Είναι γνωστό ότι δεν υποκύψαμε όλοι -ούτε στις πιο δύσκολες μέρες της δεκαετίας του ’80- στη «γοητεία» της σοσιαλδημοκρατίας και ούτε θα υποκύπταμε σήμερα σε διάφορους Κορέα.
Ωστόσο, με αισθήματα ειλικρινούς πίκρας για την πολιτική κατρακύλα ενός ολόκληρου χώρου, θα θέλαμε να θέσουμε δύο ερωτήματα:
Πιστεύουν, στα αλήθεια, οι πολιτικές αυτές δυνάμεις ότι υπάρχουν υλικοί όροι στην Ελλάδα του 2011 (όχι στο Εκουαδόρ του 2005) να αναδειχτούν αστικές δυνάμεις με (έστω και λειψά) αστικοδημοκρατικά και ανεξαρτησιακά χαρακτηριστικά;
Και κάτι ακόμα: Στα αλήθεια, στις διάφορες κομματικές συγκεντρώσεις που κάνουν υποστηρίζουν «ότι τμήμα του χρέους είναι άδικο γιατί προκύπτει από … μίζες σε κρατικούς λειτουργούς»!; Τόσος αντικαπιταλισμός από αυτούς που χαρακτηρίζουν φτωχή την αντίσταση;
Ή απλώς το άγχος πλασαρίσματος στη κεντρική πολιτική σκηνή απαιτεί πιο επεξεργασμένη διπλή γλώσσα και άλλης κλίμακας «υπευθυνοποίηση» απέναντι στο σύστημα;
Π.Χ.

4 σχόλια:
το ντοκυμαντέρ (λέμε τώρα) είναι επιτυχημένο μόνο (ή κυρίως) ως προς την μαζικότητα της προώθησης/διακίνησης
Συγχαρητήρια στην ομάδα σου! Και του γιού μου!
Υπονοουμενα προς αεκτσηδες το παραπανω σχολιο να υποθεσω ;) ?
Καθόλου υπονοούμενο! Στα ίσα!
Δημοσίευση σχολίου