«Ερώτηση-Απάντηση» είναι ο τίτλος μιας στήλης του «Ριζοσπάστη». Η στήλη απαντάει στο ερώτημα: Το ΚΚΕ τα παραπέμπει όλα στη λαϊκή εξουσία; Στη συνέχεια διαστρεβλώνει, όπως το συνηθίζει, το χαρακτήρα της κριτικής που του γίνεται και από εμάς και επιχειρεί να αποδείξει πως έχει η πρότασή του για λαϊκή εξουσία άμεση διέξοδο. Πιο συγκεκριμένα σημειώνει: «Είναι η πρόταση για λαϊκή εξουσία ρεαλιστική και άμεση; Είναι, με την έννοια ότι εναπόκειται στον λαό να την υλοποιήσει με την πάλη του για ισχυρό ΚΚΕ. Από αυτόν εξαρτάται το πόσο γρήγορα θα ανατραπεί η εξουσία του κεφαλαίου που τον χαντακώνει» («Ρ», 24 Απρίλη). Και τι πρέπει να κάνει ο λαός για να μπει σε μια τέτοια κατεύθυνση; «Δείκτης για τη ριζοσπαστικοποίηση του λαού, ακόμα και αν δεν συμφωνεί σε όλα μαζί του, είναι η ισχυροποίηση του ΚΚΕ (...) Ψήφος για ένα πανίσχυρο ΚΚΕ». Αυτή είναι η πραγματική αγωνία του ΚΚΕ, αλλά ας επανέλθουμε στην προηγούμενη απάντηση που δίνει «ότι από τον λαό εξαρτάται αν υλοποιεί την πρόταση του ΚΚΕ για λαϊκή εξουσία».
Να πούμε εδώ πως ο λαός αποκτάει πείρα όταν διευκολύνεται να βγαίνει στους δρόμους, να διεκδικεί και να παλεύει. Μέσα από αγώνες που δεν φτάνουν σε νίκες και μέσα από αυτούς που φτάνουν σε νίκες. Να διευκολύνεται ο λαός από τις πρωτοπόρες δυνάμεις, να αποκτήσει μια καθαρή άποψη για την προοπτική του κινήματος.
Πώς το ΚΚΕ διευκολύνει τον λαό; Στη δεκαετία του ’60 πίεζε για κοινή κυβέρνηση και συνεργασία με την τότε Ενωση Κέντρου, αστικό και αντικομμουνιστικό κόμμα. Μετά την πτώση της χούντας, ’75-85, πίεζε για κοινή κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Το ‘85-90, με το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ. Τη δεκαετία του ‘90 αφήνει τη συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ και συνεργάζεται με το κόμμα της ΝΔ σε δημοτικές εκλογές, σε εργατικά και αγροτικά συνδικάτα κ.λπ. Την τελευταία δεκαετία συνεργάζεται μόνο με τον εαυτό του. Τελικά, ποια απ’ όλες θα έπρεπε να υλοποιήσει ο λαός;
πηγή: Προλεταριακή Σημαία
H ηγεσία του KKE διακηρύσσει πως «καμιά σχέση δεν έχει με την Aριστερά»
«Το έχουμε ξαναπεί ότι το ΚΚΕ είναι Κομμουνιστικό Κόμμα, κόμμα της εργατικής τάξης και όχι αριστερά, καμιά σχέση δεν έχει με την αριστερά» (!) γράφει ο «Ριζοσπάστης» (27 Μάη 2012), καταγγέλοντας ως... αριστερά, τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, τη ΔΗΜΑΡ «και άλλους»... Ναι, ναι, σωστά διαβάζουμε, οι ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ. είναι «αριστερά» και «αριστεροί», το KKE «δεν είναι αριστερά» και «δεν έχει καμιά σχέση με την αριστερά», αυτά γράφει ο «Ριζοσπάστης», αυτά διαλαλούν τώρα, όλο και πιο συχνά, η ηγεσία, τα στελέχη και οι υποψήφιοι του ΚΚΕ στις εκλογές, επαληθεύοντας, ότι πράγματι, Μωραίνει Κύριος...
Με τα δήθεν επαναστατικά και τσεκουράτα αυτά λόγια («Το ΚΚΕ καμιά σχέση δεν έχει με την αριστερά») θέλουν υποτίθεται να ξεσκεπάσουν τον ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ, να διαχωρίσουν τη θέση τους απ’ αυτόν και να απορρίψουν όσα προβάλλονται (με «πρωτεργάτη τον ΣΥΡΙΖΑ») περί «συνεργασίας των κομμάτων της αριστεράς» και περί δημιουργίας «ενός συνασπισμού αριστερών πολιτικών δυνάμεων που θα... κυβερνήσει κόντρα στο μέτωπο των “μνημονιακών”».
Το ΚΚΕ, αντί να καταγγείλει το ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και άλλους ότι η πολιτική που προβάλλουν δεν έχει πράγματι καμιά σχέση με την αριστερά, αντίθετα τους αναγνωρίζει απλόχερα ότι αυτοί είναι η «Aριστερά», όπου αριστερά σύμφωνα με τους περίεργους συλλογισμούς της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι προφανώς κάτι πολύ ξένο και εχθρικό προς το κομμουνιστικό κίνημα.
Βουλιαγμένη στις δικές της ατέλειωτες συγχύσεις, η ηγεσία του ΚΚΕ καταφέρνει με όσα λέει, μάλλον ν’ αφήσει άναυδους όχι λίγους αγωνιστές στις γραμμές και την επιρροή του ίδιου του ΚΚΕ, που δεν παύουν να θεωρούν τον εαυτό τους «αριστερό» και να τον τοποθετούν στην «αριστερά», και οι οποίοι μαθαίνουν τώρα ότι δεν ανήκουν εκεί, εκεί ανήκουν οι ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.!
Η ηγεσία του ΚΚΕ καταγγέλλει τα παραμύθια του ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ που τάχα θα «συναιτίσει τα αχόρταγα μονοπώλια και τους Ευρωπαίους». Σύμφωνα με το ΚΚΕ «Γίνεται να αυξάνονται τα κέρδη των καπιταλιστών και οι μισθοί των εργατών; Αυτό λένε οι αριστεροί, αλλά ο λαός τώρα έχει πείρα»!!
«Το ΚΚΕ δεν είναι αριστερά, είναι κόμμα της εργατικής τάξης, κομμουνιστικό κόμμα... η διάκριση “αριστερά-δεξιά” είναι αστική διάκριση», επαναλαμβάνει ο «Ριζοσπάστης» (20 Απρίλη 2012).
Αν η ηγεσία του βεβαιώνει πως «το ΚΚΕ δεν είναι αριστερά», εμείς ως προς αυτό δεν θα είχαμε αντίρρηση, όχι βέβαια γιατί είναι «κόμμα της εργατικής τάξης, κομμουνιστικό κόμμα», όπως δηλώνει, αλλά ακριβώς γιατί δεν είναι αυθεντικό κομμουνιστικό κόμμα, αλλά κόμμα που εξακολουθεί αμετανόητα να κυριαρχείται από το αθεράπευτο φορτίο του ρεβιζιονισμού, κόμμα που το περιεχόμενο της γραμμής του ήταν και παραμένει σε κατάφωρη αντίθεση με το μαρξισμό-λενινισμό.
Επινοώντας ανόητες φόρμουλες που λιθοβολούν την κοινή λογική, η ηγεσία του ΚΚΕ τις προβάλλει και τις διαδίδει τώρα, παρουσιάζοντάς τες σαν προϊόν βαθιάς, υποτίθεται, «μελέτης» της λενινιστικής τακτικής, την οποία κατά τα άλλα ούτε ποτέ κατάλαβαν ούτε τα έργα και οι ημέρες τους δείχνουν πως διαθέτουν και την παραμικρή ικανότητα ώστε να καταφέρουν να την καταλάβουν, αν δεχτούμε πως θα ήθελαν κάτι τέτοιο.
Η δράση που τείνει στην πραγματοποίηση του σοσιαλιστικού καθεστώτος, με ποιον τρόπο πρέπει να τραβήξει τις μάζες για να μπορεί να δώσει σοβαρά αποτελέσματα;
Γράφοντας (Μάης 1912) για «τα πολιτικά κόμματα στη Ρωσία», ο Λένιν παρατηρούσε:
«Το καθήκον της εργατικής δημοκρατίας είναι να βοηθήσει τους αδύνατους μικροαστούς δημοκράτες, να τους αποσπάσει από την επιρροή των φιλελεύθερων, να συσπειρώσει το στρατόπεδο της δημοκρατίας ενάντια στους αντεπαναστάτες καντέ και όχι μόνο ενάντια στους δεξιούς... Oι συνειδητοί εργάτες... δρουν και σαν εκπρόσωποι της μισθωτής εργασίας ενάντια στο κεφάλαιο και σαν εκπρόσωποι της συνεπούς δημοκρατίας ενάντια σε όλο το παλιό καθεστώς στη Ρωσία και ενάντια σε κάθε είδους παραχωρήσεις σ’ αυτό».
Τόσο δύσκολο είναι στους θεωρητικούς του ΚΚΕ να καταλάβουν τη σημασία των καθηκόντων που έθετε ο Λένιν, το περιεχόμενο και αναλογίες τους με τα τωρινά προβλήματα;
Η αριστερά είναι έννοια πολιτική, αναπόσπαστα συνδεδεμένη, στις συνθήκες της ελληνικής πραγματικότητας, με την υπόθεση του κομμουνιστικού κινήματος, εκφράζοντας τη συγκέντρωση ευρύτερων αγωνιστικών δυνάμεων γύρω από αυτό, και την πολύμορφη και πλατιά στήριξη των αγωνιστικών στόχων του. Το ίδιο το κομμουνιστικό κόμμα, είναι ταυτόχρονα (δηλ. θα όφειλε να είναι) ο εκφραστής της πιο συνεπούς αριστεράς.
Την αριστερά, πιο σωστά τον κόσμο της αριστεράς, τον αποτελούν όλοι εκείνοι παλιοί και νέοι αγωνιστές που εναντιώνονται στο καθεστώς της εκμετάλλευσης, που υποστηρίζουν και συμβάλλουν πολύμορφα στον αγώνα για μια Ελλάδα λεύτερη, πραγματικά δημοκρατική και ανεξάρτητη, που επιθυμούν, προσβλέπουν και αγωνίζονται για κοινωνική αλλαγή, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη. Αυτό τον κόσμο, τους αγώνες, τις ελπίδες και τις προσδοκίες του δεν μπορεί να τις εκφράσει μια κατ’ όνομα Αριστερά.
Τον σκοπό αυτό δεν μπορούν να τον εκφράσουν και να τον υπηρετήσουν πραγματικά, αντίθετα τον υπονομεύουν και τον υποσκάπτουν οι λαθεμένες ιδεολογικοπολιτικές γραμμές, αντιλήψεις και πρακτικές τέτοιων κομμάτων, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ ή άλλων δυνάμεων και πολιτικών ρευμάτων που αναφέρονται στην Αριστερά, στο βαθμό που οι δυνάμεις αυτές αντιτίθενται και καταπολεμούν, απορρίπτουν ή διαστρεβλώνουν το μαρξισμό-λενινισμό, το πιο ισχυρό και αναντικατάστατο πνευματικό όπλο στην υπηρεσία της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεζόμενων μαζών στον αγώνα τους για την κοινωνική αλλαγή. Το σκοπό αυτό μπορούν να τον εκφράσουν και να τον υπηρετήσουν με συνέπεια, μόνον οι μαρξιστικές-λενινιστικές ιδέες. Oι ιδέες αυτές επικυρωμένες από την ιστορία της πάλης των τάξεων και εμπλουτιζόμενες από την πείρα των αγώνων των λαών, δεν αποτελούν δόγμα αλλά οδηγό για δράση. Η υπεράσπιση των ιδεών αυτών, και η έμπρακτη εφαρμογή τους στη σύγχρονη πραγματικότητα, είναι η βάση πάνω στην οποία παλεύουμε να ανασυγκροτηθεί το κομμουνιστικό κίνημα και να αναπτυχθούν έτσι ευρύτερα τα ερείσματα, οι δυνάμεις και οι αγώνες μιας πραγματικής Αριστεράς.
Αυτό απαιτεί μακρόχρονες και επίμονες προσπάθειες και θα περάσει αναπόφευκτα μέσα από μεγάλες ιδεολογικοπολιτικές αντιπαραθέσεις με τα άλλα ρεύματα, χωρίς τις οποίες είναι αδύνατο το ξεκαθάρισμα και το φώτισμα των προβλημάτων και συνεπώς η χάραξη του δρόμου που θα προσανατολίσει σταθερά και θα δίνει προοπτική στο λαϊκό κίνημα και τους αγώνες του.
