Θα περίμενε κανείς από ένα αριστερό χώρο που συμμετέχει σε αυτές τις εκλογές, και όταν οι «κρυφές» δημοσκοπήσεις που κυκλοφορούν φανερά εδώ και μέρες στο διαδίκτυο του δίνουν μεγάλες πιθανότητες εισόδου στη πολυπόθητη Βουλή, να …σπρώξει την κατάσταση προσπαθώντας να πείσει για τους λόγους που πρέπει να υπερψηφιστεί με θετικό τρόπο και όχι υιοθετώντας τη λογική της χαμένης ψήφου προς τους άλλους, ειδικά όταν κατά καιρούς έχει εξαπολύσει μύδρους κατά της συγκεκριμένης θεωρίας.
Όταν όμως έχει μπει για τα καλά στη λογική του παιξίματος στο αστικό πολιτικό παιχνίδι, όταν, παρά τους όρκους για τη σημαντικότητα του εξωκοινοβουλευτικού αγώνα, έχει μπει (ή θέλει να μπει) με τα μπούνια στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι και κυρίως όταν δυσκολεύεται να πείσει για τη διαφορετικότητά του τότε δεν θα δυσκολευτεί, απ’ ότι φαίνεται ιδιαίτερα, να υιοθετήσει και τα πιο αντιδραστικά επιχειρήματα σαν και αυτό της χαμένης ψήφου.
Πολύ περισσότερο όταν ευελπιστεί στη δημιουργία «αντιφατικών» κυβερνήσεων που πολύ πιθανόν να προκύψουν με βασικό κορμό την Αριστερά του …ΣΥΡΙΖΑ για να ανοίξουν το δρόμο προς την …αντικαπιταλιστική ανατροπή!
Πασχίζει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να αποδείξει ότι διαφέρει ως προς τον κυβερνητισμό και το ρεφορμισμό από το ΚΚΕ και τον ΣΥΡΙΖΑ. Σε κάθε κείμενο και άρθρο υπάρχει το απαραίτητο συμπλήρωμα: «Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η αποφασιστική αναμέτρηση για την ανατροπή ή όχι και στην πράξη της αντιδραστικής πολιτικής και της σαρωτικής επέλασης του κεφαλαίου, δεν θα γίνει στο κοινοβούλιο».
Παρ΄ όλα αυτά ο Κ. Μάρκου στο προδημοσιευμένο από το ΠΡΙΝ άρθρο "Λαϊκή ανταρσία στις κάλπες, ΑΝΤΑΡΣΥΑ και στη Βουλή!" (τέτοια βιασύνη πια!) προσπαθεί να μας πείσει ότι «Ακόμη και αγωνιστές και γενικότερα πολίτες, οι οποίοι δεν συμφωνούν με κάθε λεπτομέρεια του προγράμματός της, αλλά θέλουν να τιμωρήσουν τα «μνημονιακά» κόμματα και θέλουν να δυσκολέψουν το σχηματισμό «μνημονιακής» κυβέρνησης, θα εξυπηρετήσουν αυτό το στόχο τους πολύ καλύτερα και με πολύ πιο χρήσιμο για το λαό τρόπο, εάν ψηφίσουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τη στείλουν στη Βουλή, σε σχέση με την ψήφο τους σε άλλο αριστερό ή μικρό κόμμα. Γιατί ψηφίζοντας ΑΝΤΑΡΣΥΑ συμβάλουν στο να αφαιρεθούν οκτώ έδρες κυρίως από τη ΝΔ, η οποία, παρά τη μεγάλη πτώση που προβλέπουν οι δημοσκοπήσεις, θα είναι πρώτο κόμμα.»
Ειλικρινά τέτοια πλήρη υιοθέτηση των πιο αντιδραστικών και εκβιαστικών αστικών επιχειρημάτων από οργανώσεις και αγωνιστές της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς μπροστά στην αγωνία τους να παίξουν στο κοινοβουλευτικό παιχνίδι δεν θα την περίμενε κανένας «σώφρων άνθρωπος, πολύ περισσότερο οι αγωνιστές της αντικαπιταλιστικής Αριστεράς».
Πλήρη υιοθέτηση της θεωρίας της χαμένης ψήφου σε ένα άρθρο που θα μπορούσε να είναι και …copy paste από το Ριζοσπάστη με μόνη αλλαγή στη θέση του «ΚΚΕ» να μπει το «ΑΝΤΑΡΣΥΑ». Θυμίζει το …παλιό καλό «ριζοσπαστικό ΠΑΣΟΚ» της δεκαετίας του ’80 που έλεγε τα ίδια για την τότε Αριστερά.
Άλλωστε, όπως λέει και το ΚΚΕ που αυτοπροβάλλεται σαν το …δυναμωτικό του κινήματος, η είσοδος της «ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Βουλή σημαίνει, πολύ απλά, μεγαλύτερη δύναμη στο πρόγραμμά της, συμβολή στη γενική άνοδο της οργάνωσης, της αποφασιστικότητας και της προοπτικής του λαϊκού κινήματος και των αγώνων του, στα επαναστατικά γεγονότα που πλησιάζουν με ταχύτητα μεγαλύτερη, μετά από τον εκλογικό τεκτονικό σεισμό που αναμένεται»!!! Προφανώς αφού δεν μας προέκυψε εξέγερση στις 25 του Μάρτη θα μας προκύψει στη κάλπη, με μεγαλύτερη ταχύτητα μάλιστα! Αλλιώς κλάφτα Χαράλαμπε! Καλού κακού πάντως ας σταθούμε κάτω από κανένα δοκάρι μη μας έρθει κανένα εκλογικό ταβάνι στο κεφάλι, γιατί που ξέρεις μπορεί αυτός ο ρημάδις ο λαός να μην καταλαβαίνει, για άλλη μια φορά!
Σε πρόσφατη συζήτηση το ίδιο ακριβώς επιχείρημα προβάλανε οι συριζαίοι της παρέας και την αντικρούαμε παρέα με τους ανταρσύους, αλλά από ότι φαίνεται η αντιδραστικότητα των θεωριών φτάνει μέχρι εκεί που μας βολεύει, αλλιώς αποκτούν αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά. Πώς να μη θυμηθεί κανείς το ’89 που κάποιοι αποχώρησαν από το ΚΚΕ λόγω της συγκυβέρνησης με τη ΝΔ. Ίσως να ήταν αλήθεια ότι προτιμούσαν μια συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ με μόνο όρο την καθιέρωση της απλής αναλογικής όπως κυκλοφορούσε ευρύτατα εσωκομματικά τότε!
Η διαχειριστική λογική, η απογείωση και η ψηφολαγνεία σε όλο της το μεγαλείο!
13 σχόλια:
Εγώ λέω πως το γήπεδο των αστικών εκλογών και μάλιστα με άδικους εκλογικούς νόμους,δεν είναι και το καλύτερο τερέν για τους επαναστάτες.
Να είμαστε προσεκτικοί και οι μεν και οι δε και οι υπόλοιποι,καθώς από τις 7 Μάη θα πρέπει να δώσουμε επιπλέον αγώνες από κοινού,όπου αυτό είναι δυνατόν.
Τέλος λέω Κυριακή κοντή γιορτή.
Καλή επιτυχία σε όλους,που απ'ότι δείχνουν και τα έως τώρα στοιχεία,μάλλον θα ισχύσει.
Σε αυτές τις εκλογές πρέπει να δώσουμε ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΡΙΞΗ ΣΤΟ ΚΚΕ:
* Για να ενταθούν οι αγώνες των εργαζομένων,
* για να διαμορφωθούν τα σωστά μεταβατικά αιτήματα προς την εργατική εξουσία και μια κυβέρνηση των εργαζομένων,
* για Συντακτική συνέλευση και για να σταλεί ένα θετικό μήνυμα στην Ευρωπαϊκή εργατική τάξη.
ΔΕΛΤΙΟ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ
http://cms.todeltio.webnode.gr/
Πολλά είναι αυτά που μπορούμε να προσάψουμε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά νομίζω ότι είσαι πολύ φάουλ στο τέλος της ανάρτησής σου, ειδικά. Αυτοί που αποχώρησαν από το ΚΚΕ και συμμετέχουν στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ τώρα, είναι οι ΝΑΡίτες. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ο Μάρκου είναι εκφραστής μιας συγκεκριμένης τάσης στο εσωτερικό του ΝΑΡ. Είναι τελείως διαφορετικό να κάνουμε κριτική στο ΝΑΡ για την μετάλλαξη την οποία έχει υποστεί, που άρχισε να γίνεται εμφανής από τον Δεκέμβρη του '08 (όπου άλλοι συμμετείχαν και άλλο...κατήγγειλαν), δεξιά στροφή που ολοκληρώθηκε με την συμμετοχή στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τελείως διαφορετικό το να λέμε ότι οι αποχωρήσαντες από το ΚΚΕ επιθυμούσαν συμμαχία με το ΠΑΣΟΚ! Καλή η κριτική όταν είναι πολιτικά τεκμηριωμένη (εκλογές έρχονται άλλωστε) αλλά αυτό αγγίζει τα όρια της λάσπης. Είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι, αυτοί που έφυγαν από το ΚΚΕ το '89 και συγκρότησαν στην συνέχεια το ΝΑΡ, ήταν οι μόνοι που κράτησαν ψηλά τη σημαία της επαναστασης και του κομμουνισμού, σε μια εποχή παλινόρθωσης του καπιταλισμού και στροφής σύσσωμης της αριστεράς προς τα δεξιά (άσχετα με το πού έχουν καταλήξει σήμερα).
Ναι είναι αλήθεια όλοι αυτοί του ΝΑΡ μέχρι το 89 ήταν στο ΚΚΕ και στήριζαν τον Χρουστσώφ,Μπρέζνιεφ,Αντρόποφ,Γκορμπατσώφ ...Επίσης για την Κίνα και τον Μάο γαργάρα , ναι αντιταχθήκατε στον ρεβιζιονισμό μετά το 1990 μέχρι τότε δέρνατε τους χαφιέδες μουλούδες στα πανεπιστήμια , αλλά επιεδή είναι και προεκλογική περίοδος δεν μπορώ να ακούω χοντράδες του στύλ εμείς αντιταχθήκαμε στην παλινόρθωση .
Για σεμνά λίγο , ο μλ χώρος είναι ο μόνος χώρος που δεν συμμετείχε απο το 1960 σε όλη την παρωδία της εκφυλισμένης αριστεράς του ρεφορμισμού .
Διαβάστε και λίγο ιστορία δεν γεννήθηκε το κομμουνιστικό κίνημα το 1990 . Σεμνά γιατί ζούνε και κάποιοι που ήταν στα βουνά και στις τασκένδες παντός τύπου ακόμη .
Και ναι κριτική θα κάνουμε και κοινή δράση θα επιδιώκουμε ,μην αγχώνεσαι η κοινή δράση δεν είναι εν κρυπτώ και αγαπημένοι .
Φιλάκια
Στα κάποια από τα μέλη της τότε ΚΕ αναφέρομαι και όχι σε σύσσωμο το μετέπειτα ΝΑΡ. Κάτι που κυκλοφορούσε ευρύτατα και δεν θυμάμαι να διαψεύστηκε και ποτέ.
Πάνω στη τσαντίλα μου κατέληξα με υπερβολή και αποδέχομαι την κριτική.
Όσο για τα υπόλοιπα μπορεί να είμαι από τους αποχωρήσαντες εκείνων των χρόνων (ένα χρόνο μετά), μπορεί να εκτιμούσα κάποια πράγματα στους ΝΑΡίτες αλλά ποτέ δεν πείστηκα για το συγκεκριμένο εγχείρημα, όπως και να' χει το "ήταν οι μόνοι" είναι επίσης μάλλον υπερβολικό!
Είναι ένας απολογισμός που κατά τη γνώμη μου δεν έγινε ποτέ.
Και θα έλεγα στο σύντροφο Διεθνιστή να συγκρατηθεί και αυτός. Η απάντηση στο "ήταν οι μόνοι" δεν μπορεί να είναι ένα άλλο "ήταν οι μόνοι".
Η χαμένη ψήφος και η χαμένη τιμή της αριστεράς
Μέρος 1
Η υποταγή κομματιών της αριστεράς στον αστικό κοινοβουλευτισμό και της μέσω αυτού ανάδειξής της σε δήθεν δύναμη ανατροπής είναι η άλλη όψη της πραγματικής αδυναμίας της να δρομολογήσει διαδικασίες ρήξης και ανατροπής μέσα στο λαό και στους εργαζόμενους. Αυτό που δεν μπόρεσε να κάνει με το λαό στο δρόμο και στις πλατείες μέχρι πριν δύο μήνες, δηλαδή να συσπειρώσει καταρχήν πολιτικά το λαό σε στόχο ανατροπής του μνημονίων, των μέτρων ή έστω σε στόχο ανάσχεσης της επίθεσης ή πλευρών της και να δώσει συγκροτημένη κινηματική έκφραση στον αγώνα αυτόν, προσπαθεί να το κάνει με άλματα της πολιτικής σκέψης, στόχευσης και πρακτικής που αναπτύσσει στο θεωρούμενο από αυτήν προνομιακό, όπως φαίνεται, πεδίο, τις εκλογές, έτσι ώστε να παράγει έναν εκλογικό πολιτικό λόγο απ΄τοπν οποίο βγαίνει ότι στις 7 του Μάη ξεκινάει η ανατροπή που δεν ξεκίνησε πριν εν μέσω κινηματικών καταστάσεων. Και βέβαια η υιοθέτηση αυτής της λογικής στο έδαφος όμως της πραγματικής αδυναμίας για μετατόπιση του ταξικού συσχετισμού παράγει όχι μόνο βερμπαλισμούς αλλά και κατινισμούς και χειρότερα πράγματα. Ο λόγος για τη χαμένη ψήφο. Λογική συστημική και αστικοκοινοβουλευτική. Στον πυρήνα της είναι λογική της υποταγής στον κοινοβουλευτισμό, λογική που αναδεικνύει το αποτέλεσμα της κάλπης σε κινητήρια δύναμη και ρυθμιστή της αλλαγής των συσχετισμών μέσα στην κοινωνία και απαραιτήτως συνοδεύεται από τη λογική της υποστολής των αγώνων. Λογική που υπηρετείται από όλους εκείνους του κλασικούς παρατρεχάμενους των αστικών πολιτικών κομμάτων, που κάνουν το βρόμικο παιχνίδι που βλέπουμε έξω απ΄τα εκλογικά τμήματα, να τραβολογάνε και να σέρνουν τον κόσμο προσπαθώντας να αποσπάσουν την ψήφο του μην πάει αλλού, αναμασώντας όλοι τον κοινό λόγο της χαμένης ψήφου προσπαθώντας ν' ανοίξουν τρύπες στη συνείδησή του, να του υπενθυμίσουν την εκλογική χρησιμότητά του μόνο αν πέσει η ψήφος του στον τάδε κι όχι στο δείνα. Αλλιώς είναι άχρηστη. Και προφανώς δεν εννοώ μ' αυτό τη λογική μαυρίσματος των κομμάτων του συστήματος και των προθύμων, των δεξιών και αριστερών αναχωμάτων του, που πρέπει πολιτικά να τίθεται. Εννοώ όμως την μάχη που γίνεται μέσα στην αριστερά με την υιοθέτηση όμως της ίδιας ακριβώς δεξιάς λογικής. Ακαταμάχητα τα όπλα του αστισμού, τελικά.
Μερος 2
Σε πολιτικές στιγμές σαν κι αυτή, όπου το αστικό πολιτικό σκηνικό έχει υποστεί από τους αγώνες του λαού ρωγμές ως προς τη δυνατότητά του να αναπαράγεται με τον κλασικό, εύκολο μέχρι πρότινος κοινοβουλευτικό τρόπο, την επιτάχυνση που δεν ανάπτυξε αυτή η αριστερά μέσα στους αγώνες την αναπτύσσει προς άγραν ψήφου και διεξαγωγή ενός βρόμικου πολέμου. Θα μπορούσε να πει κανείς -και σωστά- ότι αυτά είναι αναμενόμενα συνοδευτικά όταν θεωρείς ότι η πολιτική σου γραμμή για την ανατροπή και η στόχευση μπορούν να προκύψουν μέσα από τις εκλογές. Άλλωστε το άμεσο μεταβατικό τεσσάρων-πέντε σταδίων πρόγραμμα παραγωγικής ανασυγκρότησης έχει αφετηρία τις εκλογές, τις αντιφατικές κυβερνήσεις, όπως έχει γραφτεί από πολλούς γνωστούς αρθρογράφους της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς που εξακολουθούν να αντιλαμβάνονται το “εξωκοινοβουλευτική” ως γεωγραφικό προσδιορισμό και όχι ως πολιτικό. Κάπως έτσι εκφυλίζονται και οι έννοιες, κάπως έτσι μεταλλάσσεται (και δυσφημείται) και η αριστερά από δύναμη που ευαγγελίζεται μια άλλη κοινωνία, άλλες σχέσεις από του αστισμού, άλλη κουλτούρα και άλλον πολιτικό πολιτισμό κι ας κριτικάρεται από τους μετερχόμενους τα πολιτικά όπλα του αστισμού και ο υπαρκτός και ο ανύπαρκος και οι στρεβλώσεις τους. Κάπως έτσι κι ο κόσμος διακρίνει μια ομοιότητα και δυσπιστεί. Αλλά ας έρθουμε στα επί τάπητος. Διαφαινόμενη λοιπόν η ενίσχυση του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έχει ένα πολιτικό πρόγραμμα άμεσων λύσεων εκκινούμενων από την επίτευξη μιας αριστερής κυβέρνησης ή και συγκυβέρνησης (έστω και με τους Καμμένους). Κατά τα φαινόμενα έχει τη δυνατότητα να έχει το καλό εκλογικό ποσοστό. Όμως, αναγκαστικά, σ' ένα τέτοιο τοπίο θριάμβου των κοινοβουλευτικών και εκλογικών αυταπατών, ο Τσίπρας δρέπει ψήψους από τους εν δυνάμει ψηφοφόρους της ΑΝΤΑΣΡΥΑ. Σ' αυτό συμβάλλει το πολύ πλασάρισμα στην εκλογική αρένα με ομοειδή λογική την οποία έχει αναπτύξει επίσης η ΑΝΤΑΡΣΥΑ: δυνατότητα αριστερής ή μήπω αριστερής ή αντιφατικοαριστερής κυβέρνησης- εναρκτήριο της ανατροπής. Γράφει ο Γ. Ελαφρός στο ΠΡΙΝ: ".....Αλλά ακόμα και κοινοβουλευτικά, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ μπορεί να κάνει τη μεγάλη ανατροπή. Με 2% στις περιφερειακές εκλογές προ 18 μηνών, με μια υπαρκτή τάση υπέρ της, διεκδικεί βάσιμα το σπάσιμο του ορίου του 3% και καλεί όλους τους εργαζόμενους, όλους τους νέους, όλους τους αριστερούς να συμβάλλουν σε αυτό” . Από κει και πέρα συνεχίζει ο πόλεμος της χαμένης ψήφου, η εμβριθής αναζήτηση των σκοτεινών λεπτομερειών του εκλογικού νόμου, που καταλήγουν στο άνοιγμα της τρύπας στη συνείδηση του ψηφοφόρου, ο οποίος καλείται πλέον να ψηφίσει και να ενισχύσει όχι με άποψη πολιτική, όχι όπως αγωνίζεται αλλά με μια λογική πολιτικού αμοραλισμού, της εκλογικής χρησιμότητας uber alles. O ψηφοφόρος είναι ψηφοφόρος και τίποτ' άλλο. Πάει χαμένος αν συμπεριφερθεί με άλλη αριστερή άποψη. Στο τέλος θα κατηγορηθεί κι όλας αν τα πράγματα δεν πάνε καλά, όπως παλαιότερα από το ΚΚΕ, θα κατηγορηθεί αν δεν πιάσει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ το στόχο του 3% plus. Ίδια λογική αναπτύσσει και το ΚΚΕ, δηλαδή ψήφισε αυτό για να τιμωρήσεις, ισχυρός λαός = ισχυρό ΚΚΕ κ.λπ., σε μια λογική ταύτισης του κόμματος με το κίνημα, με το λαό. Και ο πόλεμος αποκτά διαστάσεις εμφυλίου μεταξύ των κατά τα άλλα κοινοδρασιακών στο κίνημα αριστερών δυνάμεων. Συνεχίζει λοιπόν ο Γ. Ελαφρός στο ΠΡΙΝ: “....Με το 0,5% ή με το 1% που μπορεί να χρειάζεται η ΑΝΤΑΡΣΥΑ για να «μπουκάρει» στη Bουλή, ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ θα έπαιρναν σύνολο 2-3 βουλευτές παραπάνω. Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα κερδίσει 7-8 έδρες, φέρνοντας τα πάνω κάτω, μαζί με τους εκατοντάδες και χιλιάδες «βουλευτές» της «κάτω Βουλής» των αγώνων, που θα είναι στη θέση τους από Δευτέρα κιόλας.”
Μέρος 3
Ο επί των δημοσκοπικών, αρθρογράφος του ΠΡΙΝ, κ. Μάρκου ανακάλυψε μια συνομωσία του συστήματος (διπλής χρησιμότητας, κατά τη γνώμη μου, προ και μετά των εκλογών και αναλόγως των αποτελεσμάτων). Γράφει στην προδημοσίευση του ΠΡΙΝ της 6/5/2012: “....Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ βρίσκεται πολύ κοντά στην είσοδό της στη Βουλή! Αυτό δείχνουν όλες οι «μυστικές» δημοσκοπήσεις, οι οποίες έφτασαν στα χέρια δημοσιογραφικών επιτελείων μεγάλων εκδοτικών συγκροτημάτων, την περασμένη Πέμπτη και Παρασκευή, σύμφωνα με απολύτως αξιόπιστες πληροφορίες του Πριν...” “....Με βάση αυτές τις δημοσκοπήσεις, την περασμένη εβδομάδα, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ είχε αποσπάσει ήδη ποσοστά της τάξης του 2,4 - 2,8% στην απόφαση ψήφου, ενώ παρέμενε, μέχρι προχθές, ένα ακόμη υψηλότατο ποσοστό αναποφάσιστων της τάξης του 15%, που θα κριθεί πάνω στην κάλπη και από το οποίο, πάλι σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ διεκδικούσε ένα πρόσθετο 3% με 4% επί των αναποφάσιστων. Η τάση αυτή είναι πολύ δύσκολο έως αδύνατο να ανατραπεί, εκτός πολύ σημαντικού «γεγονότος» με χαρακτήρα γενικευμένης προβοκάτσιας, κάτι που πρέπει να θεωρείται πολύ δύσκολο. Όλα αυτά σημαίνουν ότι η είσοδος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στη Βουλή είναι ένας απολύτως ρεαλιστικός στόχος, ο οποίος εξαρτάται πλέον μόνο από τη γεμάτη αυταπάρνηση, ακούραστη και χωρίς όρια δουλειά των μελών και φίλων της!
Και υποδεικνύει, λοιπόν, ο δημοσκόπος – καιροσκόπος κος Μάρκου στα μέλη και τους φίλους της ΑΝΤΑΡΣΥΑ να κάνουν χρήση της λογικής της χαμένης ψήφου, ανενδοίαστα και προς πάσα κατεύθυνση και μάλιστα φαντασιωνόμενος ότι την καταγγέλλει κι όλας (μόνο βέβαια όταν αυτή χρησιμοποιείται από τον ΣΥΡΙΖΑ προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ και όχι όταν χρησιμοποιείται από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς άλλες αριστερές δυνάμεις): “...Από αυτή τη σκοπιά, το επιχείρημα της «χαμένης ψήφου» στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που έθεσαν σε εφαρμογή αριστερά και δεξιά επιτελεία, δεν έχει πλέον καμία ισχύ. Αντίθετα, ακριβώς η ψήφος όλων των ταλαντευόμενων προς την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αλλά ακόμη και η ψήφος ήδη καταληγμένων που γνωρίζουν και συμφωνούν με το πρόγραμμά της, αλλά είχαν επηρεαστεί από τη θεωρία της «εκλογικής χρησιμότητας», πρέπει να σταθμιστεί με βάση τα νέα δεδομένα. Ακόμη και αγωνιστές και γενικότερα πολίτες, οι οποίοι δεν συμφωνούν με κάθε λεπτομέρεια του προγράμματός της, αλλά θέλουν να τιμωρήσουν τα «μνημονιακά» κόμματα και θέλουν να δυσκολέψουν το σχηματισμό «μνημονιακής» κυβέρνησης, θα εξυπηρετήσουν αυτό το στόχο τους πολύ καλύτερα και με πολύ πιο χρήσιμο για το λαό τρόπο, εάν ψηφίσουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ και τη στείλουν στη Βουλή, σε σχέση με την ψήφο τους σε άλλο αριστερό ή μικρό κόμμα....”
Μέρος 4
Τι να κάνει ο άνθρωπος! Περιμένοντας τον τεκτονικό εκλογικό σεισμό στο δημοσκοπικό γραφειάκι του, εξαπολύει εκλογικό πόλεμο πλέον όχι στο σύστημα αλλά κατά πάντων άλλων αριστερών καθώς, όπως λέει, ο σωστός και σώφρων τρόπος είναι να καταλάβουμε ότι ναι μεν η ανατροπή δεν γίνεται στο κοινοβούλιο (κατά τας γραφάς, βέβαια, αλλά κατά την μύχια σκέψη του....) αλλά ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα παίξει προωθητικό ή ανασταλτικό ρόλο στη μια ή την άλλη κατεύθυνση. Δεν έχει λοιπόν και πολλή σημασία αν συμφωνείς ή όχι με το πρόγραμμα του ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αρκεί να υποκλιθείς στη χρήση σου από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως κουκί. Δεν έχει σημασία αν στο κίνημα παλεύεις με συγκεκριμένη άποψη, αλλά στο παραβάν πρέπει να συμπεριφερθείς ατομικά, απολιτίκ και με βάση τον εκλογικό νόμο. Κατά τα άλλα, πετάμε και κάτι για σύνθεση απόψεων μέσα στην αριστερά, για ενότητα της αριστεράς, έτσι για να βρίσκεται σε πιο χαλαρές στιγμές, να φτιάχνουμε κι ένα προφίλ, βρε παιδί μου, αντισεχταριστικό και κοινοδρασίτικο.... Βέβαια, η Κασσάνδρα λέει ότι αυτόν το πόλεμο μεταξύ αυτών που έχουν ποτιστεί μέχρι το μεδούλι με ό,τι αρνητικό έχει η ρεφορμιστική λογική, που αποτελεί την αρνητική κληρονομιά τους, που την κουβαλάνε και θέλουν να την επιβάλουν και σε λάθε αριστερό, τη λογική των συσχετισμών στους οποίους υποτάσσεται το κίνημα, της αποθέωσης του κοινοβουλευτισμού, τον κερδίζει, προς το παρόν, αυτός που είναι καλύτερος ρεφορμιστής, που παίζει καλύτερα στο πεδίο του συστήματος! Έχει βέβαια μέλλον μπροστά του και ο κακός ρεφορμιστής να γίνει καλύτερος. Προς το παρόν μπορεί να αποτελεί ζωντανή δυσφήμιση της έννοιας του αριστερού.
Μέρος 5
Οι εκπρόσωποι του αστικού πολιτικού συστήματος, βέβαια, και οι κάθε είδους υποστηρικτές τους κινητοποιούνται από έναν πραγματικό φόβο. Όπως τον αντιλαμβάνεται ο αρθρογράφος της Καθημερινής Πέτρος Μαρτινίδης, καθηγητής στο ΑΠΘ, στο άρθρο του της 3/5/2012 με τίτλο “Εάν όχι τώρα, πότε;” ο φόβος είναι ότι το βάθεμα της επίθεσης θα προκαλέσει αντιδράσεις που θα πάρουν χαρακτηριστικά ταξικού πολέμου και θα ξεφύγουν από τα γνωστά κανάλια της κοινοβουλευτικής ομαλότητας, για τα οποία μάλιστα καταγγέλλει, μέμφει τους αριστερούς που “θα έπρεπε να στέκουν πολύ πιο συνεπείς στην κοινοβουλευτική δημοκρατία απ’ όσο οι άλλοι. Αλλιώς αποδεικνύουν ότι ο κοινοβουλευτισμός γι’ αυτούς δεν ήταν παρά προπέτασμα –«το όπλο παρά πόδα»– στην επιδίωξη του ολοκληρωτισμού· δικαιώνοντας, αναδρομικά, όλους τους κατά καιρούς διώκτες τους”. Και συμπυκνώνεται -κατά τη γνώμη του- αυτός ο φόβος στο σύνθημα που παραθέτει: «Εμπρός λαέ, μη σκύβεις το κεφάλι, ο μόνος δρόμος είναι Εμφύλιος και πάλι» που, όπως λέει, “ούτε φιλειρηνικό ακούγεται ούτε ανθρώπους που κάτι έμαθαν από την Ιστορία δείχνει”. Την ιστορία βέβαια της σοσιαλιστικής επανάνστασης ο ίδιος αρθρογράφος την ερμηνεύει ως έφοδο του υποκόσμου, λέγοντας ότι “Το «αν όχι τώρα, πότε;» το είχε πει και ο Λένιν, μεταξύ Φεβρουαρίου - Οκτωβρίου του 1917· συμπληρωμένο μάλιστα με το: «πλιατσικολογήστε τους πλιατσικολόγους». Για να ενισχυθεί από έναν υπόκοσμο που βαφτίστηκε πάραυτα «μπολσεβίκος» κι επάνδρωσε στη συνέχεια το πολιτικό γραφείο του Στάλιν”. Προσπαθεί, μάλιστα, σε μια έπαρση αντικομμουνισμού, να υπενθυμίσει το σωστό δρόμο προς τον κ. Τσίπρα που καλεί σε κυβέρνηση της αριστεράς και προοδευτικές δυνάμεις της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, αναρωτώμενος “το γιατί το σταλινικό ΚΚΕ, το ΚΚΕ (μ-λ) ή το (μ-λ) ΚΚΕ εντάσσονται στις «προοδευτικές δυνάμεις”, μόνο ο κ. Τσίπρας το ξέρει. Στη Γαλλική Επανάσταση κάποιοι ζητούσαν να κατεδαφιστούν οι πόλεις ως κέντρα διαφθοράς! Θα υπολόγιζε άραγε κι αυτούς στις «προοδευτικές δυνάμεις» ο κ. Τσίπρας;»
Μέρος 6
Τα αποτελέσματα των εκλογών της Κυριακής και όσα ακολουθήσουν θα βάλουν όλες τις δυνάμεις της αριστεράς, κοινοβουλευτικής και μη, διαχειριστικής ή όχι, ρεφορμιστικής ή επαναστατικής, αυταπατώμενης και αυτοαναφορικής ή γειωμένης με την πραγματικότητα, μπροστά στα θεμελιώδη ζητήματα της ανασυγκρότησης ταξικού εργατικού κινήματος, στον επαναπροσδιορισμό της σχέσης τους με τους εργατικούς και λαϊκούς αγώνες, αλλά και μπροστά στην αναγκαιότητα απάντησης ως προς το βασικό δρόμο που θ' ακολουθηθεί: συγκρότηση μετώπου αντίστασης, ρήξης και αντροπής, λαϊκή οργάνωση σε ημερήσια διάταξη για την απόκρουση της επίθεσης ή στη θέση τους μια νέα παλιαντζούρα του μεταρρυθμιτισμού, του κυβερνητισμού και της αποστοίχισης από το πεδίο της ταξικής πάλης. Εδώ οι απαντήσεις δεν μπορούν να είναι έξυπνες ούτε ευφάνταστες παρά μόνο πραγματικές.Αυτά τα ζητήματα απαντιούνται στο πεδίο όπου διαμορφώνονται οι όροι συγκρότησης των λαϊκών δυνάμεων και όχι στο πεδίο των εκλογών, της χρήσιμης ή της χαμένης ψήφου, της κοινοβουλευτικής λογικής που ματαιώνει την παραπάνω κατεύθυνση. Οι πολιτικές μάχες – απόψεις γραμμών ιστορικά, στο ΕΑΜ, στην ΕΔΑ, αλλά και στη νεότερη ιστορία, διεθνή και ελλαδική, δεν χάθηκαν ούτε κερδήθηκαν από τις ψήφους και τα ποσοστά. Χάθηκαν οι μάχες (μαζί εξανεμίστηκαν και τα ποσοστά) εξαιτίας της επικράτησης του ρεφορμισμού, της λογικής της παντοδυναμίας του μονοδρόμου του καπιταλισμού, της ταξικής συνεργασίας, της αναζήτησης εύκολων, γρήγορων και ταχύρρυθμων απαντήσεων αντί για την στήριξη και την εμπιστοσύνη στην ανατρεπτική δύναμη των λαών. Αυτά ήταν που έδωσαν τη δυνατότητα στον κυρ καθηγητή να εκφράζει τον αντικομμουνισμό του και να λερώνει την έφοδο στον ουρανό και σε κάποιους να χαίρονται γιατί η εκφορά του λόγου του είναι χρήσιμη στον πολιτικό κανιβαλισμό. Και αυτή τη μάχη καμία αριστερά δεν μπορεί να την κερδίσει αν δεν απαλλαγεί από την αυταπάτη που τη διακατέχει ότι, τάχα, χωρίς να στηρίζεται στο λαό, χωρίς να αποτελεί πραγματικού μεγέθους πολιτική δύναμη ανατροπής, μπορεί να χρησιμοποιεί και όπλα του συστήματος, αναπαράγοντας, διαπαιδαγωγώντας και ενισχύοντας συστημικές λογικές, αντί να φτιάξει τα δικά της όπλα.
Κωστούλα Κανδηλιώτη, μέλος του ΚΚΕ(μ-λ), 4/5/2012
-----------------------------------
Αλέξης Τσίπρας ο νέος εκλεκτός του κεφαλαίου
Ή όπως είχε πει B.I. Λένιν
“Όταν σε χειροκροτούν οι εχθροί σου, ψάξε να βρεις ποιο λάθος έχεις κάνει”
-----------------------------------
Εκλογές 2012 ANT1 22/04/2012.
O εκπρόσωπός του ΣΥΝ Μπαλάφας τόνισε ότι είναι υπέρ του Ευρώ και της ΕΕ
Στο 15:00 του VIDEO από το site του ΑΝΤΕΝΑ WEB TV
http://www.antenna.gr/webtv/watch?cid=ih7_tr_j_sz_j_z_m%3d
"Επιχειρηματικότητα - σταθερό επενδυτικό περιβάλλον - ασφάλεια"
Μια κυβέρνηση της αριστεράς έχει ανάγκη από βιομήχανους και επενδυτές
Σήκω Ανδρεα για να δεις το παιδι της αλλαγής!
http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=2y4QHops2Bc#
Ποιος αριστερός θα συμφωνούσε στην μη μονομερή διαγραφή του χρέους, στην παραμονή στο Ευρώ και φυσικά στην παραμονή στην ΕΕ;
Να τι κάνουν οι "αριστεροί πατριώτες" της ΕΕ, του Ευρώ, του ΝΑΤΟ, του Σέγκεν, του Μάαστριχ, των βομβαρδισμών στην τότε Γιουγκοσλαβία, της εισβολής στο Ιρακ, των αγορών, της συνθήκης Μπολκεστάιν.
Προς πατριωτικό μέτωπο Δεξιάς & Αριστεράς κατά του Μνημονίου
http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=40239&Itemid=131
Ο Τσίπρας μιλά για Μέγα Αλέξανδρο για την ασφάλεια του πολίτη και κατα μεταναστευτικών οργανώσεων. Η συνέντευξη δίνεται σε ακροδεξιά (αυτοί τα λένε"πατριωτικά") blog, Αυτό και αν είναι "υπέρβαση"..
http://olympia.gr/2011/11/18/alexis-tsipras-3/
Τελικά η Αριστερά στην Ελλάδα έχει βγάλει τον ηγέτη που αναζητούσε από το 1974 στο πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα; Αναρωτιέται το περιοδικό defence.net που ασχολειται με εξοπλισμούς και στρατιωτική άμυνα..
http://www.defencenet.gr/defence/index.php?option=com_content&task=view&id=33610&Itemid=139
Ο Άρης Πορτοσάλτε του ΣΚΑΙ μιλα με κολακευτικά σχόλια για τον Τσίπρα
04/05/2012 Ο Ανδρέας του ‘77
http://portosalte.skai.gr/post/22374544999/77
Όσοι ονειρεύονται μέσα από τις εκλογές και το κοινοβούλιο λαϊκές εξουσίες ή αντικαπιταλιστικά προγράμματα και επαναστάσεις ή αριστερές κυβερνήσεις ας συνεχίσουν να ονειρεύονται. Η ανατροπή του καπιταλισμου και ο σοσιαλισμός έρχονται μόνο με τη βίαιη ένοπλη προλεταριακή επανάσταση με το τσάκισμα και την συντριβή του αστικού κράτους και την κατάκτηση της πολιτικής εξουσίας από την εργατική τάξη. Απλά πραγματάκια διαβάστε και λίγο Λένιν.
"ΤΟ ΓΕΝΙΚΟ ΕΚΛΟΓΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΙΚΤΗΣ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ.ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΠΟΤΕ ΘΑ ΔΩΣΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΚΡΑΤΟΣ" ΕΝΓΚΕΛΣ
Δημοσίευση σχολίου