Ξανά μανά οι "Αγανακτισμένοι" στο Σύνταγμα...

....και γιατί όχι οι εργάτες στα εργοστάσιά τους, οι υπάλληλοι στις υπηρεσίες τους, οι αγρότες στα μπλόκα τους, οι φοιτητές στις σχολές τους; Με απεργίες, με καταλήψεις και διαδηλώσεις, όλοι μαζί ενωμένοι και οργανωμένοι, με τα δικά τους όργανα πάλης, γιατί να μη βρεθούν στις πλατείες και στους δρόμους του αγώνα, της αντίστασης και την ανατροπής;

Επιστρέφουν μας λένε οι "Αγανακτισμένοι" στο Σύνταγμα και στο Λευκό Πύργο. Μας φέρνουν ως παράδειγμα την Πορτογαλία. Με ένα μήνυμα απαξιωτικό για τον ελληνικό λαό και τους αγώνες που έχει δώσει τα τελευταία χρόνια που λέει:  

"Η Πορτογαλία δείχνει το δρόμο!
Περιμένουμε να βγάλουν πάλι πανό που να μας κοροϊδεύει για να βγούμε στους δρόμους;
Φτώχεια, ανεργία, αυτοκτονίες, ως εδώ!"

Τις τελευταίες βδομάδες είχαν προηγηθεί και μια σειρά δημοσιεύματα από εφημερίδες και διαδικτυακά μέσα, της αριστεράς επίσης, απαξιωτικά για το λαό μας που λίγο ως πολύ μας εγκαλούσαν γιατί οι Βούλγαροι έριξαν την κυβέρνησή τους και εμείς όχι!

Η όλη υπόθεση με τις πλατείες μοιάζει με τον πνιγμένο που πιάνεται από τα μαλλιά. Η στάση μας το καλοκαίρι του 2011 είναι γνωστή. Επιλέξαμε να παρέμβουμε σε ένα σχεδόν αυθόρμητο ξέσπασμα του λαού μας σε όλη την Ελλάδα. Ένα ξέσπασμα που δεν ήρθε από το πουθενά αλλά ήταν συνέχεια των αγώνων που έδωσε ο εργαζόμενος λαός μας από τις αρχές του 2010 ενάντια στα μνημόνια με τις μεγάλες απεργίες. Στη συνέχεια αυτό το ξέσπασμα έδωσε τη σκυτάλη σε εργατικούς αγώνες και πάλι με πανεργατικές απεργίες, σε εργοστάσια και χώρους δουλειάς του δημοσίου και αλλού. Οι μαζικές κινητοποιήσεις που ξεκίνησαν το 2010 σταμάτησαν το Φλεβάρη του 2012 με την μεγαλειώδη συγκέντρωση στο Σύνταγμα, τη μεγαλύτερη ίσως όλων των χρόνων από τη μεταπολίτευση και μετά. 

Σαν μέρος των αγώνων του λαού μας τις αντιμετωπίσαμε και με αυτό το σκεπτικό παρεμβήκαμε στις πλατείες του 2011 με τα αρνητικά τους και τα θετικά τους. Τίποτα δεν έχει υπάρξει μέχρι τώρα που να μας κάνει να ξανασκεφτούμε το αν η στάση μας ήταν σωστή ή όχι. Δεν χρειάζεται να επαναλάβουμε τους λόγους και τους στόχους μας τότε. Να σημειωθεί μόνο ότι τα μεγάλα ορόσημα αυτού του κινήματος ήταν όταν υπήρξαν απεργίες. Έδωσαν άλλο χαρακτήρα και δόθηκαν σοβαρές μάχες με τις δυνάμεις καταστολής υπεράσπισης του δικαιώματος στη διαδήλωση όπου και όποτε θέλουμε. Τότε ήταν που δημιουργήθηκαν σοβαρά προβλήματα στο αστικό πολιτικό σύστημα που ξεκίνησε από την παρ' ολίγο παραίτηση του ΓΑΠ, συνέχισε με την κυβερνητική κρίση του Φθινοπώρου (και μετά την μεγάλη 48ωρη απεργία του Οκτώβρη) το σχηματισμό της κυβέρνησης Παπαδήμου και τελικά τις εκλογές του Μάη και του Ιούνη.

Αν θυμόμαστε και τότε υποτίθεται ότι τη σπίθα την άναψαν οι Ισπανοί οι οποίοι μάλιστα μας εγκαλούσαν για απραξία(!!!) τουλάχιστον με βάση την αναπαραγωγή κάποιων συνθημάτων που έκαναν κάποιοι ντόπιοι, από αυτούς που ότι και αν γίνει θα βλέπουν το λαό μας στο καναπέ. Συνθήματα τα οποία αν θυμάμαι καλά δεν τα έγραφαν Ισπανοί αλλά δικοί μας που ζούσαν εκεί!
(Με τις αναφορές μου σε άλλες χώρες και λαούς με τίποτα δεν θέλω να υποτιμήσω την επίδραση των αγώνων αλλού και στη χώρα μας. Άλλωστε τότε δεν ήταν μόνο οι Ισπανοί. Ήταν οι λαοί στις Αραβικές χώρες που επίσης είχαν ξεσηκωθεί και απεργίες είχαν ξεσπάσει ακόμη και στις ΗΠΑ αν θυμάμαι καλά. Είναι άλλο αυτό και άλλο ο μιμητισμός ορισμένων που δεν βλέπουν τίποτ' άλλο μπροστά τους πέρα από τα καθεστωτικά ΜΜΕ.)
Έτσι και τώρα. Κάποιοι ντρέπονται για την κατάντια του λαού μας που δεν "βγαίνει στους δρόμους", που δεν ακολουθεί το παράδειγμα του Σαββατοκύριακου των Πορτογάλων, που δεν ρίχνει κυβερνήσεις και πάει λέγοντας.
Σαν μην υπήρξαν χαλυβουργοί, σαν μην υπήρξαν ναυτεργάτες, εργαζόμενοι του Μετρό, αγρότες, κινητοποιήσεις σε δημόσιους οργανισμούς και νοσοκομεία, σε τράπεζες και εμπορικές επιχειρήσεις, σε δεκάδες εργοστάσια και επιχειρήσεις σε όλη την Ελλάδα που βρίσκονται σε καταλήψεις, επισχέσεις, απεργιακές κινητοποιήσεις για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων τους στη δουλειά και το μισθό.  Ακόμη και οι τελευταίες πανεργατικές απεργίες μπορεί να μην είχαν τα χαρακτηριστικά των προηγούμενων χρόνων αλλά δεν ήταν και για πέταμα, ούτε για να το πάρουμε απόφαση ότι τίποτα δε γίνεται και πάμε για άλλα. 
Τίποτα λοιπόν, κατά πως φαίνεται, δεν υπήρξε για τους διοργανωτές που θέλουν να νεκραναστήσουν το "κίνημα των πλατειών". Ως άλλοι φωστήρες βάζουν τον Πορτογαλικό λαό, (αλήθεια τον ρώτησαν;), να ετοιμάζεται να μας κάνει κριτική. Ως τύποι που τα καταλαβαίνουν όλα κουνάνε το δάχτυλο στο λαό και τον μαλώνουν. 
Δεν είναι η πρώτη φορά που υπήρξαν τέτοια καλέσματα από το διαδίκτυο τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Όλα πήγαν άπατα, ούτε οι διοργανωτές τους δεν εμφανίστηκαν σε ορισμένες περιπτώσεις! 
Η διαφορά που διακρίνεται τώρα είναι ότι το κάλεσμα αυτό το φιλοξενούν καθεστωτικά μέσα σαν το Βήμα και σιγά σιγά αρχίζει να εμφανίζεται σε ΜΜΕ, ιστοσελίδες και ιστολόγια της αριστεράς. Και όχι μόνο αυτής που ετοιμάζεται να κυβερνήσει(;). Και βεβαίως όχι στις επίσημες κομματικές! Μη μας πουν ότι ...κομματικοποιούμε το ...κίνημα!
Αναρωτιέται λοιπόν κανείς. 
Και καλά για το σύστημα ή για τμήματά του. Οι σκοποί του είναι γνωστοί και δεν χρειάζονται καμιά ανάλυση. Αλλά η αριστερά;
Τι συμπεράσματα έβγαλε από αυτά τα τρία τελευταία χρόνια που περιλάμβαναν τα πάντα. Μεγάλες απεργίες, μεγάλες κινητοποιήσεις, συγκρούσεις, πτώσεις κυβερνήσεων, αλλά και πέρασμα των μνημονίων και κάθε επιδίωξης της τρόικα, των κυβερνήσεων και του κεφαλαίου;
Ότι μας λείπουν οι "πλατείες"; 
Ότι ο λαός μας, οι εργαζόμενοι είναι πια τόσο απογοητευμένοι και φοβισμένοι που στη καλύτερη περίπτωση το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι κινητοποιήσεις μόνο Σαββατοκύριακο;
Ότι οι συνθήκες πολιτικά και κινηματικά είναι ίδιες με της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και όπου αλλού οι κινηματικές αναφορές αλλά και η αριστερά είναι περίπου ανύπαρκτες εδώ και δεκαετίες;
Ή θεωρούν ότι οι συνθήκες στη χώρα μας, οι κινηματικές και οι πολιτικές, είναι ίδιες ή παρόμοιες με του καλοκαιριού του 2011 που μπορεί να αναβιώσουν ένα σημαντικό, για τότε που έγινε, ξέσπασμα;
 Τι είναι τέλος πάντων αυτό που οδηγεί κάποιους να στηρίζουν κάθε τόσο τέτοια καλέσματα άμεσα είτε έμμεσα και κάποιους άλλους να το σκέφτονται σοβαρά;

Ο λαός μας βρίσκεται σε μια φάση φαινομενικής μόνο νηνεμίας. Συνειδητοποιεί ότι η απόκρουση των μνημονίων, η κατάργησή τους, η υπεράσπιση και επαναφορά κατακτήσεων που χάθηκαν, η ανατροπή πολιτικών, και όχι απλά κυβερνήσεων, θέλει άλλου είδους αγώνες. 
Χρειάζεται αναβάθμιση των έως τώρα αντιστάσεων. Χρειάζεται να οργανωθεί στους χώρους δουλειάς, να ξαναστήσει από την αρχή σχεδόν τα όργανα πάλης του και όπου έχουν απομείνει να τα πάρει στα χέρια του.  Να ξαναστήσει σωματεία, να κάνει δικά του τα υπάρχοντα και να πετάξει από πάνω του τους διάφορους εργατοπατέρες κάθε χρώματος και απόχρωσης.
Να ξαναστήσει τα δικά του όργανα πάλης στις γειτονιές του μιας και οι "συνελεύσεις" που εμφανίστηκαν πριν, κατά και μετά τις πλατείες παρά τη δυναμική τους, με την τακτική που ακολούθησαν οι δυνάμεις της αριστεράς, που κατά τα άλλα φλέρταραν με το αντικομματικό, κατά τη διάρκεια των εκλογών απαξιώθηκαν και  όσες απέμειναν μετατράπηκαν σε καρικατούρες των διάφορων πολιτικών χώρων που κυριάρχησαν σε αυτές. Με ελάχιστες εξαιρέσεις.
Συνειδητοποιεί ότι οι όποιες κυβερνητικές λύσεις που του υπόσχονται δεν είναι και τόσο σίγουρες για το κατά πόσο θα φέρουν την επιστροφή στο παρελθόν της ..."ευημερίας". Στην ...ισχυρή Ελλάδα του Σημίτη ίσως ή την ανεξάρτητη του Α. Παπανδρέου;
Οργάνωση, μακρόχρονο και σκληρό αγώνα αντίστασης, διεκδίκησης και ανατροπής χρειαζόμαστε. Αγώνα κόντρα στον καπιταλισμό, κόντρα στους ιμπεριαλιστές που επιβάλουν όλα όσα επιβάλουν, κόντρα σε λογικές διαχείρισης σε όλα τα επίπεδα.
Αριστερά που θα υποταχθεί για άλλη μια φορά στα συστημικά ιδεολογήματα του απολιτίκ και της μη οργάνωσης, αριστερά που για άλλη μια φορά θα αρνηθεί να μπολιάσει τα ξεσπάσματα του λαού με τις αξίες της οργάνωσης και της πραγματικής σύγκρουσης δεν μας χρειάζεται. Αφήστε που η επανάληψη θα είναι φάρσα και μάλιστα τραγική! 
Αυτό που μας χρειάζεται είναι αριστερά που θα παλέψει να ξαναστήσει το εργατικό λαϊκό κίνημα σε πραγματικές εργατικές και λαϊκές βάσεις κόντρα σε λογικές ανάθεσης και σωτηρίας από τα πάνω, κόντρα σε λογικές ντε και καλά νομιμότητας σε μια περίοδο που η φασιστικοποίηση προχωρά ακάθεκτη που κάθε αντιστασιακό ...κιχ αντιμετωπίζεται με τα ΜΑΤ! Μια αριστερά που θα επιδιώξει όλους αυτούς τους αγώνες που ξεσπάνε είτε οργανωμένα είτε αυθόρμητα να τους συντονίσει και να τους μετατρέψει σε μια μεγάλη μάχη αντίστασης και ανατροπής. 
Και αυτά με μούντζες, με χαζοχαρούμενα καλέσματα και συνθήματα του τύπου "γαμήστε τη τρόικα" δεν γίνονται. Ούτε απαξιώνοντας το λαό.
Αυτά τα υποστηρίζαμε και το 2011 και πριν και μετά. Δεν σταματήσαμε ποτέ και όποτε χρειαστεί θα ξαναπάμε κόντρα στις επιδιώξεις ελέγχου των λαϊκών αντιστάσεων από το σύστημα αλλά και κόντρα στην υποταγή στους συσχετισμούς μιας αριστεράς που είτε θα παριστάνει την ακομμάτιστη και ανεξάρτητη είτε στο όνομα των επιδιώξεων του συστήματος θα απέχει από αγώνες που δεν ελέγχει στενά κομματικά. 
Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο λαός μας θα ξαναξεσηκωθεί. Το σύστημα το ξέρει πολύ καλά. Παίρνει τα μέτρα του και ετοιμάζεται. Προσπαθεί να προλάβει και ελέγξει. Εμείς τι κάνουμε;