Με τα δήθεν επαναστατικά και τσεκουράτα αυτά λόγια («Το ΚΚΕ καμιά σχέση δεν έχει με την αριστερά») θέλουν υποτίθεται να ξεσκεπάσουν τον ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ, να διαχωρίσουν τη θέση τους απ’ αυτόν και να απορρίψουν όσα προβάλλονται (με «πρωτεργάτη τον ΣΥΡΙΖΑ») περί «συνεργασίας των κομμάτων της αριστεράς» και περί δημιουργίας «ενός συνασπισμού αριστερών πολιτικών δυνάμεων που θα... κυβερνήσει κόντρα στο μέτωπο των “μνημονιακών”».
Το ΚΚΕ, αντί να καταγγείλει το ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ, ΔΗΜΑΡ και άλλους ότι η πολιτική που προβάλλουν δεν έχει πράγματι καμιά σχέση με την αριστερά, αντίθετα τους αναγνωρίζει απλόχερα ότι αυτοί είναι η «Aριστερά», όπου αριστερά σύμφωνα με τους περίεργους συλλογισμούς της ηγεσίας του ΚΚΕ είναι προφανώς κάτι πολύ ξένο και εχθρικό προς το κομμουνιστικό κίνημα.
Βουλιαγμένη στις δικές της ατέλειωτες συγχύσεις, η ηγεσία του ΚΚΕ καταφέρνει με όσα λέει, μάλλον ν’ αφήσει άναυδους όχι λίγους αγωνιστές στις γραμμές και την επιρροή του ίδιου του ΚΚΕ, που δεν παύουν να θεωρούν τον εαυτό τους «αριστερό» και να τον τοποθετούν στην «αριστερά», και οι οποίοι μαθαίνουν τώρα ότι δεν ανήκουν εκεί, εκεί ανήκουν οι ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ κ.λπ.!
Η ηγεσία του ΚΚΕ καταγγέλλει τα παραμύθια του ΣΥΝ/ ΣΥΡΙΖΑ που τάχα θα «συναιτίσει τα αχόρταγα μονοπώλια και τους Ευρωπαίους». Σύμφωνα με το ΚΚΕ «Γίνεται να αυξάνονται τα κέρδη των καπιταλιστών και οι μισθοί των εργατών; Αυτό λένε οι αριστεροί, αλλά ο λαός τώρα έχει πείρα»!!
«Το ΚΚΕ δεν είναι αριστερά, είναι κόμμα της εργατικής τάξης, κομμουνιστικό κόμμα... η διάκριση “αριστερά-δεξιά” είναι αστική διάκριση», επαναλαμβάνει ο «Ριζοσπάστης» (20 Απρίλη 2012).
Αν η ηγεσία του βεβαιώνει πως «το ΚΚΕ δεν είναι αριστερά», εμείς ως προς αυτό δεν θα είχαμε αντίρρηση, όχι βέβαια γιατί είναι «κόμμα της εργατικής τάξης, κομμουνιστικό κόμμα», όπως δηλώνει, αλλά ακριβώς γιατί δεν είναι αυθεντικό κομμουνιστικό κόμμα, αλλά κόμμα που εξακολουθεί αμετανόητα να κυριαρχείται από το αθεράπευτο φορτίο του ρεβιζιονισμού, κόμμα που το περιεχόμενο της γραμμής του ήταν και παραμένει σε κατάφωρη αντίθεση με το μαρξισμό-λενινισμό.
Επινοώντας ανόητες φόρμουλες που λιθοβολούν την κοινή λογική, η ηγεσία του ΚΚΕ τις προβάλλει και τις διαδίδει τώρα, παρουσιάζοντάς τες σαν προϊόν βαθιάς, υποτίθεται, «μελέτης» της λενινιστικής τακτικής, την οποία κατά τα άλλα ούτε ποτέ κατάλαβαν ούτε τα έργα και οι ημέρες τους δείχνουν πως διαθέτουν και την παραμικρή ικανότητα ώστε να καταφέρουν να την καταλάβουν, αν δεχτούμε πως θα ήθελαν κάτι τέτοιο.
Η δράση που τείνει στην πραγματοποίηση του σοσιαλιστικού καθεστώτος, με ποιον τρόπο πρέπει να τραβήξει τις μάζες για να μπορεί να δώσει σοβαρά αποτελέσματα;
Γράφοντας (Μάης 1912) για «τα πολιτικά κόμματα στη Ρωσία», ο Λένιν παρατηρούσε:
«Το καθήκον της εργατικής δημοκρατίας είναι να βοηθήσει τους αδύνατους μικροαστούς δημοκράτες, να τους αποσπάσει από την επιρροή των φιλελεύθερων, να συσπειρώσει το στρατόπεδο της δημοκρατίας ενάντια στους αντεπαναστάτες καντέ και όχι μόνο ενάντια στους δεξιούς... Oι συνειδητοί εργάτες... δρουν και σαν εκπρόσωποι της μισθωτής εργασίας ενάντια στο κεφάλαιο και σαν εκπρόσωποι της συνεπούς δημοκρατίας ενάντια σε όλο το παλιό καθεστώς στη Ρωσία και ενάντια σε κάθε είδους παραχωρήσεις σ’ αυτό».
Τόσο δύσκολο είναι στους θεωρητικούς του ΚΚΕ να καταλάβουν τη σημασία των καθηκόντων που έθετε ο Λένιν, το περιεχόμενο και αναλογίες τους με τα τωρινά προβλήματα;
Η αριστερά είναι έννοια πολιτική, αναπόσπαστα συνδεδεμένη, στις συνθήκες της ελληνικής πραγματικότητας, με την υπόθεση του κομμουνιστικού κινήματος, εκφράζοντας τη συγκέντρωση ευρύτερων αγωνιστικών δυνάμεων γύρω από αυτό, και την πολύμορφη και πλατιά στήριξη των αγωνιστικών στόχων του. Το ίδιο το κομμουνιστικό κόμμα, είναι ταυτόχρονα (δηλ. θα όφειλε να είναι) ο εκφραστής της πιο συνεπούς αριστεράς.
Την αριστερά, πιο σωστά τον κόσμο της αριστεράς, τον αποτελούν όλοι εκείνοι παλιοί και νέοι αγωνιστές που εναντιώνονται στο καθεστώς της εκμετάλλευσης, που υποστηρίζουν και συμβάλλουν πολύμορφα στον αγώνα για μια Ελλάδα λεύτερη, πραγματικά δημοκρατική και ανεξάρτητη, που επιθυμούν, προσβλέπουν και αγωνίζονται για κοινωνική αλλαγή, δικαιοσύνη και αλληλεγγύη. Αυτό τον κόσμο, τους αγώνες, τις ελπίδες και τις προσδοκίες του δεν μπορεί να τις εκφράσει μια κατ’ όνομα Αριστερά.
Τον σκοπό αυτό δεν μπορούν να τον εκφράσουν και να τον υπηρετήσουν πραγματικά, αντίθετα τον υπονομεύουν και τον υποσκάπτουν οι λαθεμένες ιδεολογικοπολιτικές γραμμές, αντιλήψεις και πρακτικές τέτοιων κομμάτων, όπως ο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ ή άλλων δυνάμεων και πολιτικών ρευμάτων που αναφέρονται στην Αριστερά, στο βαθμό που οι δυνάμεις αυτές αντιτίθενται και καταπολεμούν, απορρίπτουν ή διαστρεβλώνουν το μαρξισμό-λενινισμό, το πιο ισχυρό και αναντικατάστατο πνευματικό όπλο στην υπηρεσία της εργατικής τάξης και όλων των καταπιεζόμενων μαζών στον αγώνα τους για την κοινωνική αλλαγή. Το σκοπό αυτό μπορούν να τον εκφράσουν και να τον υπηρετήσουν με συνέπεια, μόνον οι μαρξιστικές-λενινιστικές ιδέες. Oι ιδέες αυτές επικυρωμένες από την ιστορία της πάλης των τάξεων και εμπλουτιζόμενες από την πείρα των αγώνων των λαών, δεν αποτελούν δόγμα αλλά οδηγό για δράση. Η υπεράσπιση των ιδεών αυτών, και η έμπρακτη εφαρμογή τους στη σύγχρονη πραγματικότητα, είναι η βάση πάνω στην οποία παλεύουμε να ανασυγκροτηθεί το κομμουνιστικό κίνημα και να αναπτυχθούν έτσι ευρύτερα τα ερείσματα, οι δυνάμεις και οι αγώνες μιας πραγματικής Αριστεράς.
Αυτό απαιτεί μακρόχρονες και επίμονες προσπάθειες και θα περάσει αναπόφευκτα μέσα από μεγάλες ιδεολογικοπολιτικές αντιπαραθέσεις με τα άλλα ρεύματα, χωρίς τις οποίες είναι αδύνατο το ξεκαθάρισμα και το φώτισμα των προβλημάτων και συνεπώς η χάραξη του δρόμου που θα προσανατολίσει σταθερά και θα δίνει προοπτική στο λαϊκό κίνημα και τους αγώνες του.
* * *
Τίποτε δεν φαίνεται να ενοχλεί την ηγεσία του ΚΚΕ περισσότερο, από το να τους αποδίδει κανείς ότι η εθνική ανεξαρτησία αποτελεί και δικό τους στόχο! Από το να τους συγκαταλέγει κανείς στους πολέμιους της εξάρτησης και της εθνικής υποτέλειας! Κάτι τέτοιο η ηγεσία του ΚΚΕ το θεωρεί αντικομμουνιστική συκοφαντία.
Την πάλη κατά της ξένης εξάρτησης το ΚΚΕ όχι μόνο πλήρως την παραβλέπει αλλά και την αντιστρατεύεται με δριμύτητα, θεωρώντας την ξένη προς τους σκοπούς και τη «στρατηγική» του. Μάλιστα ξένη προς αυτούς τους σκοπούς, όχι μόνο σήμερα αλλά και από καταβολής περίπου του ελληνικού καπιταλισμού. Γι’ αυτό, αν και ετεροχρονισμένα, «διορθώνει» τώρα όχι μόνο τις σχετικά πρόσφατες δικές του θέσεις (που ήταν εξίσου λαθεμένες αν και από την ανάποδη, με τις τωρινές) αλλά και τις παλιές σωστές επαναστατικές θέσεις του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, που διατυπώθηκαν προπολεμικά και μεταπολεμικά, αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, της τρίτης Διεθνούς και του ίδιου του Στάλιν...
Καταφέρνοντας στο διά ταύτα, πολύ «ταξικά» να συνεχίζουν να προσφέρουν με άλλη μορφή, αλλά με το ίδιο πάντα οππορτουνιστικό περιεχόμενο, πολύτιμες υπηρεσίες στο σύστημα, εξωραΐζοντας το καθεστώς της εξάρτησης και αποπροσανατολίζοντας από τον αγώνα για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ξένου ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας.
πηγή: Λαϊκός Δρόμος
Την πάλη κατά της ξένης εξάρτησης το ΚΚΕ όχι μόνο πλήρως την παραβλέπει αλλά και την αντιστρατεύεται με δριμύτητα, θεωρώντας την ξένη προς τους σκοπούς και τη «στρατηγική» του. Μάλιστα ξένη προς αυτούς τους σκοπούς, όχι μόνο σήμερα αλλά και από καταβολής περίπου του ελληνικού καπιταλισμού. Γι’ αυτό, αν και ετεροχρονισμένα, «διορθώνει» τώρα όχι μόνο τις σχετικά πρόσφατες δικές του θέσεις (που ήταν εξίσου λαθεμένες αν και από την ανάποδη, με τις τωρινές) αλλά και τις παλιές σωστές επαναστατικές θέσεις του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος, που διατυπώθηκαν προπολεμικά και μεταπολεμικά, αλλά και του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, της τρίτης Διεθνούς και του ίδιου του Στάλιν...
Καταφέρνοντας στο διά ταύτα, πολύ «ταξικά» να συνεχίζουν να προσφέρουν με άλλη μορφή, αλλά με το ίδιο πάντα οππορτουνιστικό περιεχόμενο, πολύτιμες υπηρεσίες στο σύστημα, εξωραΐζοντας το καθεστώς της εξάρτησης και αποπροσανατολίζοντας από τον αγώνα για την ανατροπή της διπλής κυριαρχίας του ξένου ιμπεριαλισμού και της ντόπιας ολιγαρχίας.
πηγή: Λαϊκός Δρόμος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου