Η ηγεσία του ΚΚΕ προσφέρει εκλογική διέξοδο στο σύστημα

«…παρά το γεγονός ότι εξελίχθηκαν τα πράγματα ως οπερέτα. Νομίζω ότι με τα χθεσινά έγινε ένα σημαντικό βήμα να συνηθίσει ο λαός την ιδέα τής συνεργασίας ΝΔ - ΠΑΣΟΚ, που κάποτε ήταν ανίερη συμμαχία» (συνέντευξη 16/6) μας εξηγεί η Αλ. Παπαρήγα για το ναυάγιο των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις κυρίαρχες αστικές πολιτικές δυνάμεις. Και εμείς που νομίζαμε ότι το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης δεν έχει κανένα πρόβλημα να προχωρήσει σε κάθε είδους «ανίερη συμμαχία» για την προώθηση των συμφερόντων του χωρίς την προηγούμενη «εκπαίδευση» του λαού όπως την περίοδο 1989-1990 με την κυβέρνηση Τζανετάκη, όπου το ΚΚΕ συμμετείχε (στο πλαίσιο του ενιαίου ΣΥΝ) και στη συνέχεια στην οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα. Έτσι η βολική εξήγηση της «οπερέτας» απελευθερώνει και την ηγεσία του ΚΚΕ από την ανάγκη να δώσει εξηγήσεις για το πώς το αστικό πολιτικό σύστημα μπορεί να πραγματοποιεί μανούβρες προσπαθώντας να βγει από τα αδιέξοδά του σε βάρος των λαϊκών συμφερόντων, μέσα στο πλαίσιο της εξάρτησης, το οποίο δεν αναγνωρίζει.

«Το αίτημα για εκλογές σήμερα είναι υπερώριμο» ανακοινώνει η Αλέκα Παπαρήγα, γ. γ. του ΚΚΕ σε συνέντευξη Τύπου στις 16 Ιούνη μετά την ανακοίνωση του Γ. Παπανδρέου ότι θα προχωρήσει σε ανασχηματισμό της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, αφού απέτυχαν οι προσεγγίσεις με τη ΝΔ και άλλους «πρόθυμους» για να μεγαλώσει η πολιτική βάση στήριξης της αντεργατικής-αντιλαϊκής πολιτικής του συστήματος.
Για να μην αφήσει καμία αμφιβολία η Αλ. Παπαρήγα, εξηγεί: «Από αυτή την άποψη, θεωρούμε ότι οι εκλογές μπορούν να αποτελέσουν ένα βήμα για να επιφέρουμε ρήγμα στο αντιδραστικό, στο αστικό πολιτικό σύστημα. Ξέρετε, όταν οι επάνω έχουν δυσκολίες και αδυναμίες, τότε πρέπει ο λαός να γίνει πιο επιθετικός, πιο μαχητικός, πιο ισχυρός. Τότε είναι που πρέπει να παρέμβει, να διευρύνει τις αδυναμίες των επάνω. Αν δεν το κάνει αυτό και τους αφήσει να περάσουν τα εναλλακτικά σενάρια, τότε το άμεσο μέλλον θα είναι δραματικό, ίσως και εμείς, παρά την εμπειρία που έχουμε, δεν μπορούμε να προβλέψουμε όλα τα χειρότερα μέτρα που έρχονται. Επομένως, δεν υπάρχει καμία άλλη επιλογή» (από την ίδια συνέντευξη Τύπου).
Η «έμπειρη» ηγεσία του ΚΚΕ τις ίδιες μέρες που κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και λοιπές αστικές δυνάμεις έχουν «βραχυκυκλώσει» ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές πιέσεις, τα δικά τους αδιέξοδα και την εργατική-λαϊκή κινητοποίηση που έχει πάρει διαστάσεις ξεσηκωμού, ζητάει από τον λαό να γίνει «πιο επιθετικός και πιο μαχητικός» οδηγούμενος στις κάλπες.
Τι να πρωτοπεί κανείς για μία τέτοια αποθέωση των κοινοβουλευτικών αυταπατών, της υποτίμησης του λαϊκού παράγοντα, τη σανίδα σωτηρίας που προσφέρει, απλόχερα, στις δυνάμεις του συστήματος, η ηγεσία του ΚΚΕ. Η οποία, τις ώρες που εργατική τάξη και λαός ήταν κατά χιλιάδες στους δρόμους της Αθήνας και όλων των πόλεων της χώρας, την ίδια στιγμή που ακόμα και τα μέλη και τα στελέχη του ΠΑΜΕ συναντήθηκαν στην πλατεία Συντάγματος μαζί με χιλιάδες άλλους εργαζόμενους απεργούς και η κυβέρνηση εξαπέλυε άλλη μία βάρβαρη επίθεση με ΜΑΤ και δακρυγόνα, καλούσε «τον λαό στους δρόμους να αποτρέψει τον σχηματισμό μιας τέτοιας κυβέρνησης, ζητάμε εκλογές για να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης. Η ευθύνη είναι στον λαό» (συνέντευξη της Αλ. Παπαρήγα στην τηλεόραση «Mega» το μεσημέρι της 15ης/6).
Είναι πράγματι να απορεί κάποιος πώς η «έμπειρη» (όπως συνέχεια αυτοαποκαλείται) ηγεσία του ΚΚΕ, ενώ ο λαός έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων με μαζικές κινητοποιήσεις, τον καλεί να «πάρει την ευθύνη» και να παραδώσει την πρωτοβουλία στο… σύστημα και στις πολιτικές του δυνάμεις. Γιατί εδώ και πολλά χρόνια αυτός που έχει την «ευθύνη», κατά την ηγεσία του ΚΚΕ, είναι ο λαός και όχι η ίδια που με τη ρεφορμιστική της πολιτική έχει οδηγήσει σε πολιτικό, ιδεολογικό και οργανωτικό αφοπλισμό του κινήματος παρά τις «ταξικές» κορόνες και τις «προβλέψεις» της. Και δεν χάνει ευκαιρία να το επαναλαμβάνει μονότονα: «Να τελειώνουμε με αυτή την ιστορία, να γίνουν εκλογές και να πάρει ο λαός την ευθύνη του» (από τη συνέντευξη της Αλέκας Παπαρήγα στις 16/6).
Αλήθεια με ποια ακριβώς «ιστορία» θέλει να τελειώσει η ηγεσία του ΚΚΕ; Και γιατί ενοχλείται τόσο πολύ από την αστάθεια που προκαλείται στο αστικό πολιτικό σύστημα; Απαντάει η ίδια η Αλ. Παπαρήγα: «Δεν είναι τυχαίο ότι χθες και σήμερα (15 και 16 Ιούνη) τα διάφορα παπαγαλάκια αναφέρουν ότι το μεγάλο βήμα -θεωρούν ότι έγινε πολύ μεγάλο βήμα για το εμπρός- το πραγματοποίησαν οι πλατείες των αγανακτισμένων». Αυτό που δεν αντέχει η ηγεσία του ΚΚΕ, αυτό που της δημιουργεί σοβαρά προβλήματα στο πολιτικό «σχέδιό» της είναι η μαζική παρουσία του λαού στο πολιτικό προσκήνιο. Γιατί πρέπει να δώσει απαντήσεις και να κάνει κινήσεις που δεν είναι «συνηθισμένη» και επί της ουσίας δεν τις θέλει. Έτσι προσπαθεί να απαξιώσει το κίνημα με πολιτικές εκτιμήσεις όπως: «Δεν φοβόμαστε όταν στη μάχη μπαίνουν λαϊκές μάζες που συγκινούνται από μια πιο εύκολη μορφή δράσης και δεν είναι έτοιμοι ακόμα να προσχωρήσουν στην πιο αποφασιστική μορφή δράσης» (από τη συνέντευξη τύπου στις 16/6). Πολύ θα θέλαμε να μας έλεγε η Αλέκα Παπαρήγα σε ποιο «σχολείο» της ταξικής πάλης θα μάθαινε ο κόσμος τις «δύσκολες μορφές πάλης»; Στις θεαματικές ενέργειες του ΚΚΕ-ΠΑΜΕ όπου κομματικά και συνδικαλιστικά στελέχη αναλαμβάνουν με «παραδειγματικό» τρόπο να αντιπαρατεθούν με το σύστημα ή στις κλειστές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ; Πάντως είναι σίγουρο ότι στο «σχολείο» της Κερατέας η ηγεσία του ΚΚΕ όχι μόνο δεν κάλεσε τον λαό, αλλά και δημόσια κατήγγειλε όσους έλεγαν «να γίνει όλη η χώρα Κερατέα» (ομιλία Α. Παπαρήγα 18/4). Η ηγεσία του ΚΚΕ θα απαντούσε «στους καταπέλτες των πλοίων, στη Ζώνη, στους χώρους δουλειάς» θέλοντας να ξεφύγει από το πραγματικό πρόβλημα της συνένωσης δηλαδή του κινήματος σε όλα τα επίπεδα. Γιατί και η πάλη στους χώρους δουλειάς δεν μπορεί να έχει προοπτικές νίκης χωρίς την αλληλεγγύη και την ενότητα των εργαζόμενων άλλων κλάδων, από τις γειτονιές, από τη νεολαία. Και φυσικά δεν απαντιέται αυτό το ζήτημα με την «κοινωνική και πολιτική συμμαχία» του ΚΚΕ με τον… εαυτό του (ΠΑΜΕ-ΜΑΣ-ΠΑΣΥ κ.λπ.).
Και γιατί η ηγεσία ενός ΚΚ δεν αναγνωρίζει στον λαό τις «αδυναμίες» του; Ο λαός σήμερα τόσο στις πλατείες όσο και στους απεργιακούς δρόμους κατεβαίνει με ό,τι «κουβαλάει» από την προηγούμενη περίοδο, δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά. Να αποτινάξει μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα και κάτω από το βάρος της αντεργατικής-αντιλαϊκής επίθεσης κυβέρνησης και ιμπεριαλιστών τους τόνους «σκουριάς» που τον έχουν πλακωμένο η κυριαρχία του εργατοπατερισμού και του ρεφορμισμού, Οι πολιτικές που τον ήθελαν θεατή των εξελίξεων και ψηφοφόρο (στο σωματείο και στην κεντρική πολιτική σκηνή), οι πολιτικές που τον ήθελαν να συνδιαλέγεται «υπεύθυνα» με το σύστημα μέσα από συνδιοικητικά όργανα στη δουλειά και στις σχολές (επιχειρησιακά συμβούλια, όργανα διοίκησης ΑΕΙ), οι πολιτικές που τον κατηύθυναν να έχει πάντα «προτάσεις» και να μη μένει στο «όχι» και στο «δεν θα περάσει». Οι ίδιες πολιτικές που σήμερα τον καλούν να «αποσυρθεί» από τις πλατείες και τους αγώνες και να προετοιμαστεί για τις κάλπες που ήδη κάποιοι άλλοι στήνουν στην πλατεία Συντάγματος για να τις… συνηθίσει.
Είναι φανερό ότι η ηγεσία του ΚΚΕ σε μία κρίσιμη για την εργατική τάξη και όλο τον λαό περίοδο αποκαλύπτεται για την αντίθεσή της στο να απλώσει το κίνημα μέσα από όλες του τις μορφές σε ένα ορμητικό ποτάμι που θα σαρώσει μνημόνιο, μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα, παλιές και νέες αντεργατικές πολιτικές. Αρνιέται μία τέτοια εξέλιξη θεωρώντας ότι τη βάζει στο πρόβλημα της ανοιχτής, ολομέτωπης σύγκρουσης με το σύστημα της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης, πράγμα που θέλει να αποφύγει και προτιμάει τη σιγουριά των εκλογών και ενός αποτελέσματος που θα τις δίνει «πόντους» στην κεντρική πολιτική σκηνή. Αυτή η αδιέξοδη, για το εργατικό-λαϊκό κίνημα, πολιτική κατεύθυνση όχι μόνο δεν μπορεί να δημιουργήσει όρους ανασυγκρότησης και ανάπτυξης, αλλά βάζει νέα εμπόδια στη λαϊκή πάλη, εμπόδια που πρέπει να ξεπεραστούν από τους αγωνιστές, από τους εργαζόμενους και από τον λαό στην κατεύθυνση της ανατροπής τής αντεργατικής-αντιλαϊκής επίθεσης, για να ανοίξει ο δρόμος τής συνολικής ανατροπής τού συστήματος της εκμετάλλευσης και της εξάρτησης.

Προλεταριακή Σημαία φ.667,25/06/2011