Όσοι από μας καταφέραμε να τελειώσουμε τα σχολεία και τα φροντιστήριά μας, ξεπερνώντας τους σκοπέλους του Αρσένη και του Ευθυμίου, μπήκαμε στις σχολές μας. Κάποιοι σε ΑΕΙ, κάποιοι στα ΤΕΙ, κάποιοι άλλοι βγήκαν στην εργασία από μικροί.. (Για τους τελευταίους, φυσικά δεν ρωτάει κανένας το γιατί, αλλά προτιμάμε να ξεμπερδεύουμε με την «πασιφανή» και βολική απάντηση… «δεν διάβαζαν…». Τα πράγματα δεν είναι έτσι, αλλά δεν θα αναφερθώ).Όσοι βγήκαμε από τις σχολές μας, ξεπερνώντας και το εμπόδιο της Κουτσίκου-Γιαννάκου, με τα μεγαλειώδη κινήματα που αναπτύχθηκαν, μπήκαμε μετά από χίλια κύματα στην παραγωγή και στην αγορά εργασίας. Αφήσαμε βέβαια πίσω μας ένα πανεπιστήμιο διαφορετικό από αυτό που γνωρίσαμε. Ένα πανεπιστήμιο αφιλόξενο για τα παιδιά των λαϊκών στρωμάτων, ένα πανεπιστήμιο για λίγους και εκλεκτούς, ένα πανεπιστήμιο που ετοιμάζει ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, γυμνό από ιδεολογίες, κατακτήσεις, δικαιώματα.
Μας είπανε γενιά των 700ων ευρώ. Ήταν μια πολύ αισιόδοξη έκφραση!
Ένας νεολαίος που πρωτόβγαινε στην αγορά εργασίας μέχρι σήμερα και αμείβονταν με το ευτελές ποσό των 700 ευρώ για 8ωρη, 5νθήμερη εργασία με απλήρωτες φυσικά υπερωρίες (χωρίς ή με λίγα ένσημα) θεωρούσε τον εαυτό του τυχερό! Αν δε, έπαιρνε 800, πλούσιο…
Ένας νέος εργαζόμενος σήμερα, που δουλεύει σαν ωρομίσθιος, ημιαπασχολήσιμος, αναπληρωτής με μειωμένο ωράριο, stage, σερβιτόρος, μάγειρας κ.ο.κ
1) Δεν αμείβεται με 700 ευρώ αλλά με πολύ λιγότερα..
2) Δεν έχει πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
3) Δεν υπάρχει ποτέ η πιθανότητα να συγκεντρώσει τα απαιτούμενα ένσημα για να βγει στη σύνταξη, αφού είτε θα δουλεύει στη μαύρη εργασία, είτε θα του κολλάνε μειωμένα ένσημα.
Π.χ. Απλοϊκά: Για να συμπληρώσεις περίπου 11.000 ένσημα σε 36 χρόνια (που είναι τα απαιτούμενα) χρειάζεσαι 25 ένσημα το μήνα. Έστω ότι κάποιος παίρνει 3 ένσημα την εβδομάδα, δηλ. 12 ένσημα το μήνα, χρειάζεται 917 μήνες (76 χρόνια!!!!!) για να δικαιούται σύνταξη! Ας μην αναρωτιόμαστε…Κάτι τέτοιο δε θα συμβεί γιατί θα έχουμε πεθάνει και το κράτος θα έχει ελαφρυνθεί και δε θα χρειαστεί να καλύψει ούτε τα έξοδα της κηδείας μας!
Ας φανταστούμε το βάρος σε έναν μεγαλύτερο εργαζόμενο, που δουλεύει χρόνια και έχει να αντιμετωπίσει αυτήν την κατάσταση.
Ένας νέος εργαζόμενος όμως σήμερα, 18-25 ετών, που δουλεύει για πρώτη φορά, μετά τη «μεγαλοφυή», «εκσυγχρονιστική», «φρέσκια» και καθόλου μεσαιωνική διαταγή του ΔΝΤ και της ΕΕ, θα αμείβεται με το διαστημικό ποσό, που θα απογειώνεται στο 80-85% του κατώτατου ορίου της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης. Φυσικά, το προεδρικό ΔΙΑΤΑΓΜΑ, φροντίζει και για τα μικρά παιδιά, 15-18 ετών, αφού νομιμοποιώντας την παιδική εργασία, τους βάζει να δουλεύουν ανασφάλιστοι ΜΟΝΟ 6-8 ώρες γιατί έχουν και το σχολείο!! Θα τρελαθούμε τελείως δηλαδή!
Ένας νέος σήμερα μέχρι τα 30 του χρόνια, ακόμα και μετά από χρόνια σπουδών, ακόμα και με μεταπτυχιακά, διδακτορικά, 4 ξένες γλώσσες, ECDL, σεμινάρια και πιστωτικές μονάδες, δίπλωμα κιθάρας, οδήγησης και γνώση της γλώσσας των κωφάλαλων….(και με ένα σωρό ψυχολογικά προβλήματα), ακόμη και τότε δεν μπορεί να συντηρηθεί μόνος του, χωρίς τη βοήθεια της οικογένειάς του. Κάπου εκεί, αντιλαμβάνονται και οι γονείς το μάταιο του προσοντολογίου!
Ο νέος αυτός καταλήγει έτσι στην επέκταση της εφηβείας του, στην ανασφάλεια, την αβεβαιότητα, στην ματαίωση των ονείρων και των προοπτικών που έθετε στον εαυτό του, στην ανταγωνιστικότητα, στο «μέσον» για μια δουλειά σύγχρονου δούλου, στη μοναξιά.. Κυρίως, καταλήγει στην ΚΑΘΗΛΩΣΗ, την απραγία και στο αίσθημα ματαίου για αντίσταση.
Έτσι κάπως, φέρνουν τη νεολαία με την πλάτη στον τοίχο και τη συνθλίβουν στις συμπληγάδες ΕΕ και ΔΝΤ!
Αυτούς τους νέους και την τεράστια στρατιά ανέργων χρησιμοποιούν και σα μοχλό εξόντωσης των παλιότερων εργαζομένων, τους οποίους τους πετάνε στο δρόμο με άνεση (απελευθέρωση απολύσεων, καμιά αποζημίωση) για να τους αντικαταστήσουν με φτηνό και ελαστικότερο δυναμικό…
Αυτή η γενιά βγαίνει σε μια αγορά εργασίας με τους χειρότερους όρους, απογυμνωμένη από κατακτήσεις. Σε μια αγορά εργασίας που αντικατοπτρίζει την ήττα του κινήματος στο μεγαλείο της, με ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες, διαλυμένα σωματεία και με μια αριστερά που έχει ενσωματώσει στα αιτήματά της την ήττα και διολισθαίνει στον κυβερνητισμό. Σε μια αγορά εργασίας στεγνή από συνδικαλισμό, κινήματα και υλικές νίκες, αλλά γεμάτη από χτυπήματα και ήττες.
Όμως αυτή η γενιά, που την έχουν πει γενιά του καναπέ, γενιά χωρίς ιδανικά, ήταν αυτή η ίδια που αντιστάθηκε στους νόμους του Αρσένη, που πετούσαν τους μαθητές έξω από το σχολείο, ήταν αυτή η γενιά που όρθωσε το ανάστημά της σε ΕΕ-ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ενάντια στο νόμο πλαίσιο και την αναθεώρηση του άρθρου 16, είναι η γενιά που έμαθε στο σχολείο του αγώνα, τη δύναμη της συλλογικότητας, τη δυναμική της διεκδίκησης, το φόβο του συστήματος απέναντι στην μαζική, λαϊκή πάλη.
Είναι αυτή η γενιά που μπορεί να την κατηγορούν ότι τα βρήκε όλα έτοιμα…. Αλλά τώρα είναι αυτή η ίδια που καλείται να τα ξανακατακτήσει όλα από την αρχή!!
Αυτή η γενιά πρέπει να τραβήξει τους γονείς της στο δρόμο του αγώνα, να απαιτήσει όλα αυτά που της χρωστάνε. Να αλλάξει τον κόσμο που της παρέδωσαν.
Να αποτελέσει δύναμη κρούσης μαζί με τους φοιτητές, τους μαθητές και με τους υπόλοιπους εργαζόμενους να δώσουν την πολιτική μάχη για την συγκρότηση της εργατικής τάξης!Μια μάχη που περνάει μέσα από τον αγώνα για:
1. Ίση, πλήρη δωρεάν περίθαλψη για όλους
2. δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους
3. μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους
4. πραγματικές αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις
Μια μάχη ενάντια:
1. ενάντια στο μνημόνιο, το αντιασφαλιστικό έκτρωμα και τις επιταγές ΔΝΤ και ΕΕ
2. ενάντια στον πόλεμο, των ιμπεριαλισμό και την διπλή εξάρτηση της ελλάδας
Όλοι μαζί οι εργαζόμενοι και η νεολαία μπορούμε και πρέπει να οικοδομήσουμε μέτωπο αντίστασης ενάντια στην αντιλαϊκή καταιγίδα, με όχημα την κοινή δράση να ανατρέψουμε την πολιτική αυτή!
ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ, ΣΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ, ΣΤΑ ΣΩΜΑΤΕΙΑ, ΣΤΙΣ ΣΥΝΟΙΚΙΕΣ.
Α. Δ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου