Ή Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΘΑ ΑΠΑΝΤΑΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΤΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ Ή ΘΑ ΧΑΘΕΙ ΣΤΗΝ ΔΙΝΗ ΤΩΝ ΕΞΕΛΙΞΕΩΝ…

(Μια αναγκαία απάντηση στον Κωστή Νάγια του ΠΡΙΝ 24/03)
Είναι φανερό ότι η πρόταση του ΚΚΕ(μ-λ) για Μετωπική Αριστερή Συνεργασία και το προχώρημα της μέχρι τώρα, (συμφωνία και κοινή ανακοίνωση με το Μ-Λ ΚΚΕ) έχει προκαλέσει το ενδιαφέρον εκατοντάδων αγωνιστών μέσα και έξω από την Αριστερά. Σε πολλά blogs στο διαδίκτυο, αλλά και στην καθημερινή μας επαφή με συναγωνιστές και φίλους γίνονται συζητήσεις πάνω στην πρόταση αυτή και στις κατευθύνσεις που βάζει στο σήμερα. Άλλωστε ήταν και μια από τις επιδιώξεις μας. Να ανοιχτεί ακόμα πιο έντονα σήμερα, μια άποψη, που παρόλο είναι μειοψηφούσα ακόμα και μέσα στην Αριστερά, προσπαθεί να βάλει κάποιες κατευθύνσεις που πιστεύουμε ότι πρέπει να παλέψει το λαϊκό-εργατικό κίνημα στο σήμερα για να αντιμετωπίσει την επίθεση του συστήματος.
Ήταν λογικό λοιπόν κάθε αριστερή δύναμη να τοποθετηθεί (είτε διαφωνούσε είτε όχι) πάνω στην συγκρότηση της πρωτοβουλίας. Η πολεμική που δέχεται αυτή η προσπάθεια από την υπόλοιπη Αριστερά είναι πρωτοφανής (αν και αναμενόμενη) και αγγίζει τα όρια της χυδαιότητας. Χαρακτηριστικό το άρθρο του Κωστή Νάγια στο ΠΡΙΝ που «μπερδεύει» την πρωτοβουλία και χαρακτηρίζει αυτήν την προσπάθεια ως «ενότητα του ΚΚΕ (μ-λ) με το Μ-Λ ΚΚΕ», λέγοντας μάλιστα ότι πρόκειται «για εκλογική συγκόλληση». Θεωρούμε αναγκαίο να ξεκαθαριστούν τα πράγματα: η πρωτοβουλία δεν είναι η ενότητα του ΚΚΕ (μ-λ) και του Μ-Λ ΚΚΕ, αλλά πρόκειται για μια προσπάθεια συσπείρωσης μέσα από την κοινή δράση όσο το δυνατόν περισσότερων οργανώσεων και αγωνιστών της αριστεράς που συμφωνούν με τις κατευθύνσεις που βάζει. Η άλλη λογική (της «ενότητας των κομμουνιστών») είναι έξω από την άποψη μας και την αντιπαλεύουμε καθημερινά. Ακόμα πιστεύουμε ότι επειδή βρίσκεται σε πρωτόλειο στάδιο συγκρότησης (η πρωτοβουλία) ένα κατέβασμα της στις εκλογές πιο πολύ θα την «έκλεινε» παρά θα την «άνοιγε» όπως είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε. Για αυτό πιστεύουμε ότι η κουβέντα πάνω στην Πρωτοβουλία πρέπει να γίνεται πάνω στο πολιτικό της πλαίσιο και όχι πάνω σε «φτιαχτά» σενάρια κάποιων «καλοθελητών»
Ένας βασικός άξονας της πρωτοβουλίας είναι το άνοιγμα της αντιπαράθεσης με την υπόλοιπη Αριστερά (επίσημη και μη) και την λογική που επικρατεί στους χώρους της. Την λογική που λέει ότι όλα είναι έτοιμα και προγραμματισμένα («λαϊκή εξουσία», «μεταπολίτευση του λαού», «δυαδική εξουσία»), και αυτό που πρέπει να γίνει τώρα είναι απλά ο λαός να μας ακολουθήσει. Που δεν αναγνωρίζει την συγκρότηση του λαϊκού κινήματος και πετάει ενθουσιασμένη «υπερεπαναστατικές» κορώνες, με την λογική του «εδώ και τώρα» απογοητεύοντας συνεχώς τον κόσμο. Που έχει «ξεχάσει» την αντιιμπεριαλιστική πάλη και την έχει βάλει στο «ράφι της ιστορίας», βγάζοντας θεωρίες-τέρατα για ιμπεριαλιστική Ελλάδα (ή για σχέσεις αλληλεξάρτησης) που δεν μπορούν να απαντήσουν στην επίθεση και να βάλουν τους στόχους πάλης αυτούς, για την αποτίναξη της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης και στο δικαίωμα του λαού μας για αυτοδιάθεση. Αυτές οι αντιλήψεις οδηγούν στα αιτήματα για «έξοδο από την ευρωζώνη» (λες και το νόμισμα φταίει για την κατάσταση) ή για «διαγραφή του χρέους» (το χρέος χρησιμοποιείται από τους ιμπεριαλιστές σαν όχημα αφαίμαξης των εξαρτημένων χωρών και λαών).
Μια αριστερά που «ξερογλείφεται» για τα ανεβασμένα εκλογικά ποσοστά της ανάγοντας σε αυτό το πεδίο την «ταξική αναμέτρηση», «ξεχνώντας» βέβαια ότι οι εκλογές παίζονται πάντα στο γήπεδο του συστήματος. Αυτή η αριστερά που έχει αποκηρύξει πλήρως τις προσπάθειες των λαών για μια άλλη κοινωνία, που «βολεύτηκε» με το «κοινωνικό κράτος» και το «φιλικό» πρόσωπο του καπιταλισμού, τώρα μιλάει για «χούντα» και «κατοχή» μην μπορώντας να αναγνωρίσει το πραγματικό πρόσωπο του αστικού κράτους ελλείψει συγκροτημένου επαναστατικού κινήματος. Όσο για το ζήτημα της «υποτίμησης του ιστορικού και δομικού χαρακτήρα της κρίσης» (όπως αναφέρει ο Νάγιας στο άρθρο του) από μεριάς μας θα πούμε ένα πράγμα: χρόνια τώρα λέγαμε ότι το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα βρίσκεται σε κρίση. Ότι αυτό οδηγεί σε μεγαλύτερη όξυνση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών για το ξαναμοίρασα του κόσμου. Ότι αυτός ο ανταγωνισμός διογκώθηκε (και διογκώνεται) με το βάθεμα της κρίσης που πλέον αγγίζει όλα τα επίπεδα (πολιτικό, οικονομικό, στρατιωτικό). Άλλοι ήταν αυτοί που λέγανε μέχρι πριν μερικά χρόνια ότι «ο καπιταλισμός βρίσκεται σε ανάπτυξη» και αναγκάστηκαν λόγω της πραγματικότητας να αναθεωρήσουν κάποιες από τις απόψεις τους. Αυτήν την μετατόπιση της αριστεράς είδαμε και επιλέξαμε να ανοίξουμε οξύ μέτωπο αντιπαράθεσης με τις λογικές που βάζει. Γιατί δεν βοηθούν στην συγκρότηση του κινήματος, το αποπροσανατολίζουν, το απογοητεύουν. Την ανάγκη μας αυτή την χαρακτηρίζει το ΠΡΙΝ «διακήρυξη με καθαρά εκλογικό χαρακτήρα». Συνεχίζοντας με την λογική αυτή γράφει «για την καλλιέργεια εντυπώσεων αποδίδουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και θέσεις του Συνασπισμού, όπως το ευρωομόλογο». Για να ξεδιαλύνουν τα πράγματα η διακήρυξη της πρωτοβουλίας λέει «Σε αυτό το πλαίσιο έχουν «ανθίσει» στους κόλπους της Αριστεράς, ακόμη και στην εξωκοινοβουλευτική, όπως στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, οι λογικές των «εναλλακτικών προτάσεων» (και αναφέρει μέσα σε αυτές και το ευρωομόλογο)». Πράγμα το οποίο ισχύει αφού στελέχη οργανώσεων της ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμμετέχουν τόσο στο αριστερό βήμα διαλόγου όσο και στην προσπάθεια για την ΕΛΕ. Αλλά και η ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχει βγάλει ανακοίνωση στο διαδίκτυο (http://www.antarsya.org/index.php?option=com_content&view=article&id=406:2011-03-04-10-04-51&catid=62:2009-05-03-17-02-46&Itemid=119) η οποία στηρίζει την κατεύθυνση αυτή λέγοντας: «Σε αυτό το πλαίσιο υποστηρίζουμε και το αίτημα του Λογιστικού Ελέγχου του Χρέους. Το «άνοιγμα των βιβλίων», μπορεί να αποκαλύψει πλατιά στην κοινωνία τους μηχανισμούς του χρέους, να δείξει ποιος δανείστηκε και με ποιους όρους και ποιος καρπώθηκε τα δισεκατομμύρια».
Τέλος στο άρθρο του ΠΡΙΝ γίνεται κριτική με ειρωνικό τρόπο στην θέση του ΚΚΕ (μ-λ) για την συγκρότηση Μετώπου Αντίστασης για την ανατροπή της επίθεσης. Για άλλη μια φορά η Αριστερά νομίζει ότι έχει την λύση στο τσεπάκι και ότι αυτό που χρειάζεται μόνο είναι να ακολουθηθεί το πρόγραμμά της. Για μας είναι ξεκάθαρο: αυτό που καλείται να απαντήσει και να ξεπεράσει το λαϊκό κίνημα σήμερα είναι η ήττα του επαναστατικού-εργατικού-κομμουνιστικού κινήματος τον προηγούμενο αιώνα. Αυτή η ήττα έχει αφήσει κατάλοιπα και βαρίδια όχι μόνο στον λαό μας αλλά και στους λαούς όλου του κόσμου. Η αποσυγκρότηση και οι λογικές του «ειρηνικού περάσματος» που επικράτησαν (και εμπότισαν μεγάλο μέρος της αριστεράς) δεν έχουν αποβληθεί ακόμα. Είναι απόλυτη ανάγκη η οργάνωση του λαού (σε συλλόγους, σωματεία, γειτονιές). Αυτό πρέπει να γίνει έξω από λογικές ανάθεσης του αγώνα σε κάποιους ειδικούς. Ο λαός πρέπει να πάρει τον αγώνα στα χέρια του και να παλέψει για το δικαίωμα του στην ΖΩΗ. Αυτό δεν είναι απλά υπόθεση μια διακήρυξης ούτε του ΚΚΕ (μ-λ) ούτε καμιάς οργάνωσης. Είναι μια διαδικασία κατά την οποία ο λαός θα έρχεται σε σύγκρουση με την καπιταλιστική βαρβαρότητα και την ιμπεριαλιστική επέλαση, θα οργανώνεται και θα συγκροτείται πολιτικά και ιδεολογικά ενάντια στο σύστημα, θα το πολεμάει. Αυτό το πράγμα δεν θα έχει μόνο αύξουσα πορεία. Η ιστορία έχει δείξει ότι μπορούν να υπάρξουν πισωγυρίσματα και σκαμπανευάσματα. Και θα υπάρξουν! Για αυτό θα πρέπει αταλάντευτα οι αγωνιστές της Αριστεράς να βοηθούν στην ολοένα μεγαλύτερη συγκρότηση του λαού. Και θα κριθούν όλοι μέσα σε αυτήν την διαδικασία. Μόνο έτσι θα μπορέσει να φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ο λαός ώστε να μπορέσει να διεκδικήσει την εξουσία.
Είναι ξεκάθαρο ότι η συγκρότηση της Πρωτοβουλίας για Αριστερή Αντιιμπεριαλιστική Συνεργασία και οι κατευθύνσεις που βάζει προσπαθεί να ανοίξει τα ζητήματα και τους προβληματισμούς μας και να τα θέσει στο κίνημα. Η απαράδεκτη πολεμική που δέχεται από κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (κατάλοιπα του τραμπούκικου τρόπου που φέρεται το ΚΚΕ) δεν μας λυγάει. Αντίθετα. Μας συγκροτεί περισσότερο και με πιο αποφασιστικό τρόπο για να ανοίξουμε την πολιτική αντιπαράθεση. Θα παλέψουμε η Πρωτοβουλία να μπορέσει να συσπειρώσει όσο τον δυνατό περισσότερο κόσμο. Να γίνει ενεργό αγωνιστικό κομμάτι του κινήματος, μέσα από την κοινή δράση και την διαπάλη των απόψεων. Γιατί θεωρούμε χρέος μας να συμβάλλουμε στην υπόθεση του κινήματος. Να προσπαθήσουμε να συνδιαμορφώσουμε με τον λαό και την εργατική τάξη. Γιατί γνωρίζουμε πολύ καλά ότι καμιά δύναμη στο φάσμα που λέγεται Αριστερά δεν θα μείνει η ίδια. Γιατί τίποτα δεν μένει στάσιμο. Γιατί (όπως λέω και στον τίτλο) «ή η Αριστερά θα απαντήσει πολιτικά στα ζητήματα ή θα χαθεί στην δίνη των εξελίξεων». Ξέρουμε ότι δεν τα έχουμε όλα λυμένα. Θα διαμορφωθούμε και εμείς μέσα σε αυτήν την πορεία. Θέλουμε όμως να είμαστε μαζί με τον λαό, με την εργατική τάξη. Για την επανάσταση και τον σοσιαλισμό.  
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΧΑΡΤΖΟΥΛΑΚΗΣ (ΑΠΟ ΘΕΣ/ΝΙΚΗ)