική απελευθέρωση.

Σε αυτό τον αγώνα η ζωή και το έργο του Γιώργου είναι πολύτιμη παρακαταθήκη.

ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, 15 Οκτωβρίου 2020

https://narnet.gr/ 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Βόλος | Συγκέντρωση - παρέμβαση καταδίκης της Χρυσής Αυγής (νέα συγκέντρωση αύριο)

0

Συγκέντρωση πραγματοποίησαν σήμερα, Τρίτη 6/10 το απόγευμα στην οδό Ερμού, στο ύψος του Αγ. Νικολάου μέλη του ΚΚΕ(μ-λ), του ΝΑΡ και της νΚΑ.

Οι συγκεντρωμένοι ανάρτησαν πανό με συνθήματα καταδίκης της Χρυσής Αυγής και μοίρασαν ανακοινώσεις στους διερχόμενους.

Αύριο στις 10 το πρωί έξω από τα Δικαστήρια του Βόλου θα πραγματοποιηθεί νέα συγκέντρωση, όσο αναμένεται να ανακοινωθεί η απόφαση για την εγκληματική οργάνωση Χρυσή Αυγή, μέλη της οποίας δολοφόνησαν τον Παύλο Φύσσα και στην οποία θα συμμετέχει το ΚΚΕ(μ-λ).  

 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Κοινή ανακοίνωση οργανώσεων ενάντια στην καταστολή των διαδηλώσεων

0

Η κυβέρνηση πολύ γρήγορα μετά την ψήφιση του νόμου για την ουσιαστική απαγόρευση των διαδηλώσεων, προχωράει με γρήγορους ρυθμούς στην υλοποίηση του. Την Δευτέρα 28 Σεπτεμβρίου τελείως απρόκλητα η αστυνομία επιτέθηκε στους συγκεντρωμένους διαδηλωτές απέναντι από το μέγαρο μουσικής που πραγματοποιούσαν συγκέντρωση και πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία, διαμαρτυρόμενοι για τον ερχομό του Υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ για την ανανέωση και επέκταση των στρατιωτικών συμφωνιών με την κυβέρνηση της χώρας μας. Κοινό κάλεσμα για τη συγκέντρωση υπέγραψαν η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΔΕΑ, το ΚΚΕ(μ-λ), το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, η ΟΚΔΕ και με δικά τους καλέσματα συμμετείχαν και αρκετές άλλες οργανώσεις.

Οι εκατοντάδες συγκεντρωμένοι περικυκλώθηκαν από δυνάμεις των ΜΑΤ με πλήρη εξοπλισμό και δέχτηκαν επίθεση με χημικά και κλομπ με σκοπό να διαλυθούν. Παρολαυτά οι δυνάμεις καταστολής δεν κατάφεραν τον στόχο τους να μην πραγματοποιηθεί η πορεία στην αμερικάνικη πρεσβεία και οι διαδηλωτές αφού ανασυντάχθηκαν, πραγματοποίησαν τη διαδήλωση φωνάζοντας συνθήματα κατά των Αμερικάνων ιμπεριαλιστών και της Ελληνικής κυβέρνησης, καθώς και κατά της καταστολής που εφαρμόζει η αστυνομία με κυβερνητική εντολή.

Το χτύπημα είναι συνέχεια της βαριάς καταστολής της κινητοποίησης αλληλεγγύης στους Τούρκους και Κούρδους αγωνιστές, πριν λίγες μέρες. Της προσπάθειας να σπάσουν τις ελπιδοφόρες μαθητικές καταλήψεις. Αλλά και της σημερινής επίθεσης της αστυνομίας στους συγκεντρωμένους υγειονομικούς έξω από το Υπουργείο Υγείας. Του χουντονόμου για την απαγόρευση των διαδηλώσεων και των ΠΔ εφαρμογής του, που μας θέλουν «στο γύψο».

Η κρατική καταστολή δεν θα σταματήσει τους αγώνες του λαοί μας, η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Ο λαός θα απαντήσει αποφασιστικά στην κυβερνητική τρομοκρατία και την κρατική καταστολή με μαζικούς αγώνες και με την κοινή δράση των οργανώσεων της επαναστατικής αριστεράς.

ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΔΕΑ, ΕΕΚ, ΕΚΚΕ, ΚΚΕ(μ-λ), ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση, ΟΚΔE, ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΛΕΣΒΟΣ | Κοινή παράσταση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Σαπφούς από ΚΚΕ(μ-λ), ΝΑΡ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ - Ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ)

0

Να κλείσει η Μόρια και όλα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Αλληλεγγύη στους πρόσφυγες – Πολιτικά Κοινωνικά Εργασιακά Δικαιώματα

Στις πολιτικές του συστήματος και των κυβερνήσεων του βρίσκεται ο ένοχος για τις πυρκαγιές που ξέσπασαν στο ΚΥΤ της Μόριας τις τελευταίες μέρες. Η κυβέρνηση της ΝΔ αντιμετωπίζει τους χιλιάδες πρόσφυγες που βρίσκονται στον δρόμο με βία, και δακρυγόνα. Η κυβέρνηση απέναντι στους πρόσφυγες και στον λαό, προτάσσει για μία ακόμη φορά διμοιρίες ΜΑΤ και αύρες όπως έκανε και στην Καράβα. Ξεδιπλώνει πολιτικές καταστολής και τρομοκρατίας απέναντι στους αγώνες μεταναστών και προσφύγων και στον λαό της Λέσβου. Αυτοί που με τις πολιτικές τους έχουν θέσει σε κίνδυνο την υγεία του λαού και των προσφύγων προσπαθούν να φορτώσουν τις ευθύνες τους στης γης τους κολασμένους.

Καλούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Σαπφούς

Σάββατο 12/9/2020 στις 12:30μμ (τηρώντας τα μέτρα προστασίας για την πανδημία)

και αγωνιζόμαστε για

• Να αποκτήσουν άμεσα ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και περίθαλψης όλοι οι πρόσφυγες και μετανάστες/τριες από το ΚΥΤ της Μόριας

• Μαζικές προσλήψεις στο νοσοκομείο και σε όλες τις μονάδες υγείας- πραγματικά μέτρα προστασίας σε όλους τους χώρους δουλειάς και στα σχολεία- μαζικά δωρεάν τεστ για όλο το λαό!

• Κάτω η κρατική τρομοκρατία και οι απαγορεύσεις – Να φύγουν τα ΜΑΤ από το νησί

• Αλληλεγγύη, φιλία με τους πρόσφυγες και τους λαούς της περιοχής
Όχι στο φασισμό, ρατσισμό, εθνικισμό

ΑΝΤΑΡΣΥΑ

ΚΚΕ (μ-λ)

NAΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση

Τα ΜΑΤ ρίχνουν χημικά κατά των προσφύγων!

Ακολουθεί η ανακοίνωση του ΚΚΕ(μ-λ):

Ανθρώπινη διαβίωση-περίθαλψη για τους ξεριζωμένους της Μόριας
Μαζική πάλη ενάντια στους ενόχους της δυστυχίας των λαών!

Με μια καραβιά κλούβες των ΜΑΤ και θωρακισμένων οχημάτων ρίψης νερού, που έφτασαν στις 11/9 στη Μυτιλήνη σχεδιάζει η κυβέρνηση να «αντιμετωπίσει» το απερίγραπτο δράμα των χιλιάδων ανθρώπων που έγιναν ξανά πρόσφυγες μέσα στην προσφυγιά τους! Το δράμα των χιλιάδων ξεριζωμένων από τους πολέμους και τις κάθε λογής επεμβάσεις των ιμπεριαλιστών που αφού «έζησαν» στο κολαστήριο της Μόριας τώρα βρίσκονται πεταμένοι στους δρόμους και στα χωράφια, πεινασμένοι, άρρωστοι, εξαθλιωμένοι.

Αυτά τα θύματα των ιμπεριαλιστών των ΗΠΑ και της ΕΕ και των απάνθρωπων πολιτικών των κυβερνήσεων της χώρας, η κυβέρνηση, τα συστημικά ΜΜΕ και οι φασιστικές και ακροδεξιές δυνάμεις, επιχειρούν σήμερα να τα εμφανίσουν ως τους «υπεύθυνους» και τους «ενόχους» για τη φωτιά που κατέστρεψε το ΚΥΤ της Μόρια και τους οδήγησε στη δεύτερη προσφυγιά!

Με άλλα λόγια φωνάζουν και σκούζουν αυτοί που προωθούν και υποστηρίζουν την εγκληματική πολιτική για να φοβηθεί και να μείνει στην άκρη ο λαός. Φωνάζουν και σκούζουν οι υπηρέτες των ιμπεριαλιστών, αυτοί που προωθούν και εφαρμόζουν την άγρια αντιλαϊκή επίθεση, για να απλώσουν το δηλητήριο του ρατσισμού και του εθνικισμού, για να ανοίξουν το δρόμο σε νέες βαρβαρότητες και ενάντια στους πρόσφυγες και ενάντια στο λαό.

«Δεν φταίει» η πολιτική τους που αφήνει το λαό ανυπεράσπιστο στην πανδημία και τον βυθίζει στην ανεργία και στην εξαθλίωση! «Φταίνε» οι πρόσφυγες! Όμως την «υγειονομική βόμβα» της Μόριας και όλων των άλλων απάνθρωπων στρατοπέδων στη χώρα, την έφτιαξε η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και τη μεγάλωσε η κυβέρνηση της ΝΔ που τέσσερις μέρες τώρα συνεχίζει να αφήνει στο δρόμο τους χιλιάδες ανθρώπους. Γιατί θέλει να τους χρησιμοποιεί σαν εργαλείο «τρόμου και κινδύνου» απέναντι στο λαό του νησιού! Σε αυτή ακριβώς την επιδίωξη της σπεύδουν να βοηθήσουν οι ρατσιστικές και φασιστικές κραυγές, πολύτιμα στηρίγματα της πολιτικής του συστήματος και της κυβέρνησης του!

Το δίλημμα που κατασκευάζει η κυβερνητική πολιτική και όλες οι δυνάμεις που τη συνδράμουν είναι πλαστό και αντιδραστικό! Η «ασφάλεια» που θέλει να παρέχει στο λαό η κυβέρνηση –στο όνομα του «κινδύνου των προσφύγων»- είναι η ένταση της κρατικής τρομοκρατίας και οι απαγορεύσεις που ετοιμάζονται στην κατάσταση «έκτακτης ανάγκης». Είναι η διάλυση του νοσοκομείου της Μυτιλήνης και κάθε μονάδας υγείας στο νησί και σε όλη τη χώρα, και η εγκατάλειψη του λαού ως αναλώσιμου απέναντι στην πανδημία. Είναι η απαίτηση της υποταγής του στο νέο κύμα της άγριας καπιταλιστικής επίθεσης αλλά και στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς στην περιοχή και στους «εθνικούς» τυχοδιωκτισμούς.

Γι αυτό κανένα δίλημμα δεν υπάρχει για το λαό! Είναι με τους ξεριζωμένους και τους κατατρεγμένους! Γιατί είναι και αυτός θύμα της ίδιας πολιτικής! Τα δικαιώματα του στην υγεία, τη δουλειά και τη ζωή έχουν τους ίδιους εχθρούς με αυτούς των προσφύγων, των λαών της Τουρκίας και όλης της περιοχής!

Απέναντι στην τραγωδία που ζουν οι χιλιάδες πρόσφυγες που βρίσκονται στην κυριολεξία πεταμένοι στην περιοχή της Μυτιλήνης πρέπει να υψωθεί μαζική λαϊκή απαίτηση που θα διεκδικεί άμεσα για όλους αυτούς ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και περίθαλψης και θα προβάλλει την κατεύθυνση της αλληλεγγύης και κοινής πάλης με πρόσφυγες και μετανάστες για όλα τα πολιτικά, κοινωνικά και εργασιακά τους δικαιώματα!

Απέναντι σε αυτήν την επιτακτικά αναγκαία πάλη βρίσκεται ο ΣΥΡΙΖΑ που τολμά να χύνει κροκοδείλια δάκρυα για την «ανθρωπιστική κρίση» την οποία συνδιαμόρφωσε με την κυβερνητική πολιτική του και έχοντας ουσιαστική συμφωνία με την κυβερνητική πολιτική της ΝΔ!

Την πάλη αυτή την αρνούνται οι δυνάμεις του ΚΚΕ/ΠΑΜΕ που πίσω από την κατασκευή του «απεγκλωβισμού για τις χώρες του πραγματικού προορισμού τους» επιχειρούν να κρύψουν την άρνηση τους για υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ξεριζωμένων, τη στοίχιση τους στα πολιτικά όρια και τις απαιτήσεις του συστήματος.

Την πάλη αυτή την υπονομεύουν οι συλλογικότητες που αναφέρονται στον α/α χώρο, οι λογικές που αρχίζουν και τελειώνουν στην «αντικατασταλτική δράση» και στους λεγόμενους «αντιφασιστικούς ακτιβισμούς». Είναι λογικές που τελικά αθωώνουν το σύστημα και την πολιτική του, που δεν εμπιστεύονται και βάζουν «στην άκρη» τη μαζική λαϊκή πάλη. Τέτοιες λογικές προκρίνουν την επιλογή συγκεντρώσεων και πορειών έξω από την πόλη και μακριά από το λαό, αναζητώντας «θέαμα και σύγκρουση». Γι’ αυτό είναι εύκολα διαχειρίσιμες από το σύστημα και την κυβέρνηση του και αξιοποιούνται στην αναπαραγωγή των πλαστών και αντιδραστικών διλημμάτων.

Ενάντια στους αντιδραστικούς εκβιασμούς της κυβέρνησης και του συστήματος, κόντρα στη γραμμή του συμβιβασμού, της υποταγής και των κάθε λογής αδιεξόδων ο λαός και η νεολαία, χρειάζεται να διαμορφώσουν τα δικά τους βήματα πάλης και αγώνα.

Καλούμε σε παράσταση διαμαρτυρίας στην Πλατεία Σαπφούς

Σάββατο 12/9/2020 στις 12:30μμ (τηρώντας τα μέτρα προστασίας για την πανδημία)

Να απαιτήσουν και να παλέψουν για:

➢ Να αποκτήσουν άμεσα ανθρώπινες συνθήκες διαβίωσης και περίθαλψης όλοι οι πρόσφυγες από το ΚΥΤ της Μόριας

➢ Μαζικές προσλήψεις στο νοσοκομείο και σε όλες τις μονάδες υγείας- πραγματικά μέτρα προστασίας σε όλους τους χώρους δουλειάς και στα σχολεία- μαζικά δωρεάν τεστ για όλο το λαό!

➢ Κάτω η κρατική τρομοκρατία και οι απαγορεύσεις – Να φύγουν τα ΜΑΤ από το νησί.

➢ Αλληλεγγύη, φιλία με τους πρόσφυγες και τους λαούς της περιοχής. Όχι στο φασισμό, ρατσισμό, εθνικισμό.

Μυτιλήνη 11-9-20

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΑΘΗΝΑ | Για μια (ακόμα) συμπόρευση που δεν έγινε ποτέ

3

"Σύντροφοι,

στη Βενεζουέλα εξελίσσεται αμερικανοκίνητο πραξικόπημα. Οι εξελίξεις είναι ραγδαίες. Υπάρχει ανάγκη για άμεση παρέμβαση του κινήματος. Προτείνουμε για αύριο, με τη λήξη των πορειών να συναντηθούμε όλοι στα λουλουδάδικα και να κάνουμε πορεία μέχρι την αμερικάνικη πρεσβεία.

Η κατάσταση απαιτεί άμεσες αποφάσεις. Παρακαλώ όσοι συμφωνείτε, στείλτε απάντηση μέχρι το βράδυ για να μπορέσουμε να το οργανώσουμε. Αν υπάρξουν αρκετοί που συμφωνούν θα στείλω ενημέρωση για να προχωρήσουμε αύριο. Παρακαλώ απαντήστε έτσι κι αλλιώς."

από τη διαδήλωση 21/1

Το παραπάνω μήνυμα λάβαμε από εκπρόσωπο του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ την παραμονή της φετινής εργατικής Πρωτομαγιάς. Αντίστοιχες σκέψεις είχαμε και από τη δική μας πλευρά, τις οποίες είχαμε εκφράσει την ίδια μέρα στο πλαίσιο της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ, έτσι ώστε ένα δυναμικό να βρίσκεται σε επιφυλακή και να προετοιμαστεί για τις κινήσεις που επιβάλλονται από τα ίδια τα γεγονότα ως αναγκαίες. Η κρισιμότητα των εξελίξεων στη Βενεζουέλα, άλλωστε, με την κλιμάκωση του εν εξελίξει πραξικοπήματος υπό την καθοδήγηση των Αμερικάνων και Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών και τη συνεχή εξαπόλυση απειλών για στρατιωτική επέμβαση από τη μεριά τους, επιτάσσει την άμεση και μαζική έκφραση της αλληλεγγύης μας στον δοκιμαζόμενο λαό της, καθώς και την καταδίκη της εντεινόμενης επιθετικότητας των γερακιών του πολέμου.

Γι’ αυτούς τους λόγους, σε συνεννοήσεις που πραγματοποιήθηκαν απαντήσαμε καταρχήν θετικά στην πρόταση που μας τέθηκε, προτάσσοντας την αναγκαιότητα διοργάνωσης πορείας προς την αμερικανική πρεσβεία από τις οργανώσεις με αναφορά στο κίνημα και την αριστερά, μετά τη λήξη των συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων της Πρωτομαγιάς, οπότε και θα εξετάζαμε σε συνεννόηση μεταξύ μας αν είχαμε τους στοιχειώδεις όρους για να συνεχίσουμε. Το ίδιο μάθαμε πως έκαναν και κάποιες από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις, με την κάθε μία να θέτει και ορισμένους όρους ως προς τον συντονισμό και τη μαζικότητα.

Το αποτέλεσμα; Μόνο το μπλοκ της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ, το ΚΚΕ(μ-λ), η Ταξική Πορεία, το Μ-Λ ΚΚΕ και η ΕΡΓΑΣ πορεύτηκαν προς την αμερικάνικη πρεσβεία, όπου και ολοκλήρωσαν τη διαδήλωσή τους. Οι πολιτικές δυνάμεις του Μουσείου έστριψαν προς τα Προπύλαια, χωρίς να συνεχίσουν, ενώ η ΛΑΕ κατευθύνθηκε με… πούλμαν προς την ΕΡΤ για να διαμαρτυρηθεί για τον εκλογικό της τηλεοπτικό χρόνο.

Αν η κατάσταση δεν ήταν τόσο σοβαρή, θα σήκωνε μπόλικη πολιτική πλάκα. Και αυτό διότι το κάλεσμα που έμεινε για άλλη μια φορά στα χαρτιά και τις οθόνες, με ευθύνη αυτών που το πραγματοποίησαν και άλλων που ανταποκρίθηκαν, είναι άλλο ένα επεισόδιο σε ένα γραφικό σίριαλ που κρατάει εδώ και κάτι μήνες, με χαρακτηριστικές τις περιπτώσεις των κινητοποιήσεων για τα 70 χρόνια ΝΑΤΟ και αλληλεγγύης στη Βενεζουέλα που έχουν προηγηθεί. Διοργανωτές που δεν συμμετέχουν σε αυτό που διοργανώνουν ή εμφανίζονται τελευταία στιγμή για να βγουν από την υποχρέωση. Το άκρον άωτον της πολιτικής της τηλεοπτικής εικόνας, που στη βάση της αποσυγκρότησης του κινήματος έχει φτάσει να βολεύεται περισσότερο με τη δημιουργία της εντύπωσης ότι «κάτι γίνεται», χωρίς να δίνει λογαριασμό πουθενά για το αν αυτό τελικά πραγματοποιείται.

Να ποια είναι τα αντιιμπεριαλιστικά αντανακλαστικά των δυνάμεων που αναφέρονται στην αριστερά, σε μια εποχή που ζωντανεύουν οι χειρότεροι εφιάλτες για τους λαούς όλου του κόσμου. Αν εξετάσουμε μόνο το χρονικό των κινήσεων που έχουν γίνει αναφορικά με το ζήτημα της Βενεζουέλας, εξάλλου, θα δούμε μια διαδήλωση στο κέντρο που καλέστηκε με πρωτοβουλία της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ, μια δεύτερη που μαζικοποιήθηκε από το ΚΚΕ(μ-λ) εν τη απουσία των διοργανωτών της και τη σημερινή. Κατά τα άλλα, η μόνη «κίνηση» που καρποφόρησε από το υπόλοιπο εξωκοινοβούλιο ήταν το φόρουμ διαλόγου για τη Βενεζουέλα με ένα διήμερο εκδηλώσεων στα αλήστου μνήμης ρεφορμιστικά πρότυπα του παρελθόντος και οι ζυμώσεις με τον επιτετραμμένο της πρεσβείας. Τα ίδια ισχύουν και για το λαλίστατο ΚΚΕ, που ακόμα να προχωρήσει σε μια πραγματική κινητοποίηση αλληλεγγύης, ενώ σήμερα δεν έκανε ούτε αυτήν την εθιμοτυπική του πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία, στην οποία μας έχει συνηθίσει τα τελευταία χρόνια.

Τους κατανοούμε. Οι επικείμενες κάλπες είναι πολλές και οι προτεραιότητες τους άλλες.

Το link με τη θέση της Λαϊκής Αντίστασης-ΑΑΣ για τις εξελίξεις:

https://la-aas.blogspot.com/2019/05/blog-post.html

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Μήνυμα του ΝΑΡ για τον Στέφανο Καραμήτρο

0

Το ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση εκφράζει για την απώλεια του Αγωνιστή Κομμουνιστή Στέφου Καραμήτρου, στελέχους του ΚΚΕ(μ-λ) τα ειλικρινή και συντροφικά συλλυπητήρια στην οικογένειά του, στους συντρόφους του και σε όλους τους δικούς του.

Βαδίσαμε μαζί στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες στην Μαχόμενη Αριστερά, στην Αντιπολεμική Αντιιμπεριαλιστική Επιτροπή της Καρδίτσας, στη Πρωτοβουλία Εργαζομένων Καρδίτσας, στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες. Σεβόμαστε το ήθος, την ευγένεια, την λαϊκότητα, τη συνέπεια, τη μαχητικότητα, το ολοκληρωτικό δόσιμό του στην πάλη για την κομμουνιστική προοπτική.

Με αρετή, τόλμη και πίστη στο όραμα του μαρξισμού - λενινισμού υπήρξε ένας αταλάντευτος και συνεπής αγωνιστής στην πάλη του λαού για μια καλύτερη ζωή. Αγωνιστής των ιδεών του Κομμουνισμού και της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας, τόλμησε να συνδέσει τη ζωή του όλη, με την πίστη και την αφοσίωσή του στο Κομμουνιστικό κίνημα. Η απώλειά του είναι σημαντική για τους αγώνες και την επαναστατική αριστερά στη χώρα μας. Στους δύσκολους καιρούς που ήρθαν αλλά και στους δυσκολότερους που έρχονται, το πείσμα και η αποφασιστικότητα του, η αισιοδοξία του και η εμπιστοσύνη στη δύναμη του λαού θα αποτελεί για όλους μας πηγή έμπνευσης και κουράγιου.

Σφράγισε με τον τρόπο του μια ολόκληρη εποχή αγώνων από τη δικτατορία μέχρι σήμερα το χώρο της επαναστατικής αριστεράς στην πόλη μας και παντού εκεί που έδρασε.

Η ζωή, η δράση και το έργο του είναι παρακαταθήκη για τους αγώνες του σήμερα και του αύριο, για τους παλιούς και νέους αγωνιστές, για τη συνέχιση του αγώνα ως το τέλος για την οικοδόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας.

Δὲ χύνουν δάκρυ
μάτια ποὺ συνηθίσαν νὰ βλέπουνε φωτιὲς
δὲ σκύβουν τὸ κεφάλι οι μαχητὲς
κρατάν ψηλὰ τ᾿ αστέρι
μὲ περηφάνεια
δεν έχουμε καιρό νὰ κλαίμε τοὺς συντρόφους
τὸ τρομερό σας όμως κάλεσμα
μες στη ψυχή μας
κι οι καρδιές σας
θὲ να κτυπάνε
μαζί μας
τὸ σιγανό σας βόγγισμα
σὰν προσκλητήρι
χτυπά στ᾿ αφτιά μας
σαν τον αντίλαλο βροντής.
Ναζὶμ Χικμέτ
Οι αγωνιστές ζουν και θα ζουν στους νέους αγώνες για την κομμουνιστική απελευθέρωση!

Oργανώσεις ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση Θεσσαλίας

Καρδίτσα 29/1/2019

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

νΚΑ | Ανακοίνωση για επίθεση σε μέλος της στον Νέο Κόσμο

0

Ανακοίνωση της Νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση

ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ ΟΥΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝA, ΤΣΑΚΙΣΤΕ ΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ

Το απόγευμα της Κυριακής 28/10, τρία θρασύδειλα φασιστοειδή έστησαν ενέδρα και επιτέθηκαν σε αγωνιστή της ΕΑΑΚ και μέλος της νΚΑ, λίγη ώρα μάλιστα πριν από προγραμματισμένη εξόρμηση στο Νέο Κόσμο για την Πανεκπαιδευτική κινητοποίηση της Δευτέρας 29/10. Το γεγονός ότι ο σύντροφος κόντρα σε προηγούμενες απειλές της συγκεκριμένης ομάδας φασιστών, οι οποίες είχαν ενταθεί το τελευταίο διάστημα, συνέχισε τη δράση του πιο δυναμικά προφανώς τους εξόργισε. Ο σύντροφος είναι απολύτως καλά στην υγεία του.

Η χρονική διάρκεια της επίθεσης δεν είναι τυχαία. Την ίδια στιγμή που φαίνεται το κίνημα να «ξανασηκώνεται» στα πόδια του, με μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις να ξεσπούν και απεργιακές μάχες να προετοιμάζονται, το σύστημα «αμολάει» τα σκυλιά του για να τρομοκρατήσει το λαό και τους αγωνιστές. Αν νομίζουν ωστόσο ότι θα κάμψουν τις αντιστάσεις είναι βαθιά γελασμένοι!

