Αποπροσανατολισμοί απέναντι σε μια ξέφρενη αντιλαϊκή επίθεση

....

Οι αυταπάτες που για δεκαετίες καλλιεργήθηκαν από τα ρεφορμιστικά σχήματα, ότι λύση δεν είναι οι διεκδικητικοί αγώνες αλλά οι κυβερνητικές αλλαγές, επανέρχονται ή καλύτερα μεταλλάσσονται στα σημερινά δεδομένα και πλασάρονται με «αριστερό» περιτύλιγμα.
Έχουν επιδοθεί σε μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια να διαστρεβλώσουν τις στοχεύσεις που πρέπει να έχει σήμερα το κίνημα όπου αυτό ξεσπά και ανεξάρτητα του επιδίκου που αντιμετωπίζει. Η άποψή τους διακηρύσσει επιγραμματικά ότι ο όποιος αγώνας δεν πρέπει να έχει στόχευση κάποιο αίτημα (π.χ. ανατροπή του νόμου-πλαισίου, ανατροπή του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου κ.λπ.) αλλά την απαίτηση «να πέσει η κυβέρνηση» ώστε να επιλυθούν τα προβλήματα. Και αυτό προβάλλεται ως πολιτικοποίηση του αγώνα που ξεφεύγει από το επιμέρους και συνολικοποιεί τη διεκδίκηση.
Οι εκλογές λοιπόν το άπαν, ώστε να πάμε σε λαϊκή εξουσία (ΚΚΕ) ή σε αριστερές κυβερνήσεις (ΣΥΡΙΖΑ) ή σε «ασαφείς» τέτοιες (ΑΝΤΑΡΣΥΑ). Τα προτάγματα όσο και αν διαφοροποιούνται (ενίσχυση του κόμματος, αριστερή πανστρατιά ή κυβερνητική αστάθεια) αποσκοπούν στον ίδιο στόχο: εκλογές. Άραγε τους διαφεύγει ότι ο όποιος αγώνας διαμορφώνει συνειδήσεις ανάλογα με το τι διεκδικεί και συνεπώς δεν επιδιώκουν την πολιτικοποίηση του κόσμου με βάση την ενεργή του συμμετοχή σε αντιπαράθεση με την κυβερνητική πολιτική και τη σύγκρουση με αυτή αλλά την επανάληψη των αυταπατών ότι αν αυξηθούν οι ψήφοι, και συνακόλουθα ανατεθεί στους επίδοξους διαχειριστές της εξουσίας η εντολή, αυτοί θα τους λύσουν τα προβλήματα (άλλωστε ήδη οι οικονομολόγοι τους έχουν αφοσιωθεί στη μελέτη του χρέους, στο ζήτημα του ορυκτού πλούτου και στο θέμα του ελέγχου των τραπεζών προτού αυτές... εθνικοποιηθούν).
Για άλλη μια φορά οι ψευδαισθήσεις για «αριστερές» κυβερνήσεις ή των δημοκρατικών δυνάμεων επανέρχονται μετ' επιτάσεως, αποδυναμώνοντας κάθε αγώνα που ξεκινάει από τις μάζες, περιθωριοποιώντας τες και υποκαθιστώντας τες. Δεν διδάχθηκαν τίποτε από τη μαζική απόχη στις ευρωεκλογές και στις δημοτικές. Ο ρεφορμισμός βλέποντας τον ρόλο του να περιορίζεται λόγω... ανωτέρων αναγκών, αλλά και να ξεπερνιέται από τον κόσμο, δεν μπορεί παρά να ορθώνει εμπόδια στην αποδεύσμευσή του φοβούμενος τη δυναμική του κινήματος (οι εξελίξεις στις φοιτητικές καταλήψεις ίσως να είναι ενδεικτικές).
Επιμένουμε ότι η Αριστερά θα πρέπει να διαπαιδαγωγήσει τον εργατόκοσμο και τη νεολαία να αντιπαρατίθενται για τη διεκδίκηση αιτημάτων ανεξάρτητα αν αυτό προκαλέσει πτώση μιας κυβέρνησης και όχι να εμπεδώνει την άποψη ότι η σωτηρία τους εξαρτάται από το πόσους βουλευτές θα βγάλει το αριστερό ψηφοδέλτιο. Ας σταματήσει να αποπροσανατολίζει η ίδια η Αριστερά, σπέρνοντας την απογοήτευση στις μάζες που αναζητούν διέξοδο, υποσχόμενη για μία ακόμη φορά ότι αυτοί θα είναι καλύτεροι διαχειριστές χωρίς συγκρούσεις και ανατροπή. 
Από άρθρο της Προλεταριακής Σημαίας, ολόκληρο εδώ