Είναι γεγονός ότι όταν έχουμε μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις οι κάθε μορφής επιθέσεις στην αριστερά και στο λαϊκό κίνημα εντείνονται είτε με τη βία είτε με ιδεολιγικοπολιτικούς όρους μέσω των ΜΜΕ (έντυπων και ηλεκτρονικών). Κάθε φορά το σύστημα επιλέγει ένα πολιτικό ή κινηματικό χώρο, (τον πιο ευάλωτο ίσως;), και αρχίζει ένα συκοφαντικό μονόλογο χωρίς όρια, στη προσπάθειά του να πιέσει το χώρο αυτό να τηρήσει τα όρια κυρίως όμως να στείλει το μήνυμα «κάτσε ήσυχος» στο λαό. Το ζήσαμε πέρυσι ('08 - '09) με το ΣΥΡΙΖΑ. Τις τελευταίες μέρες γινόμαστε μάρτυρες μιας απίστευτης (;) επίθεσης στο ΚΚΕ και στο ΠΑΜΕ, με αφορμή τις κινητοποιήσεις στο λιμάνι.
Η γκάμα αυτής της επίθεσης είναι αρκετά μεγάλη. Ξεκινά από τις «ψύχραιμες» νουθετήσεις και εκφράσεις ελπίδας ότι το ΚΚΕ δεν θα το ξανακάνει τύπου Βούγια, περνάει στις κραυγές του ζόμπι του φασισμού Γεωργιάδη ο οποίος λίγο ήθελε για να ζητήσει να βγει το ΚΚΕ και όλη η αριστερά στη παρανομία, για να μη πούμε για τις κραυγές του έτερου χουντοφασίστα, πρώην διοικητή της …δημοκρατικής ΕΥΠ, για προδοσίες και τα τοιαύτα. Ποιοί αυτοί οι οσφυοκάμπτες σε κάθε κατακτητή, που μόλις μυρίστηκαν τη παράδοση της χώρας στη τρόικα ΔΝΤ- ΕΕ – ΕΚΤ έσπευσαν να τη ψηφίσουν με χέρια και με πόδια, πιο φανατικοί από τη κυβέρνηση, και καταλήγουμε στις απαγορεύσεις των κινητοποιήσεων στο λιμάνι με απειλές άγριας καταστολής. Έμμεσες απειλές εκτόξευσε και ο εγγονός του δικτάτορα και συνεργάτη των γερμανών, πιστός στις παραδόσεις τις οικογενειακές του, μιλώντας για νεκρούς που δήθεν θέλει το ΠΑΜΕ! Πως αλλιώς θα μπορούσε να ερμηνευτεί αυτή του η δήλωση; Φυσικά δε βγάζουμε από το λογαριασμό και τα ΜΜΕ και τους λακέδες μεγαλοδημοσιογράφους (πρώην αριστεροί και αντισυστημικοί αρκετοί από αυτούς)!
Την ίδια μέρα που γινόντουσαν αυτά στο λιμάνι η συγκέντρωση στο Σύνταγμα χτυπήθηκε και πάλι άγρια, και πάλι χωρίς κανένα πρόσχημα! Στόχος η διάλυση των συγκεντρωμένων, να τους στείλουν στα σπίτια τους, τη στιγμή εκείνη αλλά αν είναι δυνατόν και για πάντα. Για άλλη μια φορά όμως δεν τους βγήκε, η πλειοψηφία του κόσμου διαδήλωσε μέχρι τέλους, παρά τις συνεχείς επιθέσεις και τις συλλήψεις από το Σύνταγμα ως και το Μετρό της Ομόνοιας! Τα κανάλια όμως είδαν «κουκουλοφόρους»!!! (Πολύ θά ‘θελα κάποια στιγμή να ρωτήσω ένα δημοσιογράφο, από αυτούς που βρίσκονται στο δρόμο, για να καταλάβω τι σκέφτεται και νοιώθει όταν μεταδίδει τα περί κουκουλοφόρων και οι εικόνες που παίζουν δείχνουν εργάτες, υπάλληλους, γυναίκες, νεολαίους, μεσήλικες και παππούδες να χτυπιούνται και να κυνηγιούνται από τους πραιτοριανούς των ΜΑΤ.) Είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η επίθεση στοχοποιεί το λαό. Στοχεύει στο να τον τρομάξει από πολλές πλευρές. Επικαλούνται τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει η πατρίδα, την εικόνα της, το χρήμα που χάνεται, την ταλαιπωρία των ... «συμπολιτών», την ανάγκη ξεπεράσματος της κρίσης και ας έχουν ήδη αρχίσει να δηλώνουν ότι τα μέτρα είναι μόνιμα και θα συνεχίσουν να υπάρχουν και μετά από αυτή, αν και εφ’ όσον και με όποιον τρόπο ξεπεραστεί. Απειλούν όποιον θέλει να αντιδράσει και να αντισταθεί ότι δεν έχει και πολλά περιθώρια και πως κινδυνεύει από το να φάει ξύλο μέχρι και να φυλακιστεί, για να μην πούμε ότι μπορεί και να σκοτωθεί. Όλα αυτά στη προσπάθειά τους να υποτάξουν την εργατική τάξη και το λαό.
Βέβαια κανείς δεν αναφέρεται στο γιατί. Γιατί κινητοποιείται ο λαός, η εργατική τάξη , η νεολαία. Το μόνο που τους ενδιαφέρει, και σωστά από τη δική τους (ταξική) σκοπιά, είναι να βγάλουν τα συντηρητικά αντανακλαστικά του κόσμου, να τον φοβίσουν, να τον μουδιάσουν. Φτάνουν να εκμεταλλεύονται , μετά από δύο μήνες, ακόμη και τους νεκρούς της Marfin, μπας και πιάσει τώρα μιας και τότε δεν τους προέκυψε (η εκμετάλλευση του γεγονότος).
Από αυτή την άποψη, δεν χωράει δεύτερη σκέψη, ότι οι κατασταλτικές επιθέσεις στις κινητοποιήσεις όποιος και να τις υφίσταται, όπως και οι δικαστικές αποφάσεις απαγόρευσης των απεργιών, απ’ όποιον και να οργανώνονται, είναι καταδικαστέες καθώς και η έμπρακτη έκφραση αλληλεγγύης σε αγωνιστές και πολιτικούς ή συνδικαλιστικούς φορείς που διώκονται. Το έχουμε αποδείξει άλλωστε και στα τοπικά κινήματα και στο κεντρικό. Και χωρίς απαιτήσεις αμοιβαιότητας!
Αυτό όμως δε μπορεί να σημαίνει και άμβλυνση των διαφορών και της κριτικής. Κάτι που παρατηρείται σε χώρους της αριστεράς το τελευταίο καιρό.
Αφορά και το ΠΑΜΕ αυτό. Η καταδίκη της επίθεσης και η αλληλεγγύη στις διώξεις δε μπορεί να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι, σε μια περίοδο που η κοινή δράση των δυνάμεων της αριστεράς και του λαϊκού κινήματος είναι ακόμη πιο επιτακτική, αυτό επιλέγει την ακόμη πιο έντονη κομματικοκεντρική δράση. Σε σημείο που να αρνείται κάθετα ακόμη και τις κινήσεις αλληλεγγύης στο λιμάνι. Απ΄ όσο γνωρίζω υπήρξαν προσπάθειες τέτοιες για κοινά κατεβάσματα, για να σπάσει η αστυνομοκρατία και κυρίως να στηριχτούν οι ναυτεργάτες αλλά η ανταπόκριση ήταν αρνητική. Δηλαδή τι θα το πείραζε το ΠΑΜΕ αν το μπλοκ του το ακολουθούσαν και άλλα μπλοκ αλληλεγγύης; Τι σόι νοοτροπία είναι αυτή που λέει αν θέλετε να έρθετε θα έρθετε κάτω από το δικό μου πλαίσιο και τα δικά μου λάβαρα;
Οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις των εργαζόμενων, όχι μόνο στο λιμάνι αλλά παντού, τους τελευταίους μήνες έχουν αναδείξει μια σειρά ζητήματα. Πόσο ουσιαστική είναι η συμμετοχή των εργαζόμενων στα σωματεία τους, πώς παίρνονται οι αποφάσεις, πως περιφρουρούνται οι συγκεντρώσεις και οι απεργίες. Ζητήματα που η συζήτηση και η επίλυσή τους θα γίνονται ακόμη πιο επιτακτικά όσο προχωράει η επίθεση του συστήματος και θα ανεβαίνει η απαίτηση οι εργάτες, οι υπάλληλοι, η νεολαία, όλος ο εργαζόμενος λαός να οργανωθεί και να πάρει ουσιαστικά την υπόθεση της αντίστασης και ανατροπής στα χέρια του. Η συμμετοχή στις τελευταίες απεργίες, όπως και στις συγκεντρώσεις – πορείες, έδειξε ότι υπάρχουν πολλές δυνατότητες να αλλάξουν τα πράγματα στο λαϊκό κίνημα.Αυτό αφορά όλους μας. Αλλά πολύ περισσότερο τις δυνάμεις της επίσημης αριστεράς, χωρίς όμως να βγάζουμε απ’ έξω την ουρά της εξωκοινοβουλευτικής, γιατί έχουν πολλές ευθύνες και αυτές για την κατάντια του εργατικού κινήματος. Έχουν ευθύνες γιατί οι εργαζόμενοι αναφέρονται σα κάτι ουδέτερο στα σωματεία, εννοώντας τα Δ.Σ., και όχι σα κάτι δικό τους εννοώντας τον ταξικό συλλογικό εαυτό τους. Έχουν ευθύνη γιατί δεν γίνονται συνελεύσεις και η όποια μαζική συμμετοχή περιορίζεται στις σωματειακές εκλογές και από ‘κει και πέρα αναλαμβάνουν τα Δ.Σ. τα πάντα με μια λογική διαμεσολαβητών. Ή μήπως δεν συμβαίνουν αυτά και στα λεγόμενα ταξικά σωματεία (και δεν αναφέρομαι μόνο σε αυτά που ελέγχει το ΠΑΜΕ);
Το στοίχημα της αριστεράς, σε όλες τις εκδοχές της, δεν είναι να δημιουργεί γεγονότα αλλά αυτά τα γεγονότα να γίνουν υπόθεση όλου του λαού, της εργατικής τάξης, της αγροτιάς, της νεολαίας. Αλλιώς θα μιλάμε για ακτιβίστικες ενέργειες που θα γίνονται βορά στις ορέξεις του κεφαλαίου και στους υπηρέτες του κυβερνώντες και ΜΜΕ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου