ΑΝΤΑΡΣΥΑ: μεταβατική πρόταση αναβίωσης της σοσιαλδημοκρατίας

Γράφει το «ΠΡΙΝ» (18-3-12) με τίτλο «Κοινή δράση στο μαζικό κίνημα», παρουσιάζοντας την επιστολή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ προς ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ: «Με βασικό περιεχόμενο-πλαίσιο της κοινής δράσης τα παρακάτω αιτήματα: α) Κατάργηση όλων των μνημονίων και των νόμων που τους συνοδεύουν. β) Αμεση παύση πληρωμών προς τους πιστωτές, μη αναγνώριση και μονομερή διαγραφή του χρέους. γ) Εξοδο από ευρώ, ΟΝΕ και Ευρωπαϊκή Ενωση. δ) Εθνικοποίηση-κρατικοποίηση του τραπεζικού συστήματος, των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας και όλων των μεγάλων επιχειρήσεων που κλείνουν, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό, λαϊκό και κοινωνικό έλεγχο. ε) Εργατικές και λαϊκές κατακτήσεις σε βάρος των κερδών του κεφαλαίου και υπέρ του εργατικού-λαϊκού εισοδήματος, με αυξήσεις στους μισθούς, ριζική μείωση του χρόνου εργασίας, σταθερές συλλογικές συμβάσεις, προστασία των ανέργων, ριζική μείωση της φορολογίας των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, ριζική αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου.»
Ανεξάρτητα από τους όποιους υπολογισμούς που γίνονται στο όνομα του κινήματος και βαρύγδουπων στόχων, ποιος είναι ο πραγματικός πολιτικός χαραχτήρας αυτής της πρότασης; Είναι πρόταση κοινής δράσης για το μαζικό κίνημα, είναι δηλαδή πρόταση που θέτει στόχους πάλης στο λαό και στους εργάτες ή πρόταση «μεταβατικού» κυβερνητικού προγράμματος; Συγκροτεί εστίες αντίστασης και πάλης σε εργοστάσια, επιχειρήσεις, γειτονιές η «διαγραφή του χρέους», η «εθνικοποίηση τραπεζών και επιχειρήσεων» και όλα τα συναφή; Αφορούν αυτά τα «αιτήματα» τα προβλήματα και τους όρους πάλης ενός σωματείου, συλλόγου εργαζομένων, φτωχομεσαίων αγροτών, νεολαίας; Και τελικά όλο αυτό το «πακέτο» –που είναι «αδιαπραγμάτευτο»- τι χρήση μπορεί να έχει και πού απευθύνεται; Επιδιώκει μια ζύμωση στο λαό με την οποία θέλει να αναδείξει τη δυνατότητα να σπάσουν οι δεσμοί εξάρτησης της χώρας με την ΕΕ, αλλά όχι με ΝΑΤΟ, ΗΠΑ και όλα όσα (βάσεις, πυρηνικά…) αυτή επιβάλλει; Στη βάση ποιας ανάλυσης προκύπτει ότι για τα κοινωνικά, οικονομικά, πολιτικά, εθνικά ζητήματα της χώρας και του λαού θα ανοίξει -έστω- ο δρόμος της επίλυσής τους χωρίς να θιχτεί καν η αμερικανονατοϊκή επικυριαρχία στη χώρα; Και βέβαια, αν είναι για ζύμωση, τότε από την πρόταση λείπουν οι στόχοι πάλης! Λείπουν οι στόχοι πάλης που να αφορούν το κίνημα σήμερα και η «ζύμωση» που επιδιώκει είναι προβληματική και υπάγεται στην κυρίαρχη αστική προπαγάνδα ότι «το πρόβλημα της χώρας είναι το χρέος». Οπότε η πρόταση αφορά το λαό μόνο από την άποψη ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τού «γνωστοποιεί» ποια λύση έχει η ίδια αποφασίσει για το πρόβλημα όπως το ίδιο το σύστημα το ορίζει και το εκφωνεί. Και γι’ αυτό η απεύθυνση της πρότασης προς το λαό αφορά μόνο τη συγκατάβασή του για τη λύση που προτείνει η ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ενώ η υλοποίησή της αναζητεί αποδέκτες που θα μπορούσαν να συγκροτήσουν μια κυβέρνηση και ένα κράτος που θα την εφαρμόσει. Για παράδειγμα, μιλώντας για κρατικοποιήσεις, σε ποιο κράτος θα υπαχθεί όλος αυτός ο πλούτος που θα απαλλοτριωθεί από το κεφάλαιο;
Ποιοι λοιπόν μπορεί να είναι αυτοί οι αποδέκτες στο σημερινό δεδομένο ταξικό-πολιτικό τοπίο της χώρας; Θα ήθελαν και θα μπορούσαν δυνάμεις τύπου Κατσέλη, Κουβέλη κ.λπ. μαζί με την «αριστερή πίεση» του «Αριστερού Ρεύματος» του ΣΥΝ να ξεκινήσουν κάποιες εθνικοποιήσεις, «ριζική αύξηση της φορολογίας του κεφαλαίου» και τα άλλα παρόμοια και μάλιστα στη βάση της εξόδου από ευρώ-ΕΕ; Η –ρητορική- αυτή ερώτηση αποτελεί και την απάντηση στο αν εννοεί την πρότασή της η ΑΝΤΑΡΣΥΑ! Και ταυτόχρονα την ερμηνεία στις συμφωνίες-αρνήσεις (ή στις αρνήσεις-συμφωνίες) που έκφρασαν με τις απαντήσεις τους ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ.
Η πρόταση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ δεν είναι πρόταση κοινής δράσης στο κίνημα, αλλά μια κατασκευή που εύχεται την ανασύσταση της σοσιαλδημοκρατίας εντός της κρίσης, της άγριας επίθεσης και της πορείας υποδούλωσης της χώρας.
Κρίνοντας, σήμερα, τα κεντρικά σημεία της πρότασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέλουμε πριν από όλα να πούμε ότι από αυτήν απουσιάζει κάθε αναφορά στην ιμπεριαλιστική εξάρτηση της χώρας, λείπει κάθε αναφορά στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό και στην όξυνση της επίθεσης που αυτός έχει σαν συνέπεια. Στους κινδύνους που προκαλεί για τον λαό η πλήρης ταύτιση της αστική τάξης και του πολιτικού της προσωπικού με τις ιμπεριαλιστικές στοχεύσεις και τυχοδιωκτισμούς στην περιοχή των Βαλκανίων και της Μέσης Ανατολής. Χωρίς καν νύξη(!) για τον ρόλο των ΗΠΑ στη χώρα. Δεν κατηγορούμε, βέβαια, την ΑΝΤΑΡΣΥΑ για φιλοϊμπεριαλιστική αντίληψη, αλλά πιστεύουμε ότι η σοβαρή υποτίμηση των όρων, στο πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο, που διαμορφώνουν τα πλέγματα της εξάρτησης, και η παντελής απουσία αντιιμπεριαλιστικής κατεύθυνσης για το εργατικό και λαϊκό κίνημα από μία πρόταση «ρήξης και ανατροπής», είναι μία σοβαρά λαθεμένη πολιτική αντίληψη και μας βρίσκει κατηγορηματικά αντίθετους.
Στο πλαίσιο της πρότασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ υπάρχει σαν κεντρικό σημείο το «μεταβατικό πρόγραμμα» που στην ουσία του αποτελεί ένα «κυβερνητικό σχέδιο» χωρίς καμία αναφορά στις κοινωνικές και στις πολιτικές δυνάμεις που θα το «υλοποιήσουν» και φυσικά αποφεύγει να τοποθετηθεί στο «πώς» θα προκύψει μία τέτοια προοπτική.
Και για να μην κατηγορηθούμε για παραποίηση, αντιγράφουμε από το πλαίσιο της πρότασης: «Στάση πληρωμών και διαγραφή του ληστρικού χρέους. Έξοδος από το ευρώ, ρήξη και αποδέσμευση από την ΕΕ. Εθνικοποίηση των τραπεζών και των μεγάλων επιχειρήσεων, χωρίς αποζημίωση, με εργατικό έλεγχο. Αναδιανομή του πλούτου υπέρ των εργαζομένων(!!!). Απαγόρευση των απολύσεων-κατοχύρωση των συλλογικών συμβάσεων-μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους».
Δεν πιστεύουμε ότι η ΑΝΤΑΡΣΥΑ απευθύνει τα παραπάνω ως «αιτήματα» για διεκδίκηση απέναντι στο αστικό πολιτικό σύστημα, αλλά, λαθεμένα, κατά την άποψή μας, διαμορφώνει μία «εναλλακτική πρόταση» κυβερνητικού χαρακτήρα σαν «απάντηση» στη λαίλαπα της επίθεσης. Η ηγεσία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ θέλει και αυτή, όπως και άλλοι στην Αριστερά (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, ΜΑΑ κ.λπ.) να εμφανιστεί με «πρόγραμμα» και «προτάσεις» που οδηγούν, μέσα από τις εκλογές(;), στην αντιμετώπιση της σημερινής βαρβαρότητας.
Είναι εκπληκτικό πως οι συντάκτες της πρότασης «παντρεύουν» αναγκαίους στόχους πάλης της περιόδου όπως το να μην περάσει η νέα δανειακή σύμβαση και να ανατραπούν τα αντεργατικά μέτρα των παλιών και νέων μνημονίων με την πτώση της συγκυβέρνησης Παπαδήμου. Για μας είναι ξεκάθαρο ότι οι ρωγμές, οι καθυστερήσεις και η ανατροπή της αντεργατικής επίθεσης θα έχουν σοβαρές επιπτώσεις για το αστικό πολιτικό σύστημα και τις κυβερνήσεις του. Η ανάπτυξη της πάλης του εργαζόμενου λαού, το ανέβασμα του επιπέδου συγκρότησής του και πολιτικοποίησής του στη διεκδίκηση των ζωτικών συμφερόντων του δεν έχει όρια την πτώση εκείνης ή της άλλης αστικής κυβέρνησης, αλλά το άνοιγμα του δρόμου για να γίνει πραγματικά αφέντης στον τόπο του. Αυτή την πάλη δεν μπορούμε να την εξαρτήσουμε από το αν θα πέσει, με εκλογές(;), η σημερινή κυβέρνηση για να την αντικαταστήσει μία ακόμα πιο αντιδραστική όπως έγινε στην περίπτωση Παπανδρέου-Παπαδήμου.
Συνεχίζοντας στο ζήτημα των στόχων πάλης της πρότασης της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το «πάντρεμά» τους με το «μεταβατικό πρόγραμμα» δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε στην πάλη για αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις καθώς και την κατάργηση των χαρατσιών που αναφέρονται στο σημείο της αναδιανομής του πλούτου υπέρ των εργαζομένων, με την απευθείας σύνδεσή τους με τη «δραστική φορολογία του κεφαλαίου και των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών». Μία τοποθέτηση «συνεπούς» σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης που «βρίσκει» και τους πόρους για να δώσει αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις. Μία ακόμα αυταπάτη παρόμοια με αυτή του ρεφορμιστικού χώρου σε Ελλάδα και Ευρώπη που πλασαρίστηκε όλη την προηγούμενη περίοδο και από τους κυβερνητικούς και εργοδοτικούς συνδικαλιστές των ΓΣΕΕ-ΑΔΕΔΥ.
Ο συντάκτης της πρότασης μετώπου της ΑΝΤΑΡΣΥΑ ενώ καλεί τον κόσμο και τις οργανώσεις της Αριστεράς αλλά και γενικότερα τους εργαζόμενους να «προσπεράσουν αυταπάτες κυβερνητισμού και ευρωπαϊσμού» εισάγει τον κυβερνητισμό από «την πίσω πόρτα», ενώ σε σχέση με τον ΣΥΡΙΖΑ ή άλλες δυνάμεις υποτίθεται ότι η θέση ενάντια στην ΕΕ και το ευρώ αποτελεί μία ισχυρή διαφοροποίηση. Δεν υποτιμούμε καθόλου την σημασία της πάλης ενάντια στην ΕΕ και στην ΟΝΕ. Το αντίθετο, μάλιστα. Ήμασταν, εδώ και χρόνια, από αυτούς που όχι μόνο δεν πιστέψαμε στα οράματα μιας «ισχυρής» Ελλάδας σε μία «ισχυρή» ΕΕ και ΟΝΕ, αλλά θεωρούσαμε κομβικό ζήτημα της λαϊκής πάλης την έξοδο από αυτή την ιμπεριαλιστική λυκοσυμμαχία. Θεωρούμε την πάλη για την έξοδο από τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς ΕΕ-ΝΑΤΟ κορυφαίο πολιτικό ζήτημα της ταξικής σύγκρουσης με το ξένο και ντόπιο κεφάλαιο και το αστικό πολιτικό σύστημα της χώρας μας. Για εμάς η σύγκρουση αυτή για το σπάσιμο των δεσμών της ιμπεριαλιστικής εξάρτησης δεν μπορεί παρά να έχει επαναστατικά χαρακτηριστικά συνολικής πολιτικής και κοινωνικής ανατροπής και δεν μπορεί να αποτελέσει μία διαδικασία «αποδέσμευσης» όπως με περισσή ευκολία αναφέρεται στο «μεταβατικό πρόγραμμα» της ΑΝΤΑΡΣΥΑ.
Συνυπογράφουμε τόσο την εκτίμηση που υπάρχει στην πρόταση ότι για «να νικήσει ο παλλαϊκός ξεσηκωμός χρειαζόμαστε μία άλλη οργάνωση των εργαζόμενων και του λαού» καθώς και ότι χρειαζόμαστε «μέτωπο και ενότητα». Μόνο που η ίδια η ζωή κρίνει τις προθέσεις και τις πολιτικές κατευθύνσεις του καθένα πέρα από εξαγγελίες και διακηρύξεις. Και είναι σε πολλούς αγωνιστές γνωστό ότι η μετωπική πάλη και η κοινή δράση για τις δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ έχουν «αυστηρή προϋπόθεση» τη συμφωνία και την αποδοχή άλλων δυνάμεων του συνόλου του «μεταβατικού προγράμματος». Πολλές προσπάθειες συντονισμού οργανώσεων, συνδικαλιστικών σχημάτων, κινήσεων γειτονιών και πρωτοβουλιών εργαζόμενων έχουν επανειλημμένα «σκαλώσει» σε αυτή την απαίτηση που δεν δέχεται τη «μίνιμουμ» συμφωνία γιατί είναι «λίγη», ενώ το δικό της πρόγραμμα δίνει προοπτική!.. Μία λογική που δεν απέχει τόσο πολύ από τη λογική του ΠΑΜΕ, παρ' όλο που στην πρόταση διατυπώνεται η ανάγκη να «προσπεραστούν επικίνδυνες και καταστροφικές λογικές διάσπασης των αγώνων».
Συμφωνούμε με την άποψη «να μην αφήνουμε τον χρόνο να περνά», ιδιαίτερα σήμερα που τα σφαγιαστικά μέτρα, της συγκυβέρνησης Παπαδήμου και των αστικών κομμάτων που τη στηρίζουν, μαζί με το ξεπούλημα της χώρας δημιουργούν μία εφιαλτική πραγματικότητα για τη ζωή της μεγάλης εργαζόμενης πλειοψηφίας.
Είναι επείγουσα ανάγκη και καλούμε όλες τις οργανώσεις και τους αγωνιστές στη συγκρότηση ενός Μετώπου Αντίστασης και Κοινής Δράσης που θα οικοδομήσει τους όρους στο κίνημα για την ανατροπή της αντεργατικής λαίλαπας, συνδεόμενο άρρηκτα με μία μαχητική αντιιμπεριαλιστική κατεύθυνση. Για τη συμβολή στην οργάνωση και στη συγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος πάνω σε στόχους πάλης εκεί που σήμερα οξύνεται η ταξική αντιπαράθεση, στην πάλη ενάντια στη φτώχεια, στην εξαθλίωση και στην εξάρτηση. Διεκδικώντας για όλο τον λαό το δικαίωμα στη ζωή, για δουλειά, δημοκρατία, ψωμί, εθνική ανεξαρτησία. Για εμάς αυτή η πολιτική κατεύθυνση μπορεί να δημιουργήσει τους υλικούς όρους μέσα στο κίνημα για να δυναμώσει πραγματικά η προοπτική της συνολικής κοινωνικής-πολιτικής ανατροπής, για να γίνει ο εργαζόμενος λαός αφέντης στον τόπου του.
αποσπάσματα από άρθρα της Προλεταριακής Σημαίας