Θεωρούμε καθήκον μας να συμβάλουμε σε ένα εργατικό και νεολαιίστικο αντιφασιστικό κίνημα που θα ξεριζώσει τη φασιστική γάγγραινα από τις γειτονιές μας. Προχωράμε πιο αποφασιστικά από ποτέ, απέναντι σε κράτος, κυβερνήσεις κεφάλαιο και φασίστες. Η απάντηση στους φασίστες θα είναι πολιτικά αποφασιστική και μαχητική σε όλα τα επίπεδα. Η άνοδος των αγώνων, των εργατικών διεκδικήσεων και της λαϊκής απαιτητικότητας θα είναι η καλύτερη απάντηση σε αυτούς που με τέτοιες μεθόδους επιχειρούν να σπείρουν την τρομοκρατία. Θα αποτύχουν για ακόμη μία φορά!

Και τότε και τώρα και όπως το ’40…

…τη φτώχεια και το φασισμό θα πολεμάμε πάντα!

ΟΛΟΙ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 30/10 ΣΤΙΣ 18:00

ΣΤΟ ΝΕΟ ΚΟΣΜΟ ΣΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΡΑΜ ΜΠΑΚΝΑΝΑ

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ και ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ της Θεσσαλονίκης για τη ΔΕΘ

0

Η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ Θεσσαλονίκης μπροστά στη φετινή ΔΕΘ, στην οποία οι ΗΠΑ είναι «τιμώμενη χώρα», πέρα από την πολύμηνη αυτόνομη καμπάνια της, απευθύνθηκε και σε άλλες συλλογικότητες και οργανώσεις της πόλης, για να διευρύνει και να κάνει πιο δυνατές τις φωνές καταγγελίας του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού και της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που τον υπηρετεί και να επιδιώξει τη μεγαλύτερη δυνατή συμπόρευση στη διαδήλωση του Σαββάτου 8 Σεπτεμβρίου. Στο κάλεσμα της ΛΑ-ΑΑΣ ανταποκρίθηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, η ΑΡΙΣ, η ΛΑΕ, το ΝΑΡ και η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ. Το καλοκαίρι πραγματοποιήθηκαν δύο συσκέψεις αυτών των συλλογικοτήτων-οργανώσεων. Στην τελευταία σύσκεψη, στο αρχικό Δελτίο Τύπου που πρότεινε η ΛΑΪΚΗ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ενσωματώθηκαν και προσθήκες των υπόλοιπων συλλογικοτήτων-οργανώσεων και έτσι διαμορφώθηκε το Δελτίο Τύπου που ακολουθεί.

Δελτίο Τύπου

ΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΗΤΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ!

Η αναγόρευση των ΗΠΑ σε «τιμώμενη χώρα» στο πλαίσιο της ΔΕΘ 2018 αποτελεί ανοιχτή εκδήλωση υποταγής στον Αμερικανικά πολεμικά και οικονομικά συμφέροντα και μια ανοιχτή πρόκληση στα αντιπολεμικά, αντιιμπεριαλιστικά αισθήματα του λαού μας. Ιδιαίτερα σε μια περίοδο που ο Αμερικάνικος ιμπεριαλισμός πρωτοστατεί στον ενδοϊμπεριαλιστικό ανταγωνισμό για το ξαναμοίρασμα του κόσμου, διαλύοντας χώρες και κομματιάζοντας λαούς. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ αποδεικνύεται η πιο πιστή σύμμαχος των φονιάδων των λαών σε Ανατολική Μεσόγειο και Βαλκάνια για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα της αστικής τάξης, εμπλέκοντας σε μεγάλους κινδύνους τον λαό και την χώρα. Οι εθνικιστικές κραυγές ουσιαστικά στηρίζουν αυτή την πορεία και δεν αμφισβητούν στο ελάχιστο την πρόσδεση σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ. Την ίδια στιγμή, τα αντιλαϊκά και αντεργατικά μέτρα της κυβέρνησης, κομμένα και ραμμένα από την Ε.Ε., το ΔΝΤ και τον ΟΟΣΑ, είναι συστατικά στοιχεία μιας συνολικής πολιτικής που θέλει να δημιουργήσει εργαζόμενους-συγχρόνους σκλάβους. Άλλωστε, παρά τις κορώνες τις κυβέρνησης για έξοδο από τα μνημόνια, η επίθεση στους εργαζομένους θα συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση και για πολλά χρόνια ακόμα. Δε μας βγάζουν από τα μνημόνια, αλλά τα κάνουν αιώνια.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η παρουσία του Αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στην πόλη μας, και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, πρέπει να βρουν απέναντι το οργανωμένο αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό, λαϊκό κίνημα. Καλούμε όλες τις δυνάμεις τους κινήματος την μέρα της διαδήλωσης, Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου, να συμπορευτούν ώστε να υπάρξει η μεγαλύτερη δυνατή απάντηση σ’ αυτήν την πρόκληση.

Παράλληλα, όσοι υπογράφουμε αυτό το κείμενο, προχωράμε σε παρεμβάσεις ενημέρωσης και καταγγελίας της πρόκλησης:

✓ Τρίτη 4 Σεπτεμβρίου, 7 μ.μ. στην πλατεία Ευόσμου.

✓ Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου, 7 μ.μ. στην Αγία Βαρβάρα, (Άνω Τούμπα).

ΟΙ ΦΟΝΙΑΔΕΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΠΙΘΥΜΟΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΜΑΣ!

➢ ΕΞΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΤΟ ΝΑΤΟ. ΕΞΩ ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΤΑ ΒΑΛΚΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ Μ. ΑΝΑΤΟΛΗ
 
➢ ΝΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΟΙ ΝΑΤΟΪΚΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
 
➢ ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ - ΚΑΜΙΑ ΕΜΠΛΟΚΗ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ
 
➢ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ - ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ

➢ ΚΑΤΩ ΤΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΚΑΙ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ-ΔΝΤ-ΕΕ
 
➢ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ, ΔΟΥΛΕΙΑ, ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ και ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ της Θεσσαλονίκης

27.08.2018

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Να εντείνουμε την αντιπαράθεση με τη ρεφορμιστική γραμμή στο εργατικό κίνημα (με αφορμή την απεργία στις 30/5 και τις κινητοποιήσεις στις 14/6)

0

Το προηγούμενο διάστημα ανέδειξε με ξεκάθαρο τρόπο τον μακρύ δρόμο που έχει να διανύσει το εργατικό κίνημα προς την κατεύθυνση της ανασυγκρότησής του, αλλά και τα εμπόδια που έχει να αντιμετωπίσει στην προσπάθειά του να αντισταθεί στην αντεργατική πολιτική που συνεχίζει να προωθείται αμείωτη.

Τα εμπόδια αυτά, που βρίσκονται σε όλα τα επίπεδα (ιδεολογικό, πολιτικό και οργανωτικό), έχουν να κάνουν με συγκεκριμένες απόψεις και αντιλήψεις που κυριαρχούν στους εργαζομένους και φυσικά με πολιτικές-συνδικαλιστικές δυνάμεις που τις προωθούν.

Η κυριαρχία των αστικών και ρεφορμιστικών απόψεων δεν αποτελεί νέο και είναι αυτή που οδηγεί -μεταξύ άλλων- στην αναζήτηση εύκολων και γρήγορων «λύσεων», στην ανακύκλωση αυταπατών και, τελικά, στην υπόκλιση στον αρνητικό συσχετισμό, στην ηττοπάθεια και σε μεγαλύτερη υποχώρηση. Ωστόσο, ακόμη κι αν είναι μία κατάσταση που κρατάει δεκαετίες, έχει ιδιαίτερη σημασία να αναδεικνύεται ξανά και ξανά, σε κάθε της έκφραση, και να απαντιέται πειστικά στους εργαζόμενους, ταυτόχρονα με την ανάδειξη της σωστής ταξικής τοποθέτησης και γραμμής.

Τόσο με αφορμή την απεργία στις 30/5 και την αναγγελία της λεγόμενης «Κοινωνικής Συμμαχίας» από ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ, κρατικούς φορείς και εκπροσώπους του κεφαλαίου και της εργοδοσίας, όσο και με αφορμή την κατάθεση του πολυνομοσχεδίου (που έγινε πλέον νόμος) για το κλείσιμο της λεγόμενης «4ης αξιολόγησης», ξεδιπλώθηκαν μια σειρά απόψεις και καταστάσεις στο εργατικό κίνημα. Απόψεις οι οποίες, στην καλύτερη περίπτωση, επανέλαβαν τις γνωστές κοινοβουλευτικές αυταπάτες και, στη χειρότερη, κατέληξαν σε καλέσματα απεργοσπασίας. Φυσικά, αναφερόμαστε, από τη μια, στο ΠΑΜΕ και, από την άλλη, στο ΝΑΡ και δυνάμεις του εξωκοινοβουλίου. Κι επειδή ίσως θεωρηθεί ότι «τσουβαλιάζουμε », θέλουμε να επαναλάβουμε ότι, παρά τις διαφορές, το πολιτικό υπόβαθρο, η πολιτική βάση, τόσο της άποψης του ΠΑΜΕ όσο και της άποψης του ΝΑΡ, είναι κοινά. Και θεωρούμε ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η επιμονή του ΝΑΡ να παρουσιάζει ξανά και ξανά το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ ως δυνάμεις που μπορούν να συμβάλουν στην ανασυγκρότηση των εργατικών αγώνων και του εργατικού κινήματος, ενώ είναι αυτοί που έχουν τις μεγαλύτερες ευθύνες απ’ όλους για τη σημερινή κατάντια του εργατικού κινήματος και συνεχίζουν να συμβάλουν στην αποσυγκρότηση.

• Αναφερθήκαμε και στα προηγούμενα φύλλα της ΠΣ για την απαράδεκτη στάση του ΝΑΡ στην απεργία της 30/5. Πρόκειται για μία στάση η οποία αποτελεί αποκορύφωμα πολιτικού αδιεξόδου και οπορτουνισμού. Μία στάση η οποία -στην ουσία της- χλευάζει τους εργαζόμενους και τα όπλα τους. Το ΝΑΡ, λοιπόν, καλούσε τους εργαζόμενους να ΜΗΝ απεργήσουν, γιατί δήθεν αυτή η απεργία αποτελούσε στοιχείο υποταγής στο κεφάλαιο και προκηρύχτηκε για να υπηρετήσει τα συμφέροντα των εκμεταλλευτών. Κι όμως, καλούσε παράλληλα αυτούς που ΔΕΝ θα απεργούσαν να μαζικοποιήσουν(!) συγκέντρωση έξω από τη ΓΣΕΕ και πορεία προς τη Βουλή ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ. Ποιους, άραγε, καλούσε να κάνουν αυτήν τη συγκέντρωση; Ποιους καλούσε να διαμαρτυρηθούν για λογαριασμό της εργατικής τάξης χωρίς την εργατική τάξη (η οποία -σύμφωνα με το ΝΑΡ- έπρεπε να πάει στη δουλειά, σε πείσμα της εργοδοσίας η οποία τον ήθελε δήθεν απεργό!!!);

Οι απαντήσεις σε αυτά και άλλα ερωτήματα μένει να δοθούν από το ΝΑΡ και όσους σύρθηκαν πίσω από αυτήν την απαράδεκτη γραμμή. Αυτό που εμείς θέλουμε να τονίσουμε είναι ότι, παρά τη φαιδρότητά της, αυτή η αντίληψη είναι επικίνδυνη, αναπαράγει αδιέξοδα και οδηγεί στην παραπέρα υποχώρηση. Γνωρίζουμε ότι αυτή τους η στάση υπαγορεύτηκε από την εκτίμησή τους ότι κάτι αντίστοιχο θα έκανε και το ΠΑΜΕ στις 30/5. Όπως ομολογούν και οι ίδιοι οι συνδικαλιστές τους, ήταν σε ανοιχτή επικοινωνία με συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ οι οποίοι ταλαντεύονταν σχετικά με τις 30/5. Και πάνω στην αγωνία τους να βγουν πρώτοι στο κάδρο και να καμώνονται ότι αυτοί «πίεσαν» το ΠΑΜΕ (όπως δήλωναν και για τις 12 Γενάρη) έμειναν μόνοι τους, να προσπαθούν να διαχειριστούν την αστοχία τους. Και μάλιστα, να κατηγορούν όλους τους υπόλοιπους ότι σέρνονται πίσω από τη γραμμή της ΓΣΕΕ, της ΑΔΕΔΥ και του κεφάλαιου! Να, λοιπόν, και μία ακόμη αναπαραγωγή του τρόπου με τον οποίο τοποθετείται το ΠΑΜΕ για όποιον κριτικάρει τη διασπαστική του γραμμή.

Εξίσου απαράδεκτη είναι όμως και η ανακοίνωση-αποτίμηση του ΝΑΡ για την απεργία στις 30/5 με τίτλο «Κατέρρευσε η “εθνική μέρα δράσης” κυβέρνησης- εργοδοτών- αστικοποιημένου συνδικαλισμού!»:

«Το ΝΑΡ χαιρετίζει τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες, που μέσα από τη δράση τους σε σωματεία και εργατικές συλλογικότητες απονομιμοποίησαν την «κοινωνική συμμαχία» και την αντιδραστική Πανεθνική Μέρα Δράσης στις 30 Μάη. Οι εργαζόμενοι γύρισαν την πλάτη σε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και τη φιέστα διαφήμισης των αιτημάτων του επιχειρηματικού κόσμου. Δεν συναίνεσαν στο σχέδιο που επιχειρεί να συστρατεύσει τους εργαζόμενους με τα αιτήματα του κεφαλαίου και της κυβέρνησης. Σήκωσαν το γάντι κι αντιπαρατέθηκαν με την «Κοινωνική Συμμαχία» καταψηφίζοντας το περιεχόμενο, το σχέδιο και τις δράσεις της κι αντιπαραβάλλοντας την πρόταση ενός άλλου απεργιακού κι αγωνιστικού σχεδιασμού του ταξικού κινήματος απέναντι στον εργοδοτικό συνδικαλισμό, παρά την επίθεση ακόμα και με κατηγορίες περί «απεργοσπασίας» που δέχτηκαν από δυνάμεις που αρνήθηκαν να συμβάλλουν σε ένα τέτοιο σχέδιο! Σε ολόκληρη την χώρα στάλθηκε ένα ηχηρό και πολύμορφο μήνυμα ενάντια στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, αναδείχτηκε η επείγουσα ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του κινήματος. Για συνδικάτα, αγώνες και απεργίες στα χέρια των εργαζόμενων».

Το ΝΑΡ, λοιπόν, επιχαίρει για την άμαζη απεργία και χαιρετίζει τους «αγωνιστές » και τις «αγωνίστριες» που «συνέβαλαν » στην απομαζικοποίησή της μέσα στα σωματεία καταψηφίζοντας προτάσεις για απεργία. Και σ’ ανώτερα, θα λέγαμε εμείς! Γιατί παράλληλα με το ΝΑΡ, αυτοί που επιχαίρουν για μια άμαζη απεργία είναι -πρώτοι και καλύτεροι- το κεφάλαιο και η εργοδοσία. Εκτός και αν το ΝΑΡ θεωρεί ότι το κράτος και οι δυνάμεις του κεφάλαιου έδωσαν σθεναρά τη… μάχη της απεργίας, πιέζοντας τους εργαζομένους τους να… απεργήσουν, αλλά βρήκαν απέναντί τους την πιο σθεναρή στάση των εργαζομένων που επέλεξαν να… πάνε για δουλειά!!! Για γέλια και για κλάματα!

Βέβαια, αυτή η τοποθέτηση σε τίποτε δεν εμπόδισε το ΝΑΡ να βολευτεί πίσω από την απόφαση της ΑΔΕΔΥ για στάση εργασίας στις 14/6 μιας και το σχέδιο για «από τα κάτω απεργιακή κινητοποίηση σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα στις 13/6, καθώς και πολύμορφες αγωνιστικές δράσεις και συλλαλητήρια στις 14/6» απέτυχε παταγωδώς.

• Όμως και ο άλλος «ταξικός πόλος», το ΠΑΜΕ, έδωσε πολύ σοβαρά δείγματα της αντίληψής του για το κίνημα. Παρά τις «ταξικές» κορόνες του και τα παχιά λόγια, παρά τις θριαμβολογίες του για το μέγεθος των κινητοποιήσεών του, αλλά και παρά την τοποθέτησή του για τις συνέπειες των μέτρων του πολυνομοσχεδίου, ο σχεδιασμός του ενάντια στο πολυνομοσχέδιο για τα προαπαιτούμενα δεν περιλάμβανε παρά απογευματινά συλλαλητήρια. Συλλαλητήρια για τα οποία, μάλιστα, κόμπαζε ότι τα καλούσαν σωματεία, ομοσπονδίες κ.λπ. Κι όμως, μέσα σε μια νύχτα, από Παρασκευή 8 Ιούνη προς Σάββατο 9 Ιούνη, ο σχεδιασμός… άλλαξε και τα συλλαλητήρια μετατράπηκαν από απογευματινά σε μεσημεριανά, με τη δικαιολογία ότι η κυβέρνηση επειγόταν να ψηφίσει το πολυνομοσχέδιο νωρίς το μεσημέρι!

Αυτοί, λοιπόν, που (σύμφωνα με το ΝΑΡ) θα συμβάλουν στην “από τα κάτω” ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να τροποποιούν αποφάσεις (που υποτίθεται έχουν πάρει σωματεία) χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν. Και δεν συζητάμε για μία απλή αλλαγή ώρας. Μιλάμε για συνολική αλλαγή στον χαρακτήρα της κινητοποίησης, αφού μια μεσημεριανή κινητοποίηση σημαίνει, ουσιαστικά, απεργιακή κινητοποίηση, στάσεις εργασίας κ.λπ. ή -πολύ απλά- αποκλεισμό των εργαζομένων από αυτή.

Φυσικά και δεν είναι η πρώτη φορά που το ΠΑΜΕ λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Το κάνει κατ’ εξακολούθηση και αποτελεί δείγμα του ιδιοκτησιακού τρόπου με τον οποίο αντιμετωπίζει τα σωματεία που ελέγχει ώστε να μπορεί να υπηρετεί με συνέπεια τη γραμμή του διαχωρισμού του από κάθε δυνατότητα συγκρότησης εργατικού κινήματος σε γραμμή σύγκρουσης με το σύστημα και την πολιτική του.

Κάπως έτσι λειτούργησε, για παράδειγμα, και στην πρόσφατη απεργία στην Cosco. Παρ’ ότι κομπάζει ξανά για τη συμβολή του ΠΑΜΕ στην κινητοποίηση, η αλήθεια είναι ότι από την πρώτη στιγμή βασικό μέλημά του ήταν να κλείσει το συντομότερο η απεργία. Απεργία που ανέδειξε τις αγωνιστικές διαθέσεις των εργαζομένων με τρόπο πιεστικό, που δεν άρεσε καθόλου στην ηγεσία του σωματείου. Όπως δεν άρεσε φυσικά και κάθε στήριξη αλληλεγγύης από δυνάμεις πέρα από το ΠΑΜΕ, όπως φάνηκε και από την αντιμετώπιση των συναγωνιστών της Ταξικής Πορείας που επέμειναν να στηρίζουν τον αγώνα και να συζητούν με τους εργαζόμενους.

Και κοντά σ’ όλα αυτά, το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ φρόντισαν να επαναφέρουν τη νομοθετική τους πρόταση για τη δήθεν “εξασφάλιση” των συλλογικών συμβάσεων και να ασκήσουν κριτική στην κυβέρνηση για την απόρριψή της στο κοινοβούλιο. Και κάπως έτσι ανακυκλώνονται οι αυταπάτες και μεγαλώνουν τα αδιέξοδα για τους εργαζόμενους.

• Η αντιπαράθεση με αυτές τις αντιλήψεις δεν θα γίνει παρά με την καθημερινή και επίμονη προσπάθεια στους χώρους δουλειάς. Δεν είναι καθόλου εύκολη γιατί έχει να αναμετρηθεί με έναν πολύ αρνητικό συσχετισμό. Όμως είναι ο μόνος τρόπος για να βρουν απαντήσεις οι εργατικές αγωνίες και διέξοδο οι αγωνιστικές διαθέσεις. Και είναι βέβαιο ότι, όσο βαθαίνει η κρίση του καπιταλισμού, θα μεγαλώνουν τόσο οι αγωνίες όσο και οι διαθέσεις.

Προλεταριακή Σημαία - http://www.kkeml.gr/

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Καταγγελίες για αναίτια σύλληψη αγωνιστή της νΚΑ στη Θεσσαλονίκη

0

Το απόγευμα της Τετάρτης 13/6/2018 αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ προσήγαγαν τον Ν.Χ., μέλος της νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση, του ΝΑΡ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τον μετέφεραν στο ΑΤ Τούμπας όπου και τον κράτησαν μέχρι τα ξημερώματα για να τον μεταφέρουν στη ΓΑΔΘ. Η προσαγωγή του εργαζόμενου και φοιτητή Ν.Χ. έγινε γιατί απάντησε όταν τον είπαν «άπλυτο», ότι ο ιδρώτας είναι από το μόχθο της δουλειάς, γεγονός που για τα όργανα της τάξης συνιστά εξύβριση!

Με τις ανυπόστατες κατηγορίες για εξύβριση και απείθεια, η αστυνομία προσπαθεί να συγκαλύψει την προκλητική στάση των οργάνων της να εκφοβίζουν και να λοιδορούν στη μέση του δρόμου οποιονδήποτε δεν τους αρέσει εμφανισιακά. Στο κατηγορητήριο έρχεται να προστεθεί και η ψευδής ανωμοτί κατάθεση για την άρνηση του Ν.Χ. να δώσει αποτυπώματα, στάση που μέχρι πρότινος συνιστούσε απείθεια, επιβεβαιώνοντας την κλιμάκωση του αυταρχισμού από μεριάς του κράτους.

Το ίδιο βράδυ, οι φουσκωτοί ματσό τραμπούκοι επιτέθηκαν και στο μέλος του ΝΑΡ και πρώην περιφερειακό σύμβουλο της Ανταρσία στην Κεντρική Μακεδονία Θανάση Αγαπητό, και μάλιστα μέσα στο ΑΤ Τούμπας, μην μπορώντας να συγκρατήσουν το μένος τους για όποιον αγωνίζεται και φανερώνοντας ότι «μας θυμούνται» από τις κινητοποιήσεις και τις πορείες και «θα μας φάνε». Με όρους συμμορίας και βεντέτας συντηρούν κλίμα αυταρχισμού και αυθαιρεσίας με σκοπό να καταστείλουν το εργατικό και λαϊκό κίνημα, να υπηρετήσουν τις επιταγές των τραπεζών, της ΕΕ και της κυβέρνησης. Ηθικός αυτουργός του κλίματος αυτού δεν είναι άλλος από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ που συντηρεί και ενισχύει τον αυταρχισμό και την καταστολή για να περάσει όλα τα αντιλαϊκά μέτρα που υποθηκεύουν τις ζωές μας. Με την ανοχή της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ οι δυνάμεις καταστολής χτυπούν το κίνημα που παλεύει για να μην πάρουν τα σπίτια οι τράπεζες, να μην περάσει ο νόμος Γαβρόγλου, να μην εφαρμοστούν οι μεταρρυθμίσεις σε ΕΝΦΙΑ, διόδια, ασφαλιστικό, συλλογικές συμβάσεις και οι ιδιωτικοποιήσεις.

Δε μας τρομοκρατούν, μας πεισμώνουν! Δε σκύψαμε ποτέ το κεφάλι σε καμιά εξουσία, έχουμε το μέτωπο στραμμένο προς τον ήλιο!

«Ο άνθρωπος πρέπει να περπατάει με το κεφάλι απέναντι στον ήλιο. Και ο ήλιος πρέπει να κάψει το μέτωπο και καίγοντάς το να το σφραγίσει με τη σφραγίδα της τιμής. Όποιος περπατάει σκυφτός, χάνει αυτή την τιμή» -
Ερνέστο Τσε Γκεβάρα (γεννήθηκε σαν σήμερα 14/6/1928)

ΝΑΡ για την κομμουνιστική απελευθέρωση
νεολαία Κομμουνιστική Απελευθέρωση

Οργανώσεις Θεσσαλονίκης

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης:

Καταγγέλλουμε την αναίτια σύλληψη του Ν. Χ., μέλους της νΚΑ, του ΝΑΡ για την Κομμουνιστική Απελευθέρωση και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης. Το απόγευμα της Τετάρτης 13/6/2018 αστυνομικοί της ομάδας ΔΙΑΣ συνέλαβαν τον Ν. Χ., εργαζόμενο και φοιτητή, γιατί δε δέχτηκε αδιαμαρτύρητα να τον καθυβρίζουν στη μέση του δρόμου, τον μετέφεραν με χειροπέδες (!) στο αστυνομικό τμήμα Τούμπας και μετά από πολύωρη ταλαιπωρία κατέληξε στη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση, πάλι σιδηροδέσμιος, ώστε να κρατηθεί μέχρι την επόμενη μέρα για να περάσει αυτόφωρο. Η εικόνα ενός νέου ανθρώπου δεμένου σαν κοινός εγκληματίας, επειδή η εμφάνισή του δεν άρεσε στους αστυνομικούς, είναι ανεξίτηλο στίγμα ντροπής για την αστυνομία και καταγράφει τη φασίζουσα νοοτροπία που καλλιεργείται σε αυτή.

Οι κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν για εξύβριση, απείθεια και ψευδή ανωμοτί κατάθεση δεν είναι παρά έκφραση του γενικευμένου αυταρχισμού της αστυνομίας, ειδικά ενάντια στη νεολαία. Δείχνουν την κατάντια των δημοκρατικών δικαιωμάτων στην εποχή των μνημονίων: η αντιδημοκρατική και αυταρχική στάση της αστυνομίας απέναντι ακόμα και στους αλληλέγγυους (τραμπούκικη επίθεση εντός του Α.Τ. σε συνδικαλιστή και οικογενειακό φίλο του συλληφθέντα) και οι αναίτιες συλλήψεις, είναι επίδειξη αυθαιρεσίας. Είναι κορυφαίες οι ευθύνες της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που στηρίζεται στον αυταρχισμό της αστυνομίας για να επιβάλλει την αντιλαϊκή πολιτική, ενώ έχει αφήσει άθικτες τις ειδικές αστυνομικές δυνάμεις καταστολής ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, αλλά και τους ακροδεξιούς θύλακες που έχουν ανοιχτή εχθρότητα για το λαό, τη νεολαία και όποιον αγωνίζεται.

Καλούμε το λαϊκό κίνημα, κάθε πολίτη και δημοκράτη, να σταθεί δίπλα στο διωκόμενο νέο με αλληλεγγύη και αποφασιστικότητα για την υπεράσπιση των δημοκρατικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

Να σταματήσει άμεσα κάθε δίωξη σε βάρος του.

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ

Ο συμβιβασμός των εργατοπατέρων δεν είναι τομή, είναι η χρόνια γραμμή τους

0

Επιμένουν το ΝΑΡ και νΚΑ με ανακοίνωσή τους ότι η στάση τους της καταψήφισης "του περιεχόμενου, το σχεδίου και τις δράσεις της «κοινωνικής συμμαχίας»" -δηλαδή της απεργίας- λειτούργησε απονομιμοποιητικά στη λεγόμενη "Κοινωνική Συμμαχία" που συγκρότησαν οι πλειοψηφίες των ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ με εργοδοτικές ενώσεις και διαταξικά επιμελητήρια. Θεωρούν μάλιστα ότι με τη στάση τους αυτή, από κοινού και με άλλες δυνάμεις, ακόμη και αυτών που καλούσαν τους εργαζόμενους να κάνουν κοπάνα και να πάνε για μπάνιο, ότι "στάλθηκε ένα ηχηρό και πολύμορφο μήνυμα ενάντια στον κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό, αναδείχτηκε η επείγουσα ανάγκη ταξικής ανασυγκρότησης του κινήματος. Για συνδικάτα, αγώνες και απεργίες στα χέρια των εργαζόμενων.".

Εμείς εδώ έχουμε άλλη άποψη. Θεωρούμε ότι το καλύτερο χαστούκι απέναντι την επίθεση που εξελίσσεται σχεδόν απρόσκοπτα από τους ιμπεριαλιστικούς "θεσμούς", τις ντόπιες κυβερνήσεις και την ντόπια άρχουσα τάξη κατ' αρχήν αλλά και απέναντι στην εργατική αριστοκρατία που έχει ταυτιστεί μαζί τους εδώ και χρόνια θα δινόταν με την μαζική συμμετοχή των εργαζόμενων στην απεργία και στις απεργιακές συγκεντρώσεις. Όπως έγινε και τα χρόνια 2010 - 12 που παρά τις προσπάθειες και τότε των συνδικαλιστικών πλειοψηφιών ο εργαζόμενος λαός τρόμαξε το σύστημα, του δημιούργησε σοβαρή πολιτική κρίση, ξεπέρασε σε πολλές περιπτώσεις τις συνδικαλιστικές ηγεσίες σε όλες τις βαθμίδες -γιατί το πρόβλημα δεν περιορίζεται μόνο στη κορυφή- αλλά δυστυχώς δεν μπόρεσε να ξεπεράσει ολοκληρωτικά τις λογικές ανάθεσης και τις αυταπάτες για κοινοβουλευτικές λύσεις. Με αποτέλεσμα μετά τη μεγαλειώδη κινητοποίηση του Φλεβάρη του '12 το σύστημα να αναγκαστεί να προκηρύξει εκλογές στη προσπάθειά του να ξεφύγει από τα χειρότερα. Δυστυχώς σε αυτό βοηθήθηκε και από αντιλήψεις που κυριαρχούν στην Αριστερά, έχει και το ΝΑΡ σοβαρές ευθύνες γι΄ αυτό, για το τι σημαίνουν εκλογές και τι μπορεί να προσφέρουν στο κίνημα. Έτσι αντί η πολιτική κρίση του συστήματος να βαθύνει, όπως καλούσαν το λαό να κάνει το ΝΑΡ, το ΚΚΕ και άλλες δυνάμεις -και που η δική τους στάση μόνο σε αυτό δεν συνέβαλε- να πάμε σε δύο απανωτές εκλογικές διαδικασίες οι οποίες σαν αποτέλεσμα είχαν να δώσουν ανάσα στο σύστημα, να βγάλουν τον ΣΥΡΙΖΑ και τις αυταπάτες στον αφρό, να συμβάλουν στη παύση του κινήματος. Πλην ελάχιστων εξαιρέσεων που όμως δεν ήταν ικανές να κάνουν τη διαφορά γι' αυτό το τελευταίο.

Για να γυρίσουμε στο σήμερα. Το ΝΑΡ όλα τα προηγούμενα χρόνια από την ύπαρξή του, η οποία συνέπεσε μάλιστα με την πρώτη υπογραφή της πρώτης διετούς συλλογικής σύμβασης από τη ΓΣΕΕ -με τη σύμπραξη του ΚΚΕ- που εξέφραζε επακριβώς την ίδια λογική της "κοινωνικής συμμαχίας", ήταν λάθος όταν με τον τρόπο του καλούσε τους εργαζόμενους να εκμεταλλευτούν τις απεργιακές ευκαιρίες που του δινόταν όταν οι συνδικαλιστικές ηγεσίες καλούσαν σε απεργίες για τους δικούς τους λόγους και όχι γιατί τους έπιανε κάποια ...τύψη απέναντι στους εργαζόμενους; Τι είναι αυτό που το κάνει τώρα να θεωρεί τόσο μεγάλη τομή το πλαίσιο της "κοινωνικής συμμαχίας", να θεωρεί ότι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να παρακάμψουν αγωνιστικά, απεργώντας και διαδηλώνοντας μαζικά τις συνδικαλιστικές ηγεσίες; Ποια θα ήταν η ουσιαστική διαφορά, πέρα από το σχήμα της "κοινωνικής συμμαχίας" αν η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ άκουγαν τις καταγγελίες όλων μας και τελικά κήρυτταν απεργία στις 12 Γενάρη;  Τότε το πλαίσιό τους θα ήταν διαφορετικό, πιο ρεφορμιστικό και πιο ...ντροπαλό απέναντι στους εργαζόμενους οπότε και εμείς οι ...ταξικοί θα είχαμε άλλες δυνατότητες παρέμβασης και μαζικοποίησης της απεργίας και δεν θα συμβάλαμε στη δημιουργία αυταπατών για το ρόλο τους;

Η λογική της "κοινωνικής συμμαχίας" -που καμιά σχέση δεν έχει με την ανάγκη μια συγκροτημένη εργατική τάξη να φτιάξει τις δικές της συμμαχίες- δεν είναι κανένα καινούργιο εφεύρημα. Υπάρχει χρόνια και σε δυνάμεις της Αριστεράς. Εντός και εκτός κοινοβουλίου. Υπάρχει και στο ΝΑΡ! Γιατί πως αλλιώς να εξηγήσουμε ότι σε αρκετά από αυτά που τώρα ανακάλυψε ότι αποτελούν "διαταξικά επιμελητήρια και εργοδοτικές ενώσεις" (ΤΕΕ, ΠΙΣ, Δικηγορικοί Σύλλογοι, κ.λπ.) έχει δικά του σχήματα -σε συνεργασία και με άλλες δυνάμεις- που κατεβαίνουν στις εκλογικές τους διαδικασίες; Σε αυτά τα διαταξικά οι εργαζόμενοι έχουν τη δυνατότητα να παρέμβουν έως και ν'  αλλάξουν το χαρακτήρα τους ενώ σε μια απεργία δεν την έχουν;

Με βάση ποια στοιχεία χαρακτήριζε εργοδοτική την απεργία, πολύ περισσότερο που εκτός από τις ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ και ΓΣΕΒΕΕ οι άλλες οργανώσεις της "συμμαχίας" όχι μόνο δεν καλούσαν σε απεργία αλλά φτάναν και στο σημείο να ενημερώνουν - προειδοποιούν τους εργαζόμενους ότι δεν την θεωρούν απεργία (ΕΣΕΕ για παράδειγμα). Ή μήπως οι συναγωνιστές του ΝΑΡ δεν είδαν, δεν άκουσαν για απειλές απέναντι σε εργαζόμενους που ήθελαν να απεργήσουν να το ξανασκεφτούν; Έκλεισε κανένα εργοστάσιο, κανένα σούπερ μάρκετ, κανένα πολυκατάστημα με απόφαση εργοδοτών και δεν το πήραμε χαμπάρι; Με λίγα λόγια όλοι όσοι καλούσαν τους εργαζόμενους στις 30 Μάη να καταψηφίσουν την απεργία -άρα και να μην απεργήσουν- λέγοντάς τους ότι δεν έχουν τη δυνατότητα να ανατρέψουν το πλαίσιο της ταξικής συνεργασίας το μόνο που κατάφεραν ήταν να συμβάλουν, όσο τους αναλογεί, στην ακόμη μεγαλύτερη απαξίωση της έννοιας της απεργίας και στη πραγματοποίηση των πιο άμαζων απεργιακών συγκεντρώσεων που πραγματοποιήθηκαν -παρά τη διαφωνία του συμμάχου του ΝΑΡ του ΣΕΚ που είδε χιλιάδες να κατεβαίνουν στους δρόμους- τις τελευταίες δεκαετίες. Με αυτή την έννοια οι ΓΣΕΕ ΑΔΕΔΥ πέτυχαν το στόχο τους!
...........
Η συζήτηση για την απεργία στις 30/5 είχε και έχει πολλές πλευρές. Η κυριότερη βέβαια είναι ότι ανέδειξε για ακόμη μια φορά την αποσυγκρότηση και την οπισθοχώρηση του εργατικού λαϊκού κινήματος. Η εργατική τάξη και οι εργαζόμενες μάζες για ακόμα μια φορά δεν έδωσαν το «παρών». Η τρομοκρατία και ο φόβος στους χώρους δουλειάς ηγεμονεύουν και η όποια αγωνιστική διάθεση γεννιέται συνήθως μπλοκάρεται από τον υποταγμένο εργοδοτικό συνδικαλισμό ή το ρεφορμισμό.

Όλη αυτή η κατάσταση αντανακλάται και στο εργατικό κίνημα. Έκφρασή της είναι και η στάση αρκετών δυνάμεων της Αριστεράς και του α/α χώρου να παραιτηθούν από τη μάχη της απεργίας, με κάποιους πιο ανεκδιήγητους να προτιμούν να πάνε για μπάνιο παρά να απεργήσουν (βλ. Ροσινάντε). Για αρκετές δυνάμεις είναι σίγουρα πιο εύκολο να αποφύγουν την πραγματική σύγκρουση στους χώρους δουλειάς από το να τη δώσουν, με βάση την πίεση που νιώθουν από την επίθεση.  Όπως επίσης είναι πιο εύκολο για αρκετούς από αυτούς τους χώρους και με βάση τη μικροαστική αδημονία που τους διακατέχει και θέλουν εδώ και τώρα απαντήσεις στον δύσκολο και αρνητικό συσχετισμό που έχει διαμορφώσει η ταξική πάλη.

Σε αυτή τη βάση ψάχνονται και τα επιχειρήματα για την αναχώρηση και τη φυγοπονία επί της ουσίας από τα καθήκοντα που θέτει η πραγματικότητα στους χώρους εργασίας. Γράφει ο Π. Μαυροειδής σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο με τίτλο «Από τις απεργίες χωρίς απεργούς, στους απεργούς χωρίς απεργία (ή τα «ιερά δισκοπότηρα» των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ)»: Οι απεργίες αυτές των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ (με τη στήριξη με άλλο περιεχόμενο και συγκεντρώσεις από το ΠΑΜΕ) δεν έχουν καμία λογική κλιμάκωσης και απόσπασης καταχτήσεων, παρά μόνο συμβολικό και τελικά αδύναμο χαρακτήρα….

Εδώ γεννιέται για ακόμα μια φορά το εύλογο ερώτημα αν το ΠΑΜΕ, που έχει άλλο περιεχόμενο στις συγκεντρώσεις του, λειτουργεί προωθητικά και μάλιστα έχει λογική κλιμάκωσης. Μα, καλά, θα αναρωτηθούμε εμείς: Προς τι όλος αυτός ο εκστασιασμός μπροστά στο ΠΑΜΕ; Κλιμάκωσε τον αγώνα τη διετία ’10-12, κλιμάκωσε τον αγώνα στη Χαλυβουργία, στις απεργίες των εκπαιδευτικών, τον Δεκέμβρη του ’08; Ή όποτε συμμετείχε το έκανε για να σπείρει αυταπάτες, για να αναχωρήσει και να σπάσει την όποια αγωνιστική διάθεση εργαζομένων; Πόσες φορές ακούσαμε ότι οι απεργοί της τάδε εταιρίας ή του δείνα κλάδου γυρνάνε στις δουλειές τους με ψηλά το κεφάλι, από συνδικαλιστές του ΠΑΜΕ για να δικαιολογήσουν τους αγώνες που έκλειναν.

Με ποιο πολιτικό κριτήριο λειτουργεί ο ακολουθητισμός κάποιων γύρω από το ΠΑΜΕ και από πότε το ΠΑΜΕ είναι ταξικός πόλος, ο οποίος μάλιστα κάνει και τομές σαν την απεργία στις 12 Γενάρη και αμφισβητεί ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ;  Όπως αναφέρει και η Σ. Κοιλάκου στο «ΠΡΙΝ» στο άρθρο της: Το μπλοκ της 12 Γενάρη, που αμφισβήτησε τις ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ και απέδειξε πως μπορούμε χωρίς αυτούς, πρέπει να σηκώσει το γάντι και να δώσει αυτοπεποίθηση στους εργαζόμενους….

Μα, αλήθεια, αν το ΠΑΜΕ αμφισβητούσε στα αλήθεια τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ, δεν θα το είχαμε καταλάβει τόσα χρόνια που ηγεμονεύει στο κίνημα; Δεν θα είχε απεμπλακεί από την αντίληψή τους, δεν θα οργάνωνε σε άλλη βάση τα σωματεία και σε άλλη κατεύθυνση;

Τομή λοιπόν για κάποιους η 12 Γενάρη. Γιατί, όπως λένε, έγινε από τα κάτω και αμφισβήτησε ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ. Η αλήθεια είναι όμως ότι η 12 Γενάρη ΔΕΝ έγινε από τα κάτω, καλέστηκε από την ΑΔΕΔΥ (με στάση εργασίας) και από το ΠΑΜΕ (με απεργία) και ως τις τελευταίες μέρες υπήρχε από όλες αυτές τις δυνάμεις η προσμονή να καλέσει και η ΓΣΕΕ σε απεργία. Δεν έγιναν συνελεύσεις στους χώρους δουλειάς και στα σωματεία. Ούτε σε αυτά που ελέγχει το ΠΑΜΕ ούτε και στα πρωτοβάθμια και δεν μπήκαν οι εργαζόμενοι (για ακόμα μια φορά) σε διαδικασία κίνησης.

Δεύτερη τομή είναι η κοινωνική συμμαχία των ΓΣΕΕ- ΑΔΕΔΥ. Στην οποία μάλιστα κάποιοι προσδίδουν και πιο μόνιμα χαρακτηριστικά. Αλήθεια, αυτά τα χαρακτηριστικά δεν τα έβλεπαν όλο το προηγούμενο διάστημα; Όταν η ΓΣΕΕ πήγε στην Ουάσινγκτον και όταν υπέγραφε τις τελευταίες κατάπτυστες συλλογικές συμβάσεις δεν κλονίστηκαν όλοι αυτοί που βλέπουν σήμερα τομές και τώρα ανακαλύπτουν το νέο «σχήμα» της κοινωνικής συμμαχίας;

Να τους ενημερώσουμε ότι η κοινωνική συμμαχία υλοποιείται δεκαετίες τώρα και στοχεύει στην ταξική ειρήνη, στον ταξικό συμβιβασμό και στην εξυπηρέτηση των συμφερόντων του κεφαλαίου. Έτσι ήταν τα πράγματα στο εργατικό κίνημα για έναν πολύ απλό λόγο. Δεν υπήρχε συγκροτημένη ταξική επαναστατική γραμμή και οι όποιες λίγες μάχες δόθηκαν και μπορεί να κέρδισαν δόθηκαν επειδή οι εργαζόμενοι βγήκαν μπροστά υπό το βάρος της επίθεσης και είπαν φτάνει πια.

Η 30 του Μάη ήταν μια δύσκολη απεργία, που ανέδειξε για άλλη μια φορά τα προβλήματα του εργατικού κινήματος και της Αριστεράς. Κανείς δεν πρέπει να χαίρεται που η απεργία δεν ήταν μαζική, αλλά να προβληματίζεται για τα προβλήματα του κινήματος, πόσο μάλλον όταν εργαζόμενοι με ακόμη πιο δύσκολους όρους έδωσαν τη μάχη της απεργίας στον ιδιωτικό τομέα και μάλιστα είχαν και απειλές από την εργοδοσία (στην COSCO απειλήθηκαν από εργολάβο οι εργαζόμενοι που απεργούσαν για μηνήσεις και ότι θα υπάρξουν απεργοσπάστες που θα σπάσουν την απεργιακή περιφρούρηση). Και όταν αυτό που διαφαίνεται είναι καινούργια άγρια μέτρα για το λαό και τους εργαζόμενους…

Το πρώτο μέρος του άρθρου είναι δικό μας, το δεύτερο προέρχεται από την Προλεταριακή Σημαία. 

ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